Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w zakresie ustalenia obowiązku zapłaty opłaty w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w myśl art. 13² ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz sporządzania zbiorczej deklaracji miesięcznej, o której mowa w przepisie art. 13² ust. 2 ww. ustawy – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z dnia 30 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2023 r. poz. 2151 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki jawnej w zakresie usług gastronomicznych, w ramach której prowadzi lokale gastronomiczne na terenie (…). Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W lokalach prowadzona jest sprzedaż detaliczna napojów alkoholowych, w tym piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, na podstawie stosownych zezwoleń.

(…) Wnioskodawca zawarł z (…) (dalej: „Producent”), będącą producentem i dystrybutorem napojów alkoholowych (piwa) oraz napojów bezalkoholowych, umowę o współpracy z lokalem gastronomicznym, na podstawie umowy przejęcia zobowiązań, którą przyjęto tekst jednolity umowy.

Przedmiotem Umowy jest świadczenie przez Wnioskodawcę na rzecz Producenta odpłatnej usługi (…), mającej na celu aktywizację (intensyfikację) sprzedaży produktów Producenta w lokalach Wnioskodawcy oraz w przylegających do nich ogródkach piwnych. W ramach tej usługi Wnioskodawca był zobowiązany w szczególności do:

1. zapewnienia w lokalach stałej dostępności dla konsumentów określonego w warunkach handlowych asortymentu produktów Producenta, w tym konkretnych marek piwa (…), a także zapewnienia dostępności nowych produktów wprowadzanych przez Producenta;

2. ustawiania i umieszczania w lokalach, w miejscach widocznych dla konsumentów, butelkowych produktów Producenta w sposób zapewniający widoczność oferty produktowej, określony lub uzgodniony z Producentem;

3. (…)

4. organizowania w lokalach imprez i innych wydarzeń uzgodnionych z Producentem oraz nadawania Producentowi tytułu „sponsora” takich wydarzeń;

5. organizowania w lokalach konkursów i akcji promocyjnych (promocji konsumenckich) dotyczących produktów Producenta („Promocje”) (…)

6. (…)

7. (…)

Ekspozycja produktów w miejscach widocznych dla klientów miała charakter celowy i zorganizowany. Nie sprowadzała się wyłącznie do technicznego przechowywania towarów przeznaczonych do sprzedaży. Jej zadaniem było zapewnienie konsumentom widocznego i łatwego kontaktu z produktami oraz znakami towarowymi Producenta, zwiększenie ich rozpoznawalności, utrwalenie obecności marek Producenta w świadomości klientów oraz zwiększenie sprzedaży tych produktów.

Odbiorcami powyższych działań byli klienci lokali gastronomicznych. Krąg tych osób nie był z góry oznaczony ani ograniczony do konkretnych kontrahentów Wnioskodawcy lub Producenta. Z ekspozycją produktów, ich oznaczeniami oraz informacjami o promocjach mógł zetknąć się każdy klient korzystający z lokalu. Czynności wykonywane w ramach Umowy były zatem adresowane do nieoznaczonego kręgu odbiorców - konsumentów odwiedzających ogólnodostępne lokale gastronomiczne Wnioskodawcy.

Za wykonywanie opisanych czynności Wnioskodawcy przysługiwało od Producenta odrębne wynagrodzenie. Nie było ono elementem ceny sprzedaży piwa przez Wnioskodawcę na rzecz konsumentów ani rabatem udzielanym Wnioskodawcy przy zakupie produktów. Wynagrodzenie było ustalane według liczby litrów produktów Producenta odsprzedanych konsumentom – (…). Wynagrodzenie było powiększane o podatek od towarów i usług według właściwej stawki i dokumentowane fakturami VAT wystawianymi przez Wnioskodawcę po zakończeniu kwartalnych okresów rozliczeniowych, na podstawie raportów wolumenu zakupów przekazywanych przez Producenta.

Wynagrodzenie było należne za prawidłowe wykonanie ogółu obowiązków wynikających z Umowy. Umowa nie przewidywała osobnego wynagrodzenia za ekspozycję produktów, organizowanie promocji, informowanie o sponsorowaniu, (…) za wykonywanie pozostałych czynności. Wszystkie te działania składały się na jedną usługę aktywizacji sprzedaży, za którą Wnioskodawca wystawiał Producentowi fakturę. Sposób kalkulacji wynagrodzenia według wielkości sprzedaży stanowił wyłącznie przyjęty przez strony miernik skuteczności i zakresu usługi; nie zmieniał jej przedmiotu, którym było wykonywanie na rzecz Producenta działań zwiększających widoczność, rozpoznawalność i sprzedaż konkretnych marek napojów alkoholowych.

