DIH-70/2019

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW MAREK NIECHCIAŁ Warszawa, 30 września 2019 r. DIH - 1.709.70.2019 .BP DECYZJA DIH - 1/ 70/2019 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o In spekcji Handlowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1 668) art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2164 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy P . K . prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PPHU P. K. , od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handl owej w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2019 r. (nr akt sprawy: AŻ.8361.25.2019), którą ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pieniężną w wysokości 1000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu w należących do w/w przedsiębiorcy (…) , jednej partii ziemniaków nieopakowanych o wartości 24,95 zł, oferowanych do sprzedaży konsumentom finalnym jako Ziemniaki młode cena 4,99 zł/kg /Grecja/ Kl. I dostawca (…) , zafałszowanych w rozumieniu art. 3 ust. 10 ustawy o jakości handlowej z uwagi podanie dan ych niezgodnych z prawdą w zakresie klasy jakości handlowej, 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości, 2. na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych, wymierza przedsiębiorcy, karę pieniężną w wysokości 500 z ł (słownie: pięćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu jednej partii produktów tj. ziemniaków , nieodpowiadających jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych. UZASADNIENIE W dniach 27 marca i 1 kwietnia 2019 r., na podstawie upoważnienia do kontr oli nr AŻ.8361.25.2019, inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Rzeszowie, zwanego dalej „Podkarpackim WIIH”, przeprowadzili kontrolę w sklepie (…) , należącym do przedsiębiorcy P . K. prowadzącego działalnoś ć gospodarczą pod nazwą P.K. W toku kontroli dokonano sprawdzenia jakości i prawidłowości oznakowania świeżych owoców i warzyw. W ofercie handlowej stwierdzono m.in.. 5 kg ziemniaków wartości 24,95 zł, oznakowanych przy produkcie - Ziemniaki młode cena 4,9 9 zł/kg /Grecja/ kl. I, dostawca: (…) , co stanowi naruszenie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 października 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości 2 handlowej ziemniaków (Dz. U. z 2003 r. Nr 194 poz.1900 ze zm.), k tórego przepisy nie przewidują klasyfikacji jakościowej ziemniaków. Powyższe nieprawidłowości zostały udokumentowane protokołem kontroli z dnia 1 kwietnia 2019 r. (AŻ.8361.25.2019). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Podkarpacki WIIH zawiad omił przedsiębiorcę P.K. , zwanego dalej również „Stroną”, o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanego produk tu, informując jednocześnie o przysługującym je mu prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania . Ponadto, w piśmie tym wezwał S tr onę do przekazania informacji o wielkości jej obrotów i przychodu za rok 2018. Po przeprowadzeniu postępowania admin istracyjnego, decyzją z dnia 8 lipca 2019 r. (doręczoną 9 lipca 2019 r), Podkarpacki WIIH wymierzył S tronie, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, karę pieniężną w kwocie 1 000 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanego prod uktu tj. partii ziemniaków o wartości 24,95 zł. Decyzja została odebrana w dniu 9 lipca 2019 r. Pismem z dnia 23 lipca 2019 r. (dostarczonym osobiście 23 lipca 2019 r.) , S trona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej rów nież „Prezesem UOKiK” lub „organem II instancji”, odwołanie od ww. decyzji, podnosząc zarzut naruszenia przepisów, tj.: a) art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych polegających na przyjęciu, że podanie przy cenie produkt u rolnego – ziemniaka klasy jakości „kl. I” stanowi zafałszowanie artykułu rolno spożywczego; b) art. 40 ust. 5c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych poprzez zaniechania zastosowania w/w przepisu oraz odmowę odstąpienia od wymierzenia kary pomimo zajścia ustawowej przesłanki do takiego działania; c) art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o organizacji rynku owoców i warzyw oraz rynku chmielu polegających na niezastosowaniu tego przepisu jako odpowiadającego ewentualnemu uchybieniu; Strona wniosła o uchy lenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub uchylenie zaskarżonej decyzji i odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Pa rlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/2002”, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich ż ywnością. Ma na celu zapobieganie: a) oszukańczym lub podstępnym praktykom; b) fałszowaniu żywności, oraz