0111-KDIB3-1.4012.531.2026.2.KO

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zaistniałego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zaistniałego stanu faktycznego

Spółdzielnia Mieszkaniowa, będąca czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, jest właścicielem nieruchomości, w których znajdują się lokale użytkowe wynajmowane przedsiębiorcom prowadzącym działalność gospodarczą. Zgodnie z postanowieniami umów najmu najemcy mogą umieszczać na budynkach lub nieruchomościach tablice reklamowe oraz urządzenia reklamowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W przypadku umieszczenia tablic lub urządzeń reklamowych, jeżeli zgodnie z uchwałą rady gminy powstaje obowiązek uiszczenia opłaty reklamowej, o której mowa w art. 17a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opłata ta jest wymierzana wobec Spółdzielni jako właściciela nieruchomości. Zgodnie z postanowieniami umów najmu Wnioskodawca obciąża następnie danego najemcę kwotą odpowiadającą wysokości faktycznie poniesionej opłaty reklamowej. Obciążenie dotyczy wyłącznie najemcy, którego tablica lub urządzenie reklamowe spowodowały powstanie obowiązku uiszczenia opłaty reklamowej. Kwota ta nie stanowi elementu ustalonego czynszu najmu. Jest wykazywana odrębnie od czynszu i pozostałych opłat eksploatacyjnych jako zwrot kosztu opłaty reklamowej poniesionej przez Wnioskodawcę. Spółdzielnia nie dolicza do tej kwoty żadnej marży ani dodatkowego wynagrodzenia.

Pytania w zakresie podatku od towarów i usług (numeracja pytań jak we wniosku)

Czy kwota odpowiadająca opłacie reklamowej, pobierana od najemcy wyłącznie jako zwrot kosztu opłaty reklamowej ponoszonej przez Spółdzielnię jako właściciela nieruchomości w związku z umieszczeniem przez najemcę tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego, stanowi element podstawy opodatkowania usługi najmu, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, czy też pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy kwota odpowiadająca opłacie reklamowej, o której mowa w art. 17a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pobierana od najemców lokali użytkowych jako zwrot kosztu tej opłaty ponoszonej przez Spółdzielnię, nie stanowi elementu podstawy opodatkowania usługi najmu i pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Podstawę opodatkowania zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT stanowi wszystko, co stanowi zapłatę za dostawę towarów lub świadczenie usług. Warunkiem objęcia określonej kwoty podatkiem VAT jest zatem istnienie związku pomiędzy otrzymanym wynagrodzeniem a wykonywanym świadczeniem. W niniejszej sprawie kwota odpowiadająca opłacie reklamowej nie stanowi wynagrodzenia za usługę świadczoną przez Wnioskodawcę. Opłata reklamowa jest daniną publicznoprawną uregulowaną w art. 17a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powstaje z mocy prawa, jeżeli na obszarze objętym uchwałą rady gminy zostanie umieszczona tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe. Obowiązek jej zapłaty obciąża właściciela nieruchomości, niezależnie od tego, że faktycznym podmiotem decydującym o umieszczeniu reklamy jest najemca. Wnioskodawca nie świadczy na rzecz najemcy żadnej usługi polegającej na umożliwieniu zapłaty opłaty reklamowej ani nie odsprzedaje jakiegokolwiek świadczenia nabytego od gminy. Gmina nie świadczy bowiem żadnej usługi, której beneficjentem byłby Wnioskodawca lub najemca. Opłata reklamowa ma charakter jednostronnej daniny publicznoprawnej. Nie znajduje zatem zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, gdyż przepis ten odnosi się wyłącznie do sytuacji, w których podatnik działa we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej przy świadczeniu usług. W analizowanej sprawie żadna usługa nie jest nabywana ani odsprzedawana. Jednocześnie obciążenie najemcy kwotą odpowiadającą opłacie reklamowej nie stanowi wynagrodzenia za najem. Obowiązek zwrotu tej kwoty powstaje wyłącznie wtedy, gdy najemca podejmie decyzję o umieszczeniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego. Wysokość opłaty uzależniona jest od wielkości umieszczonej reklamy. Jeżeli najemca nie korzysta z takiej możliwości, obowiązek uiszczenia opłaty reklamowej nie powstaje. Wysokość zwracanej kwoty zależy wyłącznie od okoliczności dotyczących reklamy umieszczanej przez konkretnego najemcę i pozostaje niezależna od wysokości czynszu najmu. Świadczy to o tym, że pomiędzy usługą najmu a obowiązkiem zwrotu opłaty reklamowej nie zachodzi taki związek, który uzasadniałby uznanie tej kwoty za element wynagrodzenia za najem. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącym świadczeń złożonych podkreśla się, że dla ustalenia zasad opodatkowania decydujące znaczenie ma ekonomiczny charakter poszczególnych świadczeń oraz możliwość ich wyodrębnienia. W szczególności w wyroku C-42/14 Trybunał wskazał, że świadczenia towarzyszące najmu mogą stanowić odrębne świadczenia dla celów VAT, jeżeli najemca ma możliwość decydowania o zakresie ich wykorzystania. Wprawdzie opłata reklamowa nie stanowi usługi ani dostawy towarów, jednak analogicznie powstaje ona wyłącznie wskutek decyzji konkretnego najemcy o umieszczeniu reklamy i jest uzależniona od jej wielkości. Nie jest kosztem nieodłącznie związanym z samym korzystaniem z lokalu - najem lokalu może istnieć bez reklamy, -reklama może zostać w każdym czasie zdemontowana bez wpływu na umowę najmu, - czynsz nie zależy od istnienia reklamy, - opłata reklamowa powstaje wyłącznie wskutek odrębnej decyzji najemcy i w wysokości odpowiadającej wielkości umieszczonej reklamy. Podkreślamy, że pobierana kwota odpowiada dokładnie wysokości opłaty reklamowej uiszczonej na rzecz gminy. Spółdzielnia nie osiąga z tego tytułu żadnego przysporzenia majątkowego ani dodatkowego wynagrodzenia. Ekonomicznym celem obciążenia jest jedynie przeniesienie ciężaru publicznoprawnej daniny na podmiot, którego działania spowodowały powstanie obowiązku jej zapłaty. W konsekwencji otrzymywana od najemcy kwota nie stanowi zapłaty za świadczenie usług, lecz zwrot kosztu poniesionego przez Wnioskodawcę. W ocenie Wnioskodawcy brak jest zatem podstaw do uznania tej kwoty za element podstawy opodatkowania określonej w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko Państwo w zakresie podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 , rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, (…).

