DNR-64/2010

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-69(5)/10/AgŁ Warszawa, 17 grudnia 2010 r. DECYZJA DIH-1/64/2010 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219), art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Jeronimo Martins Dystrybucja S.A. z siedzibą w Kostrzynie od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Szczecinie z dnia 21 października 2010 r. nr 53/2010 (nr akt sprawy: WKś-42-13,48/2010), na podstawie której ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu 1 partii warzyw mroŜonych oferowanych pod nazwą „Warzywa na patelnię Mroźna Kraina” á 750 g, wyprodukowanych dla „Biedronka” przez Warmińskie Zakłady Przetwórstwa Owocowo-Warzywnego Kwidzyn Sp. z o.o. z siedzibą w Kwidzynie, nieodpowiadających jakości handlowej deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tego wyrobu, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 27 i 28 stycznia oraz 10 marca 2010 r. przez inspektorów reprezentujących Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Dyskoncie Biedronka nr 2073 w Szczecinie przy ul. Dubois 5, naleŜącym do przedsiębiorcy Jeronimo Martins Dystrybucja S.A. z siedzibą w Kostrzynie, zwanej dalej równieŜ „stroną”, pobrano do badań laboratoryjnych próbki warzyw mroŜonych oferowanych pod nazwą „Warzywa na patelnię Mroźna Kraina” á 750 g, oznaczonych nr partii „9/356/1”, datą minimalnej trwałości „najlepiej spoŜyć przed końcem: 06.2011 r.”, wyprodukowanych dla „Biedronka” przez Warmińskie Zakłady Przetwórstwa Owocowo- Warzywnego Kwidzyn Sp. z o.o. w Kwidzynie, zwanych dalej „mroŜonkami”, w ilości 3 sztuk z partii liczącej 36 sztuk o łącznej wartości 143,64 zł. Jednocześnie z ww. partii 2 produktu pobrano, zabezpieczono i przekazano kontrolowanemu w celu przechowania dodatkowe próbki w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań laboratoryjnych (próbki kontrolne). PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 28 stycznia 2010 r. (nr akt kontroli: WKś-42/13/2010). Badania przeprowadzone przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu wykazały, Ŝe próbki mroŜonek nie odpowiadały wymaganiom deklarowanym przez producenta w oznakowaniu, z uwagi na obniŜoną zawartość fasolki szparagowej (było 8,6 ± 0,5% zamiast 10%), kukurydzy (było: 6,6 i 7,9 ± 0,5% zamiast 10%) oraz marchwi (było 8,6 ± 0,5% zamiast 10%), co udokumentowano w Sprawozdaniu z badań z dnia 12 lutego 2010 r. nr 171-173/2010. O wynikach badań laboratoryjnych oraz o prawie do złoŜenia wniosku o zbadanie próbek kontrolnych poinformowano kontrolowanego przedsiębiorcę w toku kolejnej kontroli, przeprowadzonej w dniu 10 marca 2010 r. Podczas tej kontroli inspektorzy reprezentujący Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej wystąpili do ww. przedsiębiorcy z Ŝądaniem sporządzenia i przekazania informacji o wielkości przychodów osiągniętych w ostatnim roku rozliczeniowym, na podstawie deklaracji podatkowej za rok 2009. Ponadto wyjaśniono, Ŝe Ŝądana informacja zostanie uwzględniona, zgodnie z art. 40a ust. 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, przy ustalaniu wysokości kary pienięŜnej, w związku ze stwierdzeniem w obrocie mroŜonek o niewłaściwej jakości handlowej. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 10 marca 2010 r. (nr akt kontroli: WKś-42/48/2010). O wynikach przeprowadzonych kontroli poinformowano ww. przedsiębiorcę w drodze wystąpienia pokontrolnego z dnia 12 kwietnia 2010 r. Przedsiębiorca ten nie wystąpił z wnioskiem o zbadanie próbek kontrolnych. Tym niemniej jednak, oświadczył w piśmie z dnia 28 kwietnia 2010 r., Ŝe mając na względzie ustalenia kontroli dokona zmiany opisów w oznakowaniu przedmiotowych mroŜonek. Dodatkowo dołączył do tego pisma wyjaśnienia producenta mroŜonek, złoŜone w piśmie z dnia 24 marca 2010 r., stanowiącym odpowiedź na ww. wystąpienie pokontrolne, z których wynika to, Ŝe produkt ten był zgodny z wymaganiami normy zakładowej ZN-2000/WZPOW-9 „MroŜone półprodukty mieszane”. W odpowiedzi na ww. Ŝądanie z dnia 10 marca 2010 r., przedsiębiorca Jeronimo Martins Dystrybucja S.A. z siedzibą w Kostrzynie oświadczył w piśmie z dnia 30 kwietnia 2010 r., Ŝe nie moŜe być uznany za podmiot „wprowadzający do obrotu artykuły rolno- spoŜywcze” w rozumieniu zarówno przepisów ustawy o jakości handlowej, jak i postanowień rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 