Pytanie

1. Czy opisana w stanie faktycznym Usługa aktywizacji sprzedaży, świadczona przez Wnioskodawcę na rzecz Producenta na podstawie Umowy, stanowi usługę będącą reklamą napojów alkoholowych w rozumieniu art. 2¹ pkt 3 ustawy, a w konsekwencji – czy Wnioskodawca, jako podmiot świadczący taką usługę, jest obowiązany do wnoszenia na wyodrębniony rachunek właściwego urzędu skarbowego opłaty w wysokości 10% całej podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z wynagrodzenia należnego za tę usługę, o której mowa w art. 13² ust. 1 ustawy, oraz do sporządzania i składania zbiorczych deklaracji miesięcznych (DRA-2), o których mowa w art. 13² ust. 3–4 ustawy?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy – tak. Opisana Usługa aktywizacji sprzedaży świadczona na podstawie Umowy stanowi w całości usługę będącą reklamą napojów alkoholowych w rozumieniu art. 2¹ pkt 3 ustawy. W konsekwencji Wnioskodawca podlega obowiązkowi, o którym mowa w art. 13² ust. 1 ustawy, tj. jest obowiązany wnosić opłatę w wysokości 10% całej podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z wynagrodzenia należnego za tę usługę, a także sporządzać i składać zbiorcze deklaracje miesięczne DRA-2 w terminie do 20 dnia miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym upłynął termin do wystawienia faktury dokumentującej wykonanie usługi, i w tym samym terminie wnosić opłatę na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Zgodnie z art. 13² ust. 1 ustawy, podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych wnoszą na wyodrębniony rachunek utworzony w tym celu przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej opłatę w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z tej usługi. Stosownie do art. 13² ust. 3 i 4 ustawy podmioty te sporządzają zbiorcze deklaracje miesięczne według ustalonego wzoru (DRA-2) i składają je w terminie do 20 dnia miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym upłynął termin do wystawienia faktury na wynagrodzenie lub jego część; w tym samym terminie wnoszona jest opłata. Obowiązek ten dotyczy podmiotu, który za wynagrodzeniem wykonuje czynności składające się na publiczne rozpowszechnianie i popularyzowanie znaków towarowych alkoholu.

Pojęcie reklamy napojów alkoholowych zostało zdefiniowane w art. 2¹ pkt 3 ustawy, jako publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych; za reklamę nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi.

Definicja ta jest definicją szeroką i autonomiczną względem potocznego oraz cywilistycznego rozumienia reklamy i nie wymaga wystąpienia bezpośredniej namowy do zakupu. Dla uznania danej czynności za reklamę napojów alkoholowych w rozumieniu ustawy nie jest konieczne przekonywanie ani zachęcanie do zakupu konkretnego produktu; wystarczające jest publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych (lub oznaczeń ich producentów), które służy popularyzowaniu tych znaków. Takie szerokie rozumienie reklamy napojów alkoholowych jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych zapadłym na tle art. 13² ustawy, w tym w sprawach dotyczących usług świadczonych przez lokale gastronomiczne na rzecz producentów piwa na podstawie umów o współpracy (usług określanych jako aktywizacja, intensyfikacja lub wsparcie sprzedaży).

W orzecznictwie tym konsekwentnie przyjmuje się, że kompleksowe usługi tego rodzaju – obejmujące ekspozycję produktów i znaków towarowych browaru w ogólnodostępnym lokalu, wyłączność asortymentową oraz udział w akcjach promocyjnych – stanowią reklamę napojów alkoholowych i podlegają opłacie, niezależnie od nazwy nadanej usłudze przez strony umowy. W przedstawionym stanie faktycznym znaki towarowe produktów Producenta były prezentowane klientom lokali gastronomicznych. Krąg osób, które mogły zetknąć się z produktami, ich opakowaniami, oznaczeniami marek, informacjami o promocjach oraz informacjami o sponsorowaniu wydarzeń przez Producenta, był nieokreślony i zmienny. Adresatami działań nie byli wyłącznie pracownicy Wnioskodawcy, przedstawiciele Producenta lub inni przedsiębiorcy, ale przede wszystkim konsumenci korzystający z lokali. Czynności Wnioskodawcy były zatem adresowane do nieoznaczonego, potencjalnie nieograniczonego kręgu konsumentów.