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Zatem, aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie, czyli musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo właścicielem nieruchomości, w których znajdują się lokale użytkowe wynajmowane przedsiębiorcom prowadzącym działalność gospodarczą. Zgodnie z postanowieniami umów najmu najemcy mogą umieszczać na budynkach lub nieruchomościach tablice reklamowe oraz urządzenia reklamowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W przypadku umieszczenia tablic lub urządzeń reklamowych, jeżeli zgodnie z uchwałą rady gminy powstaje obowiązek uiszczenia opłaty reklamowej, o której mowa w art. 17a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opłata ta jest wymierzana wobec Państwa jako właściciela nieruchomości. Zgodnie z postanowieniami umów najmu obciążają Państwo następnie danego najemcę kwotą odpowiadającą wysokości faktycznie poniesionej opłaty reklamowej. Obciążenie dotyczy wyłącznie najemcy, którego tablica lub urządzenie reklamowe spowodowały powstanie obowiązku uiszczenia opłaty reklamowej. Kwota ta nie stanowi elementu ustalonego czynszu najmu. Jest wykazywana odrębnie od czynszu i pozostałych opłat eksploatacyjnych jako zwrot kosztu opłaty reklamowej poniesionej przez Państwa. Nie doliczają Państwo do tej kwoty żadnej marży ani dodatkowego wynagrodzenia.

Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy kwota odpowiadająca opłacie reklamowej, pobierana od najemcy wyłącznie jako zwrot kosztu opłaty reklamowej ponoszonej przez Państwa jako właściciela nieruchomości w związku z umieszczeniem przez najemcę tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego, stanowi element podstawy opodatkowania usługi najmu, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, czy też pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT.

Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:

Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 , jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Z przepisu art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że odnosi się on do wszystkiego, co stanowi zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.

Stosownie do art. 29a ust. 6 ustawy:

Podstawa opodatkowania obejmuje:

1. podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;

2. koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:

Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:

1. stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;

2. udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży;

3. otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.

Przepis art. 29a ust. 6 ustawy wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.

Zgodnie z art. 3531ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. 2026 r., poz. 795), zwaną dalej „Kodeks cywilny”:

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa podatkowego.

W myśl art. 659 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

§ 1. Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

§ 2. Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.

Umowa najmu jest umową cywilnoprawną nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, usługa najmu wypełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i jako czynność odpłatna, świadczona za wynagrodzeniem, wypełnia dyspozycję art. 5 ust. 1 ustawy, tj. jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 17a ust. 1 i ust. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 707 ze zm.):

1. Rada gminy może wprowadzić opłatę reklamową od umieszczonych tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych.

3. Opłatę reklamową pobiera się od:

1. właścicieli nieruchomości lub obiektów budowlanych, z wyłączeniem nieruchomości gruntowych oddanych w użytkowanie wieczyste,

2. użytkowników wieczystych nieruchomości gruntowych,

3. posiadaczy samoistnych nieruchomości lub obiektów budowlanych,

4. posiadaczy nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego,

b) jest bez tytułu prawnego

- jeżeli na tych nieruchomościach lub obiektach budowlanych znajdują się tablice reklamowe lub urządzenia reklamowe, niezależnie od tego czy na tablicy reklamowej lub urządzeniu reklamowym eksponowana jest reklama.

