RGD-33/2009

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW D ELEGATURA UOK I K W G DAŃSKU 80-824 G DAŃSK , UL . P ODWALE P RZEDMIEJSKIE 30 T EL ./ FAX (058) 346-29-32, 346-29-33, 301-51-75 E- MAIL : GDANSK @ UOKIK . GOV . PL RGD.61-67/08/09/AW Gdańsk, dnia 17 listopada 2009r. D ECYZJA NR RGD.33/2009 I. Na podstawie art. 28 ust. 1 i 2, w związku z art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), stosownie do art. 33 ust. 6 ww. ustawy i § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007r. w spra- wie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 134, poz. 939) w związku z § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 107, poz. 887), PO UPRAWDOPODOBNIENIU , w toku postępowania wszczętego z urzędu, stosowania przez przed- siębiorcę DF INVENT Spółka z o.o. z siedzibą w Sopocie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów poprzez umieszczenie we wzorcu umownym „Umowa nr (…)” (umowa przy- rzeczenia) następujących postanowień, o treści: 1) „W przypadku, gdy w wyniku dokonania pomiarów powykonawczych, wystąpi różnica rzeczy- wistej powierzchni całkowitej lokalu w stosunku do powierzchni przyjętej w pkt.2 ust. 1 niniej- szej umowy i różnica ta będzie nie mniejsza niż 1% lub nie mniejsza niż 0,5m 2 , cena lokalu zostanie odpowiednio skorygowana, zaś rozliczenie tej korekty nastąpi przy wpłacie ostatniej raty” – zapis zawarty w § 5 ust. 3; 2) „Do ceny nabycia zostanie doliczony podatek VAT zgodnie z obowiązującymi stawkami. W dniu podpisania niniejszej umowy stawka podatku VAT od ceny mieszkania wynosi 7%. W przypadku zmiany stawki podatku VAT, cena brutto lokalu ulegnie odpowiedniej zmianie” – zapis zawarty w § 6 ust. 5; 3) „Termin, o którym mowa w ust. 1 pkt 10 ust. 1, mogą ulec przedłużeniu w przypadku zaist- nienia okoliczności uniemożliwiających terminowe rozpoczęcie, realizacje lub zakończenie in- westycji, w szczególności takie jak: - decyzje i postanowienia władz, orzeczenia sądów, orga- nów administracji państwowej i innych właściwych organów zakazujące prowadzenia inwesty- cji, nakazujące jej wstrzymanie, lub brak decyzji i postanowień uniemożliwiających jej zakoń- czenie lub wykonanie zobowiązania Inwestora opisanych w pkt 2 ust. 1, zmiana istotnych przepisów prawnych dotyczących procesu inwestycyjnego, - katastrofy, klęski żywiołowe, po- żary, zalania, warunki atmosferyczne uniemożliwiające prowadzeni inwestycji, itp., - wojna, strajki, niepokoje i zaburzenia publiczne” – zapis zawarty w § 7 ust. 2; 4) „(…)w przypadku nie stawienia się na odbiór Kupującego, mimo skutecznego wyznaczenia da- ty odbioru, Inwestor ma prawo dokonać odbioru jednostronnego, sporządzając na tę okolicz- ność protokół i podpisując go jednostronnie” – zapis zawarty § 8 ust. 3; 5) „Jeżeli Kupujący odstępuje od umowy na skutek okoliczności innych niż opisane w ust. 1(odstąpienie umowne), Kupującemu przysługuje zwrot wpłaconych kwot w ich wysokości nominalnej w złotych polskich, a Inwestorowi przysługuje kara umowna w wysokości równej 10% ceny lokalu(…). (…) Zwrot kwoty pozostałej po potrąceniu Inwestor jest zobowiązany dokonać w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym umowa uległa rozwiązaniu, a w przypadku, gdy lokal został już odebrany – w terminie 3 miesięcy od dnia zwrotu lokalu. Za okres ten nie przysługują Kupują- cemu odsetki” – zapis zawarty w § 11 ust. 2; [ 2 ] 6) „Strony zobowiązane są powiadomić o zmianie swego adresu. W przypadku braku takiego powiadomienia, pisma kierowane są przez Strony na adresy wskazane w niniejszej umowie. W przypadku nie podjęcia przez Kupującego korespondencji pod adresem ostatnio wskazanym Inwestorowi, pismo uznaje się za doręczone niezależnie od przyczyny, dla której nie zostało podjęte (…)” - zapis zawarty w § 14 ust. 2; 7) „Wyłącznie właściwym do rozpoznawania sporów jest sąd powszechny właściwy miejscowo ze względu na położenie siedziby Inwestora” – zapis zawarty w § 14 ust. 5; które są tożsame z postanowieniami umownymi wpisanymi na podstawie art. 479 45 Kodeksu po- stępowania cywilnego do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, oraz PO ZOBOWIĄZANIU SIĘ przez DF INVENT Spółka z o.o. z siedzibą w Sopocie do podjęcia działań zmierzających do zaniechania naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, poprzez: a) eliminację (wykreślenie) kwestionowanych postanowień z treści wzorca umowy przyrzecze- nia sprzedaży, b) zawieranie nowych umów przy realizacji kolejnych inwestycji w oparciu o wzorzec umowny przedstawiony przy piśmie z dnia 27 października 2009r. niezawierający kwestionowanych postanowień, – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: nakłada się na przedsiębiorcę obowiązek wykonania zobowiązania, o którym mowa w punkcie a) i b). II. Na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumen- tów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), stosownie do art. 33 ust. 6 ww. ustawy i § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej de- legatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 134, poz. 939) w związku z § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 107, poz.887) – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: nakłada się na przedsiębiorcę DF INVENT Spółka z o.o. z siedzibą w Sopocie obowiązek przeka- zania informacji dotyczącej wykonania zobowiązań, o których mowa w punkcie I sentencji decy- zji, w formie rocznych