DIH-5/2015

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-87(4)/14/AnŁ Warszawa, 20 stycznia 2015 r. DECYZJA DIH-1/5/2015 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148, z późn. zm.) oraz art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r . o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669, z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorców Ghassana Skaikar i Fadi Skaikar prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą AFAMIA Spółka Cywilna G. Skaikar, F. Skaikar z siedzibą we Wrocławiu od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej we Wrocławiu z dnia 29 października 2014 r. (KBP-śG.8361.101.2014), którą wymierzono ww. podmiotom karę pienięŜną w wysokości 1000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spoŜywczego pod nazwą „zestaw filet z łososia”, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 4 – 26 czerwca 2014 r. przez inspektorów reprezentujących Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej we Wrocławiu – zwanego dalej „Dolnośląskim WIIH” – w zakładzie gastronomicznym we Wrocławiu przy ul. Drobnera 6, naleŜącym do przedsiębiorców Ghassana Skaikar i Fadi Skaikar prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą AFAMIA Spółka Cywilna G. Skaikar, F. Skaikar z siedzibą we Wrocławiu – zwanych dalej równieŜ „ stronami ” – dokonany został zakup kontrolny m.in. jednego zestawu dań oznakowanego w cenniku awizo pod nazwą „zestaw filet z łososia” w cenie 15 zł. Według cennika, w zestawach oferowanych w zakładzie składnikami były „mięso lub ryba, frytki lub ryŜ, surówka, sos”. Oznakowanie ww. „zestawu filet z łososia” (tj. cennik awizo uwidoczniony w kontrolowanej placówce) udokumentowano na fotografii dołączonej do akt kontroli. W toku kontroli ustalono, Ŝe w ww. zakładzie gastronomicznym brak było filetów z łososia, a do ww. „zestawu filet z łososia” zamiast łososia uŜyto mintaja ( Theragra chalcogramma ). Strona 2 z 10 Dolnośląski WIIH stwierdził i udokumentował fotograficznie, Ŝe w dniu dokonania zakupu kontrolnego na stanie ww. zakładu gastronomicznego znajdował się karton zawierający 29 szt. mroŜonych filetów rybnych panierowanych o wartości 261,00 zł, opatrzonych etykietą w języku niemieckim o treści: „Pickenpack Europe, Art.-Nr. 55516, Alaska-Seelachsfilet paniert, Langformat, praktisch grätenfrei aus Blöcken geschnitten tiefgefroren. Zutaten: Alaska-Seelachsfilet/Pazifisches Polardorschfilet (66%), Paniermehl/ gewürzte Bröseln, (Weizenmehl, Speisesalz, Gewürze, Hefe), Wasser, modifizierte Weizenstärke, Weizenmehl, Speisesalz, Würze, natürliche Gewürzaromen. Alaska- Seelachs/Pazifischer Polardorsch (Theragra chalcogramma) gefangen im Pazifischen Ozean (FAO 61,67) […]”. Kontrolowany przedsiębiorca nie posiadał oznaczeń w języku polskim dla ww. mroŜonki. Następnego dnia, tj. 5 grudnia 2014 r., przedsiębiorca Ghassan Skaikar okazał etykietę omawianego produktu w języku polskim, o treści „FILETY Z ŁOSOSIA MORSKIEGO ALASKA, Panierowany, Skład: łosoś morski, woda, mąka do panierowania, sól, mąka pszenna przyprawy, skrobia kukurydziana. Dystrybutor: Rolkas Sp. z o.o. Kijewo 39, 63-000 Środa Wielkopolska […]”. Dolnośląski WIIH ustalił, Ŝe nazwa łacińska Theragra chalcogramma wskazana na etykiecie niemieckojęzycznej mroŜonych filetów panierowanych odnosi się zgodnie z obowiązującym wykazem oznaczeń handlowych gatunków ryb oraz wodnych bezkręgowców wprowadzanych do obrotu na rynek polski, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o organizacji rynku rybnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1389) – zwanej dalej „ ustawą o organizacji rynku rybnego ” – do nazwy handlowej „mintaj”, a nie, jak zadeklarowano na polskiej etykiecie, do „filetów z łososia morskiego Alaska”. Przedsiębiorca Ghassan Skaikar okazał fakturę VAT nr 94/50/549 z dnia 7 maja 2014 r. wystawioną przez Rolkas Sp. z o.o. (tj. dystrybutora ww. mroŜonej ryby panierowanej), w której w pozycji 1 wyszczególniono produkt o nazwie „filet z łososia alaska 50x150”. PowyŜsze, zdaniem Dolnośląskiego WIIH, naruszało przepis art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r . o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669, z późn. zm.) – zwanej dalej „ ustawą o jakości handlowej ” w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.) – zwanej dalej „ ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia ”. Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148, z późn. zm.) – zwanej dalej „ ustawą o Inspekcji Handlowej ” – obecnemu przy kontroli przedsiębiorcy Ghassanowi Skaikar postawiono Ŝądanie usunięcia opisanej nieprawidłowości poprzez dostosowanie oferty zawartej w cenniku do posiadanych surowców. Przedsiębiorca Ghassan Skaikar wykonał Ŝądanie. Pracownik zatrudniony przez strony w funkcji kierownika kontrolowanego zakładu gastronomicznego wyjaśnił, Ŝe otrzymał informację od „swojego szefa”, Ŝe nazwa Alaska na opakowaniu oznacza, Ŝe w środku znajduje się mroŜony łosoś. Stwierdził ponadto, Ŝe inspektorom, których obsługiwał podał faktycznie rybę Alaska-Seelachsfilet, w jadłospisie deklarowaną jako filet z łososia. Jadłospis sporządzał „szef” (nie sprecyzowano, który z Strona 3 z 10 dwóch kontrolowanych przedsiębiorców). Wyjaśnienia kierownika zakładu spisano w Protokole przesłuchania strony z dnia 12 czerwca 2014 r. Kontrolowany przedsiębiorca Ghassana Skaikar wyjaśnił, Ŝe jest odpowiedzialny za wszystkie nieprawidłowości stwierdzone w toku kontroli. Stwierdził, Ŝe nie miał powodu by przypuszczać, Ŝe produkt dostarczony mu przez hurtownię Rolkas Sp. z o.o. nie jest łososiem, poniewaŜ u dostawcy zamówił łososia i na fakturach wyszczególniony był łosoś, zaś w poprzednich dostawach, równieŜ na etykietach produktu w języku polskim deklarowano łososia (Protokół przesłuchania strony odpowiednio z dnia 18 czerwca 2014 r). Opisane ustalenia i czynności udokumentowane zostały w Protokole kontroli z dnia 26 czerwca 2014 r. (nr akt kontroli: KBP-śG.3861.101.2014). Kontrolowani przedsiębiorcy nie wnieśli uwag do protokołu. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 6 października 2014 r., Dolnośląski WIIH zawiadomił przedsiębiorców Ghassana Skaikar i Fadi Skaikar prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą AFAMIA Spółka Cywilna G. Skaikar, F. Skaikar z siedzibą we Wrocławiu o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spoŜywczego pod nazwą „zestaw filet z łososia” oraz o przysługującym stronom prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, ponadto wezwał do przekazania informacji o wielkości osiągniętego przychodu i obrotu w roku 2013. Strona przekazała organowi oświadczenie o wysokości przychodów netto i obrotów brutto w 2014 r. spółki cywilnej AFAMIA G. Skaikar, F. Skaikar z siedzibą we Wrocławiu oraz informację o sposobie podziału podanych kwot pomiędzy wspólników spółki. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 29 października 2014 r. (nr akt: KBP-śG.8361.101.2014), Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej we Wrocławiu wymierzył przedsiębiorcom Ghassanowi Skaikar i Fadi Skaikar prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą AFAMIA Spółka Cywilna G. Skaikar, F. Skaikar z siedzibą we Wrocławiu karę pienięŜną na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej w wysokości 1000,00 zł (słownie: jeden tysiąc złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu ww. zafałszowanego w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej „zestawu filet z łososia” z uwagi na uŜycie do produkcji fileta z mintaja zamiast fileta z łososia. Pismem z dnia 12 listopada 2014 r. strony złoŜyły do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwanego dalej „Prezesem UOKiK” – odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. W odwołaniu zostały podniesione zarzuty: 1) błędnego przyjęcia z etykiety producenta nazwy handlowej „mintaj” wyłącznie w oparciu o nazwę naukową w języku łacińskim ( Theragra chalcogramma ) bez odwołania się do przynaleŜnego tej nazwie handlowej kodu FAO alfa-3 (kod ALK nie