Opłata reklamowa jest opłatą lokalną, którą gmina może wprowadzić na swoim terenie, pobieraną za umieszczenie tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego.

Jest to więc świadczenie pieniężne nieekwiwalentne (w zamian za wpłaconą opłatę reklamową podatnikowi nie przysługuje wzajemne świadczenie ze strony gminy). Z tych też względów opłata reklamowa nie może być przedmiotem sprzedaży lub innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w efekcie nie podlega „refakturowaniu”.

Opłata reklamowa ciąży na podmiotach wymienionych w art. 17a ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i nie może być w drodze umowy przeniesione na inną osobę ze skutkiem zwalniającym ten podmiot z obowiązku zapłacenia tej opłaty. Strony stosunku cywilnoprawnego mogą jednak w ramach swobody w kształtowaniu łączących je stosunków zobowiązaniowych, zawrzeć w umowie postanowienie co do zwrotu (refundacji) opłaty reklamowej.

Niezależnie jednak od tego, czy zwracana wynajmującemu przez najemcę kwota opłaty reklamowej została włączona do czynszu i stanowi jego element kalkulacyjny, czy jest wyodrębniona z czynszu, zawsze, jest należnością obciążającą wynajmującego, wynikającą z odpłatnego świadczenia usługi najmu.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, sama opłata reklamowa, jako że nie może być przedmiotem odsprzedaży, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jeżeli jednak strony umowy postanowią, że wynajmujący nieruchomość „przerzuca” koszt opłaty reklamowej na korzystającego z nieruchomości, tj. najemcę, wówczas koszt ten stanowi element cenotwórczy usługi najmu.

W tej sytuacji, przedmiotem opodatkowania jest skategoryzowana usługa, a nie zbiór wyodrębnionych w jej ramach kosztów. Z uwagi na powyższe, opodatkowaniu nie podlega koszt opłaty reklamowej, ale usługa najmu, w której jako element kalkulacyjny znajduje się koszt ww. opłaty.

W tym miejscu można przytoczyć prawomocny wyrok WSA w Warszawie znak III SA/WA 2954/12 z 17 maja 2013 r., który co prawda dotyczy opodatkowania przeniesienia na nabywcę gruntu (prawa wieczystego użytkowania gruntu) kosztów dodatkowej lub rocznej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego lub jej części, opłaty za wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej, renty planistycznej, opłaty adiacenckiej lub podatku od nieruchomości oraz sposobu dokumentowania tych kosztów. Niemniej jednak może on mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. W wyroku tym „Sąd podzielił w całości przedstawione przez organ interpretacyjny stanowisko, a w szczególności twierdzenie, że nie można sztucznie wyodrębniać z jednej kompleksowej dostawy, jaką stanowi sprzedaż nieruchomości, kwot odpowiadających określonym kosztom, jak np. części podatku od nieruchomości czy innych świadczeń publicznoprawnych bezpośrednio związanych z taką transakcją, w celu ich przeniesienia na nabywcę bez opodatkowania. Ustalone z uwzględnieniem odrębnych przepisów daniny publiczne stanowią element cenotwórczy kosztów posiadania nieruchomości, który w przypadku jej sprzedaży wpływa bezpośrednio na jej cenę (wartość rynkową). Dlatego też niezależnie czy wskazane składniki będą elementem umowy sprzedaży nieruchomości, czy też odrębnie wskazanym w umowie kosztem (świadczeniem) przenoszonym na nabywcę w związku z dokonaną transakcją, stanowią w istocie jedno niepodzielne świadczenie. Ich zapłata stanowi obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy VAT i tym samym element podstawy opodatkowania dostawy towarów”.

Odnosząc się do przedstawionego przez Państwa opisu sprawy stwierdzić należy, że opłata reklamowa stanowi w analizowanym przypadku element rozliczeń z biorącym nieruchomość w najem, tj. najemcą, jest ona należnością związaną z odpłatnym świadczeniem usługi najmu i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla wiążącego strony stosunku cywilnoprawnego. Wobec powyższego z uwagi na fakt, że koszt opłaty reklamowej zalicza się do elementów świadczenia należnego z tytułu umowy najmu, to stanowi wraz z czynszem zapłatę za to świadczenie będącą podstawą opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Podsumowując, zapłata przez najemcę na rzecz Państwa zgodnie z umową równowartości kwoty opłaty reklamowej (zwrot opłaty reklamowej), podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki właściwej dla usługi najmu. Opłata reklamowa stanowi bowiem element kalkulacyjny ceny usługi najmu, a tym samym stanowi element podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Państwa stanowisko ww. zakresie jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a ;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.