sprawozdań o ilości zawieranych umów w latach 2010 – 2011 według stanu na dzień 31 grudnia 2010r. i 31 grudnia 2011r . U ZASADNIENIE W 2007r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej także Prezesem UOKiK lub zamiennie organem antymonopolowym) przeprowadził postępowanie dotyczące badania rynku usług deweloperskich. W ramach przeprowadzonego postępowania Delegatura UOKiK w Gdań- sku poddała analizie wzorce umowne stosowane w obrocie konsumenckim przez deweloperów prowa- dzących działalność gospodarczą na terenie objętym jej właściwością miejscową. W wyniku przepro- wadzonego postępowania wyjaśniającego (sygn. akt RGD.405-28/07/IW), uzyskano między innymi wzorzec umowny pn. „Umowa nr (…)” (umowa przyrzeczenia) , stosowany w obrocie z konsu- mentami przez przedsiębiorcę DF INVENT Spółka z o.o. z siedzibą w Sopocie - zwanego także DF INVENT lub skarżonym przedsiębiorcą. Analiza treści wzorca pozwoliła między innymi na stwierdzenie, iż niektóre z zawartych w nich postanowień można uznać za tożsame z tymi, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umów uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego, zwanego dalej Rejestrem. Mając na względzie powyższe Prezes UOKiK wszczął, postanowieniem nr 477 z dnia 22 września 2008r., z urzędu, postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez DF INVENT praktyki narusza- [ 3 ] jącej zbiorowe interesy konsumentów, zdefiniowanej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), zwanej dalej ustawą o ochronie […], polegającej na umieszczeniu we wzorcu umownym „Umowa nr (…)” (umowa przyrzeczenia) następujących postanowień, o treści: 1) „W przypadku, gdy w wyniku dokonania pomiarów powykonawczych, wystąpi różnica rzeczy- wistej powierzchni całkowitej lokalu w stosunku do powierzchni przyjętej w pkt.2 ust. 1 niniej- szej umowy i różnica ta będzie nie mniejsza niż 1% lub nie mniejsza niż 0,5m 2 , cena lokalu zostanie odpowiednio skorygowana, zaś rozliczenie tej korekty nastąpi przy wpłacie ostatniej raty” – zapis zawarty w § 5 ust. 3; 2) „Do ceny nabycia zostanie doliczony podatek VAT zgodnie z obowiązującymi stawkami. W dniu podpisania niniejszej umowy stawka podatku VAT od ceny mieszkania wynosi 7%. W przypadku zmiany stawki podatku VAT, cena brutto lokalu ulegnie odpowiedniej zmianie” – zapis zawarty w § 6 ust. 5; 3) „Termin, o którym mowa w ust. 1 pkt 10 ust. 1, mogą ulec przedłużeniu w przypadku zaist- nienia okoliczności uniemożliwiających terminowe rozpoczęcie, realizacje lub zakończenie in- westycji, w szczególności takie jak: - decyzje i postanowienia władz, orzeczenia sądów, orga- nów administracji państwowej i innych właściwych organów zakazujące prowadzenia inwesty- cji, nakazujące jej wstrzymanie, lub brak decyzji i postanowień uniemożliwiających jej zakoń- czenie lub wykonanie zobowiązania Inwestora opisanych w pkt. 2 ust. 1, zmiana istotnych przepisów prawnych dotyczących procesu inwestycyjnego, - katastrofy, klęski żywiołowe, po- żary, zalania, warunki atmosferyczne uniemożliwiające prowadzeni inwestycji, itp., - wojna, strajki, niepokoje i zaburzenia publiczne” – zapis zawarty w § 7 ust. 2; 4) „(…) w przypadku nie stawienia się na odbiór Kupującego, mimo skutecznego wyznaczenia daty odbioru, Inwestor ma prawo dokonać odbioru jednostronnego, sporządzając na tę oko- liczność protokół i podpisując go jednostronnie” – zapis zawarty § 8 ust. 3; 5) „Jeżeli Kupujący odstępuje od umowy na skutek okoliczności innych niż opisane w ust. 1(odstąpienie umowne), Kupującemu przysługuje zwrot wpłaconych kwot w ich wysokości nominalnej w złotych polskich, a Inwestorowi przysługuje kara umowna w wysokości równej 10% ceny lokalu(…). (…) Zwrot kwoty pozostałej po potrąceniu Inwestor jest zobowiązany dokonać w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym umowa uległa rozwiązaniu, a w przypadku, gdy lokal został już odebrany – w terminie 3 miesięcy od dnia zwrotu lokalu. Za okres ten nie przysługują Kupują- cemu odsetki” – zapis zawarty w § 11 ust. 2; 6) „Strony zobowiązane są powiadomić o zmianie swego adresu. W przypadku braku takiego powiadomienia, pisma kierowane są przez Strony na adresy wskazane w niniejszej umowie. W przypadku nie podjęcia przez Kupującego korespondencji pod adresem ostatnio wskazanym Inwestorowi, pismo uznaje się za doręczone niezależnie od przyczyny, dla której nie zostało podjęte (…)” - zapis zawarty w § 14 ust. 2; 7) „Wyłącznie właściwym do rozpoznawania sporów jest sąd powszechny właściwy miejscowo ze względu na położenie siedziby Inwestora” – zapis zawarty w § 14 ust. 5; tożsamych z tymi, które zostały wpisane do Rejestru pod numerami: 155, 227, 885, 921, 1598, 364, 271, 1005, 1207, 918, 1007 . Jak wynika z poczynionych przez organ antymonopolowy ustaleń, DF INVENT prowadzi działal- ność gospodarczą, między innymi w zakresie budownictwa i obsługi nieruchomości na podstawie wpi- su do Krajowego Rejestru Sądowego dokonanego w dniu 10 lutego 2006r. pod numerem 0000250771. Skarżony przedsiębiorca, ustosunkowując się do stawianych mu zarzutów, w pismach z dnia 14 stycznia, 2 kwietnia, 29 czerwca 2009r. i 27 października 2009r. podniósł między innymi, iż: [ 4 ] • „przesłany (…) – do Delegatury UOKiK w Gdańsku [dop. UOKiK] – wzór umowy obowiązy- wał w roku 2006. Na podstawie w/w wzoru zostało podpisanych 19 umów przyrzeczenia sprzedaży w tym 4 w formie aktu notarialnego, w których treść