0113-KDIPT1-2.4012.718.2026.2.MC

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 20 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania najmu lokalu mieszkalnego, którego jest Pani współwłaścicielem, za transakcją pomocniczą w rozumieniu art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT i nie zaliczenia osiąganych z tego tytułu przychodów do limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej. Uzupełniła go Pani pismem – w odpowiedzi na wezwanie – z 14 września 2026 r. (wpływ 21 września 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni od dnia 18.04.2006 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie: … . Działalność gospodarcza nie jest związana w żaden sposób z wynajmem czy obrotem nieruchomościami. Podatniczka prowadząc działalność gospodarczą opłaca podatek dochodowy ze stałą stawką 19% (liniowy, PIT-36L) oraz korzysta ze zwolnienia z podatku VAT na mocy przepisu art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT).

Oprócz przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, podatniczka począwszy od marca 2023 r. uzyskuje przychód z tytułu najmu lokalu mieszkalnego, w którym ma udział w wysokości ½. Udział ten został nabyty w wyniku dziedziczenia testamentowego po ojcu podatniczki, który zmarł ... r. Wspólnie z podatniczką spadek w udziale ½ nabyła również jej siostra, która jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego. Obie wynajmują lokal osobie fizycznej na zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych. Na każdą ze współwłaścicielek przypada połowa przychodu z najmu. Przychody uzyskiwane tytułem najmu z odziedziczonego lokalu opodatkowane są ryczałtem według stawki 8,5%. W 2024 r. podatniczka nie była zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.

Za rok 2024 podatniczka osiągnęła przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości … zł oraz przychód z najmu w wysokości … zł. Podatniczka nie uwzględniła przychodu osiągniętego z tytułu najmu w limicie 200 000 zł obowiązującego w roku 2024 przy zwolnieniu sprzedaży od podatku od towarów i usług na mocy art. 113 ust. 5 ustawy o VAT, uznając że charakter najmu prywatnego majątku wskazuje, że jest to „transakcja pomocnicza” w rozumieniu art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku VAT w związku z art. 288 ust. 11 lit a) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L z 2006r, Nr L347, str. 1 ze zm.).

Wniosek o interpretację dotyczy zaistniałego stanu prawnego.

Pismem z dnia … r. Naczelnik ... Urzędu Skarbowego w .., powiadomił podatniczkę, że prowadzi czynności sprawdzające w zakresie podatku od towarów i usług, nr sprawy: …, wyjaśniając w piśmie, że podatnik, który prowadzi działalność gospodarczą, powinien wliczyć do rocznego limitu z VAT, również kwoty uzyskane z najmu prywatnego. Naczelnik US zażądał od podatniczki, by w związku z przekroczeniem limitu zwolnienia w 2024 r., zarejestrowała się jako czynny podatnik VAT oraz złożyła rozliczenia JPK_V7 za okres, po przekroczeniu limitu.

Ponadto w uzupełnieniu wniosku podano:

1. Najem lokalu mieszkalnego, objęty zakresem pytania postawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym Wnioskodawczyni posiada udział w związku z nabyciem spadku po matce, był zwolniony z podatku od towarów i usług na podstawie 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT.

2. Umowy najmu lokalu mieszkalnego, o którym mowa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, stanowiącego współwłasność Wnioskodawczyni były zawierane na następujące okresy:

- umowa z dnia ... r. została zawarta na okres od dnia 25.02.2023 r. do dnia 29.02.2024 r.;

- umowa z dnia ... r. została zawarta na okres od dnia 01.03.2024 r. do dnia 28.02.2025 r.;

- umowa z dnia ... r. została zawarta na okres od dnia 01.03.2025 r. do dnia 10.07.2025 r.;

- umowa z dnia ... r. została zawarta na okres od dnia 11.07.2025 r. do dnia 30.06.2026 r.

