DNR-83/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DNR-70-165(23)/13/14/MJ Warszawa, dnia 22 września 2014 r. DECYZJA DNR-1/83 /2014 Na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 oraz z 2014 r. poz. 183) w związku z art. 64 ust. 2, art. 55 oraz art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.) po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek przedsiębiorcy „Victoria” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Bąkowie w sprawie odstąpienia, obniŜenia (rozłoŜenia na raty) kary pienięŜnej kary pienięŜnej nałoŜonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr DNR- 1/27/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów umarza postępowanie administracyjne w całości jako bezprzedmiotowe. Uzasadnienie Pismem z dnia 25 lipca 2014 r. przedsiębiorca „Victoria” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Bąkowie (dalej takŜe jako: „przedsiębiorca” lub „strona postępowania”) złoŜył wniosek o odstąpienie, obniŜenie (rozłoŜenie na raty) kary pienięŜnej nałoŜonej na niego decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako: „Prezes UOKiK”) nr DNR-1/27/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r. We wskazanej decyzji administracyjnej Prezes UOKiK uznał, Ŝe hulajnoga Dragon, ze względu na niewystarczającą wielkość powierzchni antypoślizgowej pomostu nie jest bezpieczna i na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275, Dz. U. Nr 229, poz. 2275, z 2007 r. Nr 35, poz. 215, z 2008 r. Nr 157, poz. 976, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 20, poz. 106 oraz z 2011 r. Nr 63, poz. 322 i Nr 102, poz. 586) (dalej jako: „ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów”) – w przypadku egzemplarzy hulajnogi Dragon wprowadzonych na rynek – zakazał wprowadzania tych produktów na rynek i nakazał podjęcie czynności niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego zakazu oraz w przypadku produktów wprowadzonych na rynek nakazał przedsiębiorcy „Victoria” spółka z ograniczoną 2 odpowiedzialnością z siedzibą w Bąkowie natychmiastowe wycofanie z rynku tego produktu. Ponadto, na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, Prezes UOKiK nałoŜył na ww. przedsiębiorcę karę pienięŜną w wysokości 15 000 zł. Pismem z dnia 25 lipca 2014 r. przedsiębiorca „Victoria” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Bąkowie złoŜył wniosek o odstąpienie, obniŜenie (rozłoŜenie na raty) kary pienięŜnej, nałoŜonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) nr DNR-1/27/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r. We wniosku przedsiębiorca „Victoria” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Bąkowie oświadczył, Ŝe nie dysponuje środkami, które pozwalałyby mu na zapłatę ww. zobowiązania z uwagi na problemy finansowe spowodowane generowaniem od początku 2014 r. strat, wypowiedzeniem kredytu i zadłuŜeniem, jak równieŜ przedłoŜył potwierdzający to rachunek zysków i strat za 2013 r. Przedsiębiorca wskazał ponadto, iŜ po zmianie struktur zarządzających, które nastąpiły na początku 2014 r. obecny właściciel i prezes spółki nie miał wiedzy odnośnie postępowania prowadzonego przez Prezesa UOKiK w sprawie ogólnego bezpieczeństwa hulajnogi Dragon. Pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. Prezes UOKiK poinformował stronę postępowania o przysługującym jej prawie do zapoznania się ze zgromadzonymi aktami sprawy oraz prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona postępowania nie skorzystała z przysługujących jej praw. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził: Kary pienięŜne nakładane przez Prezesa UOKiK na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów naleŜy zaliczyć do naleŜności o charakterze publicznoprawnym, przez które rozumie się naleŜności, których tytuł prawny wynika z władztwa państwowego dającego uprawnienia określonym organom do ustalania lub określania naleŜności budŜetowych o charakterze publicznym. Jednocześnie, naleŜności z tytułu ww. kar pienięŜnych mają charakter sankcji administracyjnoprawnej. PowyŜsze potwierdza Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. akt: P 19/06 (Dz. U. Nr 247, poz. 1844) stwierdził: „Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pienięŜnych naleŜy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu 3 niezgodnego z prawem, co sprawia, Ŝe ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reŜimie odpowiedzialności obiektywnej.” Przedstawione powyŜej okoliczności przemawiają za przyjęciem, iŜ naleŜności z tytułu kar pienięŜnych, wynikających z przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, mieszczą się w kategorii środków publicznych stanowiących niepodatkowe naleŜności budŜetowe o charakterze publicznoprawnym, których otwarty katalog został określony w przepisie art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, 938 i 1646) (dalej jako: „ustawa o finansach publicznych”). Zgodnie z treścią art. 60 ustawy o finansach publicznych, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe naleŜności budŜetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budŜetu państwa albo budŜetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie; 2) naleŜności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego; 3) wpłaty nadwyŜek środków obrotowych samorządowych zakładów budŜetowych; 4) wpłaty nadwyŜek środków finansowych agencji wykonawczych; 5) wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych; 6) naleŜności z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich; 7) dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budŜetowe na podstawie odrębnych ustaw; 8) pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budŜetu państwa. Katalog niepodatkowych naleŜności budŜetowych o charakterze publicznoprawnym określony we wskazanym wyŜej przepisie nie ma charakteru katalogu zamkniętego lecz zawiera jedynie przykładowe wyliczenie naleŜności, które objęte zostały jego zakresem. PowyŜszą tezę uzasadnia uŜycie przez ustawodawcę zwrotu „w szczególności”, co jednoznacznie wskazuje, Ŝe oprócz przykładowo wyliczonych w art. 60 środków publicznych stanowiących niepodatkowe naleŜności budŜetowe o charakterze publicznoprawnym do tej kategorii zaliczają się takŜe inne dochody budŜetu państwa albo budŜetu jednostki samorządu terytorialnego, których cechy pozwalają na zaklasyfikowanie ich do wskazanych środków, w tym, kary pienięŜne nakładane przez Prezesa UOKiK na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. 