jak i forma były nieco od- mienne. W roku 2007 zostały podpisane 2 umowy przyrzeczenia sprzedaży, lecz w związku z zawieraniem ich już po zakończeniu prac budowlanych ich treść była inna od wzoru przesła- nego (…)”; • „Umowy zawarte w 2006 roku zostały wykonane z fizycznego punktu widzenia (przekazanie lokali mieszkalnych klientom) w połowie 2007 roku natomiast podpisanie aktów notarialnych przenoszących własność miało miejsce pod koniec roku 2008 ze względu na długotrwałe procedury odbiorowe budynku i zakładania nowej księgi wieczystej przez Sąd w Gdyni”; • „Obie umowy zawarte z konsumentami w 2007 roku zostały zrealizowane poprzez podpisa- nie aktów notarialnych sprzedaży lokali mieszkalnych w dniach 01.12.2008 i 05.12.2008. Przyrzeczone umowy sprzedaży zawarte w grudniu 2008 roku z punktu formalnego kończą realizację umów zawartych w 2007 roku przy czym w aktach notarialnych znalazły się zapisy (zobowiązania), z których nasza spółka ma się wywiązać do końca roku 2009. Równocześnie w umowach notarialnych sprzedaży nie znalazły się zapisy naruszające prawa konsumentów, które są podstawą niniejszego postępowania”; • w latach 2006-2008 zrealizowano tylko jedną inwestycję budowlaną, którą był budynek wie- lorodzinny w Gdyni (…) składający się z 21 lokali mieszkalnych; • „pojawienie się we wzorze naszej umowy zapisów niezgodnych z prawem ochrony konku- rencji i konsumentów doszło bez naszej wiedzy oraz intencji pokrzywdzenia klientów”; • „Spółka nie prowadziła kolejnych inwestycji i nie podpisywała nowych umów z konsumenta- mi”.; Przedsiębiorca, realizując deklarację, o której mowa wyżej, przedstawił zmodyfikowany wzorzec umowy, odstąpił od stosowania postanowień o treści odpowiadającej zapisom: § 5 ust. 3, § 6 ust. 5, § 7 ust. 2, § 8 ust. 3, § 11 ust. 2, § 14 ust. 2, § 14 ust. 5 „Umowy nr (…)” (umowy przyrzecze- nia) i zobowiązał się „do zmiany formuły umowy przyrzeczenia sprzedaży, która będzie stosowana przy okazji kolejnych inwestycji” , co mając na względzie wniósł o wydanie decyzji zobowiązującej w trybie art. 28 ust. 1 i 4 ustawy o ochronie […]. Prezes UOKiK w poczet dowodów zaliczył materiały uzyskane od przedsiębiorcy w trakcie prze- prowadzonego wcześniej, pod sygnaturą akt RGD.405-28/07/IW, postępowania wyjaśniającego. Skarżony przedsiębiorca został poinformowany o zakończeniu postępowania i o możliwości wglądu w akta postępowania. M AJĄC NA UWADZE ZEBRANY W SPRAWIE MATERIAŁ DOWODOWY P REZES U RZĘDU ZWAŻYŁ , CO NASTĘPUJE . Dla rozstrzygnięcia sprawy, w oparciu o przepisy ustawy o ochronie […], niezbędne jest uprzed- nie ustalenie, czy zagrożony został w niej interes publicznoprawny, bowiem bez spełnienia tego wa- runku Prezes Urzędu nie jest upoważniony do realizacji zasadniczego celu ustawy, który, zgodnie z jej art. 1 ust 1, jest definiowany jako określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasad podejmowanej w interesie publicznoprawnym ochrony interesów przedsiębiorców i konsument ó w. W ocenie organu antymonopolowego rozpatrywana sprawa taki charakter posiada, bowiem wią- że się z ochroną interesu szerszej grupy konsumentów, którzy zostali lub mogli zostać klientami skar- żonego przedsiębiorcy. [ 5 ] Aby działania DF INVENT mogły zostać uznane za sprzeczne z zakazem wynikającym z art. 24 ustawy o ochronie […], winny spełniać łącznie następujące przesłanki: • ujawniać się w obrocie konsumenckim, a więc dotyczyć relacji przedsiębiorca-konsument, • nosić znamię bezprawności, • naruszać zbiorowe interesy konsumentów. Stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie […], przez przedsiębiorcę rozumie się między in- nymi. przedsiębiorcę w sensie przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospo- darczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2007r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.), stanowiących, iż przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą (art. 4 pkt 1), a także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej (art. 4 pkt 2), natomiast odpowiednio do art. 4 pkt 12 ustawy o ochronie […] i art. 22 1 Kodeksu cy- wilnego, za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą czynności prawnej nie związanej bez- pośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Niekwestionowana przez DF INVENT okoliczność zawierania umów sprzedaży lokalu mieszkal- nego z osobami fizycznymi w celu zaspokojenia ich potrzeb bytowych i mieszkaniowych jednoznacznie potwierdza fakt spełnienia pierwszej z ww. przesłanek. Odnośnie drugiej przesłanki, tj. bezprawności, rozumianej jako działanie sprzeczne z przepisami prawa, podnieść należy, iż skarżonemu przedsiębiorcy postawiony został zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie […], stanowiącego, iż „ Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów .”, przy czym, stosownie do treści ust. 2 tego przepisu, „ Przez praktykę naru- szającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębior- cy, w szczególności: 1) stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru po- stanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego […] .” DF INVENT oferując usługi deweloperskie, w kontraktach z konsumentami posługuje się jedno- stronnie opracowanym wzorcem umowy przyrzeczenia, co jest okolicznością przyznaną przez przed- siębiorcę w toku postępowania. W ocenie Prezesa Urzędu należy stwierdzić, że oferowany konsumen- tom wzorzec umowny