DIH-IV-39/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 1 lipca 2024 r. DIH - 4.707.28.2024 .TN DECYZJA DIH - 4. 39 .2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 202 4 r. poz. 572 ), zwanej dalej „ kpa ”, art. 1 ust. 3,art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowe j ”, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, po rozpatrzeniu odwołania z 6 marca b r., wniesionego przez pełnomocnika substytucyjnego reprezentując ego SHELL POLSKA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, z siedzibą w Warszawie, od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (Nr akt kontroli: UH.8361.238.2023) z 21 lutego b r. wydanej w przedmiocie nałożenia na ww. przedsiębio rcę kary pieniężnej w wysokości 5 100 zł (pięć tysięcy sto złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach za brak uwidocznienia cen oraz uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen , co stanowi naruszenie obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ww. ustawy oraz z uwagi na naruszenie wymagań określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług ( Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen”, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „Wielkopolskim WIIH”, „organem pierwszej instancji”, wpłynęło 18 marca br. o dwołanie z 6 marca br., wniesione przez pełnomocnika substytucyjnego reprezentującego SHELL POLSKA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ (dalej jako „przedsiębiorca ”, „strona”) od decyzji Wielkopolskiego WIIH (nr akt kontroli: UH.8361.238.2023) z 21 lutego 2024 r. Na podstawie ww. decyzji Wielkopolski WIIH nałożył na przedsiębiorcę kar ę pieniężn ą w wysokości 5 100 zł za brak uwidocznienia cen oraz uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen , co stanowi naruszenie obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ww. ustawy oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Pismem z dnia 22 marca br. Wielkopolsk i WIIH przekazał ww. odwołanie Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanym dalej „Prezesem Urzędu” , „organem drugiej instancji”. Odwołanie zostało nadane za pośrednictwem operatora publicznych usług pocztowych 6 marca br. a decyzja została doręczona stronie 26 lutego br. 2 W swoim odwołaniu strona zaskarżyła w całości decyzję Wielkopolskiego WIIH oraz wniosła następujące zarzuty: 1) z arzuty naruszeni a wskazanych poniżej przepisów postępowania, tj.: a) zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 kpa , poprz ez jego błędne zastosowanie i w efekcie zaniechanie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy waga rzeczywistego uchybienia była znikoma, zaś zaistniałe nieprawidłowości zostały niezwłocznie usunięte; b) zarzut naruszenia art. 7 kpa w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa , poprzez uchybienie obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz ustalenia stanu faktycznego sprawy i w efekcie błędne uznanie, iż ceny paliw uwidoczniono w sposób nieprawidłowy, podczas gdy ceny wszystkich paliw faktycznie były uwidocznione w sposób czytelny dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, poruszających się po drogach publicznych na podstawowym znaku cenowym, którego o rgan pierwszej instancji nie wziął pod uwagę . 2) naruszenie wskazanych poniżej przepisów prawa materialnego, tj.: a) zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 u stawy, poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy s trona wykonywała należycie obowiązki określone w u stawie i r ozporządzeniu; b) zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 u stawy, poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, w sytuacji gdy s trona w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidoczniła cenę paliwa w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen tj. w sposób prawidłowy; c) zarzut naruszenia § 12 ust. 1 r ozporządzenia, poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, w sytuacji gdy ceny paliw uwidocznione były w sposób czytelny dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, poruszających się po drogach publicznych. Jednocześnie, s trona wniosła następujące wnioski : 1) na podstawie art. 132 § 1 kpa strona wniosła o zmianę decyzji w całości, wydanej przez o rgan pierwszej instancji, poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczen iu w zakresie dotyczącym kontroli towarów sklepowych oraz umorzenie postępowania w pozostałym zakresie; 2) w przypadku braku uwzględnienia wniosku określonego w punkcie 1 powyżej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decy zji przez o rgan odwoławczy w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez o rgan pierwszej instancji; 3) dodatkowo strona wniosła o przeprowadzenie postępowania dowodowego uwzględniającego przepisy działu II rozdziału 4 kpa , w tym art. 84 § 1 kpa przewidującego możliwość korzystania z opinii biegłych, a także art. 78 § 1 kpa poprzez przeprowadzenie dowodu z załączonej do niniejszego odwołania fotografii, z