4 Podstawę prawną udzielania ulg w spłacie niepodatkowych naleŜności budŜetowych o charakterze publicznoprawnym stanowi art. 64 ustawy o finansach publicznych. Ulgi te zostały natomiast określone w art. 55 tej samej ustawy i zalicza się do nich umarzanie naleŜności publicznoprawnych w całości albo w części, odraczanie ich spłaty oraz rozkładanie na raty. MoŜliwość zastosowania ulg w spłacie niepodatkowych naleŜności budŜetowych o charakterze publicznoprawnym oraz ich zakres uzaleŜniony jest od osoby zobowiązanego. Stosownie bowiem do przepisu art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, moŜe udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu naleŜności, o których mowa w art. 60 ustawy o finansach publicznych. Ograniczenia od tej reguły przewidziano w art. 64 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, moŜe udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu naleŜności, o których mowa w art. 60 pkt 1-6, które: 1) nie stanowią pomocy publicznej; 2) stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Wspólnot Europejskich dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) stanowią pomoc publiczną: a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski Ŝywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, b) udzielaną w celu zapobieŜenia powaŜnym zakłóceniom w gospodarce o charakterze ponadsektorowym lub ich likwidacji, c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim, d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury i dziedzictwa narodowego, nauki oraz oświaty, e) będącą rekompensatą za świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów, f) na szkolenia, g) na zatrudnienie, h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, i) na restrukturyzację, j) na ochronę środowiska, k) na prace badawczo-rozwojowe, 5 l) regionalną. Z powyŜszej regulacji wynika, Ŝe wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą o udzielenie ulgi w spłacie niepodatkowych naleŜności budŜetowych o charakterze publicznoprawnym moŜe być uwzględniony jedynie w przypadku wybranej kategorii niepodatkowych naleŜności budŜetowych o charakterze publicznoprawnym, tj. kwot dotacji podlegających zwrotowi, naleŜności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego, wpłat nadwyŜek środków obrotowych samorządowych zakładów budŜetowych, wpłat nadwyŜek środków finansowych agencji wykonawczych, wpłat środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych oraz naleŜności z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowych z udziałem środków europejskich. Ponadto, drugim ograniczeniem warunkującym przyznanie przedsiębiorcy wnioskowanej ulgi jest, aby naleŜności będące przedmiotem postępowania nie stanowiły pomocy publicznej albo stanowiły pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Wspólnot Europejskich dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis, albo stanowiły pomoc publiczną wyłącznie w obszarach wyliczonych w art. 64 ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy o finansach publicznych. Mając na uwadze powyŜsze uregulowania ustawowe stwierdzić naleŜy, Ŝe przepisy ustawy o finansach publicznych nie przewidują moŜliwości udzielania ulg w spłacie kar pienięŜnych nakładanych przez Prezesa UOKiK na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 oraz z 2014 r. poz. 183) (dalej jako: „Kodeks postępowania administracyjnego”) w przypadku, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie ww. przepisu jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z kaŜdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej (wyrok NSA w Szczecinie SA/Sz 1029/97 z dnia 21 stycznia 1999 r.). W piśmiennictwie dzieli się przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego na podmiotowe i przedmiotowe, te ostatnie zaś na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt: SA/Łd 2424/94: "Z bezprzedmiotowością postępowania (art. 105 k.p.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy". 6 W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania z przyczyn przedmiotowych spowodowanych zdarzeniami prawnymi. Istnieje bowiem ustawowy zakaz udzielania ulg przedsiębiorcom w spłacie zobowiązań wynikających z innych naleŜności niŜ te określone w art. 60 pkt 1 – 6 ustawy o finansach publicznych. Ww. zakaz formułuje powołany wcześniej art. 64 ust. 2 tej samej ustawy. Mając powyŜsze na uwadze, Prezes UOKiK nie ma moŜliwości merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy „Victoria” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Bąkowie i oceny wskazanych okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają odstąpienie, obniŜenie (rozłoŜenie na raty) kary pienięŜnej nałoŜonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) nr DNR-1/27/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r. PowyŜsze stanowi przesłankę do umorzenia niniejszego postępowania na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na brak podstaw do udzielenia ulgi w zgłoszonym zobowiązaniu. W związku z powyŜszym, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Pouczenie: Na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 5 § 2 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 29 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, Nr 99, poz. 660, Nr 171, poz. 1206, z 2008 r. Nr 157, poz. 976, Nr 223, poz. 1505, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 157, poz. 1241, z 2011 r. Nr 34, poz. 173) oraz na podstawie art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 26 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, od niniejszej decyzji stronie nie słuŜy odwołanie, jednakŜe strona niezadowolona z niniejszej decyzji moŜe, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, zwrócić się do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Otrzymuje: „Victoria” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością ul. Mar. Polskiej 59a 80-557 Gdańsk z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów DYREKTOR Departamentu Nadzoru Rynku Anna Mazurak