3. Wnioskodawczyni nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT.

4. i 5) Elementy zaistniałego stanu faktycznego objętego wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji nigdy nie były i nie są również obecnie przedmiotem kontroli podatkowej ani kontroli celno-skarbowej. Nie były one również nigdy ani nie są obecnie przedmiotem postępowania podatkowego.

Jak to zostało wyjaśnione we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, Naczelnik ... Urzędu Skarbowego w … prowadzi czynności sprawdzające w zakresie przekroczenia limitu przedmiotowego zwolnienia z VAT za rok 2024 wobec podmiotów prowadzących działalność gospodarczą i najem prywatny celem ustalenia obowiązku rejestracji, jako czynnych podatników VAT i w ramach tego postępowania wyjaśniającego pismem z dnia 30.04.2026 r., znak sprawy: … , Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w … stwierdził, że analiza zeznań podatkowych Wnioskodawczyni za 2024 rok wskazuje, że przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej wynoszą … zł a przychody z najmu - … zł. W związku z tym, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w … zażądał aby Wnioskodawczyni zarejestrowała się, jako czynny podatnik VAT z powodu przekroczenia w 2024 roku limitu zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. W odpowiedzi na to pismo, Wnioskodawczyni powiadomiła Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w …, że nie przekroczyła w 2024 roku limitu uprawniającego do zwolnienia z podatku VAT i podała, że przychodów z najmu prywatnego nie wlicza się do kwoty przychodów z działalności gospodarczej, od wysokości, których zależy zwolnienie z VAT. Wnioskodawczyni powołała argumentację zbieżną z własnym stanowiskiem przedstawionym we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz orzecznictwo WSA, z którego wynika, że w stanach faktycznych adekwatnych jak u Wnioskodawczyni, najmu lokalu mieszkalnego nie wlicza się do limitu, od którego zależy zwolnienie z VAT. Gdy najem ten spełniał przesłanki do uznania za „transakcję pomocniczą”, zgodnie z wytycznymi Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (tak: Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28.10.2025 r., sygn. akt: I SA/Wr 469/25, Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27.05.2025 r., sygn. akt I SA/Wr 900/24, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18.11.2025 sygn. akt: I SA/Po 432/25).

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego, po uzyskaniu informacji o wystąpieniu przez Wnioskodawczynię z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, przedłużył termin zakończenia prowadzonych czynności sprawdzających do czasu wydania interpretacji podatkowej.

Pytanie

Czy najem lokalu mieszkalnego, którego podatniczka jest współwłaścicielem w ½ w wyniku nabycia spadku po rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej jest transakcją pomocniczą w rozumieniu art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, a osiągane z tego tytułu przychody nie podlegają zaliczeniu do limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT w prowadzonej przez Podatniczkę działalności gospodarczej?

Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawczyni, najem lokalu mieszkalnego w Jej przypadku jest transakcją pomocniczą w rozumieniu art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT i przychodów z tego tytułu nie należy wliczać do limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT w prowadzonej przez Podatniczkę działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (w brzmieniu obowiązującym w 2024 roku), zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 200 000 zł.

Na mocy art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się - między innymi - odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem: a) transakcji związanych z nieruchomościami, b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

Przepis art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT ustanawia zwolnienie (przedmiotowe) od VAT usług w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa. Oznacza to, że najem prywatny (usługa zwolniona od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług, jako transakcja związana z nieruchomością, wlicza się do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy (limit zwolnienia podmiotowego), ale tylko wtedy, gdy czynność ta nie ma charakteru transakcji pomocniczej.

Powołane przepisy ustawy o podatku VAT stanowią implementację przepisów dyrektywy VAT. Zgodnie z art. 284 ust. 1 dyrektywy VAT państwa członkowskie mogą zwolnić dostawy towarów i świadczenie usług dokonane na ich terytorium przez podatników mających siedzibę na ich terytorium, których roczny obrót w państwie członkowskim uzyskany z tytułu takich dostaw towarów i świadczenia usług nie przekracza progu ustalonego przez te państwa członkowskie na potrzeby stosowania tego zwolnienia. Próg ten nie może przekroczyć kwoty 85 000 EUR lub jej równowartości w walucie krajowej.