c) w szelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Zgodnie z art. 17 ust. 1 w/w rozporządzenia podmioty działające na rynku spożywcz ym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji 3 w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Z kolei, zgodnie z art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 2 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE)nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia K omisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011 s. 18 ze zm.) każdemu środkowi spożywczemu przeznaczonemu do dostarczenia konsumentowi finalnemu lub do zakładów żywienia zbiorowego muszą towarzyszyć informacje na temat żywności zgodnie z niniejszym r ozporządzeniem. Z godnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011 informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności: a) co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji; b) przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których on nie posiada; c) przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczyw istości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza przez szczególne podkreślanie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych; d) przez sugerowanie poprzez wygląd, opis lub prezentacje graficzne, że chodzi o określony środek spożywczy lub składnik, mimo że w rzeczywistości komponent lub składnik naturalnie obecny lub zwykle stosowany w danym środku spożywczym został zastąpiony innym komponentem lub innym składnikiem. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1169/2011 informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 4 w/w rozporządzenia ust. 1, 2 i 3 mają również zastosowanie do: a) reklamy; b) prezentacji środków spożywczych, w szczególn ości kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu ustawienia oraz otoczenia, w jakim są pokazywane. Definicję informacji na temat żywności zawiera art. 2 pkt 2 lit . a.) rozporządzenia nr 1169/2011, zgodnie z którym n ależy rozumieć przez to informacje dotyczące danego środka spożywczego udostępniane konsumentowi finalnemu za pośrednictwem etykiety, innych materiałów towarzyszących lub innych środków, w tym nowoczesnych narzędzi technologicznych lub przekazu ustnego. W przypadku żywności niepakowanej wymogi dotyczące informacji na temat żywności określa art. 44 rozporządzenia nr 1169/2011, zgodnie z którym w przypadku oferowania środków spożywczych do sprzedaży konsumentom finalnym lub zakładom żywienia zbiorowego bez o pakowania lub w przypadku pakowania środków spożywczych w pomieszczeniu sprzedaży na życzenie konsumenta lub ich pakowania do bezpośredniej sprzedaży: a) przekazanie danych szczegółowych określonych w art. 9 ust. 1 lit. c) jest obowiązkowe; 4 b) przekazanie inny ch danych szczegółowych określonych w art. 9 i 10 nie jest obowiązkowe, chyba że państwo członkowskie przyjmie przepisy krajowe zawierające wymóg przekazania części lub wszystkich tych danych szczegółowych, lub elementów tych danych szczegółowych. Definicj e konsumenta finalnego zawiera art. 3 pkt 11 ustawy o jakości handlowej , zgodnie z którym jest to ostateczny konsument środka spożywczego, który nie wykorzystuje żywności w ramach działalności przedsiębiorstwa spożywczego. Zgodnie z odnośnikiem 1 lit.c) ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych przepisy niniejszej ustawy wykonują postanowienia rozporządzenia nr 1169/2011. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno - spożywcze powinny spełniać wy magania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Definicja obrotu jest zawart a w art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, zgodnie z którą obrót oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dy sponowania. Definicja jakości handlowej jest zawarta w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, zgodnie z którą są to cechy artykułu rolno - spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technolo gii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Wymagania wskazane w art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej są zawarte m.in. w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 października 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej ziemniaków (Dz. U. z 2003 r. Nr 194 poz.1900 ze zm.), którego przepisy wprowadzają podział na ziemniaki młode i ziemniaki jadalne. Brak jest natomiast regulacji wprowadzającej jakikolwiek podział na klasy bądź inne kategorie. Tymczasem, z zebranego materiału wynika, że przedsiębiorca posiadał w sprzedaży artykuł rolno – spożywczy, który oferował k onsumentom jako Ziemniaki młode, cena 4,99 z/kg, /Grecja/, kl. I, dostawca (…) . Tym samym, przedmiotowy produkt został oznakowany w sposób nieprawidłowy z wymogami prawa żywnościowego. Powyższa nieprawidłowość, narusza interesy konsumentów finalnych, którz y kierując się informacji o „I klasie” sprzedawanego produktu mogą dojść do przekonania, że mają do czynienia z produktem, o jakości wyższej niż inne produkty tego samego gatunku. Artykuł rolno - spożywczy zafałszowany, jak wynika z art. 3 pkt 10 ustawy o j akości handlowej , to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno - spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych, w szczególności jeżeli: – dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej (lit. a); – w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno - spożywczych albo niezgodną z prawdą (lit. b); 5 – w oznakowaniu podano niezgod ne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej (lit. c). W niniejszej sprawie, na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że Stro na oferowała do sprzedaży produkt zafałszowany, w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. c) ustawy o jakości handlowej, z uwagi na podanie niezgodnie z prawdą danych w zakresie klasy jakości handlowej. Stosownie do art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno - spożywcze zafałszowane podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1 000 zł. Jak wynika z art. 40 a ust. 4 ustawy o jakości handlowej, kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 - 3 tego artykułu, wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Tym samym, Podkarpacki WIIH w drodze decyzji z dnia 8 lipca 2019 r. wymierzył karę pieniężną w wys. 1.000 zł przedsiębiorcy P . K . prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P . K . , który wprowadził do obrotu przedmiotowe produkty, zakwestionowane w powyższym zakresie. Odwołując się od wyd anej decyzji, Strona podniosła zarzut naruszenia art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej poprzez przyjęcie, że podanie przy cenie produktu rolnego klasy jakości „kl. I” stanowi zafałszowanie artykułu rolno – spożywczego. Strona stoi na stanowisku, że nie sposób dostrzec zafałszowania, ponieważ kontrolowany towar był wysokiej jakości, a jego wartość odżywcza, świeżość czy jakikolwiek inny walor nie były przedmiotem negatywnej oceny ze strony kontroli czy też przedmiotem reklamacji ze strony konsumentów. Wg Strony, pojęcie zafałszowania łączyć trzeba z wywołaniem u adresata błędnego poczucia, że ma do czynienia z innym stanem rzeczy niż jest to w rzeczywistości. Ponieważ zaś ziemniaki nie podlegają ocenie klasowej, to podanie oznaczenia „kl. I” nie wprowadza w błąd, bowiem nie określa ustawowo zdefiniowanych cech sp rzedawanego produktu. Stron a twierdzi, że produkt nie został zafałszowany - taki stan może mieć miejsce gdy został zmieniony skład produktu. Tymczasem błąd w opisie nie dotyczy składu, terminu przydatności do spożycia, zatem tych cech, które decydują o bez pieczeństwie produktu. Odnosząc się do powyższego zarzutu, organ, przede wszystkim, nie zgadza się z poglądem Strony, jakoby jakość produktu była ograniczona do jego wartości odżywczej, świeżości czy te ż innych walorów tkwiących niejako w samym produkcie. Definicja jakości zawarta w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej jednoznacznie wskazuje, że przez jakość handlową należy rozumieć nie tylko wartości tkwiące w samym produkcie, lecz również wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezenta cji i oznakowania, które nie są objęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Tym samym, bezzasadnym jest twierdzenie Strony, że zafałszowanie może mieć miejsce tylko wtedy, gdy został zmieniony skład produktu. Z drugiej jednak stro ny, Prezes UOKiK nie podziela stanowiska organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło zafałszowanie produktu. Definicja zafałszowania zawarta w art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej wskazuje, że zafałszowanie polega na podaniu składu produ ktu niezgodnie z przepisami dotyczącymi jakości handlowej albo wprowadzeniu zmian, w tym dotyczących oznakowania, które mają na celu ukrycie rzeczywistego składu produktu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany 6 w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych, w szczególności jeżeli w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Należy jedna k zwrócić uwagę, że ze zgromadzonego materiału wynika, że oznaczenie „kl. I” zostało nadane produktowi przez przedsiębiorcę, który nie usunął oryginalnej etykiety zawierającej takie informacje jak: nazwę, odmianę, kraj pochodzenia, kaliber, masę netto, nr partii, dostawcę, nr