DIH-IV-40/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 8 lipca 2024 r. DIH - 4.707.32.2024 .TN DECYZJA DIH - 4. 40 .2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „kpa”, art. 1 ust. 3,art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz . 312), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, po rozpatrzeniu odwołania z 14 marca br. wn iesionego przez Jeronimo Martins Polska S.A., z siedzibą w Kostrzynie, od decyzji Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy nr PHU - 10/2024 (sygn. akt PHU.8361.1.185.2023 i NRB.8361.152.2023) z 29 lutego 2024 r. , wym ierzającej ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 20 000 zł (dwadzieścia tysięcy złotych), w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, polegając ych na nieuwidocznieniu w miejscu sprzedaży detalicz nej cen w przypadku 7 towarów a także cen i cen jednostkowych w przypadku 33 towarów, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE D o Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „Kujawsko - Pomorskim WIIH”, „organem pierwszej instancji”, wpłynęło 19 marca br. odwołanie z 14 marca br. , które zostało wniesione przez pełnomocnika reprezentującego przeds iębiorcę, od decyzji Kujawsko - Pomorskiego nr PHU - 10/2024 (sygn. akt PHU.8361.1.185.2023 i NRB.8361.152.2023) z 29 lutego 2024 r. , wymierzającej ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 20 000 zł , w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, polegając ych na nieuwidocznieniu w miejscu sprzedaży detalicznej cen w przypadku 7 towarów a także cen i cen jednostkowych w przypadku 33 towarów. Decyzja Kujawsko - Pomorskiego WIIH została doręczona stronie 4 marca br. natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych 15 marca br. Pismem z 25 marca br. Kujawsko - Pomorski WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem Urzędu”, „organem drugiej instancji”. Zgodnie z przepisami art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r., poz. 221) , zwanej dalej „Prawem Przedsiębiorców” w dniu 21 sierpnia 2023 r. przedsiębiorcy doręczono za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, egzemplarz zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. W toku kontroli przeprowadzonej od 4 do 6 września 2023 r. (nr akt kontroli PHU.8361.1.185.2023) przez inspek tor ów reprezentujących Kujawsko - Pomorskiego WIIH w sklepie Biedronka (nr 6226) mieszczącym się w Koronowie przy Al. Jana Pawła II 2 , należącym do przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska Spółka Akcyjna, z uwagi na 2 nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej cen w przypadku 3 towar ów, cen i cen jednostkowych, w przypadku 9 towar ów , stwierdzono naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Kontrolę przeprowadzono w obecności regionalnego kierownika ds. sprzedaży produktów świeżych - osoby czynnej w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.). Inspektorzy badaniem objęli: 16 partii kosmetyków firmy Bell Defines Beaut y, oferowanych do sprzedaży w dniu kontroli, a wyeksponowanych na regale z półkami, 12 partii pokarmów dla zwierząt, umieszczonych na standzie (ekspozytorze) tekturowym znajdującym się przed stanowiskiem kasowym, 10 partii kaw. Powyższe stanowiło 38 partii towarów objętych sprawdzeniem. Tym samym stwierdzone nieprawidłowości (1 2 ) w stosunku do 38 partii towarów objętych sprawdzeniem stanowiły 32 % towarów poddanych kontroli. Szczegółowe dane zakwestionowanych towarów zostały opisane w załączniku: „Zestawieni e towarów zakwestionowanych w dniu 4 września 2023 r. w sklepie Biedronka nr 6226 (…)”. Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o Inspekcji Handlowej zażądano od regionalnego kierownika ds. sprzedaży produktów świeżych niezwłocznego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i uwidocznienia w miejscu sprzedaży ceny w odniesieniu do 3 towarów oraz ceny i ceny jednostkowej w odniesieniu do 9 towarów. Żądanie zostało wykonane w toku kontroli. Do akt kontroli załącz ono informacje przesłane drogą ele ktroniczną wraz ze zdjęciami towarów. Z uwagi na nieobecność osoby upoważnionej do reprezentowania strony , 5 września 2023 r. wystosowano do strony pismo informujące o przeprowadzonej kontroli. Do pisma załączono upoważnienie do przeprowadzenia kontroli wr az z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego oraz protokół kontroli (nr akt kontroli PHU.8361.1.185.2023). Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień i nie wniosła uwag do przesłanego dokumentu. W toku kontroli (nr akt kontroli NRB.8 361.152.2023) przeprowadzonej w dniach 4 - 6 września 2023 r. przez inspektorów reprezentujących Kujawsko - Pomorskiego WIIH w sklepie Biedronka (nr 3922) mieszcząc ym się w Bydgoszczy przy ul. Schulza 7, należącym do przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska Sp ółka Akcyjna, stwierdzono naruszenie obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach z uwagi na nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej cen, w przypadku 4 towarów, cen i cen jednostkowych, w przypadku 24 towarów. Ocenie podd ano 102 oferowan ych do sprzedaży towar ów ( były to artykuły spożywcze, artykuły chemii gospodarczej, artykuły higieniczne) kwestionując 28, z uwagi na nieprawidłowości polegające na nieuwidocznieniu cen i cen jednostkowych przy 24 towarach, cen przy 4 towa rach. Tym samym stwierdzone nieprawidłowości ( 28 ) w stosunku do 102 partii towarów objętych sprawdzeniem stanowiły 2 7,4 % towarów poddanych kontroli . Wobec ujawnionych w toku kontroli nieprawidłowości polegających na nieuwidocznieniu cen i cen jednostkowyc h , na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o Inspekcji Handlowej inspektorzy Kujawsko - Pomorskiego WIIH zażądali niezwłocznego usunięcia stwierdzonych uchybień porządkowych i organizacyjnych, polegających na nieuwidocznieniu w miejscu sprzedaży detalicznej cen i cen jednostkowych przy 28 towarach. Zważywszy na nieobecność osoby upoważnionej do reprezentowania strony 5 września 2023 r. wystosowano do strony pismo, informujące o przeprowadzonej kontroli. Do pisma załączono upoważnienie do przeprowadzenia kont roli wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego oraz protokół kontroli (nr akt kontroli NRB .8361.152.2023). Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień i nie wniosła uwag do przesłanego dokumentu. Każda z kontroli stanowiła niezal eżne od siebie zdarzenie. Jednakże po dokonaniu porównania podstawy prawnej jak i podstawy faktycznej, na które składają się wyniki tych kontroli, Kujawsko - Pomorski WIIH stwierdził, że są one tożsame. Właściwym zatem jest zastosowanie art. 62 kpa bowiem sp ełnione zostały przesłanki współuczestnictwa określone w tym przepisie. Przepis art. 62 kpa stanowi, że sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno 3 postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. W orzecznictwie dopuszcza się również możliwość prowadzenia jednego postępowania w kilku sprawach także w stosunku do jednej strony (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Warszawie z dnia 03 lutego 1999 r., sygn. I SA 630/98). Kujawsko - Pomorski WIIH pismem z 29 stycznia 2024 r., zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Jednocześnie organ I instancji poinformował stronę, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, na podstawie art. 10 § 1 kpa, stronie biorącej udział w post ępowaniu przysługuje prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Na realizację tego uprawnienia, organ I instancji wyznaczył stronie 10 - dniowy termin, liczony od dnia dor ęczenia pisma o wszczęciu postępowania administracyjnego. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. W celu uzyskania informacji o wielkości obrotów i przychodu, Kujawsko - Pomorski WIIH posłużył się sprawozdaniem finansowym strony (data sporząd zenia sprawozdania finansowego: 27 marca 2023 r.) za okres od 01 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. dostępnym w systemie informatycznym Krajowego Rejestru Sądowego. Kujawsko - Pomorski WIIH decyzją nr PHU - 10/2024 (sygn. akt PHU.8361.1.185.2023 i NRB. 8361.152.2023), wymierzył ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, polegając ych na nieuwidocznieniu w miejscu sprzedaży detalicznej cen w przyp adku 7 towarów a także cen i cen jednostkowych w przypadku 33 towarów. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Prezes Urzędu pismem z 1 9 kwietnia br. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowaniu odwoławczego. Strona została poinformowana o przysługując ym jej na podstawie art. 10 § 1 kpa, prawie do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. W swoim odwołaniu od decyzji, pełnomocnik strony zaskarżył ją w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie i wniósł następujące zarzuty: I. Zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępo wania 1) zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, poprzez nałożenie kary za rzekome nieuwidocznienie cen, podczas gdy organ nie stwierdził go zgodnie z zasadą praworządności; 2) zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 i art. 6 ust. 3 ustawy o inf ormowaniu o cenach i art. 8 zdanie II dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, poprzez naruszenie wymogu proporcjonalności kary; 3) zarzut nar uszenia art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu czy odbyły się za zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli, czy bez i czy zachodziły przesłanki do tego ostatniego przypadku ; 4) zarzut naruszen ia art. 77 § 1 kpa, poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 5) zarzut naruszenia art. 80 kpa, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów; 6) zarzut naruszenia art. 6 kpa, art. 8 kpa oraz art . 