DIH-2/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-97(4)/13/AgŁ Warszawa, 15 stycznia 2014 r. DECYZJA DIH-1/2/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Małgorzaty Kieraś, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Centrum Dystrybucji MARKUS Małgorzata Kieraś w Łasku, od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Łodzi z dnia 19 listopada 2013 r. nr 28/KB-śG/2013 (nr akt sprawy: DS.8361.252.2013), na mocy której na ww. przedsiębiorcę nałoŜono obowiązek uiszczenia kwoty 1 909 zł (słownie: jeden tysiąc dziewięćset dziewięć złotych), stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek: aromatyzowanego napoju winnego owocowego o smaku wiśniowym „Wiśnia Luxus” i aromatyzowanego napoju winnego owocowego o smaku truskawkowym „Super Truskawka” – utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 26-28 sierpnia 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Łodzi, zwanego dalej „Łódzkim WIIH”, w hurtowni w Łasku przy ul. Objazdowej 1B, naleŜącej do przedsiębiorcy Małgorzaty Kieraś, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Centrum Dystrybucji MARKUS Małgorzata Kieraś w Łasku, zwanej dalej równieŜ „stroną”, pobrano do badań laboratoryjnych próbki z dwóch partii produktów, wyprodukowanych przez Polskie Wytwórnie Win „KampaREX” Sp. z o.o. Sp. k. ul. Wrzosowa 1, 97-360 Kamieńsk, tj.: – aromatyzowanego napoju winnego owocowego o smaku wiśniowym „Wiśnia Luxus”, objętość netto 670 ml, numer partii produkcyjnej „KW/BP/2 2013 022495”, zwanego dalej „aromatyzowanym napojem winnym o smaku wiśniowym”, w ilości 2 butelek, z partii liczącej 708 butelek o łącznej wartości 2 017,8 zł; 2 – aromatyzowanego napoju winnego owocowego o smaku truskawkowym „Super Truskawka”, objętość netto 670 ml, numer partii produkcyjnej „KW/BP/2 2013 006348”, zwanego dalej „aromatyzowanym napojem winnym o smaku truskawkowym”, w ilości 2 butelek, z partii liczącej 348 butelek o łącznej wartości 991,8 zł. Równocześnie z dwóch ww. partii produktów, pobrano, zabezpieczono i pozostawiono pod nadzorem kontrolowanego dodatkowe próbki, w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań laboratoryjnych (próbki kontrolne). PowyŜsze udokumentowano w protokole kontroli z dnia 28 sierpnia 2013 r. (nr akt kontroli: DS.8361.218.2013), protokole pobrania próbki produktu z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr 00943 i protokole pobrania próbki kontrolnej z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr 00944, a takŜe protokole przyjęcia próbki do badań z dnia 29 sierpnia 2013 r. nr 240/2013. W dniu 29 sierpnia 2013 r. próbki produktów zostały przekazane w celu ich zbadania do Laboratorium Kontrolno-Analitycznego Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie, zwanego dalej „Laboratorium w Warszawie” – co udokumentowano w protokole przyjęcia próbki do badań z dnia 29 sierpnia 2013 r. nr 240/2013. Przeprowadzone w dniach 2-9 września 2013 r. badania wykazały, Ŝe produkty te nie spełniały wymagań jakościowych określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie rodzajów fermentowanych napojów winiarskich oraz szczegółowych wymagań organoleptycznych, fizycznych i chemicznych, jakie powinny spełniać te napoje (Dz. U. z 2013 r. poz. 633), zwanym dalej „rozporządzeniem w sprawie fermentowanych napojów winiarskich”, oraz zadeklarowanych przez producenta w ich oznakowaniu, w tym: – aromatyzowanego napoju winnego o smaku wiśniowym – z uwagi na obniŜoną zawartość alkoholu etylowego wyraŜonego w procentach objętościowych (tj. było 7,4 % ± 0,2 % i 7,4 % ± 0,2 % zamiast zgodnie z deklaracją na opakowaniu jednostkowym 9 %, przy uwzględnieniu tolerancji ± 1 %, określonej w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych”) – co udokumentowano w sprawozdaniu z badań z dnia 12 września 2013 r. nr 378/2013; – aromatyzowanego napoju winnego o smaku truskawkowym – z uwagi na obniŜoną kwasowość ogólną (tj. było 2,8 g/l ± 0,1 g/l i 2,8 g/l ± 0,1 g/l zamiast zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia od 3,5 g/l do 7 g/l) oraz zawyŜoną kwasowość lotną (tj. było 1,43 g/l ± 0,48 g/l zamiast zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia nie więcej niŜ 0,9 g/l) – co udokumentowano w sprawozdaniu z badań z dnia 12 września 2013 r. nr 379/2013. Strona została poinformowana o wynikach badań laboratoryjnych oraz o prawie do złoŜenia wniosku o zbadanie próbek kontrolnych w piśmie z dnia 26 września 2013 r., przekazanym drogą elektroniczną. W dniach 3 i 4 października 2013 r. strona oświadczyła w formie e-mail, Ŝe rezygnuje z moŜliwości przebadania próbek kontrolnych, gdyŜ nie jest 3 producentem zakwestionowanych