DIH-IV-6/2025

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 14 lutego 2025 r. DIH - 4.707.62.2024 .BP „informacje prawnie chronione [xxx]” DECYZJA DIH.4.6.2025 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312) oraz art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c) w zw. z art. 92 pkt 5 i 6 oraz w zw. z art. 93 ust. 2, 3 i 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2024 r. poz. 573), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po roz patrzeniu odwołania Radosława Fiszera, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Radosław Fiszer, od decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku nr NU.76.2024 z dnia 20 listopada 2024 r., na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 5.000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) z tytułu naruszenia obowiązków o których mowa w art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, utrzymuje zaskarżoną decyzj ę w mocy. UZASADNIENIE W dniu 28 - 29 maja oraz 3 - 6 czerwca 2024 r. inspektorzy reprezentujący Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku (dalej Podlaski WIIH) przeprowadzili kontrolę przedsiębiorcy xxxxx xxxxxx xxxxxxxxx prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą xxxxx xxxxx , miejsce prowadzenia kontroli: sklep internetowy xxxxxx xxxxxxx xxxxxxx . Kontrola została przeprowadzona m.in. w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęc ie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2024 r. poz. 573 dalej „ustawa o zużytym sprzęcie”), zgodnie z zakresem określonym w upoważnieniu nr NU.8361.97.2024 z dnia 28 maja 2024 r. Kontrola została poprzedzona zawiadomieniem o zamiarze jej przeprowadze nia, zgodnie z art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236) doręczonym w dniu 30 kwietnia 2024 r. W toku kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca na stronie internetowej xxxxxxxxxxxxx w zakładce „Oc hrona środowiska: zamieścił następujące informacje: „USTAWA O ZUŻYTYM SPRZĘCIE ELEKTRYCZNYM I ELEKTRONICZNYM Z DNIA 29 LIPCA 2025 ROKU (DZ. U. 2005 Nr 180 poz. 1495) nakłada obowiązek zbierania z rynku i recyklingu zużytego sprzętu elektrycznego i elektr onicznego stanowiącego odpad. Ustawa obejmuje wszystkie produkty z następujących grup: świetlówki kompaktowe zintegrowane świetlówki kompaktowe niezintegrowan e lampy fluorescencyjne 2 lampy wyładowcze dużej intensywności KOSZTY GOSPODAROWANIA ODPADAMI (KGO) W cenę sprzedawanych w naszym sklepie produktów wliczany jest już Koszt Gospodarowania Odpadami. INFORMACJA DLA KONSUMENTÓW Zgodnie z w/w ustawą każdy użytkownik urządzeń elektrycznych i elektronicznych (oznaczonych specjalnym symbolem przekreślonego kosz a) przeznaczonych dla gospodarstw domowych zobowiązany jest do oddawania bezpłatnie zużytego sprzętu puntom odbierającym zbierającym tego typu odpady. Urzędy gminy mają obowiązek udostępnić mieszkańcom informacje o punktach przyjmujących odpady elektryczn e i elektroniczne. Konsumenci indywidualni mogą oddać zużyty sprzęt przy zakupie nowego, pod warunkiem, że sprzęt będzie tego samego rodzaju i w ilości nie większej niż kupowany. Poprzez segregację odpadów, w szczególności pochodzących ze zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz oddawania ich do punktów przyjmujących taki sprzęt, przyczyniamy się do odzysku i ponownego użycia takich materiałów, z których wykonany był sprzęt. Nie wywiązanie się z obowiązku segregowania zużytego sprzętu i umies zczenie go wraz z innego rodzaju odpadami ustawowo jest zagrożone karą grzywny. Aktualne przepisy związane ze zużytym sprzętem można znaleźć na stronach Głównego Inspektoratu Ochrony środowiska www.gios.gov.pl /web/gios; Ministerstwa Klimatu i środowiska www.mos.gov.pl /web/klimat; PUNKTY ZBIERANIA NA TERENIE MIASTA BIAŁEGOSTOKU W toku kontroli stwierdzono, że: 1) na stronie internetowej nie zamieszczono informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 – 3, co stanowi na ruszenie art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie; 2) po kliknięciu w link zamieszczony na stronie internetowej w zakładce „Ochrona środowiska” a zatytułowany jako „PUNKTY ZBIERANIA NA TERENIE BIAŁEGOSTOKU” na stronie pojawiał się komunikat „Nie można wyświet lić żądanej strony – błąd 404” w związku z czym brak było informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, co stanowi naruszenie art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie; W toku kontroli przedsiębiorca umieścił na stronie internetowej informacje w zakresie , o którym mowa w art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 6 czerwca 2024 r. (nr akt kontroli: NU.8361.97.2024). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 21 października 2024 r., Podlaski WIIH poinformował Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na tego przedsiębiorcę kary pieniężnej za naruszenie obowiązków zaw artych w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 w/w ustawy. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Podlaski WIIH decyzją nr NU.76.2024 z dnia 20 listopada 2024 r. nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł (słownie: pięć ty sięcy złotych), na podstawie art. 93 ust. 2 w zw. z art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c), art. art. 92 pkt 5 i 6 i art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie. Decyzja została odebrana w dniu 21 listopada 2024 r. 3 Pismem z dnia 25 listopada 2024 r. (data wpływu 2 grudnia 2024 r.) Strona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji. Strona podniosła, że do naruszenia doszło z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy oraz bardzo słabej k ondycji finansowej przedsiębiorstwa. Pismem z dnia 18 grudnia 2024 r., Prezes UOKiK poinformował w/w przedsiębiorcę, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsument ów zważył, co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowani a organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgo dnie z art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1 - 3. Dystrybutor udostępniający na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewani a się na odległość jest obowiązany do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu . Zakres określony w art. 37 ust. 4 w/w ustawy obejmuje następujące informacje: - dystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany (ust. 1); - dystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sp rzęt dostarczony (ust. 2); - dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmniej 400 m² poświęconej sprz edaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 2 5 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych (ust. 3) . 4 Zgodnie z art. 39 pkt 2 ustawy zużytym sprzęcie dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość - do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie ko munikatu . Ustalenia jakie zostały poczynione w toku kontroli jednoznacznie wskazują, iż Strona naruszyła przedmiotowe obowiązki. Nie sposób przy tym zgodzić się z zarzutami jakie zostały podniesione w odwołaniu. Strona przede wszystkim podnosi, że do naru szenia doszło z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy. Jak twierdzi przedsiębiorca: „(…) przedmiotowa strona internetowa od początku bieżącego roku tj. od stycznia 2024 r. ulegała niekontrolowanym atakom hakerskim. Ataki te powodowały, że znacznie utru dnione było załadowanie strony mojego sklepu w celi dokonania zakupów i zapoznania się z ofertą sklepu. Powyższe trudności potwierdzone zostały także przez osoby dokonujące kontroli mojego sklepu, które po przeprowadzeniu jej i skontaktowaniu się ze mną w skazywały, że przez kilka dni nie było możliwości dostania się na stronę internetową sklepu.” Organ nie zgadza się z powyższymi twierdzeniami. Poczynione ustalenia nie potwierdzają okoliczności podniesionych przez Stronę. Jak bowiem wynika z protokołu kont roli, czynności kontrolne były przeprowadzane względem strony internetowej. Strona internetowa była więc aktywna, nieaktywna była natomiast zakładka zatytułowana PUNKTY ZBIERANIA NA TERENIE MIASTA BIAŁEGOSTOKU . Powyższe znalazło potwierdzenie w uzasadnieni u zaskarżonej decyzji: „(…) należy zauważyć, że osoby kontrolujące stwierdziły, że istniała możliwość wejścia na stronę internetową sklepu, natomiast pojawiały się jedynie chwilowe problemy z otwarciem poszczególnych zakładek na przedmiotowej stronie inte rnetowej.” – (str. 9 decyzji). Strona podnosi, że nie może się zgodzić ze stanowiskiem Organu, jakoby naruszyła art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Strona twierdzi, że powyższy przepis zawiera otwarty katalog możliwości przekazania konsumentom wym aganych informacji, nie określając sztywnego sposobu zamieszczania danych, a jedynie wskazując te sposoby, które przedsiębiorca może wybrać. Co za tym idzie, prawnie dopuszczalne jest zamieszczenie przez dystrybutora linku odsyłającego do strony, na której zamieszczono informacje dla konsumenta. Organ nie zgadza się z powyższymi twierdzeniami. Zgodnie z art. 37 ust. 4 zdanie drugie w/w ustawy d ystrybutor udostępniający na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość jest obowiązany do przekazania informacji zawartych w art. 37 ust. 1 – 3 w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu. Należy zwrócić uwagę, że powołany przepis formułuje wymóg, aby przekazanie tych informacji nastąpiło w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi. Organ stoi przy tym na stanowisku, iż przekazanie tych informacji w przypadku środków porozumiewania się na odległość powinno być analogiczne do sposobu