I FPP 13/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej pism M.S. z dnia 17 lipca 2026 r., którym nadano nieuprawiony bieg jak dla skargi na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie sygn. akt VIII SAB/Wa 143/26 w sprawie ze skargi M.S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w przedmiocie bezczynność organu w przedmiocie zgłoszonych wniosków postanawia przekazać sprawę w zakresie objętym pismami z 17 lipca 2026 r. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako właściwemu do rozpoznania

M.S. (dalej: Skarżący) pismem z 11 maja 2026 r. złożonym w Izbie Administracji Skarbowej w Warszawie, a skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. W dniu 9 czerwca 2026 r., po udzieleniu przez organ odpowiedzi na skargę i przekazaniu akt sprawy, sprawa zainicjowana wspomnianą skargą została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt VIII SAB/Wa 143/26 jako skarga na bezczynność organu w sprawie zgłoszonych wniosków. (k. 1 akt sądowych) Pismem z 12 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi z 11 maja 2026 r. w postaci: a) sprecyzowania, jakiego konkretnie działania lub zaniechania dotyczy skarga, b) nadesłania numeru PESEL. Pod rygorem odrzucenia skargi w razie nie usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wskazanego wezwania.(k. 11 akt sądowych). Pismo zostało skutecznie doręczone 19 czerwca 2026 na dowód czego w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru podpisane przez Skarżącego. (k.14 akt sądowych) Skarżący w dniu 29 czerwca złożył w biurze podawczym Sądu dwa pisma opatrzone datami 23 czerwca 2026 i 25 czerwca 2026 r., w których oprócz sygnatury akt niniejszej sprawy wymienił jeszcze sprawę VIII SAB/Wa 76/25 i "inne". Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 lipca 2026 r. odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał na brak uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skarżący w dniu 17 lipca 2026 r. złożył w biurze podawczym Sądu dwa pisma opatrzone datami: 13 lipca 2026 r. (karta 32 akt sądowych) i 16 lipca 2026 r. (karta 38 akt sądowych), adresowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przewodniczący Wydziału VIII WSA w Warszawie w dniu 20 lipca 2026 r. zarządził "Skargę M.S. z 17 lipca 2026 r. (data wpływu do Sądu) na przewlekłe prowadzenie postępowania przesłać wraz z aktami sprawy VIII SAB/Wa 143/26 do Naczelnego Sądu Administracyjnego" (pkt 1 zarządzenia z dnia 20 lipca 2026 r., k. 42 akt sądowych). Zarządzenie to zostało wykonane pismem sądowym z 21 lipca 2026 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 143/26. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Izby Finansowej z 28 lipca 2026 r. przekazana w taki sposób sprawa Skarżącego, została zarejestrowana w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygn. akt I FPP 13/26. Zarządzeniem z 28 lipca 2026 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Finansowej sygn. akt I FPP 13/26, skierował sprawę na posiedzenie niejawne celem podjęcia dalszych decyzji i wyznaczył w tym celu sędziego sprawozdawcę (k. 52 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje Sprawa w zakresie objętym wskazanymi powyżej dwoma pismami Skarżącego z dnia 17 lipca 2026 r. - data wpływu do Sądu (daty sporządzenia 13 i 16 lipca 2026 r.) podlegała przekazaniu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako właściwemu do jej rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, treści wyrażone w każdym z dwóch przekazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pism Skarżącego z 17 lipca 2026 r. (nota bene bez żadnego wyraźnego oznaczenia, które z nich miało być rzekomą skargą na przewlekłość postępowania sądowego w sprawie ze skargi na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, zarejestrowanej zresztą dopiero kilkanaście dni wcześniej pod sygn. akt VIII SAB/Wa 143/26, bo w dniu 9 czerwca 2026 r.) nie uprawniały do stwierdzenia, że została złożona skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania w rozumieniu ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2023 r. poz.1725; dalej: ustawa z 2004 r.). O możliwości zidentyfikowania tych pism (łącznie lub rozdzielnie) jako skargi w rozumieniu wspomnianej ustawy z 2004 r. złożonej w sprawie o sygn. akt VIII SAB/Wa 143/26 nie mogły przesądzać ani początkowa treść pisma z dnia 13 lipca 2026 r. "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (...) Skarga na bezczynność w sprawach o jakie wnosiłem Wysoki Sąd" (k. 32 akt sprawy) ani nagłówkowa część drugiego z pism Skarżącego z dnia 16 lipca 2026 r. "Naczelny Sąd Administracyjny(...) Proszę Wysoki Sąd o ponaglenie WSA w Warszawie" (k. 38 akt sądowych). Na podstawie całokształtu rzeczonych pism Skarżącego z 17 lipca 2026 r., nie sposób było obiektywnie wnioskować, że mamy do czynienia z tego rodzaju skargą, jaką wyczytano z tych pism procesowych w Sądzie pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zatem orzec w tej sprawie w trybie przewidzianym w ustawie z 2004 r., gdyż obiektywnie nie dysponował środkiem zaskarżenia przewidzianym tą ustawą, a tylko wtedy pojawia się jego wyłączna właściwość (art. 4 ust. 3 ustawy z 2004 r.). Wystąpienia Skarżącego wyrażone wskazanymi powyżej pismami z 17 lipca 2026 r. (data sporządzenia 13 i 16 lipca 2026 r.), wyrażające przede wszystkim krytykę wobec działań/zaniechań organu administracji skarbowej, a następczo także subiektywne niezadowolenie z zastosowania wobec jego osoby przepisów procedury sądowej, należało potraktować w pierwszej kolejności jako pisma procesowe złożone do sprawy, w tym przypadku dotyczącej skargi na bezczynność prowadzonej pod sygn. akt VIII SAB/Wa 143/26. W przedłożonym kształcie nie wymagały one bowiem szczególnego procedowania właściwego dla ustawy z 2004 r. Nie należało więc nadawać im biegu nieadekwatnego do treści owych pism. Jedynie pobocznie wypadało odnotować i to, że ewentualne wyjaśnienia oczekiwane przez Skarżącego, czy zgłaszane zastrzeżenia wykraczające poza ramy prawne możliwe do załatwienia bezpośrednio w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego, mogą być realizowane w formie właściwej dla skarg załatwianych przez Wydział Informacji Sądowej, który funkcjonuje w Sądzie pierwszej instancji. Zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.) jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Z kolei § 2 tego przepisu prawnego stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazanie sprawy. Nie dotyczy to przekazania sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Zważywszy, że pisma Skarżącego z dnia 17 lipca 2026 r. zostały złożone w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej, a tego rodzaju skargi podlegają kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 P.p.s.a., sprawę w zakresie objętym tymi pismami należało przekazać zatem Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia. Sędzia NSA Sylwester Golec