produktów. Dodała, Ŝe wystąpiła do producenta z prośbą o odebranie wadliwych produktów z jej magazynu. Podczas kolejnej kontroli przeprowadzonej w dniach 8-10 października 2013 r., osobie upowaŜnionej przez stronę (według upowaŜnienia z dnia 8 stycznia 2013 r.) przekazano sprawozdania z badań z dnia 12 września 2013 r. nr 378/2013 i nr 379/2013. Zabezpieczone próbki kontrolne pozostawiono w hurtowni do czasu zakończenia postępowania w sprawie. PowyŜsze udokumentowano w protokole kontroli z dnia 10 października 2013 r. (nr akt kontroli: DS.8361.252.2013). Z tytułu przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek produktów, zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 496), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów”, dyrektor Laboratorium w Warszawie dokonał obliczenia wysokości naleŜności pienięŜnej na kwotę 954,58 zł dla próbki aromatyzowanego napoju winnego o smaku wiśniowym oraz na kwotę 954,58 zł dla próbki aromatyzowanego napoju winnego o smaku truskawkowym – co udokumentowano w pismach zatytułowanych „Koszty przeprowadzonych badań laboratoryjnych” z dnia 14 października 2013 r. nr 90/2013 i nr 91/2013. Łączne koszty badań wynosiły 1 909,16 zł, a po uwzględnieniu zaokrąglenia wynikającego z art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), stanowiły one kwotę 1 909 zł. W związku z powyŜszymi niezgodnościami, pismem z dnia 21 października 2013 r., Łódzki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zobowiązania, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, do uiszczenia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych, informując jednocześnie o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz składania wyjaśnień i wniosków dowodowych. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Decyzją z dnia 19 listopada 2013 r. nr 28/KB-śG/2013 (doręczoną stronie w dniu 21 listopada 2013 r.), Łódzki WIIH zobowiązał stronę do uiszczenia kwoty 1 909 zł, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Pismem z dnia 28 listopada 2013 r. (nadanym w dniu 2 grudnia 2013 r. w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego), strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji. W uzasadnieniu do odwołania strona podniosła, powołując się na przepisy § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów, Ŝe w przedmiotowej sprawie próbki produktów zostały pobrane do badań w dniu 26 sierpnia 2013 r., a badania laboratoryjne zostały przeprowadzone dopiero w dniu 12 września 2013 r., czyli 17 dni po ich pobraniu. Podkreśliła, Ŝe warunki przechowywania pobranych próbek, jak i znaczny upływ czasu od momentu ich pobrania do wykonania badań, nie są jej znane i budzą wątpliwości. 4 Zwróciła uwagę, Ŝe wyniki tych badań wskazują na nieznaczne odstępstwa od normy, co mogło być spowodowane chociaŜby przechowywaniem próbek w niewłaściwych warunkach. Ponadto, powołując się na przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz. U. Nr 120, poz. 690 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich”, w świetle których „przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, z wyłączeniem przedsiębiorcy spełniającego wymagania określone w art. 19 ust. 3 oraz producenta, o którym mowa w art. 17 ust. 3, spełniającego wymagania określone w art. 24 ust. 1” (art. 18 ust. 1 pkt 3), podniosła, Ŝe obowiązek pokrycia kosztów badań winien ciąŜyć na producencie. Dodała, Ŝe pierwszą czynnością podjętą przez organ pierwszej instancji po kontroli było poinformowanie o stwierdzonych niezgodnościach producenta oraz zobowiązanie go do podjęcia działań naprawczych i do wycofania z obrotu zakwestionowanych produktów, co daje podstawy do przyjęcia, Ŝe celem przeprowadzonej kontroli było skontrolowanie producenta, który w rzeczywistości ponosi odpowiedzialność za jakość wprowadzonych do obrotu produktów. Pismem z dnia 12 grudnia 2013 r., Prezes UOKiK poinformował stronę, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Ustawa o Inspekcji Handlowej stanowi w art. 30 ust. 1, Ŝe jeŜeli przeprowadzone badania wykazały, Ŝe produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań, którą następnie przekazuje się na rachunek dochodów budŜetu państwa, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej. W myśl § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów, wysokość naleŜności pienięŜnej, określonej w art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, ustala dyrektor laboratorium kontrolno-analitycznego Inspekcji Handlowej, z uwzględnieniem: rodzaju badanego produktu, rodzaju materiałów lub urządzeń uŜytych w toku przeprowadzania badań, uzasadnionego kosztu pracy jednej osoby w jednym dniu lub godzinie pomnoŜonego przez liczbę osób i dni lub godzin oraz uzasadnionego kosztu pracy laboratorium. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać 5 wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Jakość handlowa została zdefiniowana w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, jako cechy artykułu rolno-spoŜywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizyko- chemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, jednak nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W niniejszej sprawie, badania próbek produktów pobranych w hurtowni, naleŜącej do przedsiębiorcy Małgorzaty Kieraś, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Centrum Dystrybucji MARKUS Małgorzata Kieraś w Łasku, przez inspektorów reprezentujących Łódzkiego WIIH, wykonane przez Laboratorium w Warszawie, wykazały, Ŝe przedmiotowe produkty nie spełniały wymagań jakościowych określonych w przepisach rozporządzenia w sprawie fermentowanych napojów winiarskich oraz zadeklarowanych przez producenta w oznakowaniu tych produktów, w tym: – aromatyzowanego napoju winnego o smaku wiśniowym – z uwagi na obniŜoną zawartość alkoholu etylowego wyraŜonego w procentach objętościowych (tj. było 7,4 % ± 0,2 % i 7,4 % ± 0,2 % zamiast zgodnie z deklaracją na opakowaniu jednostkowym 9 %, przy uwzględnieniu tolerancji ± 1 %, określonej w załączniku nr 5 do rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych); – aromatyzowanego napoju winnego o smaku truskawkowym – z uwagi na obniŜoną kwasowość ogólną (tj. było 2,8 g/l ± 0,1 g/l i 2,8 g/l ± 0,1 g/l zamiast zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia od 3,5 g/l do 7 g/l) oraz zawyŜoną kwasowość lotną (tj. było 1,43 g/l ± 0,48 g/l zamiast zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia nie więcej niŜ 0,9 g/l). Z tytułu przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek produktów, Łódzki WIIH ustalił wysokość naleŜności pienięŜnej na kwotę 1 909 zł, według kosztorysów wystawionych przez Laboratorium w Warszawie w dniu 14 października 2013 r. nr 90/2013 i nr 91/2013. Biorąc powyŜsze pod uwagę, organ pierwszej instancji zobowiązał kontrolowanego, to jest – w myśl art. 2 pkt 8 ustawy o Inspekcji Handlowej – przedsiębiorcę Małgorzatę Kieraś, prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Centrum Dystrybucji MARKUS Małgorzata Kieraś w Łasku, w drodze decyzji z dnia 19 listopada 2013 r. do uiszczenia powyŜszej kwoty, jako równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Strona podniosła w odwołaniu, powołując się na przepisy § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów, Ŝe w przedmiotowej sprawie próbki produktów zostały pobrane do badań w dniu 26 sierpnia 2013 r., a badania laboratoryjne zostały przeprowadzone dopiero w dniu 12 września 2013 r., czyli 17 dni po ich pobraniu. Podkreśliła, Ŝe warunki przechowywania pobranych próbek, jak równieŜ znaczny upływ czasu od momentu ich pobrania do wykonania badań, nie są jej znane i budzą wątpliwości. 6 Zwróciła uwagę, Ŝe wyniki tych badań wskazują na nieznaczne odstępstwa od normy, co mogło być spowodowane chociaŜby przechowywaniem próbek w niewłaściwych warunkach. W ocenie Prezesa UOKiK, powyŜsze zarzuty są niezasadne. NaleŜy podkreślić, Ŝe tryb pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej, sposób ich zabezpieczenia i przechowywania oraz termin i sposób dostarczenia próbki do badań reguluje rozporządzenie w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów. Rozporządzenie to stanowi w § 2 pkt 2, Ŝe próbka powinna być przechowywana w sposób i w warunkach zabezpieczających produkt przed zmianą jakości lub cech charakterystycznych, a w § 4 ust. 1, Ŝe pobraną próbkę dostarcza się do badań niezwłocznie, nie później niŜ w terminie 7 dni od dnia jej pobrania, z zachowaniem warunków uniemoŜliwiających zmianę jakości produktu lub cech charakterystycznych. Jak wynika z akt sprawy, próbki produktów zostały pobrane do badań w dniu 26 sierpnia 2013 r. (według protokołu pobrania próbki produktu nr 00943) oraz dostarczone do Laboratorium w Warszawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. (piątek), czyli 3 dni po ich pobraniu, z zachowaniem warunków uniemoŜliwiających zmianę jakości tych produktów (według protokołu przyjęcia próbki do badań nr 240/2013 oraz zawartej w nim pozytywnej oceny przydatności próbek do badań i sposobu ich zabezpieczenia), zaś badania laboratoryjne zostały rozpoczęte w dniu 2 września 2013 r. (poniedziałek), a zakończone w dniu 9 września 2013 r., ze względu na złoŜoność zastosowanych metod i niezbędny do ich wykonania czas (według sprawozdań z badań nr 