zawartego w art. 37 ust. 4 zdanie pierwsze, zgodnie z którym informacje te powinny być umieszczone w punkcie sprzedaży w widocznym miejscu. Skoro zamieszczenie przedmiotowych informacji w miejscu widocznym umożliwia zapoznanie się z nimi bez konieczności dodatkowych c zynności związanych z wyszukiwaniem tychże informacji, to w przypadku strony internetowej informacje te powinny być zamieszczone bezpośrednio na stronie internetowej bez odsyłania konsumenta do innych stron internetowych, tak jak to ma miejsce w przedmioto wej sprawie. Bez znaczenia jest przy tym 5 argumentacja Strony, iż zamieściła linki odsyłające do stron administracji rządowej – naruszenie nie dotyczy bowiem zakresu informacji, lecz sposobu ich zamieszczenia, a konkretnie braku ich zamieszczenia. Podobni e należy odnieść się do naruszenia art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Również i w tej kwestii Strona podnosi, że wymóg uwidocznienia informacji o punktach odbioru zużytego sprzętu został przez nią zrealizowany poprzez odesłanie do strony urzędu miast a na której lista takich punktów jest zamieszczona. Nie sposób jednak zgodzić się z takim podejściem do wspomnianego obowiązku, gdyż w praktyce polega to na przeniesieniu obowiązku uwidocznienia informacji o punktach odbioru na inny podmiot, w tym przypadk u na urząd miasta. Organ nie neguje, iż na urzędzie spoczywa obowiązek dopilnowania, aby prowadzona strona internetowa działała prawidłowo, okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla spawy. Podkreślić bowiem należy, iż podmiotem obowiązku statuowanego prz ez art. 39 pkt 2 w/w ustawy jest dystrybutor, zaś obowiązek ten polega na umieszczeniu informacji o punktach odbioru zużytego sprzętu, nie zaś informacji, gdzie informację o takich punktach można znaleźć, do tego bowiem sprowadza się zamieszczenie przez St ronę linku odsyłającego. Reasumując, należy zatem za prawidłowe uznać stanowisko Podlaskiego WIIH: „W związku z powyższym dystrybutor (…) udostępniający na rynku taki sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość, jest obowiązany do przekazania informacji w zakresie, o jakim mowa w art. 37 ust. 1 – 3 ww. ustawy o zużytym sprzęcie w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi nabywcom sprzętu, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu, nie zaś w formie linków (odnośników) do innych stron internetowych, na których konsument – o ile potrafi – może wyszukać ww. informacje.” - (str. 9 decyzji). Stan faktyczny ustalony w sprawie jednoznacznie wskazuje, iż Strona naruszyła art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym spr zęcie. Zgodnie z art. 91 pkt 25 w/w ustawy administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3, lub kto udostępnia jąc na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość nie przekazuje tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu. Zgodnie z art. 92 pkt 6 w/w ustawy administr acyjne kary pieniężne wynoszą w przypadku , o których mowa w art. 91 pkt 25 - od 5000 zł do 300 000 zł. Zgodnie z art. 91 pkt 26 lit. c) w/w administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisom art. 39 nie umieszcza w widocznym miejscu w punk cie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu. Zgodnie z art. 92 pkt 5 w/w ustawy a dministracyjne kary pieniężne wynoszą w przypadk ach , o którym mowa w art. 91 pkt 22 - 24 i 26 - od 5000 zł do 500 000 zł . Zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy o z użytym sprzęcie przy wymiarze kary należy uwzględnić stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. Przy czym, zgodnie z art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie zgodnie z którym w przyp adku stwierdzenia w czasie jednego postępowania kilku naruszeń wyczerpujących znamiona naruszeń określonych w art. 91 orzeka się jedną karę za wszystkie naruszenia, której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia. 6 W p rzypadku przesłanki stopnia szkodliwości naruszenia należy uznać, że stopień szkodliwości jest znaczny, Strona nie dopełniła bowiem ciążących na niej obowiązków, a mianowicie: - nie umieściła w widocznym miejscu informacji dotyczących odbioru zużytego sprzętu, o których mowa w art. 37 ust. 4 w zw. z ust. 1 – 3; - nie umieściła w widocznym miejscu informacji o punktach odbioru zużytego sprzętu, zgodnie z art. 39 pkt 2 . Prezes UOKiK zwraca przy tym uwagę na wartości, których ochronę ma na celu ustawa o zużytym sprzęcie. Ustawa zaimplementowała bowiem dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (Dz. Urz. UE L Nr 197), której c elem jest przyczynianie się do zrównoważonej produkcji i konsumpcji poprzez - w pierwszej kolejności - ograniczenie ilości WEEE, a ponadto poprzez ponowne użycie, recykling oraz inne formy odzysku takich odpadów tak, aby o graniczyć