11 kpa, poprzez naruszenie zasad praworządności, pogłębiania zaufania do organów administracji oraz zasady przekonywania; 7) zarzut naruszenia art. 189f §1 pkt 1 kpa, poprzez uznanie, że odstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej było bezzasadne. 4 II. Wnioski strony Strona wniosła, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. Jednocześnie strona w uzasadnieniu odwołania wniosła o przeprowadzenie dowodu z decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji o karze pieniężnej w przeciągu miesiąca stycznia i lutego 2024 r. z tytułu nieuwidocznienia ceny i ceny jednostkowej oraz ceny, bowiem w ocenie odwołującej się jest ona karana cały czas surowiej niż inni w podobnych przypadkach. Strona nie załączyła dowodów w postaci decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji o karze pieniężnej w przeciągu miesiąca stycznia i lutego 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje. Istotą postępowan ia odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odw ołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Analizując akta sprawy, Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Zgodnie z art. 5 ust. 2 z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Ins pekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołani a. W trakcie kontroli inspektorzy reprezentujący Kujawsko - Pomorskiego WIIH sprawdzili prawidłowość uwidaczniania cen i cen jednostkowych. W sumie w dwóch sklepach stwierdzono nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej cen w przypadku 7 towarów a także cen i cen jednostkowych w przypadku 33 towarów na 140 partii towarów podlegającyc h ocenie. Powyższe stanowi w sumie 28,5 % partii towarów poddanych sprawdzeniu. Tym samym prawie 1/3 towarów podlegających kontroli była pozbawiona cen lub cen i cen jednostkowych. Nie uwidaczniając cen strona pozbawiła konsumentów możliwości realizacji pr awa do informacji o cenach towarów, co pozbawia ich możliwości rozważenia przedstawionej oferty i podjęcia świadomej decyzji dotyczącej zawarcia określonej umowy z określonym kontrahentem, a przez to ogranicza swobodę zawierania umów. Brak natomiast uwidoc znienia cen jednostkowych przy towarach uniemożliwia kupującym porównanie cen towarów z cenami towarów podobnych lecz o innej masie czy objętości, a przez to utrudnia kupującym dokonanie optymalnego i właściwego dla nich wyboru towaru, naruszając ich inter esy ekonomiczne oraz prawo do rzetelnej informacji o cenie. Powyższe godzi w prawo konsumenta do informacji, a także uniemożliwia konsumentowi porównanie cen towarów znajdujących się w obrocie handlowym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cena ch: „W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.” . Jednoznaczność oraz możliwość porównania cen stanowią podstawowe wytyczne przy uwidacznianiu cen towarów i usług na poziomie sprzedaży detalicznej. Uwidacznianie cen ma charakter wizualny. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach nakłada na przedsiębiorcę obowiązek uwidaczniania cen, co jest czynn ością materialno - techniczną. Synonimem do uwidaczniania cen jest ich prezentowanie, ekspozycja, pokazywanie, demonstrowanie. Uwidocznienie ceny na gruncie w/w ustawy przejawia się w formie czynności materialno - technicznych polegających na prezentowaniu cen y. Uwidocznieniem jest ujawnienie informacji wymaganych ustawą w taki sposób, aby były one czytelne, widoczne, łatwo i bezpośrednio dostępne dla nabywców i aby przeciętny konsument mógł się samodzielne zaznajomić z danymi na temat ceny i ceny jednostkowej. Cena należy do podstawowych, istotnych elementów zawieranych umów 5 sprzedaży wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji przez konsumentów o zawarciu konkretnej umowy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach, cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen: „1. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. 2.Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu.” Cena jednostkowa towaru, w świetle definicji zawartej w art . 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach, oznacza cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania c en, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: litr dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości oraz za kilogram dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy, sztukę dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. Powyższe oznacza , że cena, cena jednostkowa oraz informacja o obniżonej cenie powinna być uwidoczniona na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym d la konsumentów. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysoko ści 20 000 zł.” Przepis ten nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną, choćby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępow ania wszystkie nieprawidłowości zostałyby wyeliminowane. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał ww. obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sy gn. akt V SA/Wa 683/22). Naczelny Sąd Administracyjny, dalej „NSA”, w swoim wyroku z dnia 11 sierpnia 2022 r., II GSK 541/19 orzekł: „Nawet jednorazowe naruszenie obowiązków, określonych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług stanowi deli kt administracyjny. Natomiast z mocy art. 6 ust. 1 tej ustawy, każdy przedsiębiorca, dopuszczający się takiego deliktu, podlega administracyjnej karze pieniężnej. Okoliczności konkretnego naruszenia tych obowiązków, mają jedynie znaczenie przy ustalaniu wy sokości kary pieniężnej. Niewątpliwie właściwy organ administracji, określając wysokość kary, winien uwzględnić zarówno stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, jak i dotychczasową działalność p rzedsiębiorcy oraz wielkość jego obrotów i przychodu (art. 6 ust. 3 tej ustawy).” Strona naruszyła art. 4 ust. 1 ww. ustawy, w związku z powyższym wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej jest uprawniony do nałożenia na stronę kary pieniężnej w trybie ar t. 6 ust. 1 albo w trybie art. 6 ust. 2 ww. ustawy, który to przepis jest normą sankcjonującą kwalifikowaną i nie miał zastosowania w niniejszym przypadku. W stosunku do strony miał zastosowanie art. 6 ust. 1 ww. ustawy i Kujawsko - Pomorski WIIH nałożył na stronę karę pieniężną na podstawie tego przepisu. Dyspozycja normy sankcjonowanej określa treść nakazu, zakazu lub dozwolenia, czyli formułuje regułę powinnego zachowania się. W związku z przywołaniem art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach w nor mie sankcjonującej, powinne zachowanie wymagane od przedsiębiorcy na podstawie art. 4 ust. 1 odnosi się do nakazu uwidocznienia cen i cen 6 jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Z uwagi na cel ww. ust awy, jakim jest przekazywanie rzetelnej informacji o cenie przede wszystkim konsumentom, obowiązek oznaczania towarów ceną dotyczy poziomu detalicznego sprzedaży i świadczenia usług, czyli w głównej mierze sklepów i innych miejsc, w których przedsiębiorcy sprzedają towary lub świadczą usługi na rzecz ich odbiorcy finalnego. Wynika to zarówno z brzmienia art. 4 ust. 1 który odnosi się do sprzedaży detalicznej, jak i z upoważnienia Inspekcji Handlowej, która jest organem kontroli powołanym do ochrony interesó w i praw konsumentów i która została wyznaczona do sprawowania nadzoru nad przestrzeganiem przez przedsiębiorców w obrocie detalicznym ww. przepisów, a także do nakładania kar za ich nieprzestrzeganie. Na gruncie niniejszej sprawy kara pieniężna nakłada na jest na przedsiębiorcę. W ustawie o informowaniu o cenach przyjęto definicję przedsiębiorcy (art. 3 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy, gdzie przedsiębiorca oznacza podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub 2 Prawa Przedsiębiorców). Natomiast zgodnie z art. 2 li t. d dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L z 1998 r. Nr 80, s. 27), zwanej „dyrektywą 98/6/WE” , podmiot gospodarczy, do któreg o odnosi się dyrektywa, oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która sprzedaje lub oferuje do sprzedaży produkty, które należą do zakresu jego działalności handlowej. W tym przypadku podmiotem kontrolowanym jest Jeronimo Martins Polska S.A. Powyższe wyn ika z podstawowego celu dyrektywy 98/6/WE , którym jest dokładne, przejrzyste i jednoznaczne informowanie konsumentów o cenach oferowanych im produktów, w szczególności przy zapewnieniu możliwości porównania cen. Przekazywanie takich informacji umożliwia do konanie świadomego wyboru na podstawie prostych porównań (motyw 2 i 6 dyrektywy 98/6/WE). Obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych jest to obowiązek informacyjny o charakterze przedumownym, czyli dotyczy okresu podejmowania decyzji przez konsument a przed zawarciem umowy. Realizacja tego obowiązku ma przyczynić się do podjęcia decyzji w zakresie zawarcia umowy z przedsiębiorcą. Każdorazowe naruszenie obowiązków w zakresie informowania o cenach, oceniać należy w kontekście ryzyka dokonania przez k onsumenta zakupu bez możliwości pełnego rozeznania. Strona, jako przedsiębiorca prowadząca działalność gospodarczą w rozbudowanej sieci placówek handlowych ma bardzo istotny wpływ na kształtowanie na rynku standardów działania wpływających na prawa i inter esy konsumentów i to nie tylko w zakresie praktyk handlowych i marketingowych, ale i przestrzegania przepisów kształtujących te prawa i interesy. Tym samym skala naruszeń w przypadku tego przedsiębiorcy prowadzącego działalność rozbudowanej sieci placówek ma charakter znaczny. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez t ego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejsk iego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. nr 3 45, str. 1, ze zm.), zwane dalej „rozporządzeniem 2017/2394/WE”. 7 Oceniając stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków należy wskazać, że strona w dniu rozpoczęcia kontroli, 4 września 2023 r. w należących do niej sklepach mieszczących się odpowiednio przy Al. Jana Pawła II 2 w Koronowie oraz przy ul. Schulza 7 w Bydgoszczy, nie dopełniła obowiązków w zakresie uwidocznienia cen oraz cen i cen jednostkowy ch w odniesieniu do 40 towarów, spośród 140 objętych sprawdzeniem. Obowiązek podawania ceny oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwi enie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań . Strona nie dopełniła ustawowych obowiązków, przez co przedmiotowy czyn uznać należy za sprzeczne z prawem zaniechanie strony. W następstwie zaniechania strony, konsumenci pozbawieni zostali podstawowych informacji, na podstawie których mogliby podjąć decyzję o zakupie. Konsumenci dla 28,5 % partii towarów (objętych kontrolą) nie otrzymywali informacji o cena ch jednostkowych i cenach, co uniemożliwiało im dokonanie świadomego wyboru produktu w oparciu o to kryterium oraz porównanie cen między produktami poszczególnych marek bądź takimi samymi produktami o różnej gramaturze. Podkreślić należy, że celem regulacj i w zakresie informowania o cenach jest poprawa ochrony interesów konsumenta oraz zdrowa konkurencja między przedsiębiorcami i towarami - motyw (1) dyrektywy 98/6/WE. Tym samym waga naruszenia tych obowiązków miała charakter znaczny i nie jest kwalifikowan a jako znikoma, co uniemożliwia zastosowanie w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 kpa. Odnosząc się do czasu naruszenia obowiązków, to należy wskazać, że strona działa na rynku od 2004 r. S trona podjęła działania naprawcze i przystąpiła do usunięcia naruszeń, co może być uznane za zaprzestanie naruszenia. Niemniej jednak należy zwrócić uwagę, że zaprzestanie naruszenia nastąpiło w wyniku kontroli. S trona ponosi pełną odpowiedzialność za p opełniony delikt , do niej bowiem należy wyłączna kompetencja do ustalania i uwidaczniania cen, w tym cen jednostkowych, oferowanych przez siebie towarów. Strona jako przedsiębiorca winna zachować szczególną dbałość przy formułowaniu informacji o oferowanyc h produktach, a jej podstawowym obowiązkiem jest znajomość i stosowanie obowiązujących przepisów prawa. Wskazać należy, że strona została zawiadomiona o zamiarze przeprowadzenia kontroli, jak również o jej planowanym zakresie, a mimo to kontrolujący stwier dzili w jej toku nieprawidłowości. Również fakt, iż nie była to pierwsza tego typu kontrola w placówkach należących do danego przedsiębiorcy stanowi okoliczność obciążającą stronę, bowiem strona nie wypracowała takiego sposobu prowadzenia działalności, aby zapobiegać podobnym nieprawidłowościom, a także nie podjęła skutecznych działań mających na celu weryfikację sposobu uwidaczniania cen oferowanych towarów. O bowiązkiem strony było podanie informacji o cenach i cenach jednostkowych w miejscu ogólnodostępn ym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, dla wszystkich wyrobów, a strona w przypadku 40 rodzajów towarów tego obowiązku nie dopełniła. Dokonując oceny stopnia naruszenia obowiązków stwierdz ono, że przedsiębiorca nie uwidaczniając cen oraz cen jednostkowych towarów w jakiejkolwiek formie dostępnej dla kupującego w sposób poważny (znaczny) naruszył obowiązek określony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Dotychczasowa działalność przedsiębiorcy – jest to przesłanka, która wymaga dostosowania sankcji do konkretnego przedsiębiorcy oraz uwzględnienia dotychczasowej działalności w zakresie przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o informowaniu o cenach. Strona winna wykazać się znajomością przepisów dotyczących tej działalności i stosować je przy wykonywaniu tej działalności. Kryterium dotychczasowego przebiegu prowadzonej przez stronę działalności jest dla strony okoliczności ą zaostrzającą wymiar kary, gdyż jest to kolejne s twierdzone przez Kujawsko - Pomorskiego WIIH naruszenie wymagań w zakresie ustawy o informowaniu o cenach. Jak wynika z dokonanych ustaleń, strona dopuściła się uprzednio 8 analogicznych naruszeń, co skutkowało wydaniem wielu decyzji administracyjnych przez Ku jawsko - Pomorskiego WIIH (na po d stawie art. 6 ust. 2 ustawy o cenach), w tym dwóch ostatnich o nr DW - 12/2023 z dnia 14 kwietnia 2023 r. r. oraz DW - 69/2023 z dnia 19 października 2023 r. Kujawsko - Pomorski WIIH decyzją nr DW - 12/2023 (sygn. akt DW 8361.94.202 2) z 14 kwietnia 2023 r. nałożył na przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. karę pieniężną w wysokości 18 500 zł w związku z czterokrotnym niewykonaniem obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w okresie 12 miesięcy od dni a, w którym stwierdzono naruszenie obowiązków po raz pierwszy tj. od dnia 3 sierpnia 2021 r. Prezes Urzędu decyzją DIH - IV - 7/2023 (sygn. akt DIH4.707.6.2023.TN) z 14 lipca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję I instancji. Kujawsko - Pomorski WIIH decyzją nr DW - 6 9/2023 (sygn. akt DW.8361.124.2022 i DW.8361.125.2022) z 19 października 2023 r. nałożył na przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. karę pieniężną w wysokości 19 500 zł w związku z pięciokrotnym naruszeniem obowiązków określonych w art. 4 ustawy o i nformowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r., poz. 168) w okresie 12 miesięcy od dnia, w którym stwierdzono naruszenie obowiązków po raz pierwszy tj. od dnia 3 sierpnia 2021 r. Prezes Urzędu decyzją DIH - 4.30.2023 (sygn. akt DIH - 4.707.33.2023.TN) z 9 stycznia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję I instancji. Przyjąć zatem należało, że stwierdzone nieprawidłowości nie miały charakteru incydentalnego w zakresie naruszenia prawa. Strona nie przedstawiła informacji, czy uzyskała korzyść majątkową albo po niosła stratę w związku z naruszeniem ww. obowiązków. Należy wskazać, że uwzględnienie tej przesłanki, określonej w art. 8 ust. 1 lit. d dyrektywy 98/6/WE i transponowanej do art. 6 ust. 3 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach , nie ma charakteru bezwzględn ie obowiązującego, ponieważ jest uzależnione od dostępności danych. Tym samym korzyści majątkowe uzyskane lub straty uniknięte przez podmiot gospodarczy wskutek naruszenia są uwzględniane jeżeli dostępne są odpowiednie dane. Na gruncie niniejszej sprawy br ak jest danych o korzyściach majątkowych uzyskanych lub stratach unikniętych powiązanych z ww. naruszeniami. Odnosząc się do działań przedsiębiorcy podjętych przez niego w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, to nie zost ały one zidentyfikowane w stosunku do konsumentów, którzy zawarli uprzednio umowę. z tym przedsiębiorcą. Strona uzupełniła w trakcie kontroli brakujące ceny i ceny jednostkowe co kwalifikuje się jako zaprzestanie naruszania prawa. Wielkość obrotów i przyc hodu – b iorąc pod uwagę trzecią dyrektywę wpływającą na wymiar kary pieniężnej, tj. wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, na podstawie posiadanej informacji o wielkości obrotów i przychodu należy uznać, że Strona wykracza poza kategorie przedsiębio rców przewidziane w Prawie Przedsiębiorców , tj. mikro - przedsiębiorców, małych oraz średnich przedsiębiorców i należy do kategorii pozostałych przedsiębiorców. Dowodem w zakresie informacji o wielkości obrotów i przychodu, organ I instancji posłużył się sp rawozdaniem finansowym strony za 2022 r. dostępnym w systemie informatycznym Krajowego Rejestru Sądowego. W związku z powyższym, Prezes Urzędu wziął pod uwagę okoliczność, że udział Strony w obrocie rynkowym jest jednym z największych, a wysokość kary w st osunku do obrotu stanowi ułamkową część procenta. Informacje dostępne w ramach rozporządzenia 2017/2394/UE - n aruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w stosunku do tego przedsiębiorcy nie ma charakteru transgranicznego i nie notyfikowano sank cji nałożonych na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Ponadto wskazać należy, że kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez ustawodawcę unijnego, który w art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/ 6/WE, nakazuje, że kara musi być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wy egzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia 9 zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi inf ormacjami na temat ich cen i cen jednostkowych, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliwa . W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach : j eżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł . Naczeln y Sąd Administracyjn y w swoim wyroku z dnia 11 sierpnia 2022 r., II GSK 541/19 orzekł: „ Nawet jednorazowe naruszenie obowiązków, określonych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług stanowi delikt administracyjny. Natomiast z mocy art. 6 ust. 1 tej ustawy, każdy przedsiębiorca, dopuszczający się takiego deliktu, podlega administracyjnej karze pieniężnej. Okoliczności konkretnego na ruszenia tych obowiązków, mają jedynie znaczenie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Niewątpliwie właściwy organ administracji, określając wysokość kary, winien uwzględnić zarówno stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o inform owaniu o cenach towarów i usług, jak i dotychczasową działalność przedsiębiorcy oraz wielkość jego obrotów i przychodu (art. 6 ust. 3 tej ustawy). ” Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne jest nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w w ysokości 20 000 zł w związku z niewykonaniem obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Odnosząc się zarzutów strony, Prezes Urzędu informuje co następuje. Ad. I Zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania Ad. 1 Zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów poprzez nałożenie kary za rzekome nieuwidocznienie cen, podczas gdy organ nie stwierdził go zgodnie z zasadą praworządności. Strona utrzymuje, że ukaranie jest bezpodstawne, bo or gan w legalny sposób, zgodnie z art. 6 kpa i zasadą praworządności, nie stwierdził naruszenia z art. 4 ust. 1 o informowaniu o cenach towarów i usług. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje , że p owyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą praworządności określoną w art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, która została określona w art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracj i publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Org an pierwszej instancji działał na podstawie prawa i w jego granicach, podejmując wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Również dokonanej ocenie stanu faktycznego sprawy nie można zarzucić dowo lności, ponieważ organ merytorycznie i poprawnie uzasadnił zaskarżoną decyzję, podpierając ją logicznymi wnioskami. W rezultacie wywody zawarte w odwołaniu, zdaniem Prezesa Urzędu, stanowią polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej dec yzji. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach stanowi normę upoważnieniową do wydania przez wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej decyzji nakładającej karę na przedsiębiorcę, który nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach. Z powyższego przepisu wynika, że wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej posiada wyłączne upoważnienie do stwierdzenia naruszenia prawa i nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na przedsiębiorcę, który narusza obowiązek uwidaczniania cen, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: Przywołanie w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cena ch art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oznacza, że wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nie może wydać decyzji stwierdzając naruszenie dowolnego obowiązku nałożonego na przedsiębiorcę w zakresie uwidaczniania cen. P rzedsiębiorca musi naruszyć ten obowiązek poprzez nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług ceny lub ceny 10 jednostkowej towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. W zaskarżonej decyzji osnowa została oparta o pods tawę prawną z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, co jest prawidłowe, ponieważ poprzednie naruszenia identyfikowane przez organ I instancji w stosunku do strony były stwierdzone w przedziale czasowym poprzedzającym 12 miesięcy i nie miał w tym pr zypadku zastosowania art. 6 ust. 2 ww. ustaw y (tzw. recydywa). Na gruncie niniejszej sprawy, stwierdzony brak cen i cen jednostkowych wypełnia dyspozycję art. 4 ust. 1 ww. ustawy. Stwierdzony brak cen i cen jednostkowych nie budzi wątpliwości co do zaist nienia tych trzech przesłanek. Na gruncie niniejszej sprawy całkowity brak cen i cen jednostkowych jest stwierdzoną nieprawidłowością w kategoriach zero - jedynkowych, co implikuje stwierdzenie, że doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez nieuwidocznienie cen i cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożlwiający porównanie cen. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów pop rzez nałożenie kary za rzekome nieuwidocznienie cen, podczas gdy organ nie stwierdził go zgodnie z zasadą praworządności jest oczywiście bezzasadny. Ad. 2 Zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 i 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i art. 8 zdanie II dyrekty wy 98/6/WE przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, poprzez naruszenie wymogu proporcjonalności kary. Strona wniosła zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 i 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i art. 8 zdanie II dyrektywy 98/6/WE przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, poprzez naruszenie wymogu proporcjonalności kary. Strona przywołała 35 decyzji wydanych przez organ I instancji. Zdaniem strony, wymierzona kara obok tego, że nieza sadna, jest także rażąco za wysoka. Wziąwszy pod uwagę ilość kwestionowanych przez organ oznaczeń cenami tj. łącznie co do 40 towarów. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje , że d yrektywa 98/6/WE określa cele i kontekst stosowania prz esłanki proporcjonalności kar. Celem dyrektywy jest nałożenie obowiązku, by cena sprzedaży i cena jednostkowa na wszystkich produktach oferowanych do sprzedaży przez podmioty gospodarcze była jasno podana w celu lepszego przekazania informacji konsumentom i oraz umożliwienia porównywania cen. Cel dyrektywy został ustalony w art. 1 tej dyrektywy, a kontekstem jest podawanie cen konsumentom: „Celem niniejszej dyrektywy jest ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen”. W tym względzie dyrektywa ta, jak stanowi jej motyw 12, ma zapewnić jednolitą i przejrzystą informację z korzyścią dla wszystkic h konsumentów na rynku wewnętrznym. Zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE: „Państwa Członkowskie ustanowią kary za naruszenie przepisów krajowych przyjętych w celu stosowania niniejszej dyrektywy, oraz podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnieni a, że są one stosowane. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. ” Należy wskazać, że strona nie zauważyła, że treść dyrektywy uległa zmianie i zostały dodane do art. 8 trzy ustępy. Tym samym w aktualnym brzmieniu zdanie drugie znajduje się w ustępie pierwszym. Zgodnie z art. 7 ust.1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z dnia 27 listopada 2019 r. zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, 2005/29/WE oraz 2011/83/UE (Dz. Urz. UE L 328/7 z 18.12.2019) w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnieni a unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta przepis art. 8 został podzielony na ustępy. Dyrektywa 98/6/WE została implementowana do polskiego porządku prawnego. Przede wszystkim należy wskazać, że dyrektywa UE nie jest aktem stosowanym bezpośredni o tak jak rozporządzenie UE. Dyrektywa 98/6/WE została implementowana do polskiego porządku prawnego do ustawy o informowaniu o cenach i do rozporządzenia w sprawie 11 uwidaczniania cen. Dyrektywa wiąże prawnie państwa członkowskie co do określonych w niej ce lów albo rezultatów. Warto wskazać również, iż w świetle poglądów doktryny i orzecznictwa, przepisy dyrektywy mogą być powoływane przez jednostkę przeciwko państwu wyłącznie wtedy, gdy państwo nie implementuje dyrektywy do prawa krajowego do upływu terminu przewidzianego w jej treści lub gdy nie wykona tej dyrektywy należycie, a jednocześnie przepisy danej dyrektywy są bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, tj. jednoznacznie sformułowane (zob. A. Wróbel /w:/ Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy . ., s. 98 i cyt. tam wyrok ETS w sprawie C - 236/92). W ocenie Prezesa Urzędu, nie zaistniała sytuacja braku implementacji postanowień dyrektywy 98/6/WE do polskiego porządku prawnego, jak również postanowienia te zostały wykonane w sposób należyty. Takie s tanowisko TSUE było już wielokrotnie powtarzane również w stosunku do zarzutu nieproporcjonalności kary. Jednostka może przed sądem krajowym powoływać się na postanowienie dyrektywy odnoszące się do kar w sytuacji, gdy państwo członkowskie dokonało niepraw idłowej transpozycji tego postanowienia. (patrz: pkt 1 sentencji wyroku TSUE z 8 marca 2022 r. w sprawie C - 205/20, ECLI:EU:C:2022:168). A contrario, prawidłowa transpozycja postanowień dyrektywy 98/6/WE do krajowego porządku prawnego w zakresie przesłanki proporcjonalności kary wyklucza możliwość powoływania się przed sądem krajowym na art. 8 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 98/6/WE w zakresie naruszenia wymogu proporcjonalności kary. Aby taki zarzut był skuteczny strona powinna uprawdopodobnić, że art. 8 us t. 1 zdanie drugie dyrektywy 98/6/WE, został nieprawidłowo transponowany do ustawy o informowaniu o cenach. Strona nie przedstawiła żadnej argumentacji, że transpozycja tego postanowienia do ustawy o informowaniu o cenach była nieprawidłowa. W ocenie Prezesa Urzędu, strona dokonuje błędnej wykładni przepisów prawa odnoszących się do proporcjonalności kary sprowadzając wykładnię tych przepisów na gruncie niniejszej sprawy do porównania wysokości kary wyłącznie do ilości stwierdzonych podczas kontroli na ruszeń i prezentując pogląd, że wysokość kary powinna być wyłącznie uzależniona od ilości naruszeń, co nie zostało w sposób jasny określone w dyrektywie 98/6/WE ani w ustawie o informowaniu o cenach ani też w rozporządzeniu wykonawczym do tej ustawy. Orzecznictwo NSA wyraźnie wskazuje, że stosowanie metody powiązania kary z jednostkowym naruszeniem powinno wynikać z ustawy. W przypadku ustawy o informowaniu o cenach jednostkowe naruszenie nie jest powiązane z nieprawidłowością stwierdzoną odnośnie do j ednego towaru, ponieważ powyższe nie zostało dookreślone w ustawie o informowaniu o cenach. Przepisy art. 6 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy odnoszą się do naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ww. ustawy, czyli że są to wszystkie obowiązki określone w art. 4 ust. 1 jak i w rozporządzeniu o uwidacznianiu cen wydanym na podstawie art. 4 ust. 2 ww. ustawy. Prezes Urzędu nie podziela stanowiska strony, że proporcjonalność kary, o której mowa art. 8 dyrektywy 98/6/WE (aktualnie art. 8 ust. 1) odnosi się do ilości naruszeń. W zakresie niezasadnego procentowego przeliczania liczby partii towarów, których dotyczy naruszenie obowiązku z art. 4 ustawy o cenach do ilości towarów wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (patrz: wyrok - Wyrok WSA w Warszawie VI SA/Wa 2744/19 15 lipca 2020 r.) . Strona odnosi się wyłącznie do przesłanki proporcjonalności kary natomiast ustawodawca unijny określił trzy przesłanki wymiaru kary czyli: skuteczność, proporcjonalność i charakter odstraszający. Te prze słanki są ze sobą powiązane i proporcjonalność kary nie może zostać wyalienowana, bez uwzględnienia przesłanki skuteczności kary oraz zapewnienia prewencji ogólnej i szczególnej. Na gruncie niniejszej sprawy ta skuteczność i proporcjonalność kary podlega ocenie w kontekście wielkości przedsiębiorcy. Miarą wielkości przedsiębiorcy jest wielkość jego obrotów. Przesłanka wymiaru kary w postaci wcześniejszych naruszeń dokonanych przez podmiot gospodarczy została dokładnie określona w art. 8 ust 2 lit. c dyr ektywy 98/6/WE. Powyższe potwierdza prawidłową implementację dyrektywy 98/6/WE do polskiego porządku prawnego. Należy wskazać, że działania organu pierwszej instancji w zakresie stopniowego podwyższania wysokości kar mają na celu uzyskanie skuteczności w zakresie zaprzestania 12 naruszania przez stronę przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Powyższe świadczy o tym, że strona nie wdrożyła skutecznych środków dyscyplinujących, co stanowi okoliczność obciążającą. Natomiast uzyskane dane finansowe wskazują, że przy bardzo wysokiej wartości obrotów i przychodu, kara pieniężna nakładana na stronę w ramach górnych progów kwot określonych w art. 6 ust. 1 - 2 ww. ustawy może nawet nie spełniać swojej funkcji prewencyjnej w stosunku do tego przedsiębiorcy. Wysoki e wartości obrotów i przychodu i nieadekwatny w stosunku do tych wartości górny próg wymiaru kary 2 0 000 zł zaburza system prewencji ogólnej i szczególnej, ponieważ nie dyscyplinuje strony. Górny próg wymiaru kary na podstawie art. 6 ust. 1 ww. ustawy wynosi 20 000 zł. W swoim wyroku z 13 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt V SA/Wa 1213/22) orzekł: „ Skar żąca zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze odnosi się wyłącznie do przesłanki proporcjonalności kary, podczas gdy ustawodawca unijny określił trzy przesłanki wymiaru kary tj. skuteczność, prop orcjonalność i charakter odstraszający. Te przesłanki są ze sobą powiązane i proporcjonalność kary nie może zostać pominięta, jak oczekuje tego skarżąca, bez uwzględnienia przesłanki skuteczności kary oraz zapewnienia prewencji ogólnej i szczególnej. Zgodz i ć się należy z organem, że na gruncie niniejszej sprawy ta skuteczność i proporcjonalność kary podlega ocenie w kontekście wielkości przedsiębiorcy. Zatem charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia w przypadku skarżącej należy oceniać z punktu widze nia działalności gospodarczej w rozbudowanej sieci placówek handlowych, kt óra ma bardzo istotny wpływ na kształtowanie na rynku standardów dzia łania wpływających na prawa i interesy konsumentów. To oznacza, że stwierdzone naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach maj ą przełożenie na skali narusze ń przepisów ustawy w stosunku do dużej ilości konsumentów, nie tylko w stosunku do klient ów pojedynczego sklepu. ” Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 i 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i art. 8 ust. 1 zdanie II dyrektywy 98/6/WE poprzez naruszenie wymogu proporcjonalności kary jest oczywiście bezzasadny. Stanowisko Prezesa Urzędu w sprawie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z innych decyzji organu pierwszej instancji z uzasadnieniami, wydanych w okresie stycznia i lutego 2024 r. z tytułu nieuwidocznienia ceny i ceny jednostkowej oraz ceny. Strona w treści odwołania wniosła wniosek o przeprowadzenie d owodu z innych decyzji organu pierwszej instancji z uzasadnieniami, wydanych w okresie stycznia i lutego 2024 r. Strona nie przedstawiła dowodu w postaci decyzji organu I instancji z uzasadnieniami, wydanych w okresie stycznia i lutego 2024 r. Prezes Urzę du nie jest w posiadaniu decyzji I instancji z uzasadnieniami, wydanych przez Kujawsko - Pomorskiego WIIH w okresie stycznia i lutego 2024 r. Strona dalej wywodzi, że w świetle powyższego , jaskrawym jest różne traktowanie odwołującej się i innych podmiotów d ziałających na rynku. Dlatego też dla dalszego porównania praktyki orzeczniczej organu pierwszej instancji, odwołująca się wniosła o przeprowadzenie dowodu z decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji o karze pieniężnej w przeciągu miesiąca stycznia i lutego 2024r. z tytułu nieuwidocznienia ceny i ceny jednostkowej oraz ceny, bowiem w ocenie odwołującej się jest ona karana cały czas surowiej niż inni w podobnych przypadkach. Strona zacytowała numery decyzji wydanych przez Kujawsko - Pomorskiego WIIH w 2021 r. Powyższe decyzje są w posiadaniu Prezesa Urzędu i materiał dowodowy dostarczony po raz pierwszy przez stronę został załączony do kolejnych postępowań odwoławczych prowadzonych przez Prezesa Urzędu z odwołań strony od decyzji Kujawsko - Pomorskiego WI IH. Strona dostarczyła wtedy kopie 35 decyzji jako załączniki do pisma z 21 stycznia 2022 r. w sprawie o sygnaturze DIH - 4.707.35.2021.TN zakończone j ostateczną decyzją Prezesa Urzędu nr DIH - IV - 1/2022 z 21 marca 2022 r. (prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1213/22). W niniejszej sprawie strona nie dostarczyła tych dowodów. Dlatego też, Prezes Urzędu nie wydał postanowienia o dopuszczeniu tych dowodów do sprawy. 13 W niniejszym przypadku, Prezes Urzędu nie dołączył ww. materiału dowodowego do post ę powania w II instancji, ponieważ uznał, że 35 decyzji wymienionych przez stronę i wydanych przez Kujawsko - Pomorskiego WIIH w 2021 r. pozostaje bez związku ze sprawą, ponieważ pod wzglę dem czasowym naruszenia dokonane przez innych przedsiębiorców sankcjonowane decyzjami z 2021 r. nie mają żadnego logicznego a nawet czasowego związku z naruszeniami dokonanymi przez stronę w 2023 r. W myśl art. 78 § 1 kpa, żądanie strony dotyczące przepr owadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Strona w swoim odwołaniu jedynie zacytowała numery decyzji, wydanych przez Kujawsko - Pomorskiego WIIH w 2021 r. i nie wnioskowała o przeprowadzenie dowodu z tych decyzji. Strona wnioskowała o przeprowadzenie dowodu z decyzji wydanych przez Kujawsko - Pomorskiego WIIH w okresie od stycznia do lutego 2024 r. Prezes Urzędu nie jest w posiadaniu wszystkich decyzji wydanych przez Kujawsko - Pomorskiego WIIH w okresie stycznia i lutego 2024 r. Ponadto, w ocenie Prezesa Urzędu , treść wszystkich decyzji wydanych przez Kujawsko - Pomorskiego WIIH w okresie stycznia i lutego 2024 r. oraz ich uzasadnienie nie stanowi okoliczności mającej znaczenie dla sprawy. Tym samym żądanie strony przeprowadzenia dowodu w zakresie decyzji wydanych przez Kujawsko - Pomorskiego WIIH w okresie stycznia i lutego 2024 r. nie ma swojego uzasadnienia faktycznego ani prawnego. We wcześniejszych post ę powaniach P rezes Urz ę du przeprowadził anal izę 35 decyzji dostarczonych przez stronę jako załączniki do pisma z 21 stycznia 2022 r. w sprawie o sygnaturze DIH - 4.707.35.2021.TN. Wszystkie decyzje Kujawsko - Pomorskiego WIIH (35 decyzji) z 2021 r. zostały wydane na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o inf ormowaniu o cenach. Przedsiębiorcy, w większości osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, najczęściej w jednym miejscu (sklepie) naruszyli przepisy ustawy o informowaniu o cenach po raz pierwszy (34 decyzje). Tylko w jednym przypadku naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach miało miejsce po raz drugi, co mieści się dyspozycji przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Kary pieniężne za pierwsze naruszenie kształtowały się w granicach 200 - 500 zł, natomiast za drugie naruszen ie kara pieniężna została wymierzona w wysokości 600 zł. W większości stwierdzono naruszenia polegające na nieuwidacznianiu cen jednostkowych. W stosunku do większości przedsiębiorców przesłanka dotychczasowej działalności przedsiębiorcy była rozpatrywana na korzyść przedsiębiorców, ponieważ nie stwierdzano wcześniejszych naruszeń. Ponadto jednorazowa kara nawet w niskiej wysokości 200 - 500 zł była skuteczna i spełniała swój wymóg prewencji ogólnej i szczególnej i przedsiębiorc y zaprzestawali naruszenia pra wa. Natomiast w przedmiotowym przypadku wątpliwości Prezesa Urzędu budzi sytuacja, gdzie przedsiębiorca poinformowany o kontroli nie przygotowuje się do tej kontroli i w obydwu kontrolowanych sklepach tego samego dnia , inspektorzy stwierdzają porównywaln ą ilość naruszeń art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ( 28,5 % towarów poddanych kontroli), tak jakby przedsiębiorca systemowo i z zamiarem bezpośrednim dopuszczał do sprzedaży taką ilość towarów nieoznaczonych cenami i cenami jednostkowymi. Powyższa wartość jest zbyt wysoka i ewidentnie godzi w prawa konsumentów i nie może być traktowana jako przypadkowa i incydentalna. W ocenie Prezesa Urzędu, strona w niewłaściwy sposób porównuje stwierdzone naruszenia w swoim przedsiębiorstwie z naruszeniami stwierdzonymi u ww. przedsiębiorców, którzy prowadzą najczęściej dział alność gospodarczą w jednym sklepie . Ta działalność ma charakter lokalny, podczas gdy działalność strony ma charakter ogólnopolski. Ponadto, z przepisów prawa nie wynika, że sankcja administracyjna w przypadku stwierdzonego naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, jest nakładana w sposób bezwzględny za określoną ilość naruszeń, która może być większa lub mniejsza. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach nakłada na przedsiębiorców dokładnie określony prawem obowiązek informacyjny o charakterze przedumownym (przed zawarciem umowy sprzedaży z konsumentem). Naruszenie tego obowiązku powinno być analizowane w kategoriach naruszenia innych obowiązków informacyjnych nałożonych na przedsiębiorców przy wykonywaniu określonej działalności gospodarczej. Nie ulega wątpliwości, że 14 przedsiębiorca działający na rynku lokalnym, często ograniczonym do małej gminy i społeczności lokalnej , na rzecz której świadczy swoje usługi ma mniejszy zasięg oddziaływania na prawa konsumenta niż przedsiębiorca d ziałający w sieci ogólnopolskiej, przy dużej ilości klientów i konsekwentnie niestosujący się do nałożonych na niego obowiązków w zakresie uwidaczniania cen. W swoim wyroku z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1213/22, gdzie w sprawie administracyjnej podlegały analizie 35 decyzje wydawane przez organ I instancji na rzecz drobnych przedsiębiorców, WSA w Warszawie orzekł: „Za chybione, zdaniem Sądu, należało również uznać a ponadto to zawsze stan faktyczny i prawny mający zastosowanie w danej, konkretne j sprawie determinuje wysokość miarkowanej kary nim właśnie uwarunkowanej. W takich zaś przypadkach, odwoływanie się do prostej analizy porównawczej różnych rozstrzygnięć, w różnych sprawach administracyjnych zakończonych decyzjami w sprawie nałożenia kary pieniężnej, musi prowadzić do błędnych wniosków i nie może dawać zasadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji.” Tym samym odwoływanie się przy kwestionowaniu kary pieniężnej do kar orzeczonych w innyc h postępowaniach administracyjnych , po pierwsze nie stanowi dyrektywy wymiaru kary określonej w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach w postaci analizy porównawczej różnych rozstrzygnięć, a analiza różnych spraw administracyjnych zakończonych decyzj ami w sprawie nałożenia kary pieniężnej, musi prowadzić do błędnych wniosków i nie stanowi zasadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji. W tym zakresie należy odnieść się do aktualnego orzecznictwa NSA, w myśl którego podnoszenie przez stronę argumentacji dotyczącej nierównego traktowania i nakładania na stronę kar pieniężnych wyższych niż na innych przedsiębiorców, należy wskazać, że argumentacja ta powinna być przez stronę poparta dowodami, a nie t ylko oparta na samych twierdzeniach odnoszących się do nierównego traktowania. W swoim wyroku z 6 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 598/21, NSA orzekł: „nie ma usprawiedliwionych podstaw, aby twierdzić, że reakcja na naruszenie obowiązku adresowanego do s trony była nieproporcjonalna, niewspółmierna, dyskryminująca i naruszała zasadę równego traktowania. Zwłaszcza, że strona nie wyjaśnia jednocześnie na czym miałoby to polegać.” Strona w swoim odwołaniu wska z uje, że za ponad 5 razy więcej nieprawidłowości w sprawie NRB - 19/2021 została wymierzona kara 40 razy mniejsza a skoro za 225 nieprawidłowości organ pierwszej instancji nałożył karę 500 zł, to należy uznać, że ponad pięciokrotnie mniejsza ilość nieprawidłowości i to w dwóch sklepach strony łącznie – to zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W ocenie Prezesa Urzędu , należy ponownie powtórzyć, że art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach nie zawiera przesłanki analizy porównawczej do innych rozstrzygnięć wydawa nych przez organy w odniesieniu do innych przedsiębiorców. Jak zostało to wskazane w wyroku NSA II GSK 541/19: okoliczności konkretnego naruszenia obowiązków, mają jedynie znaczenie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej a organ miarkując wysokość kary, winien uwzględnić zarówno stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, jak i dotychczasową działalność przedsiębiorcy oraz wielkość jego obrotów i przychodu (art. 6 ust. 3 tej ustawy). Na gruncie niniejszej sprawy przeważające znaczenie ma dotychczasowa działalność przedsiębiorcy, która w szczególności widoczna jest w ciągłym naruszaniu przepisów ww. ustawy pomimo nakładanych na stronę uprzednio wysokich kar, a także stopień naruszenia obowiązków, który charaktery zuje się tym, że około 30% procent towarów podlegających kontroli tego samego dnia w dwóch różnych sklepach należących do przedsiębiorcy była pozbawiona cen lub cen i cen jednostkowych , jak również bardzo wysoka wielkość obrotów i przychodu ww. przedsiębiorcy, która powoduje, że nawet kary nakładane, tak jak w tym przypadku, na wysokości górnego progu wymiaru kary nie spełniają funkcji prewencji ogólnej i szczególnej w stosunku do tego przedsiębiorc y. 15 Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu , którego nawet strona nie dostarczyła , nie może zostać uwzględnione, ponieważ przedmiotem tego dowodu nie jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Ad. 3 Zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa P rzedsiębiorców Strona wniosła zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa P rzedsiębiorców, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu czy kontrole odbyły się za zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli, czy bez i czy zachodziły przesłanki do tego ostatniego przypadku. Strona podniosła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie łączy przedmiotowych kontroli z żadnym zawiadomieniem. Nie wiadomo, czy kontrole zostały przeprowadzone po zawiadomieniu. Jeśli kontrola jest bez zawiadomienia o zamiarze, to muszą zachodzić podlegające weryfikacji przesłanki. Powyższy zarzut czyni kontrolę organu pierwszej instancji nielegalną i w konsekwencji z powodu tego r ażącego naruszenia prawa - ukaranie Odwołującej bezpodstawnym. Odnosząc się od powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje co następuje. Obowiązek nałożony na organ kontrolny poinformowania przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli wynika z art. 48 us t. 1 Prawa Przedsiębiorców. Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli wystawiane jest na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa przedsiębiorców, który to przepis określa elementy przedmiotowo istotne zawiadomienia. Do tych elementów należą: oznaczenie organu, d ata i miejsce wystawienia, oznaczenie przedsiębiorcy, wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli, imię, nazwisko oraz podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji. Do elementów przedmiotowo istotnych nie należy wskaza nie miejsca kontroli, placówki czy sklepu, gdzie przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. W tym konkretnym przypadku, obowiązek uwidaczniania cen nałożony jest na przedsiębiorcę i bez znaczenia pozostaje fakt, ile ten przedsiębiorca posiada miejsc sprzedaży detalicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w każdym miejscu sprzedaży detalicznej przedsiębiorca powinien uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający poró wnanie cen. Na gruncie niniejszej sprawy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 16 sierpnia 2023 r. zostało doręczone stronie w dniu 22 sierpnia 2023 r. na adres siedziby spółki. Zawiadomienie organu kontroli ma określoną normatywnie treść i brak któregokolwiek elementu powinien powodować bezskuteczność zawiadomienia, a więc uchodzić za poważne uchybienie przepisom z zakresu kontroli. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym wskazano, że obowiązek zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęc ia planowanej kontroli ma fundamentalne znaczenie z punktu widzenia ochrony praw przedsiębiorcy w postępowaniu kontrolnym , a nawet szerzej - z punktu widzenia skuteczności ochrony działalności gospodarczej w procesie kontroli przedsiębiorców. Ochronie upra wnień kontrolowanego służy uprzedzenie go o zamierzonej kontroli i wskazanie jej zakresu (przedmiot kontroli oraz okres objęty kontrolą) (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2060/14). Treść zawiadomienia zap ewnia ochronę przedsiębiorcy w zakresie przedmiotu kontroli oraz okresu objętego kontrolą, po to żeby przedsiębiorca mógł przygotować się do kontroli. Z uwagi na wątpliwości strony co do doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, należy wskaza ć , ż e zawiadomienie doręcza się przedsiębiorcy a nie do sklepu podlegającego kontroli. Jeżeli przedsiębiorca nie poinformował placówki o możliwej kontroli, które nie przygotowały się do tej kontroli w sposób należyty, to organ nie jest właściwy do ponoszen ia odpowiedzialności z tego tytułu. Zgodnie z art. 51 ust. 1 Prawa Przedsiębiorców zasadą jest, że kontrolę przeprowadza się w siedzibie przedsiębiorcy lub w miejscu wykonywania działalności gospodarczej oraz w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wy konywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Przepis ten wyznacza więc regułę kontrolowania przedsiębiorcy w miejscu 16 jego siedziby lub prowadzenia działalności gospodarczej. Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem kontroli jest faktyczna realizac ja obowiązku informacyjnego w stosunku do konsumentów, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Dlatego też miejscem kontroli jest miejsce wykonywania działalności przez przedsiębiorcę. W tym konkretnym przypadku, obowiązek uwidacznia nia cen nałożony jest na przedsiębiorcę i bez znaczenia pozostaje fakt, ile ten przedsiębiorca posiada miejsc sprzedaży detalicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w każdym miejscu sprzedaży detalicznej przedsiębiorca powinien uwid ocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Ponadto należy wskazać, że kontrolowanym jest przedsiębiorca, a zgodnie z dyrektywą 98/6/WE jest to podmiot gospodarczy, czyli w tym przypadku osoba prawna – spółka. Obowiązek uwidocznienia cen nałożony jest na przedsiębiorcę. Podmiotem sankcjonowanym zgodnie z art. 6 ustawy o informowaniu o cenach jest przedsiębiorca. Podmiotem sankcjonowanym nie jest konkretny sklep, czyli miejsce pr owadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Przepisy ustawy informowania o cenach nie odnoszą się do miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, czyli do konkretnych sklepów. Nie zawierają też w swojej treści żadnych norm odnoszących się do sieci sklepów. Przepisy ustawy o informowaniu o cenach nakładają sankcje pieniężne na przedsiębiorcę bez rozróżnienia na miejsce prowadzenia działalności i na sposób prowadzenia działalności. Nie ulega wątpliwości, że strona jest osobą prawną, która sprz edaje lub oferuje do sprzedaży produkty, które należą do zakresu jej działalności handlowej lub zawodowej. Tym samym jest podmiotem gospodarczym, o którym mowa w art. 1 Dyrektywy 98/6/WE. Argument, że kontrola została przeprowadzona bez zawiadomienia nie ma swojego uzasadnienia w materiale dowodowym, ponieważ takie zawiadomienie do strony zostało wystosowane i doręczone stronie. W swoim wyroku z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1213/22, WSA w Warszawie orzekł: „Podobnie nie zasługuje na uwzgl ędnienie zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, poprzez niewskazanie w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli jej miejsca. Obowiązek nałożony na organ kontrolny poinformowania przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli wynika z art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli wystawiane jest na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa przedsiębiorców, który to przepis określa elementy przedmiotowo istotne zawiadomienia. Do tych elementów należą: oznaczenie orga nu, data i miejsce wystawienia, oznaczenie przedsiębiorcy, wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli, imię, nazwisko oraz podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji. Do elementów istotnych nie należy wskazanie miej sca kontroli, placówki czy sklepu, gdzie przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Rację ma organ odwoławczy podnosząc w odpowiedzi na skargę, że żądanie strony, aby zawiadomienie organu kontroli zawierało miejsce kontroli poprzez dookreślenie adres u sklepu, czyli miejsca wykonywania działalności jest nieuzasadnione prawnie i faktycznie w przypadku działalności gospodarczej wykonywanej przez spółkę, czyli handlu detalicznego. Treść zawiadomienia zapewnia ochronę przedsiębiorcy w zakresie przedmiotu kontroli oraz okresu objętego kontrolą, po to żeby przedsiębiorca mógł przygotować się do ko ntroli. Treść zawiadomienia w przypadku działalności gospodarczej wykonywanej przez skarżącą nie przewiduje ochrony w zakresie wskazania miejsca kontroli.” Odnosząc się do zarzutu, że kontrola może mieć charakter nielegalny, ponieważ uzasadnienie zaskarżo nej decyzji nie łączy przedmiotowych kontroli z żadnym zawiadomieniem i nie wiadomo, czy kontrole zostały przeprowadzone po zawiadomieniu, Prezes Urzędu informuje co następuje. Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli należy do postępowania kontrolne go a nie do postępowania administracyjnego sensu stricto. Strona, argumentując, że nie wiadomo, czy kontrole zostały przeprowadzone po zawiadomieniu, powinna w pierwszej kolejności sprawdzić, czy takie zawiadomienie stronie zostało doręczone, a nie formuło wać zarzut o możliwym nielegalnym charakterze kontroli. W postępowaniu kontrolnym strona 17 mogła wykorzystać ww. argument poprzez wniesienie uwag do protokołu kontroli w terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołów do podpisu, czego strona nie uczyniła. Na uwagę zasługuje fakt, że przepis art. 48 ust. 11 Prawa Przedsiębiorców wskazuje przypadki, gdzie zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się. Ustawa o informowaniu o cenach nie została wyszczególniona w tym przepisie. Dlatego też w st osunku do strony zostało wystosowane zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli, które zostało skutecznie doręczone stronie. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, że w przypadku zastosowania art. 48 ust . 11 prawa przedsiębiorców i wszczęcia kontroli bez zawiadomienia, uzasadnienie przyczyny braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli umieszcza się w protokole kontroli w myśl art. 48 ust. 10 Prawa Przedsiębiorców. Obydwa protokoły kontroli zawierały informacje o doręczeniu stronie zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Nie zawierały natomiast uzasadnienia przyczyny braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli w trybie art. 48 ust. 10 Prawa Przedsiębiorców , ponieważ kontrole odbyły się po uprzednim wysłaniu i doręczeniu zawiadomienia . Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że w/w zarzut jest oczywiście bezzasadny. Ad. 4, 5, 6 Zarzuty naruszenia art. 77 §1 kpa, art. 80 kpa, art. 6 kpa, art. 8 kpa oraz art. 11 kpa . Strona wniosła zarzut naruszenia art. 77 §1 kpa, poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zarzut naruszenia art. 80 kpa, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, zarzut naruszenia art. 6 kpa, art. 8 kpa oraz art. 11 kpa, poprzez naruszenie zasad praworządności, pogłębiania zaufania do organów administracji oraz zasady przekonywania. Strona wskazała, że sposób przeprowadzenia postępowania w pierwszej instancji narusza obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowe go z art. 11 §1 kpa czyni dokonaną ocenę dowodów dowolną, a nie swobodną (np. w zakresie przesłanek wymiaru kary), sprzecznie z art. 80 kpa. Postępowanie organu pierwszej instancji rażąco narusza także art. 8 kpa oraz art. 11 kpa, nie mając nic wspólnego z pogłębianiem zaufania do organów administracji oraz z zasadą przekonywania, np. w wyniku udawania, że kontrola była zapowiedziana. Odnosząc się do powyższych zarzutów Prezes urzędu informuje , że z arzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez brak wyczerpuj ącego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ materiał dowodowy przez organ pierwszej instancji został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a fakty mające znaczenie dla załatwienia sprawy i zast osowania określonej normy prawa zostały w sposób prawidłowo ustalone. Organ pierwszej instancji działał na podstawie prawa i w jego granicach, podejmując wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Również dokonanej ocenie stanu faktycznego sprawy nie można zarzucić dowolności, organ merytorycznie i poprawnie uzasadnił zaskarżoną decyzję, podpierając ją logicznymi wnioskami. Z arzut naruszenia art. 80 kpa nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ z awarta w tym przepisie istota swobodnej oceny dowodów sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza, że organ jes t uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów. Swoją ocenę organ obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno b yć zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt GSK198/18). Prezes Urzędu nie zgadza się z zarzutem naruszenia zasady prawdy obiektywnej, określonej w art. 7 kpa, zasady zaufania obywateli do organu, określonej w art. 8 § 1 kpa, 18 zasady przestrzegania interesu społecznego. W ocenie Prezesa Urzędu, przedsiębiorca formułując ww. zarzuty, nie zauważa, że to on narusza interes społeczny poprzez naruszanie praw konsument a do rzetelnej informacji o cenach. Interesem społecznym nie jest w tym przypadku ochrona przedsiębiorcy, który notoryjnie narusza prawa konsumentów. Pojęcie interesu społecznego, w ocenie Prezesa Urzędu, należy odnosić do grupy społecznej konsumentów, któ rą chronią organy Inspekcji Handlowej. Pojęcie ochrony interesu społecznego, o którym mowa w art. 7 kpa odnosi się do ochrony praw konsumentów. Ochrona praworządności i interes społeczny i słuszny interes obywateli określony w art. 7 kpa nie może odno sić się wyłącznie do postępowania zainicjowanego odwołaniem strony ale musi uwzględniać też rolę decyzji w aspekcie zapewnienia praworządności i interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, której wyeliminowania z obrotu prawnego żąda strona. Decyz ja organu pierwszej instancji dotyczyła nałożenia na stronę kary pieniężnej za nieprzestrzeganie przez stronę obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych. Obowiązek ten jest nałożony na przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie han dlu detalicznego. Informacyjny charakter tego obowiązku odnosi się do grupy społecznej konsumentów i naruszenie tego obowiązku godzi w interesy konsumentów jak również w pewność obrotu gospodarczego i zapewnienia uczciwej konkurencji. Konsument jest w tym przypadku stroną słabszą relacji ustalonych tymi przepisami a organy Inspekcji Handlowej działające w ramach ochrony konsumentów i konkurencji jedynie kontrolują realizację tego obowiązku przez przedsiębiorcę dysponując odpowiednimi sankcjami, w