Okoliczność, że reklama była prowadzona wewnątrz lokalu gastronomicznego, nie pozbawia jej publicznego charakteru. Lokal był dostępny dla nieoznaczonego kręgu klientów, którzy mogli korzystać z niego na zasadach właściwych dla ogólnodostępnego lokalu gastronomicznego.

W ramach wykonywanej usługi Wnioskodawca nie ograniczał się do sprzedaży napojów alkoholowych. Umowa nakładała na niego dodatkowe, odpłatne obowiązki polegające w szczególności na:

– zapewnieniu stałej obecności konkretnych marek w lokalach;

– eksponowaniu produktów w miejscach widocznych dla klientów;

– utrzymywaniu szerokości asortymentu ustalonej przez Producenta;

– (…)

– organizowaniu promocji konsumenckich;

– informowaniu o sponsorowaniu wydarzeń przez Producenta.

Wykonywanie tych obowiązków prowadziło do powtarzalnego prezentowania konsumentom znaków towarowych napojów alkoholowych oraz nazwy Producenta. Wnioskodawca zapewniał stałą obecność i widoczną ekspozycję produktów opatrzonych znakami towarowymi marek piwa, w sposób narzucony przez Producenta, podawał piwo zgodnie z jego standardami (w tym w naczyniach z oznaczeniami marek), organizował promocje oraz sponsorowane przez Producenta wydarzenia, (…). Działania te służyły utrwalaniu znajomości marek Producenta, zwiększaniu ich widoczności i odróżnianiu od produktów konkurencyjnych, a w efekcie popularyzowaniu konkretnych znaków towarowych.

W orzecznictwie przyjmuje się, że umieszczanie nazw i znaków marek piwa na elementach wyposażenia lokalu, takich jak nalewaki, szklanki, podkładki lub chłodziarki, może stanowić reklamę napojów alkoholowych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że każde publiczne propagowanie znaków towarowych piwa może wypełniać ustawową definicję reklamy. Takie stanowisko wyrażono m.in. w wyrokach NSA z 31 marca 2015 r., sygn. II FSK 707/13, oraz z 24 lipca 2018 r. sygn. II FSK 38/18. W rozpatrywanym przypadku działania Wnioskodawcy miały jeszcze szerszy zakres, ponieważ obejmowały nie tylko prezentowanie oznaczonych produktów, lecz także celową ekspozycję, (…), promocje konsumenckie i informowanie o sponsorowaniu. Wprost z preambuły oraz postanowień Umowy (…) wynika, że celem usługi jest aktywizacja i intensyfikacja sprzedaży produktów Producenta, a więc utrwalanie marek Producenta w świadomości konsumentów i zwiększanie popytu na te produkty; taki jest też gospodarczy sens wynagradzania Wnioskodawcy przez Producenta. Wszystkie przesłanki definicji z art. 2¹ pkt 3 ustawy – publiczności, rozpowszechniania znaków towarowych oraz celu w postaci ich popularyzowania – są zatem w stanie faktycznym spełnione. Nie zachodzi wyłączenie przewidziane w art. 2¹ pkt 3 in fine ustawy, dotyczące informacji używanych do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi. Co prawda Umowa została zawarta pomiędzy Producentem a Wnioskodawcą jako przedsiębiorcami, jednak informacje i znaki towarowe były w wykonaniu tej Umowy rozpowszechniane wobec konsumentów. Przekaz generowany w ramach Usługi aktywizacji sprzedaży nie jest kierowany do przedsiębiorców w relacji profesjonalnej, lecz do konsumentów – gości lokali gastronomicznych. To konsument jest adresatem ekspozycji, promocji, konkursów i sponsorowanych wydarzeń.

Odrębne wynagrodzenie otrzymywane od Producenta potwierdza, że Wnioskodawca wykonywał na jego rzecz usługę wykraczającą poza zwykły zakup i dalszą odsprzedaż towarów. W typowej sprzedaży detalicznej producent nie wypłaca sprzedawcy osobnego wynagrodzenia za eksponowanie marek, (…), organizowanie promocji oraz informowanie o sponsorowaniu wydarzeń. O kwalifikacji czynności na gruncie art. 13² ustawy nie decyduje nazwa nadana usłudze przez strony, lecz jej rzeczywisty zakres i sposób wykonania.