pn. „Umowa nr (…)” (umowa przyrzeczenia) - jako jednostronnie przygotowany z góry, przed zawarciem umowy, zbiór gotowych klauzul umownych w postaci warunków umów, na- stępnie - na jego podstawie - zawieranych z konsumentami, wyczerpuje definicję pojęcia wzorca umownego, o którym mowa w art. 384 § 1 Kodeksu cywilnego. Zakaz stosowania postanowień wpisanych do Rejestru dotyczy, co dla niniejszego postępowania istotne, nie tylko tego przedsiębiorcy, przeciwko któremu zapadł wyrok w sprawie o uznanie postano- wień wzorca umowy za niedozwolone, lecz – zgodnie z art. 479 43 Kodeksu postępowania cywilnego – również osób trzecich, tj. innych przedsiębiorców; konsekwencją umieszczenia postanowienia umow- nego w powołanym Rejestrze jest zatem to, iż od tej chwili posłużenie się nim (lub tożsamym z nim) przez inny podmiot wywoła skutek równoznaczny wprowadzeniu do umowy elementu bezwzględnie przez prawo zakazanego. Takie podejście Prezesa UOKiK pozostaje w zgodzie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, który w uchwale z dnia 13 lipca 2006r. (sygn. akt III SZP 3/06) wskazał, iż „[…] stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c., może być uznane w stosunku do innego przedsię- biorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów […] ”, a w uzasadnieniu do niej, iż „ […] praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów art. 23a u.o.k.ik. obejmuje również przy- padki wprowadzania jedynie zmian kosmetycznych polegających na przestawieniu wyrazów lub zastą- pieniu jednych wyrazów innymi, jeżeli tylko wykładnia postanowienia pozwoli stwierdzić, że jego treść mieści się w hipotezie zakazanej klauzuli. Stosowanie klauzuli o zbliżonej treści do klauzuli wpisanej do [ 6 ] rejestru godzi przecież tak samo w interesy konsumentów, jak stosowanie klauzuli identycznej, co wpisana do rejestru […]. Przyjęta powyżej rozszerzająca wykładnia art. 23a u.o.k.ik. znajduje również uzasadnienie w dyrektywach 93/13 oraz 98/27 a także orzecznictwie ETS dotyczącym zasady efek- tywności […] ”. Wobec tego, że z powołanego wywodu Sądu Najwyższego wynika wprost, iż nie jest konieczna dokładna, literalna identyczność klauzuli wpisanej do rejestru i klauzuli z nią porównywanej, stąd za niedozwolone mogą zostać uznane również postanowienia umów mieszczące się w hipotezie klauzuli wpisanej do Rejestru, której treść będzie ustalona w oparciu o dokonaną jej wykładnię. I. Kwestionowane w niniejszym postępowaniu postanowienia stosowanego przez DF INVENT wzorca są tożsame z postanowieniami uznanymi za niedozwolone prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwanego dalej SOKiK), wpi- sanymi do Rejestru pod numerami: 155, 227, 885, 921, 1598, 364, 271, 1005, 1207, 918, 1007 . I tak, po pierwsze , w ocenie Prezesa UOKiK postanowienie § 5 ust. 3 wzorca umownego „Umowa nr (…)” (umowy przyrzeczenia) o treści: „W przypadku, gdy w wyniku dokonania pomiarów powykonawczych, wystąpi różnica rzeczywistej powierzchni całkowitej lokalu w stosunku do po- wierzchni przyjętej w pkt 2 ust. 1 niniejszej umowy i różnica ta będzie nie mniejsza niż 1% lub nie mniejsza niż 0,5m 2 , cena lokalu zostanie odpowiednio skorygowana, zaś rozliczenie tej korekty nastąpi przy wpłacie ostatniej raty”, jest tożsame z klauzulą wpisaną do Rejestru pod numerem 155 o treści: „ Cena nabycia nieruchomości (lokalu mieszkalnego) ulegnie zmianie, jeżeli po zakończeniu budowy okaże się, że zakupione powierzchnie lokalu mieszkalnego ulegną zmianie w stosunku do powierzchni przewidzianej w projekcie o więcej niż 2,5% ”. W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 września 2004r. (sygnatura akt XVII Amc 12/04) będącego podstawą wpisu, o którym mowa wyżej, SOKiK stwierdził, iż kwestionowany wzorzec „zawiera niedo- zwolone postanowienia umowne określone w art. 385³ pkt 20 k.c., które umożliwiają pozwanej Spółce po zawarciu umowy z konsumentem podwyższenie ceny lokalu (na skutek zwiększenia metrażu lokalu w stosunku do umownego) bez jednoczesnego zapewnienia konsumentowi prawa odstąpienia od umowy w powyższej sytuacji, co z uwagi na wzrost obciążeń finansowych po stronie konsumenta nie powinno budzić żadnych wątpliwości”. Za niedozwolone SOKiK uznał też postanowienie, wpisane następnie do Rejestru pod numerem 227 , o treści: „ W przypadku zmiany powierzchni lokalu wynikającej z inwentaryzacji powykonawczej, cena ulegnie zmianie o wartość wynikającą z pomnożenia różnicy w powierzchni lokalu przez cenę jednego metra kwadratowego ustaloną w umowie ”, podnosząc w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 paź- dziernika 2004r. (sygnatura akt XVII Amc 47/03) będącego podstawą wpisu, iż „pozwala [ono] po- zwanemu na zmianę istotnych cech przedmiotu umowy w zakresie powierzchni lokalu, co może spowodować, że klient będzie zobowiązany do kupienia lokalu mającego inne cechy niż te, które zadecydowały o jego wyborze na etapie podpisywania umowy. […] Taki zapis umożliwia dużą dowolność pozwanego w zakresie zmiany powierzchni przedmiotowego lokalu lub jego części składowych, gdyż nawet nie określa maksymalnego zakresu modyfikacji, który nie byłby uważany za zmianę przedmiotu świadczenia.” Jeżeli zatem z treści § 5 ust. 3 ww. wzorca wynika prawo DF INVENT do zmiany ceny przedmio- tu umowy w wypadku wystąpienia dodatnich różnic w powierzchni lokalu wynikających z obmiaru powykonawczego, a możliwość wzrostu powierzchni lokalu