178/2002”, a takŜe warunków i zasad prowadzenia działalności 3 w zakresie handlu detalicznego, poniewaŜ nie jest przedsiębiorcą, który wprowadził te artykuły do obrotu po raz pierwszy, to jest producentem. Ponadto podkreślił, Ŝe nie ma Ŝadnego realnego i moŜliwego do wyegzekwowania wpływu na zgodność deklaracji producenta z wytwarzanym przez niego produktem. Wobec powyŜszego, uznał, Ŝe nie moŜe podlegać karze pienięŜnej za popełnienie czynu polegającego na wprowadzeniu do obrotu mroŜonek o niewłaściwej jakości handlowej, a tym samym nie ma podstaw do przekazania Ŝądanych informacji. Pismem z dnia 12 maja 2010 r., Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, odniósł się do wątpliwości ww. przedsiębiorcy, związanych z prawidłowością określenia podmiotu „wprowadzającego do obrotu” przedmiotowe mroŜonki, a tym samym zasadności wydania Ŝądania sporządzenia i przekazania informacji o wielkości przychodów osiągniętych w roku 2009. Wyjaśnił, podobnie jak w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 10 marca 2010 r., Ŝe Ŝądana informacja zostanie uwzględniona, stosownie do art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, przy ustalaniu wysokości kary pienięŜnej wynikającej z uregulowań wskazanych w tej ustawie. Dodatkowo, na potwierdzenie słuszności uznania go za podmiot „wprowadzający do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze”, wyjaśnił znaczenie słowa „obrót” określonego w art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002 (przywołanego ustawą o jakości handlowej w art. 3 pkt 4). W świetle powyŜszego, uznał, Ŝe winna zostać udzielona odpowiedź w zakresie, jak podano w Ŝądaniu wydanym w toku kontroli. Pismem z dnia 23 sierpnia 2010 r., Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zawiadomił przedsiębiorcę Jeronimo Martins Dystrybucja S.A. z siedzibą w Kostrzynie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia na podstawie 40a ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu 1 partii ww. mroŜonek nieodpowiadających jakości handlowej deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tego wyrobu. Ponadto, odrębnym pismem z dnia 23 sierpnia 2010 r., wystąpił do ww. przedsiębiorcy z Ŝądaniem sporządzenia i przekazania informacji o wielkości obrotów osiągniętych w ostatnim roku rozliczeniowym, na podstawie deklaracji podatkowej za rok 2009. W odpowiedzi na ww. zawiadomienie z dnia 23 sierpnia 2010 r., przedsiębiorca Jeronimo Martins Dystrybucja S.A. z siedzibą w Kostrzynie powtórzył w piśmie z dnia 7 września 2010 r. argumenty przytoczone na etapie postępowania pokontrolnego (pismo z dnia 30 kwietnia 2010 r.), w tym m.in. pogląd, Ŝe „wprowadzającym do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze” w rozumieniu art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej moŜe być jedynie podmiot, który wprowadził te artykuły do obrotu po raz pierwszy, to jest producent, wykluczając tym samym moŜliwość nałoŜenia na niego kary pienięŜnej przewidzianej tym przepisem. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 21 października 2010 r. nr 53/2010, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wymierzył ww. przedsiębiorcy na podstawie 40a ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną w wysokości 500 zł. 4 Pismem z dnia 3 listopada 2010 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odwołanie od ww. decyzji. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarŜonej decyzji w całości, argumentując, iŜ organ pierwszej instancji błędnie zinterpretował i niewłaściwie zastosował art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej oraz naruszył art. 6 i 7 Kpa. Strona podniosła, Ŝe karze określonej w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej moŜe podlegać jedynie producent artykułów rolno-spoŜywczych. Wniosek ten wywiodła z brzmienia definicji „producenta” zawartej w art. 3 pkt 9 tej ustawy, w której występuje pojęcie „wprowadzania artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu”, a ponadto z poglądów doktryny oraz orzecznictwa sądów w sprawach związanych z interpretacją pojęcia wprowadzania do obrotu, na gruncie przepisów nieobjętych prawem Ŝywnościowym. W konkluzji do odwołania wskazała, Ŝe nie moŜe być podmiotem, na który nałoŜona moŜe być kara objęta art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. Pismem z dnia 24 listopada 2010 