uwagi, iż przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca istotne znaczeni e dla sprawy. Prezes Urzędu ustalił następujący stan faktyczny sprawy. Inspektorzy Wielkopolskiego WIIH przeprowadzili kontrolę od 27 września do 4 października 2023 r . na stacji paliw należącej do przedsiębiorcy, zlokalizowanej w miejscowości Brzeźno . Pod czas kontroli dokonano oceny prawidłowości uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów oraz rzetelności uwidaczniania cen towarów oferowanych do sprzedaży detalicznej. Przestrzeganie obowiązku informowania o cenach oraz prawidłowości sposobu uwidaczniani a 3 tej informacji, sprawdzono, poddając ocenie 108 partii towarów oraz 5 rodzajów paliw oferowanych do sprzedaży. W przypadku 2 rodzajów paliw informacje określające rodzaj paliwa i cenę za litr umieszczone były wyłącznie bezpośrednio na dystrybutorze (info rmacja wyświetla się w trakcie tankowania paliwa). W przypadku 2 rodzajów paliw, tj.: Shell V - Power 95, Shell V - Power Diesel informacje dotyczące nazwy oraz ceny za 1 litr paliwa nie były uwidocznione na pylonie usytuowanym przy wjeździe na stację benzynow ą, ani w innym miejscu, w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, poruszających się po drogach publicznych. Pylon zawierał ceny wyłącznie trzech rodzajów paliw tj.: FuelSave Diesel, FuelSave 95, LPG. Nieuwidocz nienie cen paliw w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, poruszających się po drogach publicznych, jest niezgodne z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach i stanowi naruszenie obowiązków wynikających z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Ponadto w toku kontroli w przypadku 13 na 108 towarów skontrolowanych pod kątem rzetelności uwidaczniania cen, stwierdzono brak zgodności cen uwidocznionych w miejscu sprzedaży detalicznej z cenami z aprogramowanymi w kasie fiskalnej, tj.: 1) w hisky Johnnie Walker Red Label, 40 % obj., cena wg wywieszki cenowej 129,99 zł, cena na paragonie 139,99 zł, 2) w ódka STOOK Prestige, a 500 ml, 40 % obj., cena wg wywieszki cenowej 49,99 zł, cena na paragonie 35,99 zł, 3) w afel Prince Polo kokosowy XXL, 50 g, cena wg wywieszki cenowej 3,99 zł, cena na paragonie 4,49 zł, 4) h aribo DROPSY OWOCOWE, 45 g, cena wg wywieszki cenowej 4,49 zł, cena na paragonie 4,99 zł, 5) c iastka Milka PIEGUSKI, 135 g, cena wg wywieszki cenowej 8,49 zł , cena na paragonie 9,49 zł, 6) d ropsy HALLS COOLWAVE (NIEBIESKIE) 35,5 g, cena wg wywieszki cenowej 4,69 zł, cena na paragonie 4,99 zł, 7) n apój Bracia Sadownicy Letnie jabłko, 500 ml, cena wg wywieszki cenowej 6,49 zł, cena na paragonie 6,99 zł, 8) n apój Tymbark PO PROSTU NAPÓJ wiśnia/ granat/ jabłko 0,4 l, cena wg wywieszki cenowej 4,89 zł, cena na paragonie 4,49 zł, 9) n apój Coca Cola ZERO 0,85 3, cena wg wywieszki cenowej 8,49 zł, cena na paragonie 9,49 zł, 10) p reparat d o czyszczenia wnętrza samochodu SONAX 500 ml, c ena wg wywieszki cenowej 25,99 zł, cena na paragonie 27,99 zł, 11) p reparat d o usuwania owadów SONAX a"500 ml, cena wg wywieszki cenowej 31,99 zł, cena na paragonie 34,99 zł, 12) p iwo Żywiec BIAŁE pszeniczne, 500 ml, 0,0 % obj., cena wg wywieszki cenowej 5,59 zł, cena na paragonie 5,99 zł, 13) p iwo CAPTAIN JACK PIRATE ORANGE, 0,4 l , 6 % obj., cena wg wywieszki cenowej 5,89 zł, cena na paragonie 7,29 zł. Powyższe stanowi naruszenie obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach i w konsekwencji n arusza interesy konsumentów . 4 Wielkopolski WIIH pismem z 5 stycznia b r. nr UH.8361.283.2023 (doręczonym 11 stycznia 2024 r.), zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Stronę pouczono, że może brać czynny udział w każdym stadium postępowania, w szczególności może zapoznać się ze zgromadzonymi materiałami, wypowiadać się co do zebranych dowodów, a także przedstawić stanowisko w powyższej sprawie o raz składać wnioski dowodowe, w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, co stanowi realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, o której mowa w art. 10 § 1 kpa . Strona pisme m z 25 stycznia b r. wniosła o odstąpienie od nakładania kary, ewentualnie o miarkowanie wysokości kary, poprzez ustalenie jej najniższego wymiaru, ze względu na fakt, iż stopień naruszenia obowiązków, w tym ich charakter, waga i czas trwania były znikome. Strona wskazała, że jej zdaniem, ceny wszystkich rodzajów paliwa oferowanych do sprzedaży zostały prawidłowo uwidocznione na „monolicie cenowym", usytuowanym w pobliżu pasa drogowego. Przedsiębiorca nie neguje natomiast ustaleń kontroli w zakresie rozbieżn ości między pomiędzy cenami towarów uwidocznionymi na półce, a cenami zakodowanymi w kasie fiskalnej, wskazując jednocześnie, że spółka w trybie natychmiastowym usunęła nieprawidłowości, doprowadzając do stanu zgodnego z wymogami przepisów prawa, co rzutow ać powinno na wymiar administracyjnej kary pieniężnej, nakładanej w trybie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Wielkopolski WIIH decyzją ( n r akt