pozostaje, w istocie, niczym nie ograniczo- na, to okoliczności te należy uznać za sprzeczne z interesami konsumentów, bowiem ci – w wypadku zaistnienia sytuacji, o których mowa wyżej – byliby zobowiązani nie tylko do nabycia lokalu o po- wierzchni większej niż ta, którą brali pod uwagę w momencie podejmowania decyzji o jego zakupie, ale i – w konsekwencji – do poniesienia nakładów związanych z zakupem wyższych niż przewidywane. Porównanie kwestionowanego postanowienia umownego stosowanego przez skarżonego przed- siębiorcę z klauzulami wpisanymi do Rejestru wskazuje na podobieństwo treści i skutków ich stosowa- [ 7 ] nia, czego nie zmieniają odmienności w zakresie użytych sformułowań i wyrazów, wobec czego należy uznać je za tożsame. Po drugie, według Prezesa UOKiK, również postanowienie § 6 ust. 5 wzorca umownego „Umo- wa nr (…)” (umowy przyrzeczenia) o treści: „Do ceny nabycia zostanie doliczony podatek VAT zgodnie z obowiązującymi stawkami. W dniu podpisania niniejszej umowy stawka podatku VAT od ceny miesz- kania wynosi 7%. W przypadku zmiany stawki podatku VAT, cena brutto lokalu ulegnie odpowiedniej zmianie”, pomimo różnic w zakresie użytych wyrazów i sformułowań, wypełniają warunek tożsamości z klauzulą o treści „ Do ceny zostanie doliczony podatek VAT zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na dzień podpisania umowy stawka podatku VAT na lokal mieszkalny wynosi 7%, a na garaż i miejsce parkingowe 22%. W przypadku zmiany stawki podatku VAT nastąpi odpowiednia zmiana ceny ”, wpi- saną do Rejestru pod numerem 885 na podstawie wyroku SOKiK z dnia 18 maja 2005r. (sygnatura akt XVII AmC 86/03). Jak podniósł Sąd w uzasadnieniu wyroku, o którym mowa wyżej, „klauzula narusza art. 385 1 § 1 k.c. i art. 385 3 pkt 20 k.c., gdyż przewidując możliwość podniesienia ceny pozwany nie przewidział możliwości odstąpienia od umowy przez konsumenta. Zdaniem Sądu wzrost stawki podatku stanowi wprawdzie zdarzenie niezależne od stron, jednak podatek VAT stanowi element ceny. Wzrost stawki podatku jest zatem wzrostem ceny i konsument musi mieć bezwzględnie zapewnione, stosownie do art. 385 3 pkt 20 k.c., prawo do odstąpienia od umowy”. Tymczasem, o ile w wypadku postanowienia § 6 ust. 5 wzorca stosowanego przez DF INVENT przewidziano możliwość podniesienia ceny przedmiotu sprzedaży wskutek wzrostu stawki VAT na usługi budowlane, o tyle nie ustanowiono prawa odstąpienia przez nabywcę nieruchomości, w wypad- ku braku akceptacji dla tej zmiany, bez negatywnych dla niego konsekwencji, od umowy zawartej z deweloperem, a zatem postanowienia te są tożsame z klauzulą wpisaną do Rejestru pod numerem 885 . Po trzecie , za zbieżny z klauzulą o treści: „ Fronton zastrzega sobie prawo do zmian terminu zakończenia inwestycji, wynikających z przyczyn od niego niezależnych w tym w szczególności siły wyższej, przy czym zobowiązany jest o takiej zmianie poinformować pisemnie nabywcę z odpowied- nim wyjaśnieniem i wskazaniem nowego terminu. Fronton zastrzega sobie prawo do zmiany terminu zakończenia inwestycji wynikających z przyczyn od niego niezależnych w tym w szczególności: a. siły wyższej, b. działań organów administracyjnych, c. działań nabywcy, przy czym zobowiązany jest o takiej zmianie poinformować pisemnie nabywcę z odpowiednim wyjaśnieniem i wskazaniem nowego terminu .”, wpisaną do Rejestru pod numerem 921 na podstawie wyroku SOKiK z dnia 17 sierpnia 2006r. (sygnatura akt XVII AmC 100/05), organ antymonopolowy uznaje zapis § 7 ust. 2 wzorca umownego „Umowa nr (…)” (umowy przyrzeczenia) o treści: „Termin, o którym mowa w ust. 1 pkt 10 ust. 1, mogą ulec przedłużeniu w przypadku zaistnienia okoliczności uniemożliwiających terminowe rozpoczęcie, realizacje lub zakończenie inwestycji, w szczególności takie jak: - decyzje i postanowienia władz, orzeczenia sądów, organów administracji państwowej i innych właściwych organów zakazujące prowadzenia inwestycji, nakazujące jej wstrzymanie, lub brak decyzji i postanowień uniemożliwiają- cych jej zakończenie lub wykonanie zobowiązania Inwestora opisanych w pkt. 2 ust. 1, zmiana istot- nych przepisów prawnych dotyczących procesu inwestycyjnego, - katastrofy, klęski żywiołowe, pożary, zalania, warunki atmosferyczne uniemożliwiające prowadzeni inwestycji, itp., - wojna, strajki, niepoko- je i zaburzenia publiczne ” Porównanie postanowienia kwestionowanego przez Prezesa Urzędu i tego, które zostało wpisane do Rejestru pod numerem 921, pozwala na stwierdzenie, iż, niezależnie od różnic w zakresie użytych wyrazów i sformułowań, ma ono dla kontrahenta dewelopera konsekwencje analogiczne, skutkuje bowiem przyznaniem sobie przez DF INVENT prawa do jednostronnej zmiany treści zawieranej umowy w zakresie terminu przekazania „ Kupującemu ” przedmiotu tej umowy, tj. „ lokalu w budynku mieszkal- nym wielorodzinnym w Gdyni przy ul. Żuławskiej 31”. W podobny sposób wypowiedział się również SOKiK, który wyrokiem z dnia 12 listopada 2007r., (sygnatura akt XVII AmC 113/07), utrzymanym następnie w mocy przez Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2008r. (sygnatura akt VI ACa 325/08), uznając za niedozwolone postanowienie o treści: „ Strony tej umowy postanawiają nadto, że termin wydania lokalu w posiadanie stronie zobo- wiązanej do zakupu może ulec zmianie na skutek okoliczności za które strona zobowiązana do sprze- [ 8 ] daży nie ponosi odpowiedzialności, w szczególności