DIH-12/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-8( 4 )/13/JS Warszawa, 21 lutego 2013 r. DECYZJA DIH-1/ 12 /2013 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Artura Mrozińskiego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „ARTEK” Centrum Dystrybucji Mięsa, Wędlin i Drobiu Mroziński Artur w Zielonej Górze, od decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 21 grudnia 2012 r. (nr akt sprawy: ZśG.8361.105.2012), którą ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 4.200,00 zł (słownie: cztery tysiące dwieście złotych) z tytułu ponownego wprowadzenia do obrotu siedmiu partii wędlin oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań, nieodpowiadających jakości handlowej określonej w przepisach prawa Ŝywnościowego, ze względu na nieprawidłowe oznakowanie utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 30-31 października 2012 r. przez inspektorów reprezentujących Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej równieŜ „Lubuskim WIIH” , w sklepie mięsnym „śubr” przy ul. Podgórnej 43 w Zielonej Górze, naleŜącym do przedsiębiorcy Artura Mrozińskiego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „ARTEK” Centrum Dystrybucji Mięsa, Wędlin i Drobiu Mroziński Artur z siedzibą w Zielonej Górze, zwanego dalej równieŜ „stroną” , zakwestionowano sposób oznakowania siedmiu partii wędlin oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 1.184,93 zł, tj.: − kiełbasę z czosnkiem w ilości 15 kg w cenie 13,99 zł/kg; − kaszankę lubuską w ilości 4 kg w cenie 11,90 zł/kg; − kiełbasę polską wędzoną w ilości 4,5 kg w cenie 27,99 zł/kg; − parówki z filetem kurczaka w ilości 13 kg w cenie 15,99 zł/kg; 2 − parówki z cielęciną w ilości 4,5 kg w cenie 23,90 zł/kg; − kiełbasę śląską wieprzową w ilości 20 kg w cenie 16,99 zł/kg; − kiełbasę białą surową w ilości 7 kg w cenie 20,90 zł/kg z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących tych wędlin wykazu składników, co stanowiło naruszenie § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz.U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych” . PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 31 października 2012 r. (nr akt kontroli: ZśG.8361.105.2012), podpisanym bez zastrzeŜeń przez osobę upowaŜnioną do reprezentowania kontrolowanego . W związku z powyŜszym, pismem z dnia 26 listopada 2012 r., Lubuski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zawiadomił przedsiębiorcę Artura Mrozińskiego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „ARTEK” Centrum Dystrybucji Mięsa, Wędlin i Drobiu Mroziński Artur w Zielonej Górze o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych siedmiu ww. partii wędlin oraz o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z tego prawa. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 21 grudnia 2012 r. (nr akt sprawy: ZśG.8361.105.2012), Lubuski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wymierzył, w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 i 4 ustawy o jakości handlowej, ww. przedsiębiorcy Arturowi Mrozińskiemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą „ARTEK” Centrum Dystrybucji Mięsa, Wędlin i Drobiu Mroziński Artur w Zielonej Górze, karę pienięŜną w wysokości 4.200 zł. Pismem z dnia 10 stycznia 2013 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarŜonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji albo przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. ZaskarŜonej decyzji strona zarzuciła: − obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 40a ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ww. ustawy, poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie, − naruszenie art. 77 i 78 Kpa § 1 , poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie oraz nierozpatrzenie uzasadnionych wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę postępowania; − naruszenie art. 7 i art. 80 Kpa., poprzez błędne stosowanie zasady swobodnej oceny dowodu w tym niewłaściwą i arbitralną ocenę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Pismem z dnia 25 stycznia 2013 r., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę Artura Mrozińskiego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „ARTEK” Centrum 3 Dystrybucji Mięsa, Wędlin i Drobiu Mroziński Artur w Zielonej Górze, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień i w piśmie z dnia 4 lutego 2013 r. zarzuciła decyzji Lubuskiego WIIH naruszenie art. 8 Kpa, a na potwierdzenie tej tezy wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – osoby reprezentującej stronę w trakcie kontroli na okoliczności związane z przebiegiem kontroli przeprowadzonej przez Lubuskiego WIIH. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, jest jednym z elementów jakości handlowej. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykuły rolno-spoŜywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Wymagania dotyczące sposobu oznakowania wędlin oferowanych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy zostały określone w rozporządzeniu w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Przepis § 17 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia stanowi, Ŝe w miejscu sprzedaŜy środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy, oprócz nazwy środka spoŜywczego na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego podaje się w przypadku wędlin dodatkowo wykaz składników. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 tej ustawy stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Ponadto, zgodnie z art. 40a ust. 3, kto wprowadza ponownie do obrotu produkt tego samego rodzaju, który nie odpowiada jakości handlowej ze względu na tę samą wadę, podlega karze pienięŜnej ustalonej - w zaleŜności od stwierdzonej wady - zgodnie z ust. 1 pkt 3 lub 4, podwyŜszonej o wysokość kar nałoŜonych w okresie 24 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. 4 W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w sklepie mięsnym „śubr” przy ul. Podgórnej 43 w Zielonej Górze, naleŜącym do przedsiębiorcy Artura Mrozińskiego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „ARTEK” Centrum Dystrybucji Mięsa, Wędlin i Drobiu Mroziński Artur w Zielonej Górze, stwierdzono, Ŝe wprowadzone do obrotu siedem ww. partii wędlin nie spełniało wymagań określonych w § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy, na wywieszkach dotyczących tych wędlin, wykazu składników. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Lubuski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wymierzył stronie w drodze decyzji karę za wprowadzanie do obrotu artykułów rolno-spoŜywcze o niewłaściwej jakości handlowej. W opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalenia kontroli odnoszące się do braku oznaczeń siedmiu ww. partii wędlin wskazywały na popełnienie czynu opisanego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, a więc były podstawą do wymierzenia kary określonej w tym przepisie. Odwołując się od decyzji strona wniosła o uchylenie zaskarŜonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji albo jej uchylenie i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona zarzuciła zaskarŜonej decyzji naruszenie przepisu art. 40a ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy o jakości handlowej oraz art. 77 i 78 Kpa. § 1, a takŜe art. 7 i art. 80 Kpa. W pierwszej kolejności strona zakwestionowała stan faktyczny twierdząc, Ŝe wędliny, wbrew ustaleniom organu pierwszej instancji, były prawidłowo oznakowane. Strona twierdzi, Ŝe wymagane informacje znajdowały się na drugiej stronie wywieszek ze względu na ich niewielkie rozmiary i w kaŜdej chwili na Ŝądania konsumenta pracownicy sklepu mogli udzielić informacji. W związku z tym, w opinii strony, wymierzenie kary w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 było nieuzasadnione. Odnosząc się do powyŜszego, Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe osoba reprezentująca stronę w czasie kontroli podpisała bez zastrzeŜeń protokół kontroli zawierający faktyczne ustalenia. Z protokołu kontroli z dnia 31 października 2012 r. (nr akt kontroli: ZśG.8361.105.2012) wynika, Ŝe przy siedmiu partiach ww. wędlin bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy brak było wykazu składników. W toku kontroli, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o Inspekcji Handlowej inspektorzy zaŜądal niezwłocznego usunięcia stwierdzonych uchybień, poprzez podanie na wywieszkach zakwestionowanych wędlin wykazu składników. śądanie zostało wykonane w toku kontroli. Zatem stan faktyczny, udokumentowany w aktach kontroli przez Lubuskiego WIIH nie budził zastrzeŜeń. Następnie strona podniosła, Ŝe usuwając stwierdzoną w toku kontroli nieprawidłowość poprzez umieszczenie wykazu składników na wywieszkach dotyczących wędlin oraz wobec braku stwierdzenia innych uchybień, miała poczucie, iŜ nie grozi jej wymierzenie kary na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. Ustosunkowując się do powyŜszego Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe przyjęte przez ustawodawcę brzmienie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej wprowadza mechanizm polegający na tym, iŜ kaŜdy, w stosunku do kogo zostanie spełniona przesłanka 5 wprowadzania do obrotu artykułów rolno – spoŜywczych nieodpowiedniej jakości podlega karze określonej w tym przepisie. Wysokość tej kary, stosownie do art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, zaleŜy od stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia, dotychczasowej działalności podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Zatem katalog czynników jakie naleŜy brać pod uwagę przy wymierzaniu kary jest zamknięty, co oznacza Ŝe usunięcie nieprawidłowości przez stronę w toku kontroli na Ŝądanie inspektorów reprezentujących Lubuskiego WIIH, a takŜe brak innych uchybień w toku kontroli pozostają bez wpływu zarówno na samo wymierzenie kary, ani teŜ jej wysokość. Dodać naleŜy, Ŝe w myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002, s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 178/2002” , kaŜdy z podmiotów działających na rynku spoŜywczym: producent, przetwarzający czy dystrybutor, obarczony jest obowiązkiem zapewnienia w przedsiębiorstwie, będącym pod jego kontrolą, zgodności Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt wprowadzenia do obrotu przez stronę produktów niespełniających wymagań jakości handlowej, w związku z czym wymierzona została kara pienięŜna przewidziana w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony dotyczącego wysokości wymierzonej kary w oparciu o błędną, jej zdaniem, wykładnię korzyści majątkowej Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe ustalenie korzyści majątkowej tak jak proponuje to strona (jako róŜnicy między ceną detaliczną a kosztami działalności) nie znajduje odzwierciedlenia w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. Przyjęcie przez organ Inspekcji Handlowej cen detalicznych partii produktów nieodpowiadających jakości handlowej dla określenia korzyści majątkowej, która mogłaby być uzyskana ze sprzedaŜy wprowadzonych przez stronę do obrotu zakwestionowanych partii wędlin, a w konsekwencji ustalenia podstawy do oszacowania wysokości kary pienięŜnej, naleŜy uznać za prawidłowe, jak wynika przykładowo z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2012 r., sygn. II GSK 684/11. Określenie wartości korzyści majątkowej z uwzględnieniem kosztów, które ponosi przedsiębiorca wykraczałoby poza ramy i cele ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spoŜywczych. Ponadto wiązałoby się kaŜdorazowo z koniecznością przeprowadzenia analizy finansowej całego przedsiębiorstwa, obejmującej nie tylko koszty produkcji sprzedawanych towarów, ale takŜe koszty amortyzacji urządzeń czy wynagrodzenia pracowników. Uwzględnienie kosztów poniesionych przez przedsiębiorcę spowodowałoby tylko utratę przez niego zysku. W takiej sytuacji trudno byłoby przypisać karze walor odstraszającej. 6 W wyniku rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym Prezes UOKiK nie stwierdził wskazanych w odwołaniu naruszeń przepisów postępowania, tj. art. 77 i 78 Kpa § 1, a takŜe art. 7 i art. 80 Kpa. W ocenie organu drugiej instancji, w toku postępowania Lubuski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego uwzględniając interes społeczny i słuszny interes obywateli (tu: konsumentów) materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wyczerpująco zebrany i oceniony, w tym stanowił podstawę do stwierdzenia popełnienia przez stronę czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, natomiast decyzja kończąca postępowanie w pierwszej instancji posiada wszystkie elementy wymagane przez Kpa, w tym wyczerpujące uzasadnienie dla podjętego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu strony naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 8 Kpa Prezes UOKiK uwaŜa, Ŝe organ pierwszej instancji prowadził zarówno postępowania kontrolne jak i administracyjne będące rezultatem ustaleń kontroli w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił, jak wcześniej podkreślano, na wymierzenie stronie kary w ustalonej przez organ pierwszej instancji wysokości. NaleŜy wskazać, Ŝe zgodnie z art. 61 § 1 i 4 przedsiębiorca Artur Mroziński prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą „ARTEK” Centrum Dystrybucji Mięsa, Wędlin i Drobiu Mroziński Artur w Zielonej Górze, został zawiadomiony o wszczęciu przez Lubuskiego WIIH postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych siedmiu ww. partii wędlin. W piśmie z dnia 26 listopada 2012 r., wszczynającym postępowania strona została prawidłowo