Na mocy art. 288 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem VAT: wartość transakcji związanych z nieruchomościami, (...) chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych. Wyjaśnienie pojęcia „charakter transakcji pomocniczej”, o którym mowa w art. 288 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT, wymaga sięgnięcia do orzecznictwa TSUE. Należy podkreślić, że tylko Trybunał ma prawo dokonywania wiążącej wykładni prawa unijnego, co wynika z art. 276 TFUE oraz art. 19 ust. 3 TUE. Podatniczka uważa, że przychody z tytułu najmu mieszkania należy uznać za związane z nieruchomościami o charakterze pomocniczym, a ich wartość nie podlegała wliczeniu do limitu przewidzianego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

W tym zakresie należy przywołać orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE lub Trybunał) z dnia 11 lipca 1996 r., Regie dauphinoise, C-306/94, EU:C:1996:290, z dnia 29 kwietnia 2004 r. EDM, C-77/01, EU:C:2004:243 oraz z dnia 9 lipca 2020 r., AJFP Caras-Severin i DGRFP Timisoara, C-716/18, EU:C:2020:540 a także wyroki WSA w Gdańsku z 5.07.2023 r., sygn. akt I SA/Gd 214/23, WSA we Wrocławiu z 27.05.2025 r., sygn. akt I SA/Wr 900/24, WSA we Wrocławiu z 28.10.2025 r., sygn. akt I SA/Wr 469/25, WSA w Poznaniu z dnia 18.11.2025 r., sygn. akt I SA/Po 432/25. Zgodnie z powyższymi orzeczeniami TSUE, transakcjami pomocniczymi są takie transakcje, które nie stanowią bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia prowadzonej działalności gospodarczej. Dla oceny pomocniczości ważna jest relacja między główną działalnością podatnika a realizowanymi czynnościami zwolnionymi z VAT. Jako kryterium pomocniczości, przyjmuje się też stopień zaangażowania aktywów materialnych i niematerialnych, co do których przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia w realizację transakcji zwolnionej z VAT. Zdaniem TSUE, transakcje, które w niewielkim stopniu angażują takie aktywa, mogą być potraktowane jako pomocnicze. Pojęcie „transakcji pomocniczej” oznacza transakcje, które nie stanowią zwykłej działalności gospodarczej podatnika. TSUE potwierdził, że procedura ustalona w art. 288 akapit pierwszy pkt 4 dyrektywy VAT przewiduje uproszczenia administracyjne, które mają na celu wspieranie tworzenia, działalności i konkurencyjności małych przedsiębiorstw, a także utrzymanie rozsądnego stosunku pomiędzy obciążeniami administracyjnymi związanymi z kontrolami podatkowymi i niewielkimi dochodami spodziewanymi z podatków. Procedura ta ma zatem na celu oszczędzenie zarówno małym przedsiębiorstwom, jak i organom podatkowym takich formalności administracyjnych (wyroki: z dnia 26 października 2010 r., Schmelz, C-97/09, EU:C:2010:632, pkt 63, 68; z dnia 2 maja 2019 r., Jarmuśkiene, C 265/18, EU:C:2019:348,). W związku z powyższym, nie należy zatem nakładać takich formalności administracyjnych w związku z transakcjami, które nie stanowią zwykłej działalności gospodarczej podatnika.

W efekcie organy podatkowe i sądy krajowe powinny wziąć pod uwagę przedstawione w orzecznictwie TSUE okoliczności, a w szczególności charakter danej nieruchomości, źródło finansowania nabycia tej nieruchomości oraz jej wykorzystanie. Z powołanych orzeczeń wynika, że usługi pomocnicze to takie, które nie mają istotnego znaczenia dla zasadniczej działalności, czyli nie wpływają na prowadzoną działalność w taki sposób, że brak ich wykonywania mógłby prowadzić do dużego obniżenia przychodów z zasadniczej działalności, co w efekcie końcowym prowadziłoby do trudnej sytuacji finansowej przedsiębiorcy i zagrożenia jego funkcjonowania.