w przypadku zaistnienia okoliczności, wymagają- cych akceptacji instytucji lub urzędów (np. wydanie zgody na użytkowanie budynku) lub opóźnienia w uiszczeniu ceny sprzedaży przez stronę zobowiązaną do zakupu; przesunięcie terminu do trzech miesięcy nie stanowi zwłoki strony zobowiązanej do sprzedaży. ”, wpisane do Rejestru pod numerem 1598 , podniósł w uzasadnieniu między innymi. to, iż uwolnienie się dewelopera od odpowiedzialności za opóźnienia w realizacji inwestycji sankcjonuje, w istocie, możliwość jednostronnej zmiany terminu zakończenia budowy. Po czwarte , Prezes UOKiK uznaje zapis § 8 ust. 3 wzorca umownego „Umowa nr (…)” (umowy przyrzeczenia) o treści: „(…) w przypadku nie stawienia się na odbiór Kupującego, mimo skutecznego wyznaczenia daty odbioru, Inwestor ma prawo dokonać odbioru jednostronnego, sporządzając na tę okoliczność protokół i podpisując go jednostronnie” za zbieżny z klauzulą o treści: „W razie niesta- wiennictwa Kupującego w wyznaczonym terminie przekazania, sprzedający dokona samodzielnie od- bioru przedmiotu umowy i będzie to jednoznaczne z wykonaniem przez Sprzedającego umowy w tym zakresie. Strony zgodnie ustalają że w takim przypadku Sprzedający upoważniony jest do wystawienia odpowiedniej faktury” , wpisaną do Rejestru pod numerem 364 na podstawie wyroku SOKiK z dnia 22 listopada 2004r. (sygnatura akt XVII Amc 55/03). Uzasadniając powołany wyrok Sąd nie tylko stwierdził, iż „Zapis postanowienia umownego […] wzorca jest niedozwolony, gdyż umożliwia pozwanemu bez obecności konsumenta dokonać odbioru lokalu i zwolnić się z odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy wobec konsumenta, co w świetle art. 385 3 pkt 9 k.c. stanowi niedozwoloną klauzulę, gdyż postanowienie to rażąco narusza interes konsumenta. ”, ale i wskazał, iż postanowienie umożliwiające, kosztem interesu konsumenta, uznanie sporządzonego pod jego nieobecność jednostronnego protokołu odbioru lokalu za równoważny z tym podpisanym przez obie strony umowy jest sprzeczne z treścią przepisu art. 385 § 1 i art. 385 3 pkt 9 Kodeksu cywilnego, gdyż przyznaje kontrahentowi konsumenta prawo do doko- nywania wiążącej interpretacji umowy. Zdaniem Prezesa UOKiK, treść § 8 ust. 3 ww. wzorca przewiduje, iż DF INVENT może dokonać jednostronnego odbioru lokalu i sporządzić stosowny protokół, co narusza wskazane przez SOKiK w uzasadnieniu do ww. wyroku prawa konsumenta; z tych też względów organ antymonopolowy uznaje porównywane zapisy za tożsame, czego nie naruszają odmienności wynikające z różnic w sformułowaniu i użytych zwrotach. Po piąte, postanowienie w § 11 ust. 2 wzorca umownego „Umowa nr (…)” (umowy przyrze- czenia) zaczynające się od zdania: „Jeżeli Kupujący odstępuje od umowy na skutek okoliczności in- nych niż opisane w ust. 1 (odstąpienie umowne), Kupującemu przysługuje zwrot wpłaconych kwot w ich wysokości nominalnej w złotych polskich, a Inwestorowi przysługuje kara umowna w wysokości równej 10% ceny lokalu(…) , a dotyczące fragmentu o treści: (…) Zwrot kwoty pozostałej po potrąceniu Inwestor jest zobowiązany dokonać w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym umowa uległa rozwiązaniu, a w przypadku, gdy lokal został już odebrany – w terminie 3 miesięcy od dnia zwrotu lokalu. Za okres ten nie przysługują Kupującemu odsetki” uznać należy za tożsamy z treścią klauzuli wpisanej do Rejestru w pozycji 1005 uznanej wyrokiem SOKiK za niedozwolone postanowienie umowne. Orzeczeniem wydanym w dniu 23 listopada 2006 r. w sprawie o sygnaturze akt XVII Amc 156/05 Sąd uznał za niedozwolone postanowienie umowne o treści: „ Kupujący ma prawo odstąpienia od umowy z przyczyn leżących po ich stronie, kiedy zostało złożone pisemne oświadczenie o wypo- wiedzeniu. Zwrot wpłaconych pieniędzy nastąpi w rozliczeniu nominalnym, po podpisaniu nowej umowy sprzedaży na przedmiotowy lokal. Bądź w nieprzekraczalnym terminie 3 miesięcy po wypo- wiedzeniu.” Rozpatrywana treść § 11 ust. 2 wzorca umowy przyrzeczenia, podobnie jak wymieniony powy- żej zapis umowy wpisany do Rejestru, nie przewiduje analogicznego uprawnienia dla konsumenta, w przypadku kiedy to deweloper odstępuje od umowy. Wprowadza to tym samym asymetrię praw i obowiązków stron umowy. Świadczy to również o nadużywaniu przez dewelopera pozycji profesjona- listy, co należy ocenić jako działanie nierzetelne i naruszające interesy słabszej strony umowy. Tak kwestionowane postanowienie w części dotyczącej asymetrii praw i obowiązków stron umowy oraz wyznaczania terminu, w którym przedsiębiorca jest zobowiązany zwrócić otrzymane za- liczki, jest tożsame z klauzulą wpisaną do Rejestru pod pozycją 1005 . Bez znaczenia przy tym pozo- [ 9 ] stają różnice w zapisach wynikające z użytych sformułowań i wyrazów, które w żaden sposób nie wpływają na wykładnię klauzuli. Po szóste jako tożsamy z klauzulą o treści: „ W przypadku zmiany adresu, każda ze stron zo- bowiązana jest niezwłocznie pisemnie powiadomić o tym drugą stronę. W przypadku nie powiadomie- nia korespondencja kierowana na ostatni znany adres będzie uznawana za skutecznie doręczoną. ”, wpisaną do Rejestru pod numerem 1207 na podstawie wyroku SOKiK z dnia 16 kwietnia 2007r. (sy- gnatura akt XVII AmC 43/06), oraz z klauzulą o treści: „ […] Fronton pozostawia w aktach umowy pismo ze skutkiem doręczenia, jeśli nabywca nie zawiadomi Frontonu o zmianie adresu i nazwiska, a wysłane zawiadomienie