ilość unieszkodliwianych odpadów i przyczynić się do wydajnego wykorzystywania zasobów oraz do odzyskiwania cennych surowców wtórnych. Jest nim również dążenie do poprawy ekologicznego charakteru działalności wszystkich podmiotów zaangażowanych w cykl życia EEE, tzn. producentów, dystrybutorów i konsumentów, a w szczególności podmiotów bezpośrednio zaangażowanych w zbieranie i przetwarzanie WEEE (motyw 6 preambuły). Z powyższych względów, należy uznać, iż stopień naruszenia jest istotny, a co za tym idzie prawidłowym jest stanowisko Podlaskiego WIIH: „Niezrealizowanie ustawowych obowiązków wpływa niekorzystnie na zachowanie konsumentów, z uwagi na brak informacji o konieczności selektywnego zbierania tzw. „elektrośmieci” i informacji o szkodliwoś ci utylizacji zużytego sprzętu wraz z innymi rodzajami odpadów.” – (str. 15 decyzji Podlaskiego WIIH). W przypadku przesłanki rodzaju i zakresu naruszenia, Prezes UOKiK wskazuje, że Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią przez art. 37 ust. 4 or az art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, które to regulacje zapewniają konsumentom wiedzę na temat sposobów postępowania ze zużytym sprzętem. W tej kwestii Prezes UOKiK podziela stanowisko Podlaskiego WIIH, który przyjął zakres naruszenia za średnio wys oki mając na uwadze fakt, że brak dotyczył informacji mających być zamieszczonych na stronie internetowej, jak również, że kontrola była przeprowadzana u przedsiębiorcy po raz pierwszy, zaś stwierdzone naruszenia niezwłocznie usunięto. W przypadku przes łanki okresu trwania naruszenia, organ I instancji stwierdził, iż przepisy ustawy o zużytym sprzęcie obowiązują od dniu 1 stycznia 2016 r., zaś kontrolę wszczęto w dniu 28 maja 2024 r., a zatem Strona miała możliwość zapoznania się z przepisami ustawy. Pr ezes UOKIK uznaje prawidłowość przedmiotowego stanowiska wskazując, że ze zgromadzonego materiału wynika, że Strona miała wiedzę o ciążących na niej obowiązkach. Należy zatem przyjąć, iż w/w obowiązki nie były przestrzegane od momentu wejścia w życie prze pisów je regulujących. Strona w odwołaniu podniosła zarzut naruszenia art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Jak bowiem twierdzi Strona: „Jak zauważył sam organ kontrolujący, przedsiębiorca umieścił link do strony z wykazem punktów zbierania sprzętu na terenie miasta Białegostoku Jednakże, z przyczyn od niego niezależnych, strona przestała działać a link utracił aktualność. Wobec braku jakiejkolwiek informacji ze strony Urzędu Miasta o utworzeniu nowej strony, 7 w tym wobec braku linku odsyłającego do strony aktualnej, do naruszenia doszło wskutek okoliczności, których nie mogłem przewidzieć. Wobec powyższego zostały spełnione przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie administracyjnej kary pieniężnej.” Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstani e naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie u marza. Zdaniem Organu, w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności zawarte w powołanym przepisie. Jak już bowiem Organ stwierdził, nie sposób uznać, aby obowiązki nałożone art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 w/w ustawy zostały zrealizowane poprzez zami eszczenie linków przekierowujących konsumenta na inne strony internetowe. Tym samym, przesłanki zawarte w art. 93 ust. 4 w/w ustawy nie zostały spełnione. Strona nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności. Z us talonego stanu faktycznego nie wynikają również okoliczności, na które Strona nie miałaby wpływu, a które mogłyby spowodować niedopełnienie ciążących na niej obowiązków. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 kpa organ administracji publicznej, w drodze decyzji od stępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Strona podniosła zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 kpa stojąc na stanowisku, iż waga na ruszenia jest znikoma, jak również, że przy ustalaniu powyższej przesłanki należy uwzględnić regulację art. 189d pkt 1 kpa. Odnosząc się do powyższej argumentacji należy przede wszystkim wskazać, iż bezzasadnym jest przywoływanie przez Stronę art. 189d pkt 1 kpa. Zgodnie z powołanym przepisem w ymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmi arach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia . Jest to więc przepis regulujący wymiar kary, nie zaś odstąpienie od jej wymierzenia. W kwestii wymiaru kary, Strona zaś pomija art. 189a § 2 pkt 1 kpa zgodnie z którym w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej przepisów działu „Administracyjne kary pieniężne” w tym zakresie nie stosuje się . W kwestii znikomej wagi naruszenia Strona podnosi, że naruszenie nie wywołało żadnych negatywnych skutków po stronie konsumentów, a zatem przedmiotowa przesłanka została