O tym, że najem, w przypadku Wnioskodawczyni ma charakter usługi pomocniczej świadczą zatem następujące okoliczności:

1. wynajem mieszkania (wraz z drugim współwłaścicielem) ma dla Podatniczki charakter dodatkowy, poboczny, natomiast głównym jej zajęciem było tak przed odziedziczeniem udziału w lokalu mieszkalnym, jak i po jego nabyciu, prowadzenie działalności gospodarczej, której przedmiot stanowią usługi polegające na ... ;

2. najem lokalu nie ma żadnego związku funkcjonalnego z prowadzoną działalnością gospodarczą, nigdy nie był stałym ani koniecznym rozszerzeniem działalności gospodarczej ani jej uzupełnieniem;

3. celem najmu nie było i nie jest osiąganie dochodów, lecz zabezpieczenie mienia, które zostało odziedziczone po ojcu;

4. najem nie ma związku z działalnością gospodarczą w aspekcie chronologicznym, ponieważ rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej nastąpiło na długo (2006 r.) przed nabyciem w drodze spadku udziału w nieruchomości (2022 r.) oraz podpisaniem umowy najmu nieruchomości (2023 r.);

5. koszty utrzymania wynajmowanego mieszkania nigdy nie były wliczane w koszty prowadzonej działalności gospodarczej;

6. najem nie wymagał zaangażowania aktywów Podatniczki, która nie zakupiła lokalu w celu wynajmowania, lecz odziedziczyła po swoim ojcu udział w mieszkaniu;

7. przychody z tytułu wynajmu mieszkania nie są wynikiem podstawowych czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej;

8. usługa najmu jako pomocnicza, jest niezależna od usług zasadniczych i nie ma żądnego wpływu na wykonywanie usług zasadniczych.

Biorąc powyższe pod uwagę, wartość przychodów uzyskana z najmu nie może być wliczana do limitu przewidzianego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Nie powstał zatem obowiązek rejestracji jako podatnika VAT, ponieważ w 2024 r. z tytułu przychodów z działalności gospodarczej Podatniczka uzyskała kwotę … zł, to jest kwotę nieprzekraczającą limitu 200 000 zł.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W świetle art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.

Zauważenia jednak wymaga, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Według art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Na mocy art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:

Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Na podstawie art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:

Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, a umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Na gruncie przepisów ustawy najem stanowi świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zatem, usługa najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani działalność gospodarczą od 18.04.2006 r. w zakresie ... . Od marca 2023 r. uzyskuje Pani przychód z tytułu najmu lokalu mieszkalnego, w którym ma Pani udział w wysokości ½. Udział ten został nabyty w wyniku dziedziczenia testamentowego po Pani ojcu, który zmarł ... r. Wspólnie z Panią spadek w udziale ½ nabyła również Pani siostra, która jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego. Pani oraz Pani siostra wynajmujecie lokal osobie fizycznej na zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych. Na każdą ze współwłaścicielek przypada połowa przychodu z najmu. W 2024 r. nie była Pani zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.

Za rok 2024 osiągnęła Pani przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości … zł oraz przychód z najmu w wysokości … zł. Nie uwzględniła Pani przychodu osiągniętego z tytułu najmu w limicie 200 000 zł obowiązującego w roku 2024 przy zwolnieniu sprzedaży od podatku od towarów i usług na mocy art. 113 ust. 5 ustawy, uznając że charakter najmu prywatnego majątku wskazuje, że jest to „transakcja pomocnicza”.