wróci z adnotacją „adresat nieznany” lub temu podobną […]. ”, wpisaną do Rejestru pod numerem 918 na podstawie wyroku SOKiK z dnia 17 sierpnia 2006r. (sygnatura akt XVII AmC 100/05), Prezes UOKiK postrzega zapis § 14 ust. 2 wzorca umownego „Umowa nr (…)” (umowy przyrzeczenia) o treści: „Strony zobowiązane są powiadomić o zmianie swego adresu. W przypadku braku takiego powiadomienia, pisma kierowane są przez Strony na adresy wskazane w niniejszej umowie. W przypadku nie podjęcia przez Kupującego korespondencji pod adresem ostatnio wskazanym Inwe- storowi, pismo uznaje się za doręczone niezależnie od przyczyny, dla której nie zostało podjęte (…)” . Uzasadniając wyrok z dnia 17 sierpnia 2006r. SOKiK stwierdził między innymi., iż uznany za nie- dozwolony zapis umowny „ kształtuje sytuację konsumenta niekorzystnie w porównaniu z sytuacją pozwanego, nakładając na konsumenta bardzo rygorystyczne skutki w zakresie odbierania korespon- dencji pozwanego analogicznie jak przepisy kpc w odniesieniu do korespondencji sądowej. Instytucja doręczenia zastępczego należy do prawa procesowego i negatywnie należy ocenić próbę jej adapto- wania do obrotu gospodarczego, zwłaszcza, gdy jedną ze stron umowy jest konsument oraz mając na uwadze art. 61 kc, zgodnie z którym oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożo- ne z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Podkreślić należy, iż instytucja doręczenia zastępczego nie jest gwarantem dojścia do konsumenta oświadczenia woli po- zwanego w w/w sposób. […] Postanowienie [to] […] może prowadzić do sytuacji, gdy konsument pozbawiony możliwości rzeczywistego zapoznania się z oświadczeniem woli pozwanego narażony bę- dzie na jego skutki prawne. Takie ukształtowanie obowiązków konsumenta rażąco narusza jego inte- resy i jest sprzeczne z dobrymi obyczajami .”. Analiza treści postanowień ww. wzorca przeprowadzona w kontekście powołanych wyżej klauzul wpisanych do Rejestru pozwala na stwierdzenie, iż kwestionowane przez Prezesa UOKiK zapisy nie tylko dają deweloperowi możliwość uznania nieodebrania w terminie listu przez kupującego za jego doręczenie, ale i uwzględnia identyczną do określonej w tych klauzulach instytucję domniemania zło- żenia skutecznego oświadczenia woli uzależnionego jedynie od jego wysłania pod adres ostatnio wskazany, przez co skutek stosowania tego zapisu może być uznany za taki sam, jak tych, które umieszczono w Rejestrze pod numerami 1207 i 918 , a to przesądza – mimo odmienności wynikającej z użytych wyrazów, sformułowań i szyku zdań – o ich tożsamości. Po siódme , postanowienie w § 14 ust. 5 wzorca umownego „Umowa nr (…)” (umowy przyrze- czenia) o treści: „Wyłącznie właściwym do rozpoznawania sporów jest sąd powszechny właściwy miej- scowo ze względu na położenie siedziby Inwestora”, należy uznać za tożsame z treścią klauzuli wpisa- nej do Rejestru pod numerem 1007 . Wyrokiem SOKiK z dnia 23 listopada 2006r. (sygn. akt XVII Amc 156/05), za niedozwolone uznane zostało postanowienie o treści: „Spory wynikające z wykonania tej umowy rozstrzygać będzie Sąd właściwy dla siedziby spółki” . Wyniki analizy porównawczej postanowienia zawartego we wzorcu stosowanym przez przedsię- biorcę z klauzulą umieszczoną w Rejestrze pozwalają na stwierdzenie, że - pomimo braku identyczno- ści literalnej – stosowanie jego wywołuje tożsame skutki, bowiem w przypadku powstania sporu na tle wykonywania umowy, zapisy te bezprawnie narzucają konsumentom właściwość miejscową sądu i ograniczają ich prawa do wytoczenia powództwa, wynikające z przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 269 ze zm.) o właściwości ogólnej i prze- miennej. [ 10 ] Zgodnie z przepisami K.p.c. mówiąc o właściwości miejscowej, można wyróżnić właściwość: ogólną, przemienną i wyłączną. Zasadę w zakresie właściwości miejscowej określa art. 27 § 1 K.p.c. stanowiąc, że „Powództwo wytacza się przed sąd pierwszej instancji, w którego okręgu pozwany ma miejsce zamieszkania”. Właściwość wyłączna dotyczy powództw związanych między innymi. prawem rzeczowym na nieruchomości, dziedziczeniem, stosunkami pomiędzy rodzicami i dziećmi. Przepisy dotyczące właściwości przemiennej przewidują możliwość wytoczenia powództwa o ustalenie istnienia umowy, jej wykonania, rozwiązania lub unieważnienia, jak też o odszkodowanie z powodu niewyko- nania lub nienależytego wykonania umowy, przed sądem właściwym dla miejsca jej wykonania. W razie wątpliwości, miejsce to powinno być stwierdzone dokumentem. Przepisy art. 31 i nast. K.p.c. umożliwiają powodowi dokonanie wyboru pomiędzy sądem właściwości ogólnej, a innym sądem oznaczonym w tych przepisach, w zależności od tego, który sąd jest dla niego dogodniejszy. 