Pojęcie aktywizacji sprzedaży wskazuje na gospodarczy cel umowy, którym było zwiększenie sprzedaży produktów Producenta. Cel ten był osiągany m.in. przez zwiększenie widoczności konkretnych marek i ich znaków towarowych, zapewnienie ich dominującej obecności w lokalach (…).

Wprawdzie niektóre czynności, takie jak sprzedaż premiowana lub wydawanie nagród, mogą mieścić się w ustawowej definicji promocji napojów alkoholowych, jednak podstawą uznania Usługi aktywizacji sprzedaży za reklamę nie jest samo organizowanie promocji. Podstawą tą jest towarzyszące promocjom oraz pozostałym działaniom publiczne rozpowszechnianie i popularyzowanie znaków towarowych konkretnych napojów alkoholowych. Usługa miała zatem szerszy charakter niż sama techniczna organizacja promocji lub sprzedaż produktów.

Bez znaczenia dla kwalifikacji usługi pozostaje okoliczność, że wynagrodzenie Wnioskodawcy jest kalkulowane w oparciu o wolumen odsprzedanych konsumentom produktów Producenta (…). Sposób kalkulacji wynagrodzenia jest wyłącznie techniczną metodą ustalenia jego wysokości i nie zmienia przedmiotu świadczenia, którym jest kompleks czynności o charakterze reklamowo-promocyjnym. Powiązanie wysokości wynagrodzenia z ilością produktów odsprzedanych konsumentom nie oznacza, że wypłacane kwoty były rabatem – był to przyjęty przez strony miernik skali i skuteczności usługi reklamowej. Warunkiem uzyskania wynagrodzenia nie był wyłącznie zakup produktów, lecz prawidłowe wykonanie całego zespołu obowiązków przewidzianych w Umowie. Wszystkie obowiązki Wnioskodawcy służyły realizacji jednego celu gospodarczego – zwiększeniu obecności, rozpoznawalności i sprzedaży konkretnych produktów Producenta w lokalach gastronomicznych. Zapewnienie dostępności produktów, ich właściwa ekspozycja, organizowanie promocji, informowanie o sponsorowaniu, utrzymywanie określonego asortymentu (…) nie stanowiły dla Producenta samodzielnych i niezależnych świadczeń. Były elementami jednego modelu współpracy marketingowej. Elementy Umowy dotyczące (…) nie stanowią odrębnego, samoistnego świadczenia, lecz są funkcjonalnie podporządkowane celowi reklamowemu: zapewniają stałą, wyłączną obecność produktów i znaków towarowych Producenta w lokalach, warunkującą skuteczność przekazu reklamowego.

Umowa przewidywała jedno wynagrodzenie za prawidłowe wykonanie usługi aktywizacji sprzedaży. Poszczególne czynności nie zostały odrębnie wycenione. Nie jest zatem możliwe wydzielenie części wynagrodzenia należnej wyłącznie za ekspozycję produktów albo wyłącznie za czynności organizacyjne. Usługa ma charakter kompleksowy, a jej elementem dominującym jest reklama napojów alkoholowych; w konsekwencji cała podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikająca z faktur dokumentujących usługę aktywizacji sprzedaży stanowi podstawę naliczenia opłaty, o której mowa w art. 13² ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 13¹ ust. 9 ustawy zakazy reklamy i promocji nie obejmują reklamy i promocji prowadzonej na terenie punktów sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Przepis ten oznacza, że w określonych warunkach reklama prowadzona w lokalu gastronomicznym nie jest objęta zakazami wynikającymi z art. 13¹ ust. 1–8 ustawy. Nie oznacza jednak, że działania prowadzone wewnątrz lokalu przestają być reklamą ani że wynagrodzenie za taką reklamę zostaje wyłączone z opłaty określonej w art. 13² ust. 1 ustawy.