poinformowana o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Strona odebrała pismo w dniu 27 listopada 2012 r. i nie skorzystała z przysługujących jej praw. Prezes UOKiK pragnie podkreślić, Ŝe zgodnie z art. 8 Kpa zasada informowania strony nie jest nieograniczona. Przede wszystkim naleŜy podzielić pogląd, Ŝe zasada ta znajduje zastosowanie do toczącego się postępowania, a zatem informacje winny dotyczyć praw i obowiązków, o których rozstrzyga się w danym postępowaniu. W przedmiotowej sprawie zaś naruszenie zasady wyraŜonej w art. 8 Kpa skarŜący wiąŜe z brakiem udzielenia mu informacji o moŜliwości wydania decyzji o wymierzeniu kary pienięŜnej w trakcie postępowania kontrolnego, w którym stwierdzono, Ŝe wędliny były nieprawidłowo oznakowane - to znaczy, Ŝe zarzut braku informacji w istocie dotyczy postępowania innego niŜ to, w którym wydano zaskarŜoną decyzją (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2011 r. II GSK 1404/11). Ponadto naleŜy zauwaŜyć, Ŝe w świetle poinformowania strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary, trwanie w przeświadczeniu o niskiej szkodliwości stwierdzonego uchybienia, wydaje się bezpodstawne, a zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 8 Kpa naleŜy uznać za nieuzasadniony. 7 Wobec powyŜszego Prezes UOKiK postanowił nie uwzględnić wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – osoby reprezentującej stronę w trakcie kontroli, uznając iŜ jest on nieuzasadniony. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe postępowanie kontrolne zostało zakończone w dniu 31 października 2012 r. podpisaniem protokołu kontroli bez zastrzeŜeń przez osobę reprezentującą stronę w trakcie kontroli. Strona ponadto zgodnie z pouczeniem zawartym w protokole kontroli mogła w ciągu siedmiu dni od przedstawienia go do podpisu wnieść do jego treści uwagi. W trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ pierwszej instancji strona równieŜ nie składała Ŝadnych wniosków. Wobec powyŜszego Prezes UOKiK stwierdził, Ŝe zarówno wymierzenie kary pienięŜnej w przedstawionym stanie faktycznym, jak i ustalenie jej wysokości, naleŜy uznać za prawidłowe. W przedmiotowej sprawie minimalną karą, jaką mógł wymierzyć stronie Lubuski Inspektor Inspekcji Handlowej było 500 zł, zaś maksymalną 5.924,65 zł. Ponadto zgodnie z art. 40a ust. 3 kto wprowadza ponownie do obrotu produkt tego samego rodzaju, który nie odpowiada jakości handlowej ze względu na tę samą wadę, podlega karze pienięŜnej ustalonej - w zaleŜności od stwierdzonej wady - zgodnie z ust. 1 pkt 3 lub 4, podwyŜszonej o wysokość kar nałoŜonych w okresie 24 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. NaleŜy zaznaczyć, Ŝe kontrolowany był ukarany w drodze decyzji z dnia 8 sierpnia 2011 r. karą pienięŜną w wysokości 500 zł. Mając powyŜsze na uwadze wymierzona w drodze zaskarŜonej decyzji kara pienięŜna w wysokości 3.700,00 zł została podwyŜszona o 500 zł i wyniosła 4.200 zł. NaleŜy równieŜ zauwaŜyć, Ŝe w świetle przeprowadzonej oceny przesłanek, które naleŜało wziąć pod uwagę przy wymierzaniu kary, tj. stwierdzonego wysokiego stopnia szkodliwości czynu, wysokiego stopnia zawinienia, wysokiego zakresu naruszenia, stwierdzenia ponownego naruszenia przepisów o jakości handlowej i wielkości obrotów strony, kara nie mogła zostać wymierzona w minimalnej wysokości. Mając na uwadze powyŜsze, Prezes UOKiK uznał, Ŝe wymierzona przez Lubuskiego Inspektora Inspekcji Handlowej kara pienięŜna, zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia 178/2002, spełni rolę kary skutecznej, proporcjonalnej i odstraszającej. W opinii Prezesa UOKiK wysokość wymierzonej kary pienięŜnej jest adekwatna do wagi stwierdzonych niezgodności oraz skali działalności ukaranego podmiotu, a przy tym spełni swój skutek prewencyjny i skłoni stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Gorzowie Wlkp. w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. 8 Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie art. 52 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nieuiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., Poz. 749 z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Pani Renata Baczańska Kancelaria Adwokatów i Radców Prawnych Baczańska, Szarata Spółka Partnerska al. Konstytucji 3 Maja 1 65-001 Zielona Góra Pełnomocnik Artura Mrozińskiego prowadzącego gospodarczą pod nazwą „ARTEK” Centrum Dystrybucji Mięsa, Wędlin i Drobiu Mroziński Artur w Zielonej Górze 2. Lubuski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Gorzowie Wlkp. 3. a/a