DIH-IV-6/2026

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 14 lutego 2025 r. DIH - 4.707.62.2024 .BP „informacje prawnie chronione [xxx]” DECYZJA DIH.4.6.2025 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312) oraz art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c) w zw. z art. 92 pkt 5 i 6 oraz w zw. z art. 93 ust. 2, 3 i 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2024 r. poz. 573), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po roz patrzeniu odwołania Radosława Fiszera, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Radosław Fiszer, od decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku nr NU.76.2024 z dnia 20 listopada 2024 r., na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 5.000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) z tytułu naruszenia obowiązków o których mowa w art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, utrzymuje zaskarżoną decyzj ę w mocy. UZASADNIENIE W dniu 28 - 29 maja oraz 3 - 6 czerwca 2024 r. inspektorzy reprezentujący Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku (dalej Podlaski WIIH) przeprowadzili kontrolę przedsiębiorcy xxxxxxxxxxxxxxxxxxx prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą xxxxxxxxxx , miejsce prowadzenia kontroli: sklep internetowy xxxxxxxxxxxxxxxx . Kontrola została przeprowadzona m.in. w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie ele ktrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2024 r. poz. 573 dalej „ustawa o zużytym sprzęcie”), zgodnie z zakresem określonym w upoważnieniu nr NU.8361.97.2024 z dnia 28 maja 2024 r. Kontrola została poprzedzona zawiadomieniem o zamiarze jej przeprowadzenia, z godnie z art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236) doręczonym w dniu 30 kwietnia 2024 r. W toku kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca na stronie internetowej www.twoje - lampy.pl w zakładce „Och rona środowiska: zamieścił następujące informacje: „USTAWA O ZUŻYTYM SPRZĘCIE ELEKTRYCZNYM I ELEKTRONICZNYM Z DNIA 29 LIPCA 2025 ROKU (DZ. U. 2005 Nr 180 poz. 1495) nakłada obowiązek zbierania z rynku i recyklingu zużytego sprzętu elektrycznego i elektro nicznego stanowiącego odpad. Ustawa obejmuje wszystkie produkty z następujących grup: świetlówki kompaktowe zintegrowane świetlówki kompaktowe niezintegrowan e lampy fluorescencyjne 2 lampy wyładowcze dużej intensywności KOSZTY GOSPODAROWANIA ODPADAMI (KGO) W cenę sprzedawanych w naszym sklepie produktów wliczany jest już Koszt Gospodarowania Odpadami. INFORMACJA DLA KONSUMENTÓW Zgodnie z w/w ustawą każdy użytkownik urządzeń elektrycznych i elektronicznych (oznaczonych specjalnym symbolem przekreślonego kosza ) przeznaczonych dla gospodarstw domowych zobowiązany jest do oddawania bezpłatnie zużytego sprzętu puntom odbierającym zbierającym tego typu odpady. Urzędy gminy mają obowiązek udostępnić mieszkańcom informacje o punktach przyjmujących odpady elektryczne i elektroniczne. Konsumenci indywidualni mogą oddać zużyty sprzęt przy zakupie nowego, pod warunkiem, że sprzęt będzie tego samego rodzaju i w ilości nie większej niż kupowany. Poprzez segregację odpadów, w szczególności pochodzących ze zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz oddawania ich do punktów przyjmujących taki sprzęt, przyczyniamy się do odzysku i ponownego użycia takich materiałów, z których wykonany był sprzęt. Nie wywiązanie się z obowiązku segregowania zużytego sprzętu i umiesz czenie go wraz z innego rodzaju odpadami ustawowo jest zagrożone karą grzywny. Aktualne przepisy związane ze zużytym sprzętem można znaleźć na stronach Głównego Inspektoratu Ochrony środowiska www.gios.gov.pl /web/gios; Ministerstwa Klimatu i środowisk a www.mos.gov.pl /web/klimat; PUNKTY ZBIERANIA NA TERENIE MIASTA BIAŁEGOSTOKU W toku kontroli stwierdzono, że: 1) na stronie internetowej nie zamieszczono informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 – 3, co stanowi naruszenie art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie; 2) po kliknięciu w link zamieszczony na stronie internetowej w zakładce „Ochrona środowiska” a zatytułowany jako „PUNKTY ZBIERANIA NA TERENIE BIAŁEGOSTOKU” na stronie pojawiał się komunikat „Nie można wyświetlić żądanej strony – błąd 404” w związku z czym brak było informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, co stanowi naruszenie art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie; W toku kontroli przedsiębiorca umieścił na stronie internetowej informacje w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 6 czerwca 2024 r. (nr akt kontroli: NU.8361.97.2024). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 21 października 2024 r., Podlaski WIIH poinformował Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na tego przedsiębiorcę kary pieniężnej za naruszenie obowiązków zaw artych w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 w/w ustawy. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Podlaski WIIH decyzją nr NU.76.2024 z dnia 20 listopada 2024 r. nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł (słownie: pięć ty sięcy złotych), na podstawie art. 93 ust. 2 w zw. z art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c), art. art. 92 pkt 5 i 6 i art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie. Decyzja została odebrana w dniu 21 listopada 2024 r. 3 Pismem z dnia 25 listopada 2024 r. (data wpływu 2 grudnia 2024 r.) Strona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji. Strona podniosła, że do naruszenia doszło z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy oraz bardzo słabej kondycji finansowej przedsiębiorstwa. Pismem z dnia 18 grudnia 2024 r., Prezes UOKiK poinformował w/w przedsiębiorcę, że prz ed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i mat eriałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust . 3 ww. ustawy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sp rzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1 - 3. Dystrybutor udostępniający na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość jest obowiązany do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególnoś ci na stronie internetowej lub w formie komunikatu . Zakres określony w art. 37 ust. 4 w/w ustawy obejmuje następujące informacje: - dystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany (ust. 1); - dystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pocho dzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony (ust. 2); - dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmniej 400 m² poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych (ust. 3) . 4 Zgodnie z art. 39 pkt 2 ustawy zużytym sprzęcie dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość - do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu . Ustalenia jakie zostały poczynione w toku kontroli jednoznacznie wskazują, iż Strona naruszyła przedmiotowe obow iązki. Nie sposób przy tym zgodzić się z zarzutami jakie zostały podniesione w odwołaniu. Strona przede wszystkim podnosi, że do naruszenia doszło z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy. Jak twierdzi przedsiębiorca: „(…) przedmiotowa strona internetow a od początku bieżącego roku tj. od stycznia 2024 r. ulegała niekontrolowanym atakom hakerskim. Ataki te powodowały, że znacznie utrudnione było załadowanie strony mojego sklepu w celi dokonania zakupów i zapoznania się z ofertą sklepu. Powyższe trudności potwierdzone zostały także przez osoby dokonujące kontroli mojego sklepu, które po przeprowadzeniu jej i skontaktowaniu się ze mną wskazywały, że przez kilka dni nie było możliwości dostania się na stronę internetową sklepu.” Organ nie zgadza się z powyż szymi twierdzeniami. Poczynione ustalenia nie potwierdzają okoliczności podniesionych przez Stronę. Jak bowiem wynika z protokołu kontroli, czynności kontrolne były przeprowadzane względem strony internetowej. Strona internetowa była więc aktywna, nieaktyw na była natomiast zakładka zatytułowana PUNKTY ZBIERANIA NA TERENIE MIASTA BIAŁEGOSTOKU . Powyższe znalazło potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji: „(…) należy zauważyć, że osoby kontrolujące stwierdziły, że istniała możliwość wejścia na stronę internetową sklepu, natomiast pojawiały się jedynie chwilowe problemy z otwarciem poszczególnych zakładek na przedmiotowej stronie internetowej.” – (str. 9 decyzji). Strona podnosi, że nie może się zgodzić ze stanowiskiem Organu, jakoby naruszyła art. 3 7 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Strona twierdzi, że powyższy przepis zawiera otwarty katalog możliwości przekazania konsumentom wymaganych informacji, nie określając sztywnego sposobu zamieszczania danych, a jedynie wskazując te sposoby, które przedsię biorca może wybrać. Co za tym idzie, prawnie dopuszczalne jest zamieszczenie przez dystrybutora linku odsyłającego do strony, na której zamieszczono informacje dla konsumenta. Organ nie zgadza się z powyższymi twierdzeniami. Zgodnie z art. 37 ust. 4 zdanie drugie w/w ustawy d ystrybutor udostępniający na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość jest obowiązany do przekazania informacji zawartych w art. 37 ust. 1 – 3 w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stron ie internetowej lub w formie komunikatu. Należy zwrócić uwagę, że powołany przepis formułuje wymóg, aby przekazanie tych informacji nastąpiło w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi. Organ stoi przy tym na stanowisku, iż przekazanie tych informacji w przypadku środków porozumiewania się na odległość powinno być analogiczne do sposobu zawartego w art. 37 ust. 4 zdanie pierwsze, zgodnie z którym informacje te powinny być umieszczone w punkcie sprzedaży w widocznym miejscu. Skoro zamieszczenie przedmio