Artykuł 13¹ ust. 9 dotyczy dopuszczalności prowadzenia reklamy w określonym miejscu, natomiast art. 13² ust. 1 ustanawia odrębny obowiązek finansowy związany ze świadczeniem odpłatnej usługi reklamowej. Ustawodawca nie przewidział zwolnienia z opłaty dla reklamy prowadzonej wewnątrz lokalu gastronomicznego. W analizowanym stanie faktycznym spełnione zostały wszystkie przesłanki uznania usługi aktywizacji sprzedaży za usługę będącą reklamą napojów alkoholowych:

– działania miały charakter publiczny, ponieważ były skierowane do nieokreślonego kręgu klientów lokali;

– obejmowały rozpowszechnianie znaków towarowych konkretnych marek piwa oraz nazwy Producenta;

– służyły popularyzowaniu tych znaków i zwiększeniu sprzedaży produktów;

– były wykonywane odpłatnie na rzecz Producenta;

– wykraczały poza zwykłą sprzedaż napojów i wymianę informacji handlowych pomiędzy przedsiębiorcami;

– stanowiły jedno, niepodzielne świadczenie, za które ustalono jedno wynagrodzenie.

W rezultacie Usługa aktywizacji sprzedaży świadczona przez Wnioskodawcę na rzecz Producenta na podstawie Umowy jest usługą będącą reklamą napojów alkoholowych w rozumieniu art. 2¹ pkt 3 ustawy, a wynagrodzenie należne Wnioskodawcy na podstawie Umowy podlega w całości opłacie określonej w art. 13² ust. 1 ustawy. Wnioskodawca jest zatem obowiązany do wnoszenia opłaty w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z tej usługi oraz do sporządzania i składania zbiorczych deklaracji miesięcznych DRA-2, w terminach określonych w art. 13² ust. 3–4 ustawy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia obowiązku zapłaty opłaty w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w myśl art. 13² ust. 1 ustawy oraz sporządzania zbiorczej deklaracji miesięcznej, o której mowa w przepisie art. 13² ust. 2 ww. ustawy – jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 13² ust. 1 ustawy:

Podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych wnoszą opłatę w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z tej usługi.

W myśl art. 13² ust. 2 ustawy:

Podmioty, o których mowa w ust. 1, sporządzają zbiorczą deklarację miesięczną według wzoru określonego na podstawie ust. 4 i składają ją w terminie do 20. dnia miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym upłynął termin na wystawienie faktury, zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług, na wynagrodzenie lub jego część.

Art. 13² ust. 3 ustawy stanowi, że:

Deklaracje, o których mowa w ust. 2, składa się do urzędu skarbowego, przy pomocy którego wykonuje swoje zadania naczelnik urzędu skarbowego właściwy na podstawie ust. 1a dla podmiotu, o którym mowa w ust. 1.

Treść art. 2¹ ustawy stanowi słowniczek pojęć, którymi posługuje się ustawodawca. W przedmiotowym słowniczku ustawodawca dokonuje tzw. legalnej wykładni definicji pojęć istotnych, ważnych dla danej regulacji ustawowej. W analizowanym przepisie szczególne znaczenie ma zwrot zawarty na samym początku art. 2¹ ust. 1 „użyte w ustawie określenia oznaczają”, z czego pośrednio wynika, iż ich definicje zostały sporządzone przede wszystkim dla potrzeb ustawy, jako względnie samodzielnej regulacji ustawowej i przenoszenie ich znaczenia na grunt innych ustaw nie może odbywać się w sposób automatyczny. W tym przedmiocie należy stosować podejście systemowe, uwzględniające specyfikę merytoryczną i ewentualny zakres odesłań tych innych ustaw szczególnych do aktów.

Definicję pojęcia reklamy napojów alkoholowych zawiera art. 2¹ ust. 1 pkt 3 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Reklama napojów alkoholowych oznacza publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych; za reklamę nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi.

Z literalnej wykładni art. 13² ust. 1 ustawy wynika, że obowiązek uiszczania opłat dotyczy tych podmiotów, które (zgodnie z definicją reklamy napojów alkoholowych) reklamują napoje alkoholowe, tj. rozpowszechniają znaki, nazwy i symbole. Publiczne rozpowszechnianie służy popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych, symboli graficznych, nazw i symboli producentów produktów napojów alkoholowych sprawiając, że staną się one powszechnie znane.

Zazwyczaj reklama ma na celu skłonienie do nabycia lub korzystania z określonych towarów czy usług, popierania określonych spraw lub idei.