Pismem z … r. Naczelnik … Urzędu Skarbowego w …, powiadomił Panią, że prowadzi czynności sprawdzające w zakresie podatku od towarów i usług, wyjaśniając, że podatnik, który prowadzi działalność gospodarczą, powinien wliczyć do rocznego limitu z VAT, również kwoty uzyskane z najmu prywatnego. Naczelnik US zażądał od Pani, aby w związku z przekroczeniem limitu zwolnienia w 2024 r., zarejestrowała się Pani jako czynny podatnik VAT oraz złożyła rozliczenia JPK_V7 za okres, po przekroczeniu limitu.

Najem lokalu mieszkalnego, objęty zakresem pytania postawionego we wniosku, w którym posiada Pani udział, był zwolniony z podatku od towarów i usług na podstawie 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

Umowy najmu lokalu mieszkalnego stanowiącego Pani współwłasność były zawierane na następujące okresy:

- umowa z ... r. została zawarta na okres od 25.02.2023 r. do 29.02.2024 r.;

- umowa z ... r. została zawarta na okres od 01.03.2024 r. do 28.02.2025 r.;

- umowa z ... r. została zawarta na okres od 01.03.2025 r. do 10.07.2025 r.;

- umowa z ... r. została zawarta na okres od dnia 11.07.2025 r. do dnia 30.06.2026 r.

Podała Pani, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy. Elementy zaistniałego stanu faktycznego objętego wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji nigdy nie były i nie są obecnie przedmiotem kontroli podatkowej ani kontroli celno-skarbowej. Nie były one również nigdy ani nie są obecnie przedmiotem postępowania podatkowego.

Odnosząc się do Pani wątpliwości objętych pytaniem wniosku w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że czynność wynajmu przez Panią lokalu mieszkalnego na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. Wskazać należy, że bez znaczenia, dla uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu wynajmu lokalu, pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. W przepisach ustawy o podatku od towarów i usług nie występuje pojęcie „najmu prywatnego”. Na gruncie przepisów ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych, co w okolicznościach niniejszej sprawy ma miejsce. Spełnione są więc przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy wskazujące, że opisane we wniosku czynności polegające na wynajmie lokalu mieszkalnego wpisują się w definicję działalności gospodarczej, a Pani jest podatnikiem z tego tytułu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Należy raz jeszcze podkreślić, że działalnością gospodarczą jest każda czynność najmu czy dzierżawy niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność tę zarejestrował czy nie.

Skoro świadczy Pani usługi najmu lokalu za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Pani jest podatnikiem podatku VAT z tego tytułu.

Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:

Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 1273 oraz z 2026 r. poz. 39 i 986).

Z powołanego wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.

Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:

· świadczenie usługi na własny rachunek,

· charakter mieszkalny nieruchomości,

· mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.

Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.

Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z art. 43 ust. 20 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy.

W poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy wymieniono PKWiU 55 usługi związane z zakwaterowaniem.

Należy wskazać, że wynajem lokali mieszkalnych na cele noclegowe nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, bowiem te lokale nie są wynajmowane w celach mieszkaniowych, a jedynie w ramach krótkoterminowego wynajmu nieruchomości na cele noclegowe. Zatem, w takiej sytuacji nie ma zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje również możliwość skorzystania ze zwolnienia zgodnie z art. 113 ustawy.

Z przepisu art. 113 ust. 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r. – wynika, że:

Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

W myśl art. 113 ust. 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:

Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 200 000 zł.

Przepis art. 113 ust. 2 – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r. – mówi, że:

Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

1. wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

2. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:

a) transakcji związanych z nieruchomościami,

b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,

c) usług ubezpieczeniowych

– jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

3. odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

W świetle art. 113 ust. 2 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:

Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

1. wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

2. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:

a) transakcji związanych z nieruchomościami,

b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,

c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych

– jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;

3. odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

W oparciu o art. 113 ust. 5 ustawy:

Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Jak wynika z art. 113 ust. 9 – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:

Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.

Stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:

Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.