importera, nr eurocash, producenta, numer i region. Przedmiotowa etykieta była zamieszczona obok wywieszki cenowej zawierającej oznaczenie „kl. I”. Oznacza to, że konsument m i a ł możliwość zapoznania się z informacjami dotyczącymi prod uktu, i w oparciu o nie dokonać zakupu bez niebezpieczeństwa zasugerowania się błędną informacją co do klasy produktu. W oparciu o powyższe, Prezes UOKiK stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca wprowadzenie do obrotu produktu zafałszowaneg o lecz produkt u nieodpowiadając ego jakości handlowej, której definicja jest zawarta w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej. Niezależnie od powyższego, w ocenie Prezesa UOKiK podanie klasy jakości ziemniaków nie będzie naruszało obowiązujących przepisó w , o ile producen ci dobrowolnie wprowadz ą własne systemy jakości/normy jakościowe, które stawiają wyższe wymagania niż te, które zostały określone w przepisach. W takich przypadkach indywidualnie należałoby jednak oceniać, czy podanie klasy jakości w spos ób dobrowolny , pozostanie w zgodzie z art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1169/2011. W związku z powyższym, Prezes UOKiK zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia co do istoty. Prezes UOKiK pragnie jednak podkreślić, że nie oz nacza to wyłączenia odpowiedzialności strony za naruszenie przepisów prawa żywnościowego, a wynika wyłącznie z konieczności zmiany kwalifikacji produktu zafałszowanego na produkt niewłaściwej jakości handlowej bez znamion zafałszowania. Stąd też, w przedm iotowej sprawie znajduje zastosowanie art.40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, zgodnie z którym kto wprowadza do obrotu artykuły rolno - spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno - spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. Wymiar kary jest uregulowany w art. 40a ust. 5 w/w ustawy, zgodnie z którym ustalając wysokość kary pieniężnej, Główny Inspektor, wojewódzki inspektor albo wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia stopień szkodliwości czynu, zakres naru szenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno - spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno - spożywczych. Analizując prawidłowość uwzględniania przez organ pierwszej ins tancji przesłanek, o których mowa w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, na podstawie zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, Prezes UOKiK zważył i stwierdził, że: a) stopień szkodliwości czynu – przedmiotowym czynem zostało naruszone prawo k onsumentów do pełnej i rzetelnej informacj i o oferowanych im produktach. Z astosowane oznakowanie mogło sugerować konsumentom, że jest to produkt o jakości wyższej niż inne produkty tego samego gatunku. Niemniej jednak, oznaczenie zawierające zbędną 7 informa cj ę o klasie produktu było umieszczone równorzędnie z oznaczeniem, które takiej informacji nie zawierało, a w toku kontroli nie kwestionowano jakości handlowej produktu, stąd też stop ień szkodliwości czynu w ocenie Prezesa UOKiK nie był znaczny , b) zakres nar uszenia – stwierdzone nieprawidłowości, wskazywały na naruszenie wymagań określonych w przepisach prawa żywnościowe go, które zostały ustanowione w celu ochrony interesów i praw konsumentów. Należy też mieć na uwadze, że stwierdzone naruszenie dotyczy tylko jednego produktu, c) dotychczasowa działalność podmiotu – należy podkreślić, że uchybienie stwierdzone zaskarżoną decyzją nie jest pierwszym uchybieniem tego typu popełnionym przez Stronę. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Podkarpacki WIIH decyzj ą z dnia 7 sierpnia 2018r. odstąpił od wymierzenia kary za wprowadzenie do obrotu ziemniaków niewłaściwe oznakowanych; d) wielkość obrotów oraz przychodu – wzięto pod uwagę dane przedstawione przez przedsiębiorcę, na podstawie których ustalono, że jest to śr edni przedsiębiorca; e) wartość kontrolowanych produktów – zgodnie ze zgromadzonym materiałem wartość zakwestionowanych produktów wynosi 24,95 zł; Ustalone przesłanki przemawiają za wymierzeniem kary w dolnej granicy zagrożenia. Z tego też względu, Prezes UO KiK, na podst. art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej wymierza karę w wys. 500 zł. Strona wnosząc odwołanie zawarła również alternatywny wniosek o odstąpienie od wymierzenia kary. Zgodnie z art. 40a ust. 5c w przypadku niskiego stopnia szkodli wości czynu, niewielkiego zakresu naruszenia lub braku stwierdzenia istotnych uchybień w dotychczasowej działalności podmiotu można odstąpić od wymierzenia kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 - 3a. Mając na uwagę fakt, że zastosowanie ww. przepisu, na