Definicja zawarta w ustawie w istotny sposób rozszerza powszechnie ugruntowane w orzecznictwie pojęcie reklamy, za której element charakterystyczny uznaje się element namowy, perswazji nabycia tego, a nie innego towaru, oddziaływania na emocje odbiorcy.

Z definicji tej można wnioskować, że każde działanie zmierzające do publicznego rozpowszechniania znaków towarowych napojów alkoholowych, symboli graficznych, nazw i symboli producentów napojów alkoholowych uznaje się za ich reklamę. Z zakresu tego ustawodawca wyłączył tylko informacje używane do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi. Reklama napojów alkoholowych jest działaniem w celu uczynienia towaru ogólnie znanym wśród szerokiego kręgu odbiorców.

Wskazane stanowisko należy odczytywać łącznie z ustawową przesłanką, zgodnie z którą publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych ma służyć ich popularyzowaniu. Oznacza to, że dla oceny charakteru danego działania, istotne jest nie tylko samo rozpowszechnianie znaku towarowego, lecz również sposób, w jaki znak ten jest prezentowany odbiorcom.

W konsekwencji przy ocenie, czy dane działanie stanowi reklamę napojów alkoholowych, należy uwzględnić jego rzeczywisty charakter oraz sposób oddziaływania na odbiorców, a nie ograniczać się wyłącznie do deklarowanego przez podmiot celu podejmowanych czynności.

Wskazana wykładnia pozostaje zgodna z art. 2¹ ustawy i pozwala na wyodrębnienie 3 elementów, które należy uwzględnić przy ocenie czy określone działanie stanowi reklamę.

Zatem zgodnie z powyższą definicją reklamy napojów alkoholowych, obowiązek odprowadzenia opłaty, o którym mowa w art. 13² ustawy, dotyczy takich podmiotów, które w jakikolwiek sposób reklamują markę alkoholu lub nazwę i logo firmy produkującej alkohol. Obowiązek ten winien dotyczyć przede wszystkim mediów (telewizji, radia, prasy), ale również firm świadczących usługi reklamy zewnętrznej (np. na billboardach, słupach reklamowych). Opłatą mogą być także objęte hipermarkety, kina, firmy transportowe, restauracje, lokale gastronomiczne i hotele, o ile udostępniają przestrzeń lub czas dla publicznej reklamy alkoholu. Reklama spełnia swoją definicję, gdy jest udostępniona publicznie.

Przez miejsce publiczne natomiast należy rozumieć miejsce ogólnodostępne, a więc miejsce, do którego wstęp ma każdy bez ograniczeń, miejsce dla bliżej nieokreślonej liczby osób. Dla uznania danego miejsca za publiczne wystarczy, więc stwierdzenie, że dostęp do niego ma nieokreślona liczba osób (każdy). Dostęp ten może jednak być ograniczony m.in. czasowo jak i mechanicznie, jednakże nie decyduje to o „publiczności” tego miejsca, lecz istotny jest jego charakter i właściwości.

Słowo „rozpowszechniać” w ujęciu słownikowym oznacza „uczynić coś ogólnie znanym”, zaś „popularyzować” to rozpowszechniać.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt: II FSK 707/13, stwierdził że każde propagowanie znaku towarowego napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nim związanych, a także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących piwo, stanowi reklamę.

W wyroku z 13 lipca 2017 r., sygn. akt: II GSK 982/17 NSA, odnosząc się do wystawienia w witrynie sklepu butelek alkoholu uznał, że działanie to może być uznane za reklamę, gdy wystawienie ich ma miejsce w taki sposób, że są widoczne dla każdego, kto znajdzie się obok punktu ich sprzedaży. Zdaniem Sądu w ten sposób następuje rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych, które ma charakter publiczny – jest skierowane do nieoznaczonego kręgu osób. Bez znaczenia jak twierdzi Sąd jest to, że jedynym celem przedsiębiorcy było zwiększenie sprzedaży lub też w ogóle sprzedaż alkoholu, bo przez taką ekspozycję dochodzi do popularyzacji znaków towarowych tych napojów. Sąd w swym uzasadnieniu podniósł również, iż nie budzi wątpliwości, że „(…) zamiar popularyzowania znaków towarowych napojów alkoholowych, na których – a w zasadzie na którego brak – wskazuje autor skargi kasacyjnej, nie stanowi elementu definicji reklamy napojów alkoholowych. Określenie służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych należy rozumieć jako zapewniające, czy wpływające korzystnie na popularyzację tych znaków towarowych. Innymi słowy stosunek podmiotu publicznie rozpowszechniającego znaki towarowe napojów alkoholowych do ich popularyzacji nie ma w istocie znaczenia”.