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów poinformował przedsiębiorcę Jeronimo Martins Dystrybucja S.A. z siedzibą w Kostrzynie, iŜ przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje na mocy art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia na mocy art. 40a ust. 5 tej ustawy stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. W niniejszej sprawie, na podstawie wyników badań próbek pobranych w sklepie naleŜącym do przedsiębiorcy Jeronimo Martins Dystrybucja S.A. z siedzibą w Kostrzynie, stwierdzono, Ŝe wprowadzone do obrotu mroŜonki nie spełniały wymagań deklarowanych 5 przez producenta w oznakowaniu tego wyrobu, z uwagi na obniŜoną zawartość fasolki szparagowej, kukurydzy oraz marchwi. PowyŜsze ustalenia kontroli wskazywały na popełnienie czynu opisanego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, zatem skutkowały wymierzeniem kary pienięŜnej określonej w tym przepisie. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej nałoŜył w drodze decyzji karę na przedsiębiorcę Jeronimo Martins Dystrybucja S.A. z siedzibą w Kostrzynie, to jest na podmiot, który wprowadził do obrotu ww. mroŜonki. Odwołując się od wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji, strona nie kwestionowała ustaleń kontroli dotyczących stwierdzonych w zakresie jakości handlowej nieprawidłowości, natomiast wyraziła przekonanie, Ŝe „wprowadzającym do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze” w rozumieniu art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej moŜe być tylko podmiot, który wprowadził do obrotu te artykuły po raz pierwszy, to jest producent, a nie ona. Zdaniem strony, ustawa o jakości handlowej nie podaje definicji „wprowadzania do obrotu”, ale interpretację tego pojęcia moŜna wysnuć z brzmienia art. 3 pkt 9 tej ustawy (w którym uŜyto tych słów w celu zdefiniowania „producenta”), a takŜe w oparciu o poglądy doktryny oraz orzecznictwo sądów w podobnych sprawach. Z argumentacją przedstawioną w odwołaniu nie moŜna się jednak zgodzić, poniewaŜ ustawa o jakości handlowej w zakresie definicji odsyła do przepisów prawa Ŝywnościowego Unii Europejskiej, których stanowi uzupełnienie. Jak wynika z definicji zawartej w ustawie o jakości handlowej, „producent” oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która produkuje lub paczkuje artykuły rolno-spoŜywcze lub wprowadza artykuły rolno-spoŜywcze do obrotu, jeŜeli działalność ta jest zarejestrowana na terytorium któregoś z państw członkowskich Unii Europejskiej. Tak więc interpretacja przyjęta przez stronę tylko w oparciu o fragment tej definicji jest nietrafna. Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej pod pojęciem „obrót” mieszczą się czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002, to jest „wprowadzenie na rynek” oznacza posiadanie Ŝywności lub pasz w celu sprzedaŜy, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaŜy lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaŜ, dystrybucję i inne formy dysponowania. W omawianym przypadku, strona posiadała w celu sprzedaŜy klientom swojego sklepu poddane kontroli ww. mroŜonki. Mając na względzie powyŜsze, naleŜy stwierdzić, Ŝe w prawie Ŝywnościowym pojęcie „wprowadzania do obrotu” dotyczy kaŜdego etapu obrotu i nie jest zawęŜone jedynie do pierwszego wprowadzenia na rynek. Interpretacja ta znajduje poparcie w treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (Dz.U. C 331 z 30.12.2006 s. 14) wydanego w trybie prejudycjalnym, z którego wynika, Ŝe wprowadzający do obrotu moŜe być odpowiedzialny za jakość, nawet w sytuacji, gdy ogranicza się on, jako zwykły dystrybutor do wprowadzania do obrotu produktu w postaci, w jakiej został mu dostarczony przez producenta. Określając ramy prawne wyroku Trybunał Sprawiedliwości przywołał m.in. art. 3 pkt 3 oraz art. 17 rozporządzenia nr 178/2002, które definiują podmiot działający na rynku spoŜywczym oraz stanowią obowiązki tych podmiotów, a takŜe państw 6 członkowskich w zakresie przestrzegania wymagań prawa Ŝywnościowego na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. Nie zasługują zatem na uwzględnienie argumenty strony, przedstawiające definicje i interpretacje pojęcia „wprowadzania do obrotu”, funkcjonujące w prawie w odniesieniu do innych dziedzin handlu, nieobjętych prawem Ŝywnościowym. Jak wynika z uzasadnienia do uchwały Sądu NajwyŜszego z dnia 24 maja 2005 r. (I KZP 13/05) oraz z dnia 21 września 2005 r. (I KZP 29/05), przywołanych przez stronę w odwołaniu, w pojęciu „wprowadzania do obrotu towarów” mieści się tylko pierwszy akt zaistnienia towaru w obrocie (lub obrocie handlowym), a nie kolejne transakcje, natomiast wówczas gdy ustawodawca wyraŜa wolę rozciągnięcia tego pojęcia na dalsze transakcje poza pierwszą, czyni to wyraźnie w treści danego aktu prawnego, odwołując się do odpowiednio skonstruowanej definicji legalnej. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe właśnie tego typu przypadek zachodzi w art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, a więc pojęcia „wprowadzającego do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze” nie moŜna identyfikować wyłącznie z rzeczywistym wytwórcą tych artykułów. Nie moŜna zgodzić się równieŜ z przekonaniem strony, Ŝe pośrednim potwierdzeniem poglądu na temat „wprowadzania do obrotu” jest treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2006 r. (VI SA/Wa 1131/06). Wyrok ten zapadł na gruncie ustawy o jakości handlowej w odniesieniu do producenta, z uwagi na fakt, Ŝe artykuły rolno-spoŜywcze niespełniające wymagań jakości handlowej zostały stwierdzone w toku kontroli przeprowadzonej u producenta. Obowiązki, jakie powinny wypełniać podmioty działające na rynku spoŜywczym, określone zostały w art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, wskazującym na wszystkie etapy począwszy od produkcji, a skończywszy na dystrybucji. KaŜdy z tych podmiotów: producent, przetwarzający, czy dystrybutor, obarczony jest obowiązkiem przestrzegania wymagań prawa Ŝywnościowego, niezaleŜnie od tego, na jakim etapie ujawniona niezgodność powstała. Zdaniem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, okoliczność, Ŝe nieprawidłowości powstały na etapie produkcji u innego przedsiębiorcy, nie moŜe być wystarczającą przesłanką zwalniającą od odpowiedzialności kolejne podmioty zajmujące się dystrybucją niepełnowartościowych artykułów rolno-spoŜywczych, w tym sprzedawcę detalicznego, tym bardziej w sytuacji, kiedy przedsiębiorca Jeronimo Martins Dystrybucja S.A. z siedzibą w Kostrzynie wymaga dodatkowego oznakowania tych artykułów, w tym graficznym znakiem towarowym „Biedronka” i napisem „Wyprodukowano dla Biedronka”. NaleŜy zaznaczyć, Ŝe dystrybutor posiada inny wpływ na jakość handlową produktów niŜ ich bezpośredni wytwórca, nie zawsze jednak wpływ ten będzie mniejszy po stronie dystrybutora. Wielkość tego wpływu zaleŜy głównie od pozycji rynkowej dystrybutora. Takie stanowisko zajął równieŜ ustawodawca określając w art. 40a ust. 5, Ŝe na wysokość kary wpływa m.in. stopień zawinienia, dotychczasowa działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. W związku z powyŜszym, naleŜy stwierdzić, Ŝe na przedsiębiorcy Jeronimo Martins Dystrybucja S.A. z siedzibą w Kostrzynie spoczywał obowiązek zapewnienia zgodności 7 przedmiotowych mroŜonek z wymaganiami prawa Ŝywnościowego, a więc słusznie poniósł on karę za nieprawidłowości stwierdzone w powyŜszym zakresie. Przyjęte przez ustawodawcę brzmienie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej wprowadza mechanizm polegający na tym, Ŝe kaŜdy, w stosunku do kogo zostanie spełniona przesłanka wprowadzenia do obrotu artykułów rolno-spoŜywczych o niewłaściwej jakości handlowej, podlega karze określonej w tym przepisie. Zatem samo stwierdzenie faktu wprowadzenia do obrotu artykułów rolno-spoŜywczy niespełniających wymagań jakości handlowej, powoduje konieczność nałoŜenia kary. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002 kary za naruszanie prawa Ŝywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W omawianej sprawie, stronie wymierzono karę w wysokości 500 zł, czyli najniŜszą z moŜliwych za naruszenie zakazu wynikającego z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, w porównaniu do najwyŜszej wyraŜonej jako pięciokrotność wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu mroŜonek o niewłaściwej jakości handlowej – 718,2 zł. W tym miejscu naleŜy równieŜ podkreślić, Ŝe sposób ustalania wysokości kary przez Zachodnipomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej był zgodny z wszystkimi kryteriami określonymi w art. 40a ust. 5 tej ustawy i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Przy ocenie stopnia szkodliwości czynu, polegającego na