towych informacji w miejscu widocznym umożliwia zapoznanie się z nimi bez konieczności dodatkowych czynności związanych z wyszukiwaniem tychże informacji, to w przypadku strony internetowej informacje te powinny być zamieszczone bezpośrednio na stronie int ernetowej bez odsyłania konsumenta do innych stron internetowych, tak jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Bez znaczenia jest przy tym 5 argumentacja Strony, iż zamieściła linki odsyłające do stron administracji rządowej – naruszenie nie dotyczy bowiem zakresu informacji, lecz sposobu ich zamieszczenia, a konkretnie braku ich zamieszczenia. Podobnie należy odnieść się do naruszenia art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Również i w tej kwestii Strona podnosi, że wymóg uwidocznienia informacji o punk tach odbioru zużytego sprzętu został przez nią zrealizowany poprzez odesłanie do strony urzędu miasta na której lista takich punktów jest zamieszczona. Nie sposób jednak zgodzić się z takim podejściem do wspomnianego obowiązku, gdyż w praktyce polega to na przeniesieniu obowiązku uwidocznienia informacji o punktach odbioru na inny podmiot, w tym przypadku na urząd miasta. Organ nie neguje, iż na urzędzie spoczywa obowiązek dopilnowania, aby prowadzona strona internetowa działała prawidłowo, okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla spawy. Podkreślić bowiem należy, iż podmiotem obowiązku statuowanego przez art. 39 pkt 2 w/w ustawy jest dystrybutor, zaś obowiązek ten polega na umieszczeniu informacji o punktach odbioru zużytego sprzętu, nie zaś informacji, g dzie informację o takich punktach można znaleźć, do tego bowiem sprowadza się zamieszczenie przez Stronę linku odsyłającego. Reasumując, należy zatem za prawidłowe uznać stanowisko Podlaskiego WIIH: „W związku z powyższym dystrybutor (…) udostępniający na rynku taki sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość, jest obowiązany do przekazania informacji w zakresie, o jakim mowa w art. 37 ust. 1 – 3 ww. ustawy o zużytym sprzęcie w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi nabywcom sprzętu, w sz czególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu, nie zaś w formie linków (odnośników) do innych stron internetowych, na których konsument – o ile potrafi – może wyszukać ww. informacje.” - (str. 9 decyzji). Stan faktyczny ustalony w sprawi e jednoznacznie wskazuje, iż Strona naruszyła art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Zgodnie z art. 91 pkt 25 w/w ustawy administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym mie jscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3, lub kto udostępniając na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość nie przekazuje tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczegó lności na stronie internetowej lub w formie komunikatu. Zgodnie z art. 92 pkt 6 w/w ustawy administracyjne kary pieniężne wynoszą w przypadku , o których mowa w art. 91 pkt 25 - od 5000 zł do 300 000 zł. Zgodnie z art. 91 pkt 26 lit. c) w/w administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisom art. 39 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu. Zgodnie z art. 92 pkt 5 w/w ustawy a dministracyjne kary pieniężne wynoszą w przypadk ach , o którym mowa w art. 91 pkt 22 - 24 i 26 - od 5000 zł do 500 000 zł . Zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie przy wymiarze kary należy uwzględnić stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową dzi ałalność podmiotu. Przy czym, zgodnie z art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia w czasie jednego postępowania kilku naruszeń wyczerpujących znamiona naruszeń określonych w art. 91 orzeka się jedną karę za wszystk ie naruszenia, której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia. 6 W przypadku przesłanki stopnia szkodliwości naruszenia należy uznać, że stopień szkodliwości jest znaczny, Strona nie dopełniła bowiem ciążących na niej o bowiązków, a mianowicie: - nie umieściła w widocznym miejscu informacji dotyczących odbioru zużytego sprzętu, o których mowa w art. 37 ust. 4 w zw. z ust. 1 – 3; - nie umieściła w widocznym miejscu informacji o punktach odbioru zużytego sprzętu, zgodnie z a rt. 39 pkt 2 . Prezes UOKiK zwraca przy tym uwagę na wartości, których ochronę ma na celu ustawa o zużytym sprzęcie. Ustawa zaimplementowała bowiem dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektr ycznego i elektronicznego (Dz. Urz. UE L Nr 197), której c elem jest przyczynianie się do zrównoważonej produkcji i konsumpcji poprzez - w pierwszej kolejności - ograniczenie ilości WEEE, a ponadto poprzez ponowne użycie, recykling oraz inne formy odzysku takich odpadów tak, aby ograniczyć ilość unieszkodliwianych odpadów i przyczynić się do wydajnego wykorzystywania zasobów oraz do odzyskiwania cennych surowców wtórnych. Jest nim również dążenie do poprawy ekologicznego