378/2013 i nr 379/2013). Wobec powyŜszego, naleŜy stwierdzić, Ŝe czas i warunki przechowywania próbek od momentu ich pobrania do dostarczenia do badań były prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym, twierdzenia strony zawarte w odwołaniu, Ŝe badania laboratoryjne zostały wykonane w dniu 12 września 2013 r., jak równieŜ wątpliwości, co do prawidłowości przechowywania próbek, nie znajdują uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. NiezaleŜnie od powyŜszego, naleŜy zauwaŜyć, Ŝe w przypadku wyrobów winiarskich – wbrew temu, co twierdzi strona w odwołaniu – czas i warunki przechowywania nie mają wpływu na jakość tych wyrobów. Potwierdza to fakt, Ŝe w oznakowaniu zakwestionowanych produktów producent nie podał informacji o warunkach przechowywania i dacie minimalnej trwałości. Takich wymagań dla wyrobów winiarskich nie przewidują równieŜ obowiązujące przepisy prawa w zakresie oznakowania. Strona podniosła następnie w odwołaniu, powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, Ŝe obowiązek pokrycia kosztów badań winien ciąŜyć na producencie. Dodała, Ŝe pierwszą czynnością podjętą przez organ pierwszej instancji po kontroli było poinformowanie o stwierdzonych niezgodnościach producenta oraz zobowiązanie go do podjęcia działań naprawczych i do wycofania z obrotu przedmiotowych produktów, co daje podstawy do przyjęcia, Ŝe celem opisanej kontroli było skontrolowanie producenta, który ponosi odpowiedzialność za jakość wprowadzonych do obrotu produktów. Odnosząc się do powyŜszych zarzutów, naleŜy zauwaŜyć, Ŝe przepis art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej nakłada na kontrolowanego obowiązek uiszczenia kwoty 7 stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych w przypadku stwierdzenia, Ŝe produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji. Przepis ten nie stanowi podstawy prawnej do przypisania kontrolowanemu odpowiedzialności za to, Ŝe zakwestionowany produkt był niezgodny z wymaganiami jakości handlowej, jednakŜe nakłada na niego obowiązek pokrycia kosztów badań w takim przypadku – tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Tym samym, obowiązek pokrycia kosztów badań powstaje zawsze w przypadku stwierdzenia niezgodności i ciąŜy na kontrolowanym, tj. przedsiębiorcy, którego działalność jest kontrolowana (art. 2 pkt 8 tej ustawy), a nie – jak mylnie stara się wykazać strona w odwołaniu – na producencie. Kontrolowanym, z którego oferty handlowej pochodziły zbadane i zakwestionowane produkty, była Małgorzata Kieraś, prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Centrum Dystrybucji MARKUS Małgorzata Kieraś w Łasku, a więc zobowiązanie tego przedsiębiorcy do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych było prawidłowe i zgodne z prawem. Bez względu na to, Ŝe kwestia odpowiedzialności nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, naleŜy wskazać, Ŝe odpowiedzialność za zgodność produktów z przepisami prawa Ŝywnościowego w zakresie jakości handlowej ponoszą wszyscy uczestnicy obrotu tymi produktami, w tym takŜe strona, jako sprzedawca hurtowy, co wynika wprost z treści art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), który stanowi, Ŝe podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności lub pasz z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. NaleŜy podkreślić, Ŝe przepis art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, na którym oparta została przedmiotowa decyzja, ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego. Przepis ten nie przewiduje moŜliwości odstąpienia od obciąŜenia podmiotu wprowadzającego nieodpowiadający jakości handlowej produkt do obrotu, kosztami badań tego produktu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 916/11). O ewentualny zwrot kosztów poniesionych z tytułu badań laboratoryjnych zleconych przez Inspekcję Handlową strona moŜe zwrócić się do producenta zakwestionowanego produktu, co jednak nie jest przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. W myśl § 9 ust. 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów, kwotę, o której mowa w sentencji decyzji naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Łodzi w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja określająca wysokość naleŜności pienięŜnej stanie się ostateczna. 8 Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z poźn. zm.), od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Małgorzata Kieraś prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Centrum Dystrybucji MARKUS Małgorzata Kieraś ul. Objazdowa 1B 98-100 Łask 2. Łódzki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Łodzi 3. a/a