występujący na etykiecie producenta) z powołaniem się na normatywny wykaz oznaczeń handlowych gatunków ryb oraz wodnych bezkręgowców wprowadzanych do obrotu na rynek polski, Strona 4 z 10 2) błędnego uznania, iŜ Ghassan Skaikar i Fadi Skaikar prowadzący działalność gospodarczą – zakład gastronomiczny w formie spółki cywilnej pod nazwą AFAMIA Spółka Cywilna G. Skaikar, F. Skaikar we Wrocławiu są podmiotami wprowadzającymi łososia morskiego na rynek polski (nazwanego na etykiecie producenta w języku niemieckim i przyjmowanego powszechnie pod nazwą „Alaska Seelachs”, a na etykiecie w języku polskim nazwanego „filety z łososia morskiego Alaska”), zakupionego u dystrybutora polskiego Rolkas Sp. z o.o. z siedzibą w Środzie Wielkopolskiej. Pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorców Ghassana Skaikar i Fadi Skaikar prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą AFAMIA Spółka Cywilna G. Skaikar, F. Skaikar z siedzibą we Wrocławiu, iŜ przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronom biorącym udział w postępowaniu administracyjnym, na podstawie art. 10 Kpa przysługuje prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań w terminie 7 dni. Strony nie skorzystały z tych uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Ustawa o jakości handlowej w art. 4 ust. 1 stanowi, Ŝe wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, jest jednym z elementów jakości handlowej. Artykuł rolno-spoŜywczy zafałszowany, jak wynika z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeŜeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych, w szczególności jeŜeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spoŜycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe ww. definicja artykułu rolno-spoŜywczego zafałszowanego obowiązuje od dnia 13 grudnia 2014 r. na mocy art. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych oraz ustawy o Strona 5 z 10 bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1722). Poprzednie jej brzmienie, obowiązujące w dniu wydania zaskarŜonej decyzji Dolnośląskiego WIIH, róŜniło się jedynie tym, Ŝe wskazywało na naruszenie interesów konsumentów, a obecnie doprecyzowano, Ŝe chodzi o naruszenie interesów konsumentów finalnych, tj. ostatecznych konsumentów środka spoŜywczego, którzy nie wykorzystują Ŝywności w ramach działalności przedsiębiorstwa spoŜywczego. Od dnia 13 grudnia 2014 r. stosuje się równieŜ wymagania w zakresie jakości handlowej wynikające z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat Ŝywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywy Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011 r., s. 18 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 1169/2011” . Akt ten ma zastosowanie do wszelkich środków spoŜywczych przeznaczonych dla konsumenta finalnego, w tym do środków spoŜywczych dostarczanych przez zakłady Ŝywienia zbiorowego i do środków spoŜywczych przeznaczonych do dostarczenia do zakładów Ŝywienia zbiorowego (por. art. 1 ust. 3 tegoŜ rozporządzenia). Jak wskazuje art. 6 ww. rozporządzenia, kaŜdemu środkowi spoŜywczemu przeznaczonemu do dostarczenia konsumentowi finalnemu lub do zakładów Ŝywienia zbiorowego muszą towarzyszyć informacje na temat Ŝywności zgodnie z tym rozporządzeniem. W myśl zaś art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1169/2011, informacje na temat Ŝywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spoŜywczego, a w szczególności co do jego charakteru, toŜsamości, właściwości, ilości trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 4, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze zafałszowane, podlega karze pienięŜnej w wysokości nie wyŜszej niŜ 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary, nie niŜszej jednak niŜ 1 000 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, zgodnie z art. 40a ust. 5 tej ustawy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w zakładzie gastronomicznym naleŜącym do przedsiębiorców Ghassana Skaikar i Fadi Skaikar prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą AFAMIA Spółka Cywilna G. Skaikar, F. Skaikar z siedzibą we Wrocławiu, stwierdzono wprowadzenie do obrotu potrawy (zestawu dań) o nazwie „zestaw filet z łososia” w cenie sprzedaŜy 15 zł/zestaw, która w rzeczywistości nie zawierała fileta z łososia, lecz panierowany filet z mintaja. Fakt ten został dodatkowo potwierdzony przez Dolnośląskiego WIIH za pomocą zakupu kontrolnego oraz w drodze przesłuchania kierownika zakładu oraz jednego z kontrolowanych przedsiębiorców. W toku kontroli ustalono, Ŝe w ww. zakładzie gastronomicznym brak było filetów z łososia. Okoliczności te udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 26 czerwca 2014 r. (nr akt Strona 6 z 10 kontroli: KBP-śG.3861.101.2014), przyjętym bez uwag przez strony. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami organ pierwszej instancji wymierzył karę pienięŜną ww. przedsiębiorcom Ghassanowi Skaikar i Fadi Skaikar, to jest podmiotom, które wprowadziły do obrotu ww. „zestaw filet z łososia” o cechach zafałszowanego artykułu rolno- spoŜywczego. Podstawą do wydania decyzji w tym przedmiocie był przepis art. 40a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej. W czasie postępowania administracyjnego w drugiej instancji nastąpiła zmiana definicji zafałszowanego artykułu rolno-spoŜywczego zawartej w art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej, polegająca na doprecyzowaniu uŜytego w jej treści pojęcia konsument. Prezes UOKiK stwierdził, Ŝe ww. potrawa o nazwie „zestaw filet z łososia” wprowadzona do obrotu przez przedsiębiorców Ghassana Skaikar i Fadi Skaikar prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą AFAMIA Spółka Cywilna G. Skaikar, F. Skaikar z siedzibą we Wrocławiu w dalszym ciągu spełnia definicję zafałszowanego artykułu rolno-spoŜywczego, a wprowadzenie takiego artykułu do obrotu nadal podlega karze określonej w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej. W szczególności, ww. „zestaw filet z łososia”, wbrew wymaganiom cytowanego wyŜej art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej oraz art. 6 i art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1169/2011, nie spełniał deklaracji przedsiębiorców w zakresie głównego składnika potrawy, poniewaŜ nie zawierał fileta z łososia. Zamiast tego składnika konsumentom podawano panierowany filet z mintaja, czyli wyrób pochodzący z innego gatunku ryby oraz róŜniący się dodatkiem paniery (według oznakowania w języku niemieckim na opakowaniu zbiorczym, ilościowa zawartość ryby w mroŜonych filetach panierowanych – surowcu do produkcji zestawu – wynosiła 66%). Konsumenci finalni nabywający „zestaw filet z łososia” otrzymywali produkt o cechach zasadniczo innych od deklaracji w cenniku, zatem ich interes został naruszony w sposób istotny. Prezes UOKiK nadmienia, Ŝe posiada z urzędu wiedzę o skardze konsumenta dotyczącej ww. zakładu gastronomicznego naleŜącego do stron w przedmiocie nieprawdziwych deklaracji w menu m.in. dotyczących łososia. Konsument informował, Ŝe „zamiast kotleta z łososia pod panierką znalazł jakąś białą dziwną rybę”, „lokal oferuje co innego w menu, a co innego podaje, kasując za to niemało”. Skarga ta dodatkowo potwierdza istotne naruszenie interesów konsumentów. Tym samym, wymieniony zestaw dań, w którego oznakowaniu podano niezgodną z prawdą nazwę głównego składnika, był zafałszowany w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej, tak jak to stwierdził organ pierwszej instancji. Odwołując się od decyzji, strony w punkcie 1 zarzuciły organowi pierwszej instancji, iŜ błędnie ustalił nazwę handlową ryby będącej składnikiem zakwestionowanego „zestawu filet z łososia”, a oznaczonej na opakowaniu zbiorczym w języku niemieckim „Alaska- Seelachs/Pazifischer Polardorsch (Theragra chalcogramma)”. Prezes UOKiK uznał, Ŝe organ pierwszej instancji prawidłowo określił polską nazwę ryby opierając się na wykazie oznaczeń handlowych przyjętych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, prowadzonym przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o organizacji rynku rybnego. W wykazie tym, nazwie łacińskiej Strona 7 z 10 Theragra chalcogramma została przypisana nazwa mintaj i tylko tej nazwy moŜna uŜyć na rynku polskim w odniesieniu do ryby (produktu rybołówstwa) Theragra chalcogramma, jak i przetworu wytworzonego z takiej ryby. Znając łacińską nazwę ryby wskazaną na opakowaniu przez niemieckiego producenta, organ nie musiał – wbrew twierdzeniu odwołujących się stron – opierać swoich ustaleń dodatkowo na kodzie FAO alfa-3 ryby. Nazwa łacińska (systematyczna) była wystarczająca dla stwierdzenia, jaki gatunek ryby znajdował się w produkcie. Na rynku polskim jedyną prawidłową nazwą ryby Theragra chalcogramma jest mintaj. Dodatkowo naleŜy wyjaśnić, Ŝe przepisy prawa nie wymagają podania kodu FAO alfa-3 w oznakowaniu przetworów rybnych, takich jak panierowane filety (nie wynika to ani z przepisów ustawy o organizacji rynku rybnego, ani z nadrzędnego nad tą ustawą przepisu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1379/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 (Dz. U. L 354 z 28.12.2013, s. 1, z późn. zm.)). Organ nie miał więc podstaw by takiego kodu Ŝądać od kontrolowanego. NaleŜy podkreślić, Ŝe w ww. wykazie oznaczeń handlowych przyjętych na terenie Polski nie występuje w ogóle nazwa „łosoś morski Alaska” – tj. ta, która znajdowała się na polskiej etykiecie mroŜonych filetów rybnych panierowanych, dostarczonej przez strony w toku kontroli. Z powyŜszych względów, załączony do odwołania wydruk z Internetu dowodzący zdaniem stron, Ŝe nazwa „łosoś morski” jest powszechnie znana i stosowana w odniesieniu do innej ryby niŜ mintaj – nie zasługuje na uznanie. Dopiero gdyby „łosoś morski” został uwzględniony w wykazie oznaczeń handlowych przyjętych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, prowadzonym przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, strona mogłaby się posługiwać tą nazwą. Przedsiębiorcy Ghassan Skaikar i Fadi Skaikar prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą AFAMIA Spółka Cywilna G. Skaikar, F. Skaikar we Wrocławiu podnoszą w 2 punkcie odwołania, iŜ Dolnośląski WIIH błędnie uznał ich za podmioty wprowadzające do obrotu na rynek polski „filety z łososia morskiego Alaska” (półprodukt uŜyty do produkcji zakwestionowanego „zestawu filet z łososia”). Strony wskazują, Ŝe ww. półprodukt zakupiły u dystrybutora polskiego Rolkas Sp. z o.o. z siedzibą w Środzie Wielkopolskiej, co – jak wnioskuje Prezes UOKiK – miałoby wyłączyć odpowiedzialność stron za wprowadzenie do obrotu ww. artykułu rolno-spoŜywczego zafałszowanego. NaleŜy wskazać, Ŝe kaŜdy przedsiębiorca jest odpowiedzialny za jakość artykułów spoŜywczych wprowadzanych do obrotu w podległym mu przedsiębiorstwie. Wynika to wprost z cytowanego wyŜej przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej oraz z regulacji art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L z dnia 1.02.2002, s. 1), który stanowi, Ŝe Strona 8 z 10 podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności lub pasz z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Zasada ta wynika równieŜ z rozporządzenia 1169/2011, zgodnie z którym podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają przestrzeganie w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat Ŝywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, Ŝe wymogi te są spełnione (por. art. 8 ust. 5). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, Ŝe oryginalne opakowanie przedmiotowych mroŜonych przetworów rybnych było oznakowane prawidłowo, w tym naukową nazwą ryb, a mimo to strony oznaczały je nazwami innymi niŜ rzeczywiste, nie próbując ich zweryfikować ani poprzez sprawdzenie tłumaczenia, ani przez porównanie nazw z wykazem, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o organizacji rynku rybnego. Strony – jak same twierdzą w odwołaniu – rutynowo oparły się na oznakowaniu zawartym w fakturze oraz tym, Ŝe u dostawcy zamówiły „łososia”. Kierownik skontrolowanego zakładu gastronomicznego został poinstruowany przez jednego ze zwierzchników, Ŝe „nazwa Alaska na opakowaniu oznacza, Ŝe w środku znajduje się mroŜony łosoś”. Jadłospis w zakładzie sporządzała jedna ze stron odwołujących się. Wobec powyŜszych ustaleń niewątpliwym jest, Ŝe strony nie dochowały naleŜytej staranności i ostroŜności przy wprowadzaniu do obrotu artykułów rolno-spoŜywczych, doprowadzając tym samym w konsekwencji do podmiany gatunkowej produktów, której efektem końcowym było wprowadzenie w błąd nabywców. Prezes UOKiK ponownie podkreśla, Ŝe niedopuszczalne jest stosowanie nazwy „filet z łososia” w stosunku do produktu nie będącego łososiem – praktyka ta jest sprzeczna z interesami konsumentów oraz z przepisami. Przedsiębiorca jest profesjonalistą i powinien wiedzieć, Ŝe wyrób z mintaja nie moŜe być wyrobem z łososia. Mając na uwadze powyŜsze, strona ponosi pełną odpowiedzialność za powstałe nieprawidłowości. NaleŜy teŜ zauwaŜyć, Ŝe przyjęte przez ustawodawcę brzmienie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej wprowadza mechanizm polegający na tym, Ŝe kaŜdy w stosunku do kogo zostanie spełniona przesłanka wprowadzenia do obrotu artykułów rolno- spoŜywczych zafałszowanych, podlega karze określonej w tym przepisie. Zatem, samo stwierdzenie faktu wprowadzenia do obrotu artykułów rolno-spoŜywczych zafałszowanych powoduje konieczność nałoŜenia kary, niezaleŜnie od tego czy stwierdzone nieprawidłowości powstały w sposób zamierzony, czy nieumyślny. Jak wynika z orzecznictwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 917/11), sam fakt wymierzenia kary nie jest uzaleŜniony od stwierdzenia winy przedsiębiorcy wprowadzającego produkt do obrotu, a jego odpowiedzialność ma charakter obiektywny, przy czym przesłanką przyjęcia tej odpowiedzialności jest tylko fakt wprowadzenia do obrotu. Odnosząc się do wysokości wymierzonej stronie kary, w opinii Prezesa UOKiK, została ona ustalona w prawidłowej wysokości oraz jest współmierna i adekwatna do stwierdzonych nieprawidłowości. Podstawą wydania decyzji było stwierdzenie wprowadzenia Strona 9 z 10 do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spoŜywczych, czyli czynu za który przepis art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej przewiduje karę pienięŜną w wysokości nie wyŜszej niŜ 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary, nie niŜszą jednak niŜ 1 000 zł. Organ pierwszej instancji nie ustalił wysokości przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary, uchybienie to nie wywołuje jednak negatywnego skutku dla stron oraz nie powinno stanowić o uchyleniu zaskarŜonej decyzji, poniewaŜ w niniejszej sprawie wymierzona została kara w wysokości 1000 zł (słownie jeden tysiąc złotych) – minimalna, jaką organ mógł wymierzyć zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Kara wymierzona w wysokości minimalnej nie jest zaleŜna od wysokości przychodu karanych podmiotów. Prezes UOKiK biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy, przepisy o jakości handlowej mające zastosowanie w sprawie oraz po dokonaniu przedstawionych wyŜej rozwaŜań zgodził się z oceną przesłanek do wymierzenia kary dokonaną przez organ pierwszej instancji, wymaganą przepisem art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie art. 52 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji do ww. Sądu za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). Z up. PREZESA URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW WICEPREZES Dorota Karczewska Strona 10 z 10 Otrzymują: 1. Ghassan Skaikar prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą AFAMIA Spółka Cywilna. G. Skaikar, F. Skaikar z siedzibą we Wrocławiu ul. Drobnera 6/1B 50-257 Wrocław 2. Fadi Skaikar prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą AFAMIA Spółka Cywilna. G. Skaikar, F. Skaikar z siedzibą we Wrocławiu ul. Drobnera 6/1B 50-257 Wrocław 3. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej we Wrocławiu 4. a/a