DIH-89/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-78(5)/14/JK Warszawa, 19 grudnia 2014 r. DECYZJA DIH-1/89/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148 z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 z późn. zm.) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Nadarzynie (obecnie S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Józefosławiu) od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Szczecinie nr WKś.9361.91.2014.J-55/2014 z dnia 25 września 2014 r. (nr akt sprawy: WKś.8361.91.2014), na podstawie której ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 889 zł (słownie: osiemset osiemdziesiąt dziewięć złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu dziesięciu partii niewłaściwej jakości handlowej artykułów rolno- spoŜywczych, oferowanych do sprzedaŜy luzem, tj.: imbiru kandyzowanego kostki, pistacji lux, koryntki winogron, migdała surowego, wiśni suszonej, morwy suszonej lux, nerkowca praŜonego solonego, Ŝurawiny całej lux, słonecznika praŜonego z miodem i solą, jagody Inków miechunki, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 27-29 maja 2014 r. przez inspektorów reprezentujących Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Szczecinie, zwanego dalej równieŜ „Zachodniopomorskim WIIH” , w punkcie sprzedaŜy „EKOŚWIAT” S&A Partnerzy Sp. z o.o. w Centrum Handlowym Kaskada, zlokalizowanym w Szczecinie przy ul. Niepodległości 36, naleŜącym do przedsiębiorcy S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Nadarzynie (obecnie S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Józefosławiu), zwanego dalej równieŜ „stroną” , zakwestionowano prawidłowość oznakowania dziesięciu 2 partii artykułów rolno-spoŜywczych, oferowanych do sprzedaŜy luzem, o łącznej wartości 888,60 zł, tj.:
imbir kandyzowany kostka,
pistacje lux,
koryntka winogron,
migdał surowy,
wiśnia suszona,
morwa suszona lux,
nerkowiec praŜony solony,
Ŝurawina cała lux,
słonecznik praŜony z miodem i solą,
jagoda Inków miechunka, zwanych dalej „artykułami rolno-spoŜywczymi luzem” , z uwagi na umieszczenie w miejscu ich sprzedaŜy, na dotyczących ich wywieszkach, napisu „EKOświat”, który sugeruje, Ŝe zostały one wyprodukowane ekologiczną metodą produkcji, podczas gdy nie były to produkty rolnictwa ekologicznego, co, mając na uwadze stan prawny na dzień kontroli, stanowiło naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia”, w związku z art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. U. UE L 189 z 20.07.2007, s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 834/2007” . Sprawdzono równieŜ prawidłowość oznakowania ww. artykułów rolno-spoŜywczych luzem w odniesieniu do wymagań § 17 ust. 1 pkt. 1, 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 774), nie stwierdzając nieprawidłowości w tym zakresie. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 29 maja 2014 r. (nr akt kontroli: WKś.8361.91.2014). W dniu 29 maja 2014 r. strona, pocztą elektroniczną, przekazała oświadczenie, iŜ logo „EKOświat” jest niezastrzeŜonym znakiem towarowym, naleŜącym do przedsiębiorcy EKOświat Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Z podmiotem tym, strona zawarła umowę franczyzy na dostawę oferowanych przez nią produktów, a ww. logo jest integralną częścią wystroju kaŜdego stoiska handlowego. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 31 lipca 2014 r., Zachodniopomorski WIIH poinformował przedsiębiorcę S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Nadarzynie (obecnie S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Józefosławiu) o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych dziesięciu ww. partii 3 artykułów rolno-spoŜywczych luzem oraz o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. 25 sierpnia 2014 r., równieŜ pocztą elektroniczną, strona przekazała uwagi do protokołu kontroli z dnia 29 maja 2014 r. oraz pisma wszczynającego postępowanie w sprawie. Strona ponownie poinformowała, Ŝe działa w formie franczyzy we współpracy z przedsiębiorcą EKOświat Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, który dostarcza jej produkty. Nazwa EKOświat jest jedynie nazwą marki. Na stoiskach, przy produktach, prezentowane są loga, gdzie poniŜej widnieje napis „importer produktów egzotycznych”, a nie „ekologicznych”. Napis „importer produktów egzotycznych” jest dodatkiem do ww. logo z uwagi na fakt, iŜ nie wszystkie oferowane przez przedsiębiorcę produkty są ekologicznymi. Celem strony nie było zatem wprowadzanie konsumentów w błąd. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją nr WKś.8361.91.2014.J-55/2014 z dnia 25 września 2014 r. (nr akt sprawy: WKś.8361.91.2014), Zachodniopomorski WIIH wymierzył ww. przedsiębiorcy, w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną w wysokości 889 zł. Pismem z dnia 13 października 2014 r., podpisanym przez osobę będącą zgodnie z odpisem Krajowego Rejestru Sądowego aktualnym na dzień składania odwołania prokurentem przedsiębiorcy, i pismem z dnia 14 października 2014 r., podpisanym przez dwóch członków zarządu, złoŜono do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarŜonej decyzji. Z załączonego do akt sprawy, aktualnego w dniu składnia ww. pism, odpisu Krajowego Rejestru Sądowego wynikało, Ŝe „do składania oświadczeń woli i podpisów w imieniu spółki uprawniony jest jeden członek zarządu działający łącznie z prokurentem”. Strona w odwołaniu kolejny raz poinformowała, Ŝe działa w modelu franczyzy, zatem ma obowiązek stosować logo EKOświat, naleŜące do dostawcy oferowanych przez nią produktów, tj. przedsiębiorcy EKOświat Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Strona wskazała równieŜ, Ŝe jest małym przedsiębiorcą i kaŜda nałoŜona na nią kara moŜe doprowadzić ją do upadku. Zdaniem strony, organ pierwszej instancji nie przeprowadził naleŜycie postępowania, a wydana przez niego decyzja jest błędna, gdyŜ Ŝaden z zakwestionowanych produktów nie był jej własnością i nie został wprowadzony przez nią do obrotu. Strona nie jest producentem tych produktów i ich nie znakuje. Pismem z dnia 27 października 2014 r., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Nadarzynie (obecnie S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Józefosławiu), Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje na podstawie art. 10 k.p.a. prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań . Strona, w dniu 17 listopada 2014 r., skontaktowała się telefonicznie z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, informując, iŜ nastąpiły zmiany w umowie spółki 4 przedsiębiorcy, wyraŜające się m.in. w zmianie sposobu reprezentacji i ustanowieniu jej nowej siedziby. Zmiany te zostały wprowadzone do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 3 listopada 2014 r. Dnia 8 grudnia 2014 r., w siedzibie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stawił się pełnomocnik przedsiębiorcy S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Józefosławiu, celem zapoznania się z aktami sprawy. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 01.02.2002 r. s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 178/2002” , podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. W myśl art. 8 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat Ŝywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywy Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011 r., s. 18 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 1169/2011” , podmioty działające na rynku spoŜywczym, które nie mają wpływu na informacje na temat Ŝywności, nie mogą dostarczać Ŝywności, o której wiedzą lub w stosunku do której mają podejrzenia – w oparciu o informacje posiadane w ramach działalności zawodowej, Ŝe jest niezgodna z mającym zastosowanie prawem dotyczącym informacji na temat Ŝywności oraz wymaganiami odpowiednich przepisów krajowych. Jak stanowi art. 8 ust. 5 ww. rozporządzenia 1169/2011, bez uszczerbku dla ust. 2 – 4 tego przepisu, podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają przestrzeganie w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat Ŝywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, Ŝe wymogi te są spełnione. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe 5 wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, jest jednym z elementów jakości handlowej. Informacje na temat Ŝywności, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1169/2011, nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spoŜywczego, a w szczególności co do jego charakteru, toŜsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Ponadto, jak stanowi ust. 3 ww. przepisu, informacje na temat Ŝywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta. PowyŜsze ma zastosowanie równieŜ do prezentacji środków spoŜywczych, w szczególności kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu ustawienia oraz otoczenia, w jakim są pokazywane (art. 7 ust. 4 lit. b rozporządzenia 1169/2011). Zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia 834/2007, terminy odnoszące się do ekologicznej metody produkcji lub ich wersje skrócone, jak np. „bio”, „eko”, mogą być stosowane w znakowaniu i reklamie produktu, który spełnia wymogi dla produkcji ekologicznej. Z kolei w myśl ust. 2 ww. przepisu, niedopuszczalne jest stosowanie Ŝadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych, ani praktyk uŜywanych w znakowaniu lub reklamie, mogących wprowadzić w błąd konsumenta lub uŜytkownika poprzez sugerowanie, Ŝe produkt lub składniki spełniają wymogi dla produkcji ekologicznej. W myśl art. 91 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdraŜania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz. U. UE L 250 z 18.9.2008, s. 1 z późn. zm.), państwa członkowskie podejmują wszelkie środki i sankcje w celu zapobieŜenia oszustwom przy stosowaniu oznaczeń, o których mowa w tytule IV rozporządzenia (WE) nr 834/2007 oraz w tytule III lub załączniku XI do niniejszego rozporządzenia. Ustawa o jakości handlowej w art. 40a ust. 1 pkt 3 wskazuje, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadajace jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 tej ustawy, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w punkcie handlowym, naleŜącym do przedsiębiorcy S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Nadarzynie (obecnie S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Józefosławiu), stwierdzono, Ŝe wprowadzone do 6 obrotu ww. dziesięć partii artykułów rolno-spoŜywczych luzem nie odpowiadało wymaganiom art. 23 ust. 1 rozporządzenia 834/2007 w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, z uwagi na umieszczenie w miejscu ich sprzedaŜy, na dotyczących ich wywieszkach, napisu „EKOświat”, który sugerował, Ŝe zostały wyprodukowane ekologiczną metodą produkcji, podczas gdy nie były to produkty rolnictwa ekologicznego. W związku ze stwierdzonymi w dniu kontroli nieprawidłowościami, Zachodniopomorski WIIH wymierzył w drodze decyzji karę pienięŜną przedsiębiorcy S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Nadarzynie (obecnie S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Józefosławiu), to jest podmiotowi, który wprowadził do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze o niewłaściwej jakości handlowej. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe w trakcie niniejszego postępowania uległ zmianie stan prawny. Na mocy ustawy z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1722), która weszła w Ŝycie 13 grudnia 2014 r., uchylony został m.in. art. 46 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, którego wymagania zostały w niniejszej sprawie naruszone. Wskazać naleŜy, Ŝe od dnia 13 grudnia 2014 r. stosuje się rozporządzenie 1169/2011. Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit a tego rozporządzenia, informacje na temat Ŝywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spoŜywczego, a w szczególności co do jego charakteru, toŜsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Ponadto, o czym stanowi ust. 2 ww. przepisu, informacje na temat Ŝywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta. PowyŜsze wymagania mają zastosowanie równieŜ do prezentacji środków spoŜywczych, w szczególności kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu ustawienia oraz otoczenia, w jakim są pokazywane (art. 7 ust. 4 lit. b rozporządzenia 1169/2011). W myśl art. 23 rozporządzenia 834/2007, terminy odnoszące się do ekologicznej metody produkcji, w tym ich wersje skrócone, takie jak bio, eko, nie mogą być stosowane w oznakowaniu produktów