1 Nie jest zatem dopuszczalne narzucenie właściwości przemiennej przez jedną ze stron stosunku prawnego/umowy, a jedynie następczy jej wybór w chwili powstania roszczenia wynikającego z umowy. Artykuł 46 K.p.c. przewiduje możliwość zawarcia tzw. umowy prorogacyjnej, polegającej na tym, że strony mogą umó- wić się na piśmie o poddanie sądowi pierwszej instancji, który według ustawy nie jest miejscowo wła- ściwy, sporu już wynikłego lub sporów mogących wyniknąć w przyszłości z oznaczonego stosunku prawnego. Sąd ten, jeżeli strony nie postanowiły inaczej, będzie wówczas sądem wyłącznie właści- wym. W świetle przytoczonego przepisu możliwe jest odejście od generalnego modelu właściwości ogólnej, jednak tylko wtedy, gdy jest to przedmiotem indywidualnego uzgodnienia umownego. Sku- teczność takiej umowy zależy zatem od zgodnego wyrażenia woli stron. Tak więc w rozpatrywanym przypadku, w sytuacji konieczności rozwiązywania sporu na drodze sądowej w grę wchodzą tylko dwie właściwości, tj. ogólna i przemienna. Według właściwości ogólnej, jeżeli powodem jest konsument, to powództwo powinno zostać wniesione do sądu właściwego dla siedziby przedsiębiorcy (art. 30 K.p.c.). Jeżeli natomiast powodem jest przedsiębiorca, to sądem wła- ściwym jest sąd, w którego okręgu konsument ma miejsce zamieszkania (art. 27 § 1 k.p.c.). W przy- padku właściwości przemiennej dotyczącej roszczeń wynikających z zawartej umowy, właściwym bę- dzie sąd miejsca wykonania tej umowy. Jak wynika z powyższego, nie w każdym przypadku sądem właściwym będzie sąd właściwy wskazany we wzorcach stosowanych przez DF INVENT. Przedsiębior- ca narzucając konsumentowi ograniczenie możliwości dochodzenia roszczeń powstałych na tle wyko- nywania umowy przyczynia się do pogorszenia jego sytuacji, co może być źródłem niewygody i niepo- trzebnej straty czasu, a także zbędnych wydatków. Zapis taki utrudnia mu ponadto skuteczną realiza- cję konstytucyjnego prawa do sądu. 2 Mając na względzie powyższe, Prezes UOKiK za uprawdopodobnione przyjmuje, iż kwe- stionowane postanowienia umowne zawarte w wzorcu stosowanym przez DF INVENT, pozyskanym w trakcie postępowania wyjaśniającego o sygnaturze akt RGD.405-28/07/IW, mieszczą się w hipote- zach odpowiednich klauzul wpisanych do Rejestru postanowień umownych uznanych za niedozwolone, przez co wypełniają drugą z przesłanek niezbędnych do stwierdzenia naruszenia przez skarżonego przedsiębiorcę zakazu, o którym mowa w art. 24 ustawy o ochronie […]. Zdaniem organu antymonopolowego, za spełnioną należy uznać także trzecią przesłankę, bo- wiem naruszenie zbiorowych interesów konsumentów ma miejsce wtedy, gdy działanie przedsiębiorcy godzi w interesy konsumentów jako zbiorowości, to jest w sytuacji, gdy skierowane jest nie tylko do wyodrębnionej indywidualnie grupy konsumentów, lecz szerszego nieograniczonego liczbowo kręgu osób, do których dotarła i dotrzeć może oferta przedsiębiorcy, a w rozpatrywanej sprawie wymieniony warunek jest spełniony – oferta usług deweloperskich zawierająca niedozwolone klauzule adresowana jest bowiem przez DF INVENT nie do ściśle zindywidualizowanego konkretnego konsumenta, lecz do z góry nieokreślonej, niemożliwej do zidentyfikowania liczby konsumentów, których sytuacja jest iden- tyczna i wspólna. W tym stanie rzeczy stwierdza się, iż wszystkie, wskazane wcześniej, przesłanki wynikające z art. 24 ustawy o ochronie […], zostały uprawdopodobnione. 1 Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Pod redakcją K. Piaseckiego, Wydawnic- two C.H. Beck, Warszawa 1996r., str. 164. 2 Wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 25 maja 2005r., sygn. akt XVII Ama 46/04. [ 11 ] Stosownie do art. 28 ust. 1 ww. ustawy, jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk narusza- jących zbiorowe interesy konsumentów zostanie uprawdopodobnione – na podstawie okoliczności sprawy, informacji zawartych w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 100 ust. 1 tejże ustawy, lub innych informacji będących podstawą wszczęcia postępowania – że przedsiębiorca stosuje praktykę, o której mowa w art. 24 również tejże ustawy, a przedsiębiorca, któremu jest zarzucane naruszenie tego przepisu, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapo- bieżenia tym naruszeniom, Prezes UOKiK może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek wykonania tych zobowiązań, a stosownie do art. 28 ust. 2 ww. ustawy – może też określić termin ich wykonania. Z kolei, odpowiednio do art. 28 ust. 3 ustawy o ochronie […], w decyzji, o której mowa w ust. 1 tego artykułu, Prezes UOKiK nakłada na przedsiębiorcę obowiązek składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań. Wobec tego, że naruszenie przez DF INVENT zakazu wynikającego z art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie […] zostało w postępowaniu uprawdopodobnione, wobec tego, że skarżony przed- siębiorca zobowiązał się do podjęcia działań, które w sposób wystarczający zmierzają do usunięcia tego naruszenia (zmiana wzorca umowy przyrzeczenia sprzedaży, która będzie stosowana przy okazji kolejnych inwestycji na wzorce umowne niezawierające zakwestionowanych postanowień), Prezes UOKiK stwierdza, iż zaistniały niezbędne przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 ustawy i orzeka, jak w punkcie I sentencji decyzji. II. Równocześnie, biorąc pod uwagę powyższą konstatację organ antymonopolowy nakłada DF INVENT, w oparciu o art. 28 ust. 3 ustawy o ochronie […], obowiązek przekazania informacji dotyczą- cej wykonania podjętych zobowiązań, w formie rocznych sprawozdań o ilości zawieranych umów w latach 2010 – 2011 według stanu na dzień 31 grudnia 2010r. i 31 grudnia 2011r ., i orzeka, jak w punkcie II sentencji niniejszej decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust 1 ustawy o ochronie […], w związku z art. 479 28 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, od niniejszej decyzji przysługuje stronie odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Gdańsku. O TRZYMUJE : 1) DF INVENT Sp. z o.o. ul. Władysława Łokietka 23a/1 81-735 Sopot 2) a/a