wet po spełnieniu kryteriów w nim zawartych nie jest obowiązkiem a jedynie uprawnieniem organu, a także zważywszy na fakt, iż było to kolejne naruszenie przepisów ustawy o jakości handlowej przez stronę , Prezes UOKiK uznał, że wniosek o odstąpienie od wym ierzenia kary nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Prezesa UOKiK, wymierz e n i e stronie kary pieniężne j będ zie właściwe do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaży były dostępne dla konsumentów wyłącznie produkty spełniające w ymagania jakości handlowej, w tym bez cech zafałszowania, a także będą najmniej uciążliwe z możliwych dostępnych środków. Ponadto, spełnią one swoją funkcję prewencyjną, skłaniając stronę do przestrzegania przepisów prawa żywnościowego, przede wszystkim z uwagi na wykazane powyżej niedopełnienie należytej staranności w zakresie zapewnienia pełnej i rzetelnej informacji o oferowanych produktach . Strona zwraca również uwagę, że jej odpowiedzialność powinna być oparta o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynk ów owoców i warzyw oraz rynku chmielu, który stanowi podstawę do nałożenia kary o połowę niższej. Odnosząc się do powyższego argumentu, należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o organizacji ry nków owoców i warzyw oraz rynku chmielu ustawa określa zadania i właściwość jednostek organizacyjnych i organów w zakresie określonej przepisami Unii Europejskiej organizacji rynków owoców i warzyw. Zgodnie z art.15a ust. 1 w/w ustawy w zakresie określony m przepisami Unii Europejskiej wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej pełni funkcję organu kontrolnego na etapie sprzedaży detalicznej owoców i warzyw konsumentowi końcowemu . Zgodnie z art. 75 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego Wspólną Organizację Rynków Produktów Rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 922/72, (EWG) 8 Nr 234/79, (WE) Nr 1037/2001 i (WE) Nr 1234/2007 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 347, str. 671) normy handlowe mogą mieć zastosowanie do jednego lub większej liczby następujących sektorów i produktów, w tym owoców i warzyw. Zgodnie z załącznikiem I część IX sektor owoców i warzyw obejmuje m. in. kapusty, ogórki i czosnek – nie obejmu je natomiast ziemniaków. Z tego też względu, w przedmiotowej sprawie przepisy ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu nie znajdą zastosowania. P rzedmiotowym czynem Strona naruszyła przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoj u Wsi z dnia 29 października 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej ziemniaków (Dz. U. z 2003 r. Nr 194 poz.1900 ze zm.). Przedmiotowe rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 15 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy tej ustawy i wydan ych na jej podstawie aktów wykonawczych . Stosownie do art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej , kary pieniężne, o których mowa w sentencji decyzji, stanowiące dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Rzeszowie w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania niniejszej decyzji. Prezes UOKiK , stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art . 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczeni a stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa 1 . 2. Od skarg wszczynających postępowanie prz ed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy , zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i w niniejszym przypadku, kiedy wynosi do 10 000 zł to opłata stanowi 4 % wartości przedmiotu za skarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł . Opłatę tę uiszcza się gotówką do kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie lub na rachunek bankowy tego Sądu 2 . 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o zwolnienie od kosztów 1 Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). 2 Zgodnie z § 1 pkt 1 i § 5 przepi sami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.). 9 albo przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest w olny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 3 . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 si erpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.) 4 . Z up. PREZESA Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej Otrzymują: 1. 2. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Rzeszowie 3. a/a 3 Zgodnie z art. 230, art. 243 § 1, a rt. 244 § 1, art. 254 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). 4 Zgodnie z art. 40a ust. 8 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spoży wczych (Dz. U. z 201 8 r. poz. 2164 z późn. zm .).