niespełniających wymagań produkcji ekologicznej. Oferowane przez stronę w niniejszej sprawie produkty konwencjonalne oznaczone były wywieszkami z napisem „EKOświat”. W opinii Prezesa UOKiK, taki sposób oznakowania, wprowadzał w błąd konsumentów i w istotnym stopniu naruszał ich interesy, gdyŜ sugerował, Ŝe produkty pochodziły z rolnictwa ekologicznego. Strona twierdzi, Ŝe na wywieszce znajdowało się rozwinięcie logo „EKOświat”, tj. informacja, Ŝe jest to „importer produktów egzotycznych”, co w jej przekonaniu, świadczy o niewprowadzaniu w błąd. Prezes UOKiK twierdzi jednak, Ŝe określenie „EKOświat”, zwłaszcza w połączeniu z inną informacją umieszczoną w oznakowaniu – „stawiamy na jakość i naturalny smak”, ma dla konsumentów inne znaczenie niŜ sugeruje strona. ZauwaŜyć naleŜy, Ŝe w oznakowaniu nie było Ŝadnych elementów graficznych wskazujących na konwencjonalną metodę produkcji. NaleŜy podkreślić takŜe, Ŝe rozwinięcie logo, którego to wartość próbuje wykazać strona, nie ma znaczenia dla 7 przedmiotowego rozstrzygnięcia, poniewaŜ produkty egzotyczne, importowane z krajów trzecich, równieŜ mogą być wytworzone metodami ekologicznymi i wprowadzone jako takie na rynek Unii Europejskiej (art. 32 i art. 33 rozporządzenia 834/2007). Z powyŜszych względów naleŜało uznać, Ŝe oznakowanie zakwestionowanych w niniejszej sprawie artykułów rolno-spoŜywczych wprowadzało konsumentów w błąd co do charakterystyki środka spoŜywczego, tj. metod produkcji, poniewaŜ mogli oni nabywać produkty, będąc przekonanymi o metodzie ekologicznej, podczas gdy były to produkty konwencjonalne. Odwołując się od decyzji strona nie kwestionuje ustaleń kontroli, wskazuje jednak na okoliczności, które w jej opinii, powinny skutkować uchyleniem zaskarŜonej decyzji. Strona wyraziła pogląd, Ŝe nie moŜna jej przypisać winy za stwierdzone nieprawidłowości, gdyŜ związana jest umową franczyzy, zatem nie była odpowiedzialna za oznakowanie przedmiotowych produktów. Strona wskazała, Ŝe oznakowanie ww. zakwestionowanych produktów było jej narzucone przez franczyzodawcę, co wykluczało moŜliwość ingerowania w treść przekazywanych informacji oraz przeprowadzenia w tym kierunku jakichkolwiek działań. Prezes UOKiK nie podziela prezentowanego w odwołaniu poglądu strony, Ŝe zarzucany jej czyn jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi ona winy. NaleŜy podkreślić, Ŝe zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002, podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Ponadto, jak stanowi art. 8 ust. 3 rozporządzenia 1169/2011, podmiot działając na rynku spoŜywczym, nawet jeŜeli nie ma wpływu na informacje na temat Ŝywności, nie moŜe dostarczać Ŝywności, o której wie lub w oparciu o posiadane w ramach działalności zawodowej informacje moŜe podejrzewać, Ŝe jest ona niezgodna z wymogami prawa. Obowiązek zapewnienia zgodności artykułów rolno-spoŜywczych z wymaganiami prawa Ŝywnościowego w zakresie jakości handlowej spoczywa zatem na kaŜdym podmiocie działającym na rynku spoŜywczym, takŜe na etapie handlu detalicznego w ramach umowy franczyzy. NaleŜy podkreślić, Ŝe strona jako profesjonalista działający na rynku spoŜywczym, powinna znać obowiązujące w tym zakresie przepisy. Wobec powyŜszego, strona miała moŜliwości zweryfikowania dostarczanych jej przez dostawcę przedmiotowych produktów informacji pod kątem ich zgodności z prawem, a tym samym ponosi odpowiedzialność za wprowadzenie do obrotu produktów niewłaściwej jakości handlowej. JeŜeli zaś chodzi o podnoszony przez stronę argument, iŜ jest ona zobowiązana przez franczyzodawcę do oznaczania oferowanych produktów logo „EKOświat”, wyjaśnić naleŜy, Ŝe strona nie przedstawiła umowy potwierdzającej ten fakt, wobec czego organ nie mógł ustosunkować się do tej kwestii. Niemniej jednak oczywiste jest, Ŝe umowa franczyzy jest umową cywilnoprawną (aktem prywatnym), a strona jako podmiot, o którym mowa w ww. art. 17 rozporządzenia 178/2002, jest zobowiązana do zapewnienia zgodności wprowadzanej 8 do obrotu Ŝywności z wymogami prawa. Wobec powyŜszego, treść lub cel umowy zawartej na gruncie prawa cywilnego, jako aktu prywatnego, pomimo zasady swobody zawierania umów, nie moŜe sprzeciwiać