Powyższe stanowisko NSA ma istotne znaczenie dla oceny przedstawianych we wniosku czynności, ponieważ dla uznania danego działania za reklamę napojów alkoholowych nie jest konieczne wykazanie, że podmiot dokonujący rozpowszechniania znaków towarowych miał zamiar ich popularyzowania. Istotne jest natomiast czy działanie to obiektywnie służy popularyzowaniu tych znaków.

Ustawodawca w art. 13¹ ust. 9 ustawy, dopuszcza możliwość reklamy napojów alkoholowych pod warunkiem prowadzenia jej wewnątrz wskazanych w tym przepisie miejsc (pomieszczeń hurtowni, wydzielonych stoisk lub punktów prowadzących wyłącznie sprzedaż napojów alkoholowych oraz na terenie punktów prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży). Zatem rozpowszechnianie znaków towarowych produktów alkoholowych oraz ich symboli graficznych wewnątrz lokali przy spełnieniu pozostałych warunków stanowi ich reklamę.

Powracając do opisu sprawy należy wskazać, że prowadzą Państwo działalność w zakresie usług gastronomicznych, której przedmiotem jest sprzedaż detaliczna napojów alkoholowych, w tym piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, na podstawie stosownych zezwoleń. Prowadzą Państwo lokale gastronomiczne na terenie (…). Zawarli Państwo umowę o współpracy ze spółką zajmującą się produkcją i dystrybucją napojów alkoholowych (piwa) oraz napojów bezalkoholowych (zwaną dalej „Producent”), w ramach której zobowiązali się Państwo do:

1. zapewnienia w lokalach stałej dostępności dla konsumentów określonego w warunkach handlowych asortymentu produktów Producenta, w tym konkretnych marek piwa, a także zapewnienia dostępności nowych produktów wprowadzanych przez Producenta;

2. ustawiania i umieszczania w lokalach, w miejscach widocznych dla konsumentów, butelkowych produktów Producenta w sposób zapewniający widoczność oferty produktowej, określony lub uzgodniony z Producentem;

3. (…)

4. organizowania w lokalach imprez i innych wydarzeń uzgodnionych z Producentem oraz nadawania Producentowi tytułu „sponsora” takich wydarzeń;

5. organizowania w lokalach konkursów i akcji promocyjnych (promocji konsumenckich) dotyczących produktów Producenta („Promocje”), (…)

6. (…)

7. (…)

Umowa określała konkretne marki piwa, które miały być stale dostępne i prezentowane w lokalach. Produkty były oferowane konsumentom w oryginalnych opakowaniach zawierających znaki towarowe poszczególnych marek, a także podawane jako piwa określonych marek Producenta.

Zgodnie z umową za wykonywanie opisanych czynności otrzymują Państwo od Producenta odrębne wynagrodzenie.

Podali Państwo, że ekspozycja produktów w miejscach widocznych dla klientów miała charakter celowy i zorganizowany. Nie sprowadzała się wyłącznie do technicznego przechowywania towarów przeznaczonych do sprzedaży. Jej zadaniem było zapewnienie konsumentom widocznego i łatwego kontaktu z produktami Producenta, zwiększenie ich rozpoznawalności, utrwalenie obecności marek Producenta w świadomości klientów oraz zwiększenie sprzedaży tych produktów.

Ponadto organizują Państwo imprezy i inne wydarzenia, których sponsorem jest „Producent” oraz organizują Państwo w lokalach konkursy i akcje promocyjne (promocje konsumenckie) dotyczące produktów Producenta („Promocje”).

Państwa wątpliwości w przedstawionym opisie sprawy dotyczą obowiązku zapłaty opłaty w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w myśl art. 13² ust. 1 ustawy oraz sporządzania zbiorczej deklaracji miesięcznej, o której mowa w przepisie art. 13² ust. 2 ustawy.

Kluczową rolę w wyjaśnieniu wskazanej we wniosku wątpliwości odgrywa art. 13² ust. 1 w związku z art. 2¹ ust. 1 pkt 3 ustawy. Z przepisów tych wynika, że obowiązek uiszczania opłat dotyczy tych podmiotów, które publicznie rozpowszechniają reklamę napojów alkoholowych.