charakteru działalności wszystkich podmiotów zaangażowanych w cykl życia EEE, tzn. producentów, dystrybutorów i konsumentów, a w szczególności podmiotów bezpośrednio zaangażowanych w zbieranie i przetwarzanie WEEE (motyw 6 preambuły). Z powyższych względów, należy uznać, iż stopień narusze nia jest istotny, a co za tym idzie prawidłowym jest stanowisko Podlaskiego WIIH: „Niezrealizowanie ustawowych obowiązków wpływa niekorzystnie na zachowanie konsumentów, z uwagi na brak informacji o konieczności selektywnego zbierania tzw. „elektrośmieci” i informacji o szkodliwości utylizacji zużytego sprzętu wraz z innymi rodzajami odpadów.” – (str. 15 decyzji Podlaskiego WIIH). W przypadku przesłanki rodzaju i zakresu naruszenia, Prezes UOKiK wskazuje, że Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na n ią przez art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, które to regulacje zapewniają konsumentom wiedzę na temat sposobów postępowania ze zużytym sprzętem. W tej kwestii Prezes UOKiK podziela stanowisko Podlaskiego WIIH, który przyjął zakres naruszenia za średnio wysoki mając na uwadze fakt, że brak dotyczył informacji mających być zamieszczonych na stronie internetowej, jak również, że kontrola była przeprowadzana u przedsiębiorcy po raz pierwszy, zaś stwierdzone naruszenia niezwłocznie usu nięto. W przypadku przesłanki okresu trwania naruszenia, organ I instancji stwierdził, iż przepisy ustawy o zużytym sprzęcie obowiązują od dniu 1 stycznia 2016 r., zaś kontrolę wszczęto w dniu 28 maja 2024 r., a zatem Strona miała możliwość zapoznania s ię z przepisami ustawy. Prezes UOKIK uznaje prawidłowość przedmiotowego stanowiska wskazując, że ze zgromadzonego materiału wynika, że Strona miała wiedzę o ciążących na niej obowiązkach. Należy zatem przyjąć, iż w/w obowiązki nie były przestrzegane od momentu wejścia w życie przepisów je regulujących. Strona w odwołaniu podniosła zarzut naruszenia art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęc ie. Jak bowiem twierdzi Strona: „Jak zauważył sam organ kontrolujący, przedsiębiorca umieścił link do strony z wykazem punktów zbierania sprzętu na terenie miasta Białegostoku Jednakże, z przyczyn od niego niezależnych, strona przestała działać a link utr acił aktualność. Wobec braku jakiejkolwiek informacji ze strony Urzędu Miasta o utworzeniu nowej strony, 7 w tym wobec braku linku odsyłającego do strony aktualnej, do naruszenia doszło wskutek okoliczności, których nie mogłem przewidzieć. Wobec powyższego zostały spełnione przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie administracyjnej kary pieniężnej.” Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza. Zdaniem Organu, w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności zawarte w powołanym przepisie. Jak już bowiem Organ stwierdził, nie sposób uznać, aby obowiązki nałożone art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 w/w ustawy zostały zrealizowane poprzez zamieszczenie linków przekierowujących konsumenta na inne strony internetowe. Tym samym, przesłanki zawarte w art. 93 ust. 4 w/w ustawy nie zostały spełnione. Strona nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności. Z ustalonego stanu faktycznego nie wynikają również okoliczności, na które Strona nie miałaby wpływu, a które mogł yby spowodować niedopełnienie ciążących na niej obowiązków. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 kpa organ administracji publicznej, w drodze decyzji odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Strona podniosła zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 kpa stojąc na stanowisku, iż waga naruszenia jest znikoma, jak również, że przy ustalaniu powyższej przesłanki należy uwzględnić regulację art. 18 9d pkt 1 kpa. Odnosząc się do powyższej argumentacji należy przede wszystkim wskazać, iż bezzasadnym jest przywoływanie przez Stronę art. 189d pkt 1 kpa. Zgodnie z powołanym przepisem w ymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania te go naruszenia . Jest to więc przepis regulujący wymiar kary, nie zaś odstąpienie od jej wymierzenia. W kwestii wymiaru kary, Strona zaś pomija art. 189a § 2 pkt 1 kpa zgodnie z którym w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru admini stracyjnej kary pieniężnej przepisów działu „Administracyjne kary pieniężne” w tym zakresie nie stosuje się . W kwestii znikomej wagi naruszenia Strona podnosi, że naruszenie nie wywołało żadnych negatywnych skutków po stronie konsumentów, a zatem przedmiotowa przesłanka została spełniona. Odnosząc się do powyższej argumentacji należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy o zużytym sprzęcie ustawa określa środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi przez zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego i gospodarowania nim lub przez ograniczanie tych skutków or az ogólnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę efektywności ich wykorzystania. Szczególne znaczenie celów, których ochronie służą przepisy ustawy o zużytym sprzęcie wynika z implementowanej do tejże ustawy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 20 12/19/UE 8 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego – zgodnie z preambułą dyrektywy d o celów skutecznego zbierania WEEE niezbędne jest przekazanie użytkownikom informacji w sprawie wymogu zaniechania pozbywania się W EEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz wymogu selektywnej zbiórki WEEE, a także w sprawie systemów zbierania i ich znaczenia dla gospodarowania WEEE. Informacje te wymagają właściwego oznaczania EEE, który mógłby skończyć w koszach na śmieci lub podobnych punktach zbierania odpadów komunalnych (motyw 25). Tymczasem z ustaleń kontroli wynika, iż Strona dopuściła się naruszeń szeregu obowiązków informacyjnych mających służyć realizacji celów leżących u podstaw tej regulacji prawnej. Z powyższych względów nie sposób uznać, aby waga naruszenia była znikoma. W przypadku obowiązków informacyjnych, nie sposób bowiem mierzyć wagi naruszenia konsekwencjami negatywnymi np. w postaci dolegliwości finansowych lecz stopniem braku dostępu konsumentów do wym aganych informacji, a w realiach przedmiotowej sprawy nie ulega wątpliwości, iż żadna z wymaganych informacji nie została uwidoczniona, jaki już bowiem wykazano, takim uwidocznieniem nie jest przekierowanie do innej strony internetowej. Nie została równi eż spełniona przesłanka zawarta w art. 189f § 1 pkt 2 kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie z ostała prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy przy tym zwrócić uwag ę, że zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy o zużytym sprzęcie decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej leży w gestii wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej – w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest to Podlaski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art. 189f § 2 kpa w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji public znej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. L iteralna wykładnia w/w przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania na ruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „ Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformuło wań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki narusz enia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało” ). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się Strona, wyklucza możliwoś ć usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnien ie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia 9 od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzial ności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.” ). Z atem w p rzedmiotowej sprawie brak jest możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 kpa. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję , w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty spraw y identyczna, jak decyzja podjęta przez organ pierwszej instancji. Strona w odwołaniu podniosła również argument słabej kondycji finansowej przedsiębiorstwa. W tej kwestii Organ zwraca uwagę, że kara została wymierzona najniższej możliwej wysokości – nie s posób więc czynić zarzutu, iż kara jest niewspółmierna ( por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 12.10.2021 r. Sygn. akt VI SA/Wa 1031/21: „Jednakże w sytuacji, w której wysokość kary wymierzonej skarżącym, określono na poziomie dolnego ustawowego zagrożenia, z pewnością nie można czynić organom zarzutu niewspółmierności kary.” ) . Prezes UOKIK wskazuje przy tym, iż jeśli kara w odczuciu Strony jest za wysoka, to istnieje szereg rozwiązań w postaci ulg, które tą dolegliwość mogą złagodzić. Należy przy tym zaznaczyć, iż zastosowanie ulgi jest przedmiotem odrębnego postępowania. Konkludując, na podstawie zebranego materiału dowodowego, Prezes Urzędu uznał, że decyzja Podlaskiego WIIH była prawidłowa. W konsekwencji organ pierwszej instancji miał podstaw y do wydania decyzji administracyjnej, na mocy której wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wys. 5.000 zł. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie p ostępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 10 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jedn ak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wn iosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pien iężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz s zczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021, poz. 535 z późn. zm.), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 168). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Otrzymują: 1. xxxxxx 2. Podlaski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Białymstoku 3. a/a