tym przypa dku administracyjną karą pieniężną. W związku z tym, należy przyjąć, że interes społeczny i słuszny interes obywateli określony w tym odnosi się do interesu społecznego i słusznego interesu obywateli zabezpieczonego decyzją, której stwierdzenia nieważnoś ci żąda strona. Chronione wartości i dobra zostały określone w motywach (1), (2), (6) dyrektywy 98/6/WE implementowanej do ustawy o informowaniu o cenach i odnoszą się do ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zarzuty naruszenia art. 77 §1 kpa, art. 80 kpa, art. 6 kpa, art. 8 kpa oraz art. 11 kpa są oczywiście bezzasadne. Ad. 7 Zarzut naruszenia art. 189f §1 pkt 1 kpa . Strona wniosła zarzut naruszenia art. 189f §1 pkt 1 kpa, poprzez uznanie, że odstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej było bezzasadne. Strona podniosła, że s koro za 225 nieprawidłowości organ pierwszej instancji nałożył karę 500 zł, to należy uzn ać, że ponad pięciokrotnie mniejsza ilość nieprawidłowości i to w dwóch sklepach strony łącznie - zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Tymczasem organ nie zastosował wskazanego wyżej przepisu. Odnosząc się do po wyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje , że p owyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 kpa: „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pou czeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie została wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ I insta ncji nie uwzględnił przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 kpa jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 kpa odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile st rona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie 19 przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 kpa należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej g rupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma by ć „znikomy”. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punkt u widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej sto pniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się od chronionych wartości i dóbr, to zostały one okre ślone w ustawie o informowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2) i (6) dyrektywy 98/6/WE. Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyj nie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE. Motyw (1) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami.” M otyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne działania wspierające i uzupełniające politykę prowadzoną przez Państwa Członkowskie dotyczącą dokład nego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach oferowanych im produktów.” Motyw (6) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdz onych na gruncie niniejszej sprawy naruszeń, to należy wskazać, że strona naruszyła zasady przejrzystego funkcjonowania rynku, ponieważ jak wynika to z treści przedmiotowej skargi na stronie ciążył obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych w sposób j ednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen. Nieuwidacznianie cen i cen jednostkowych w sposób wymagany prawem, narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku, skutkuj e podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, nie poprawia poziomu ochrony konsumentów a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE stwierdzone naruszen ie przepisów ustawy o informowaniu o cenach i aktu wykonawczego do niej obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służy przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga naruszenia prawa nie była znikoma bo niep rawidłowości stwierdzono aż w stosunku do 28,5 % towarów poddanych kontroli. Tym samym nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. 20 Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych określo nych ww. ustawą. Tym samym nie zaistniała przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. Przeświadczenie strony o zaistnieniu przesłanek uprawniających do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 KPA jest jedynie stanowiskiem strony a r ozstrzygnięcie należy do organu. Na uwagę zasługuje fakt, że instytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decyzji ww. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 cz erwca 2023 r., III OSK 2411/21). Fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w chwili kontroli. W związku z powyższym, zaistnienie przesłank i zaprzestania naruszania prawa, co zostało przyjęte przez organ I instancji i nie jest sporne w niniejszym postępowaniu, nie powoduje obligatoryjnego obowiązku zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA. W prz ypadku odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA, to zaprzestanie naruszania prawa nie jest jedyną przesłanką, która powinna być spełniona aby w stosunku do strony można było zastosować tę instytucję. Mająca miejsce w niniejszej sprawi e okoliczność zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzone w chwili kontroli. Przesłanka zaprzestania naruszania prawa jest rozumiana jako zaprzestan ie niedopełnienia obowiązku lub naruszenia zakazu jako zachowania ciągłego, trwałego lub powtarzalnego, polegającego na działaniu lub zaniechaniu. (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 marca 2021 r., III SA/Łd 946/20). W orz ecznictwie sądów administracyjnych wychodzi się z założenia, że zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary. W swoim wyroku z dnia 9 lutego 2021 r., (sygn. akt: VII SA/Wa 1485/20) Woje wódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł: „ (…) odstąpienie od nałożenia kary jest uwarunkowane spełnieniem drugiego z warunków wymienionych w tym przepisie, tj. zaprzestania przez stronę naruszania prawa, a zatem przywrócenie przez stronę stanu zgodn ego z prawem. Z kolei zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary, jeżeli waga naruszenia prawa nie była znikoma.” Poza tym usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem na ruszania prawa. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów lecz należy usunąć skutki naruszenia. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19). Powyższe jest niemożliwe w przypadku gdy chodzi o obowiązek informacyjny, ponieważ jest to niewykonalne po zawarciu umowy z konsumentem. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę zosta ła uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i up rzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepis art. 189f § 1 pkt 2 KPA nie ma w tym przypadku zastosowania, ponieważ inny organ nie nakładał na przedsiębiorcę na terenie podlegającemu 21 kognicji Kujawsko - Pomorskiego WIIH kar pieniężnych za naruszeni e przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierd zonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli str ona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że art. 189f § 2 KPA nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właści wych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonan a po zawarciu umów z konsumentami. Powyższy przepis nie ma zastosowania w stosunku do naruszenia obowiązków informacyjnych ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie celów, dla których m iałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przede wszystkim nie jest możliwe ustalenie kręgu podmiotów czyli konsumentów płacących gotówką czy pobierających paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest n ieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W swoim wyroku z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna.” Kara pieniężna za narusz enie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach pełni funkcję represyjną i prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Dlatego te ż nie jest możliwe zastosowanie art. 189f § 2 KPA, ponieważ celem jest prewencja ogólna i szczególna. Z uwagi na to, że art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 3 KPA może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna, to należy wskazać, że spełnienie celów dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna nie mogłoby mieć w tym przypadku miejsca. Przede wszystkim należy wskazać, że obo wiązek informacyjny określony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ma charakter przedumowny, czyli dotyczy informowania konsumentów przed zawarciem umowy. Tym samym zarzut niezastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od nałożenia kary jest oczywiście bezzasadny. Ad. III Wnioski strony Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa. 22 Prezes Urzędu nie znajduje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania w całości. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić , że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez organ drugiej instancji. Prezes Ur zędu przychylił się tym samym d o ustaleń poczynionych w toku postępowania przez organ pierwszej instancji oraz uznał, iż Kujawsko - Pomorski WIIH zasadnie nałożył na przedsiębiorcę, karę pieniężną w wysokości 20 000 zł (dwadzieścia tysięcy złotych), w związk u z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, polegających na nieuwidocznieniu w miejscu sprzedaży detalicznej cen w przypadku 7 towarów a także cen i cen jednostkowych w przypadku 33 towarów . Tym samym decyzja Kuj awsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy nr PHU - 10/2024 (sygn. akt PHU.8361.1.185.2023 i NRB.8361.152.2023) z 29 lutego 2024 powinna pozostać w obrocie prawnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w s entencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/