się obowiązującym przepisom prawa, w tym wspomnianym wyŜej normom wspólnotowym i krajowym. Nie moŜe teŜ stanowić podstawy wyłączenia odpowiedzialności jakiegokolwiek podmiotu działającego na rynku spoŜywczym. W złoŜonym odwołaniu, strona podniosła równieŜ, Ŝe zakwestionowane przez Zachodniopomorskiego WIIH produkty nie były jej własnością i nie zostały przez nią wprowadzone do obrotu. Odnosząc się do powyŜszego, Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe zgodnie z art. 3 pkt 8 rozporządzenia 178/2002, wprowadzanie na rynek oznacza posiadanie Ŝywności lub pasz w celu sprzedaŜy, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaŜy lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie, oraz sprzedaŜ, dystrybucję i inne formy dysponowania. Ponadto podkreślić naleŜy, Ŝe istotą umowy franczyzy, na którą powołuje się strona, jest udzielenie praw i przejęcie obowiązków przez dany podmiot, co równoznaczne jest z działaniem we własnym imieniu i na własny rachunek. W świetle powyŜszego, a takŜe ustaleń wynikających z Protokołu kontroli z dnia 29 maja 2014 r., strona wprowadzała do obrotu niewłaściwej jakości handlowej ww. artykuły rolno-spoŜywcze i ponosi pełne konsekwencje wynikające z naruszenia prawa. Kwestie wzajemnej odpowiedzialności pomiędzy stronami umowy franczyzowej pozostają poza zakresem niniejszego postępowania. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, Prezes UOKiK zauwaŜa, iŜ sposób ustalenia przez Zachodniopomorskiego WIIH wysokości kary pienięŜnej był zgodny z kryteriami określonymi w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej oraz znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Miarkując stopień szkodliwości czynu, organ właściwie uznał, iŜ strona wprowadzając do obrotu ww. artykuły rolno-spoŜywcze luzem, których oznakowanie sugerowało ekologiczną metodę produkcji, nie dopełniła obowiązków wynikających z prawa krajowego i wspólnotowego, naruszając tym samym interesy i prawa konsumentów, gdyŜ nie zagwarantowała im pełnej i rzetelnej informacji o tych produktach. Oceniając stopień zawinienia, organ zasadnie wziął pod uwagę fakt, Ŝe na stronie, jako na profesjonaliście działającym na rynku spoŜywczym, mającym obowiązek znajomości przepisów związanych z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą, ciąŜy obowiązek wprowadzania do obrotu środków spoŜywczych oznakowanych zgodnie z prawem. Przy określaniu zakresu naruszenia, Zachodniopomorski WIIH prawidłowo uwzględnił okoliczność, iŜ nieprawidłowości powstały u przedsiębiorcy, który przy wprowadzaniu towarów do obrotu powinien dochować naleŜytej staranności, aby towary były prawidłowo oznakowane. Ponadto, stwierdzone naruszenie obowiązku zapewnienia zgodności oferowanych produktów z wymaganiami prawa Ŝywnościowego dotyczyło dziesięciu partii produktów. 9 Biorąc pod uwagę dotychczasową działalność podmiotu na rynku, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, organ ustalił, Ŝe przedsiębiorca nie był dotychczas kontrolowany przez Zachodniopomorskiego WIIH. Mając na uwadze oświadczenie przedsiębiorcy, zalicza się on, zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm.), do grupy mikroprzedsiębiorców. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Szczecinie w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. W myśl art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony w przypadkach uzasadnionych waŜnym interesem strony lub interesem publicznym, moŜe: 1) odroczyć termin płatności podatku (kary) lub rozłoŜyć zapłatę podatku na raty, 2) odroczyć lub rozłoŜyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. NaleŜy zaznaczyć, Ŝe kara pienięŜna staje się zaległością w sytuacji, gdy nie zostanie uiszczona w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 10 w Warszawie, którą naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nieuiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Wiceprezes Dorota Karczewska Otrzymują: 1. Izabela Gawłowska z Kancelarii Adwokacko – Radcowskiej s.c. ul. ObrzeŜna 5 02-691 Warszawa pełnomocnik S&A Partnerzy Sp. z o.o. z siedzibą w Józefosławiu 2. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Szczecinie 3. a/a