wprowadzeniu do obrotu mroŜonek niespełniających wymagań jakości handlowej deklarowanej przez producenta na opakowaniu, z uwagi na obniŜoną zawartość fasolki szparagowej, kukurydzy i marchwi, organ pierwszej instancji słusznie wziął pod uwagę, Ŝe zaniŜenie udziału poszczególnych składników było stosunkowo niewielkie (wynosiło w przypadku: fasolki szparagowej 1,4% ± 0,5%, kukurydzy – 3,4% i 2,1% ± 0,5%, zaś marchwi – 1,4% ± 0,5%). PowyŜsze, pomimo iŜ nie mogło mieć wpływu na wybór konsumenta, to jednak ograniczało jego prawo do rzetelnej informacji o składzie ilościowym produktu. Oceniając stopień zawinienia strony, organ pierwszej instancji zasadnie uwzględnił fakt, Ŝe działalność prowadzona przez przedsiębiorcę Jeronimo Martins Dystrybucja S.A. z siedzibą w Kostrzynie na etapie handlu detalicznego, nie ograniczała się jedynie do odsprzedaŜy produktów konsumentowi końcowemu. Zakwestionowane mroŜonki wyprodukowane zostały przez innego przedsiębiorcę, jednak na warunkach określonych dla kontrolowanego, opatrzone jego graficznym znakiem towarowym „Biedronka” i napisem „Wyprodukowano dla Biedronka”. W tym stanie faktycznym, organ kontroli wykazał, Ŝe strona posiadała duŜe moŜliwości wpływu na jakość oferowanych produktów i ponosiła odpowiedzialność w szerszym zakresie niŜ przeciętny sprzedawca detaliczny. Przy określaniu zakresu naruszenia, poza wskazaną nieprawidłowością w postaci mniejszego udziału niektórych składników w stosunku do ilości podanej na opakowaniu, organ pierwszej instancji uwzględnił przede wszystkim okoliczność, Ŝe zakwestionowane mroŜonki pochodziły tylko z 1 partii liczącej 36 sztuk o łącznej wartości 143,64 zł. Biorąc nadto pod uwagę dotychczasową działalność podmiotu na rynku artykułów rolno-spoŜywczych, na podstawie zebranej dokumentacji organ pierwszej instancji ustalił, Ŝe 8 kontrolowany przedsiębiorca nie był dotąd karany przez Inspekcję Handlową z powodu podobnych uchybień. Wielkość obrotów tego podmiotu, w związku z nieudzielaniem odpowiedzi na dwukrotnie skierowane do niego zawiadomienie o obowiązku przedłoŜenia Ŝądanej informacji, organ pierwszej instancji oszacował na podstawie art. 23 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz uwzględniając dane przedsiębiorcy Jeronimo Martins Dystrybucja S.A. z siedzibą w Kostrzynie dostępne na stronie internetowej www.biedronka.pl. Ponadto, naleŜy dodać, Ŝe znaczna część wielkości obrotów tego podmiotu nie mogła mieć w sprawie istotnego wpływu na wysokość kary pienięŜnej, bowiem górna granica tej kary nie moŜe być wyŜsza niŜ pięciokrotna wartość korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu mroŜonek o niewłaściwej jakości handlowej, tj. 718,2 zł (5x143,64 zł), zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. Podsumowując naleŜy stwierdzić, Ŝe w opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zarzut odnośnie naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej jest niezasadny. W ocenie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wydając zaskarŜoną decyzję – wbrew zarzutom podniesionym przez stronę w odwołaniu – nie naruszył art. 6 i 7 Kpa. Akta sprawy dokumentują ustalony stan faktyczny, jego analizę oraz końcowe wnioski organu pierwszej instancji. Z akt tych jednoznacznie wynika, Ŝe w toku postępowania stwierdzono naruszenie określonych przepisów prawa, oraz Ŝe ustalono podmiot odpowiedzialny za popełnienie tego czynu. W świetle powyŜszego, naleŜy uznać, Ŝe organ pierwszej instancji działał w granicach i na podstawie prawa – co udowodniono powyŜej, w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny, a takŜe zastosowały obowiązujące normy prawne. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Szczecinie w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak wynika z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenie wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: – utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję albo – uchyla zaskarŜoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji, albo – umarza postępowanie odwoławcze. 9 Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Dominik Wolski pełnomocnik Jeronimo Martins Dystrybucja S.A. ul. śniwna 5, 62-075 Kostrzyn adres do doręczeń: ul. Postępu 17D 02-676 Warszawa 2. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Szczecinie w załączeniu: oryginały akt kontroli 3. a/a