Chcąc zatem odpowiedzieć na Państwa pytanie należy przeanalizować informacje wynikające z opisu sprawy i odnieść je do powołanych wyżej przepisów w tym art. 13² ust. 1 oraz art. 2¹ ust. 1 pkt 3 ustawy.

Przedstawione przez Państwa we wniosku działania są skierowane i przeznaczone dla Państwa klientów tj. potencjalnych klientów lokali. Jak z tego wynika, nie stanowią one więc informacji używanych do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi.

Zobowiązali się Państwo w zawartej umowie do konkretnych czynności tj. zapewnienia w lokalach stałej dostępności dla konsumentów określonego w warunkach handlowych asortymentu produktów Producenta, ustawiania i umieszczania w lokalach, w miejscach widocznych dla konsumentów, butelkowych produktów Producenta w sposób zapewniający widoczność oferty produktowej oraz ich odpowiedniego przechowywania, prezentowania i podawania, (…), organizowania w lokalach imprez, konkursów i akcji promocyjnych dotyczących produktów Producenta oraz (…). Działania te służyły utrwalaniu znajomości marek Producenta, zwiększaniu ich widoczności i odróżnianiu od produktów konkurencyjnych, a w efekcie popularyzowaniu konkretnych znaków towarowych. Usługa miała zatem szerszy charakter, niż sama techniczna organizacja promocji lub sprzedaż produktów.

„Eksponować” zgodnie z definicją PWN słownika języka polskiego znaczy: „wystawiać na pokaz”, „wysuwać kogoś lub coś na pierwszy plan”. Tym samym celem ekspozycji jest publiczne rozpowszechnianie. Ekspozycja w tym przypadku znaków towarowych napojów alkoholowych oraz symboli graficznych spełnia zatem definicję zawartą w art. 2¹ ust. 1 pkt 3 ustawy.

Tym samym przedstawione okoliczności prowadzą do wniosku, że w ramach umowy współpracy handlowej zawartej z Producentem produktów, wykonują Państwo poprzez stałą ekspozycję wskazanych przez producenta produktów, którymi są napoje alkoholowe, czynności w ramach kampanii reklamowej.

Państwa działania polegające na celowym eksponowaniu określonych produktów, prezentowaniu i podawaniu produktów Producenta, w tym podawaniu produktów w opakowaniach jednorazowych lub szklanych (co do zasady opatrzonych oznaczeniami marek Producenta) – w tym w oryginalnych opakowaniach zawierających znaki towarowe poszczególnych marek, są formą reklamy. Propagowanie znaku towarowego alkoholu oraz symboli graficznych z nim związanych, stanowi bowiem reklamę.

Ponadto należy zwrócić uwagę, iż reklama spełnia swoją definicję, gdy jest udostępniona publicznie, a Państwa placówka jest niewątpliwie miejscem publicznym, ogólnodostępnym, a więc miejscem, do którego wstęp ma każdy bez ograniczeń, miejscem dla bliżej nieokreślonej liczby osób (klientów placówki). Fakt prowadzenia reklamy wewnątrz lokalu gastronomicznego, nie pozbawia jej publicznego charakteru. Lokal jest dostępny dla nieoznaczonego kręgu klientów, którzy mogą korzystać z niego na zasadach właściwych dla ogólnodostępnego lokalu gastronomicznego. Następuje zatem w przedstawionym przez Państwa przypadku rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych i ma ono charakter publiczny.

W analizowanej sprawie wszystko wskazuje na to, że Państwa działania podejmowane w ramach świadczonych usług, mają na celu realizację usługi reklamy, których finalnym efektem była prezentacja produktów alkoholowych, ich znaków towarowych i graficznych. Następuje zatem bezpośrednie ich publiczne rozpowszechnianie.

W związku z powyższym ciąży na Państwu obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13² ust. 1 ustawy w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług świadczonych usług oraz sporządzania zbiorczej deklaracji miesięcznej, o której mowa w przepisie art. 13² ust. 2 ustawy, bowiem będą Państwo świadczyć usługę będącą reklamą napojów alkoholowych w rozumieniu art. 2¹ ust. 1 pkt 3 ustawy.

Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…).

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.