spełniona. Odnosząc się do powyższej argumentacji należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy o zużytym sprzęcie ustawa określ a środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi przez zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego i gospodarowania nim lub przez ograniczanie tych skutków oraz ogólnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę efektywności ich wykorzystania. Szczególne znaczenie celów, których ochronie służą przepisy ustawy o zużytym sprzęcie wynika z implementowanej do tejże ustawy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE 8 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego – zgodnie z preambułą dyrektywy d o celów skutecznego zbierania WEEE niezbędne jest przekazanie użytkownikom informacji w sprawie wymogu zaniechania pozbywania się WEEE jako nieposortowanych odpadów komunal nych oraz wymogu selektywnej zbiórki WEEE, a także w sprawie systemów zbierania i ich znaczenia dla gospodarowania WEEE. Informacje te wymagają właściwego oznaczania EEE, który mógłby skończyć w koszach na śmieci lub podobnych punktach zbierania odpadów komunalnych (motyw 25). Tymczasem z ustaleń kontroli wynika, iż Strona dopuściła się naruszeń szeregu obowiązków informacyjnych mających służyć realizacji celów leżących u podstaw tej regulacji prawnej. Z powyższych względów nie sposób uznać, aby waga naru szenia była znikoma. W przypadku obowiązków informacyjnych, nie sposób bowiem mierzyć wagi naruszenia konsekwencjami negatywnymi np. w postaci dolegliwości finansowych lecz stopniem braku dostępu konsumentów do wymaganych informacji, a w realiach przedmio towej sprawy nie ulega wątpliwości, iż żadna z wymaganych informacji nie została uwidoczniona, jaki już bowiem wykazano, takim uwidocznieniem nie jest przekierowanie do innej strony internetowej. Nie została również spełniona przesłanka zawarta w art. 18 9f § 1 pkt 2 kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy o z użytym sprzęcie decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej leży w gestii wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej – w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest to Podlaski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art. 189f § 2 kpa w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowod ów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. L iteralna wykładnia w/w przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postęp owania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „ Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa " nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a w ięc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało” ). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się Strona, wyklucza możliwoś ć usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkie m odstąpienia 9 od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.” ). Z atem w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 kpa. Zgodn ie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję , w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyzja org anu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez organ pierwszej instancji. Strona w odwołaniu podniosła również argument słabej kondycji finansowej przedsiębiorstwa. W tej kwestii Organ zwraca uwagę, że k ara została wymierzona najniższej możliwej wysokości – nie sposób więc czynić zarzutu, iż kara jest niewspółmierna ( por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 12.10.2021 r. Sygn. akt VI SA/Wa 1031/21: „Jednakże w sytuacji, w której wysokość kary wymierzonej skarżącym, określono na poziomie dolnego ustawowego zagrożenia, z pewnością nie można czynić organom zarzutu niewspółmierności kary.” ) . Prezes UOKIK wskazuje przy tym, iż jeśli kara w odczuciu Strony jest za wysoka, to istnieje szereg rozwiązań w postaci ulg, które tą dolegliwość mogą złagodzić. Należy przy tym zaznaczyć, iż zastosowanie ulgi jest przedmiotem odrębnego postępowania. Konkludując, na podstawie zebranego materiału dowodowego, Prezes Urzędu uznał, że decyzja Podlaskiego WIIH była p rawidłowa. W konsekwencji organ pierwszej instancji miał podstawy do wydania decyzji administracyjnej, na mocy której wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wys. 5.000 zł. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł , jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 10 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jedn ak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wn iosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pien iężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021, poz. 535 z późn. zm.), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 168 ). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/