Tym samym podatnik posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy. Według tego przepisu – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:

Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:

1. dokonujących dostaw:

a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,

b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:

- energii elektrycznej (CN 2716 00 00),

- wyrobów tytoniowych,

- samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji,

c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,

d) terenów budowlanych,

e) nowych środków transportu,

f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:

- preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),

- komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),

- urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),

- maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),

g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:

- pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),

- motocykli (PKWiU ex 45.4);

2. świadczących usługi:

a) prawnicze,

b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,

c) jubilerskie,

d) ściągania długów, w tym factoringu;

3. nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:

Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:

1. dokonujących dostaw:

a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,

b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:

- energii elektrycznej (CN 2716 00 00),

- wyrobów tytoniowych,

- samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji,

c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,

d) terenów budowlanych,

e) nowych środków transportu,

f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:

- preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),

- komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),

- urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),

- maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),

g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:

- pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),

- motocykli (PKWiU ex 45.4);

2. świadczących usługi:

a) prawnicze,

b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,

c) jubilerskie,

d) ściągania długów, w tym factoringu;

3. (uchylony)

Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.):

1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem VAT:

a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego zwolnieniem;

b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;

c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146-149 oraz art. 151, 152 i 153;

d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma zwolnienie przewidziane w tym artykule;

e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), oraz usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych.

2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.

Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje wartość transakcji związanych z nieruchomościami.

Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia dzierżawę i najem nieruchomości. Jak stanowi ten przepis:

Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: dzierżawę i wynajem nieruchomości.

Według internetowego Wielkiego słownika języka polskiego „transakcja” to „czynność lub zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś towarów”.

Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.

Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa – https://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są m.in. pojęcia: pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający.

Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie podatku VAT posługują się określeniem „incidental transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego PWN oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.

Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”.

Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.

Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.

Zauważenia wymaga, że – jak wcześniej wskazano – świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.

W okolicznościach niniejszej sprawy na gruncie ww. przepisów należy więc stwierdzić, że czynność najmu przez Panią lokalu mieszkalnego na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. Przedmiotowy lokal stanowi majątek wykorzystywany w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.

Tym samym, jak już wyjaśniono, skoro świadczy Pani usługi najmu lokalu za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu przedmiotowego lokalu nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo. Najem był przedmiotem odrębnej działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią, nie miał charakteru transakcji pomocniczych do świadczonych przez Panią usług ... , lecz były to transakcje podstawowe - w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez Panią działalności gospodarczej.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że świadczona przez Panią usługa najmu lokalu na cele mieszkaniowe była stałym elementem wbudowanym w funkcjonowanie Pani przedsiębiorstwa i była świadczona odrębnie w ramach prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej. Usługa ta nie miała charakteru incydentalnego, okazjonalnego, lecz miała charakter ciągły. Zatem usługi najmu nieruchomości objęte pytaniem wniosku, które Pani świadczyła, nie były usługami pomocniczymi, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 2 lit a) ustawy.

Ponadto zwrócić należy uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest zwolnieniem związanym bezpośrednio z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, która w standardowych warunkach podlegałaby opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do konkretnego limitu wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług) danego podatnika. Jak wyżej wskazano wykonywała Pani oprócz działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług ... również działalność gospodarczą w zakresie wynajmu lokalu mieszkalnego. Zatem na podstawie art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) sprzedaż z działalności w zakresie wynajmu również powinna być wliczana do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Podsumowując, należy stwierdzić, że w tej sprawie wartość sprzedaży z tytułu świadczenia usług najmu lokalu mieszkalnego, jako transakcji związanych z nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych, stanowiących odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej w tym zakresie przez Panią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, powinna być wliczana do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

W konsekwencji, Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pani wniosku (pytań). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy i własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

Interpretacja dotyczy wyłącznie skutków podatkowych dla Pani, a nie sytuacji podatkowej pozostałej współwłaścicielki lokalu mieszkalnego.

Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w złożonym wniosku.

Ponadto informuję, że powołane przez Panią wyroki są rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym i tylko do niej się zawęża. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądu nie mają wpływu na podjęte w tej interpretacji rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.