kontroli: UH.8361.238.2023) z 21 lutego b r. nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5 100 zł na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach za brak uwidocznienia cen oraz uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości i uniemożliwiający porównanie cen , co stanowi naruszenie obowiązków wynikających z art. 4 us t. 1 ww. ustawy oraz z uwagi na naruszenie wymagań określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Prezes Urzędu pismem z 1 0 kwietnia br . zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Strona zapoznała się z aktami i nie zajęła stanowiska w sprawie. Prezes Urzędu zważył co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznani e i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji o rganu pierwszej instancji. W toku postępowania o rgan odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie s trony jest uzasadnione oraz spr awdza , czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspek cji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Po przeanalizowaniu a kt sprawy , Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu 5 stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.” Jednoznaczność oraz możliwość porównania cen stanowią podstawowe wytyczne przy uwidacznianiu cen towarów i usług na poziomie sprzedaży detalicznej. Uwidacznianie cen ma charakter wizualny. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach nakłada na przedsiębiorcę obowiązek uwidaczniania cen, co jest czynnością materialno - techniczną. Synonimem do uwidaczniania cen jest ich prezentowanie, ekspozycja, pokazywanie, demonstrowanie. Uwidocznienie ceny na gruncie w w. ustawy przejawia się w formie czynności materialno - technicznych polegających na prezentowaniu ceny. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen: „1. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. 2.Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia s ię w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu.” Powyższe oznacza, że cena , cena jednostkowa oraz informacja o obniżonej cenie powinna być uwidoczniona na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentó w. Cena należy do podstawowych, istotnych elementów zawieranych umów sprzedaży wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji przez konsumentów o zawarciu konkretnej umowy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach , cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, kt órą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę. W świetle powyższego , nie ulega wątpliwości, iż zarówno fizyczny brak ceny jak i rozbieżność pomiędzy ceną uwidocznioną a ceną zakodowaną w kasie (tzw. rozbieżność „półka – kasa”) wy wołuje ten skutek iż, konsument nie ma należytej informacji na temat oferowanego towaru (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 8 listopada 2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 1400/19: „ Tym samym klienci poszukujący towarów w tym właśnie dziale sklepu, istotnie pozbawieni zostali podstawowej informacji, która winna im zostać zapewniona przez Skarżącą, a więc ceny produktu. Bez tej podstawowej informacji trudno mówić o realizacji jednej z dyrektyw ujętych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach a więc umożliwieni u klientom porównania cen konkurencyjnych towarów. ” W myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, na stacjach benzynowych ceny paliw oznacza się i podaje w taki sposób, aby były one wyraźne i czytelne dla kierowców pojazdów poruszających s ię po drogach publicznych i zbliżających się do stacji benzynowej. Natomiast § 12 ust. 2 wskazuje, że § 12 ust. 1 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy wynajmującego lub ochraniającego garaże, zadaszone wiaty oraz miejsca parkingowe albo przyjmującego na przechowanie pojazdy samochodowe. Jedynie podanie cen w sposób 6 wskazany w § 12 ust. 2 w związku z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia wypełnia dyspozycję art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, tj. wymóg zapewnienia jednoznaczności, braku wątpliwości o raz umożliwienia porównania cen oferowanych usług. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze de cyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł.” O dnosząc się do naruszenia przez stronę wymagań określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, Prezes Urzędu ustalił następujący stan faktyczny. 27 września 2023 r. sprawdzono prawidłowość uwidaczniania cen na oferowane do sprzedaży rodzaje paliw. W ofercie handlowej kontrolowanej placówki znajd owało się 5 rodzajów paliw tj.: olej napędowy FuelSave Diesel, w cenie 6,02 zł/l, benzyna FuelSave 95, w cenie 5,99 zł/l, LPG, w cenie 2 ,98 zł/l, Shell V - Power Diesel, w cenie 6,49 zł/l, Shell V - Power 95, w cenie 6,54 zł/l. Przestrzeganie obowiązku uwidaczniania cen sprawdzono poddając ocenie 5 rodzajów paliw oferowanych do sprzedaży. W trzech przypadkach tj.: olej napędowy FuelSave Diesel , benzyna FuelSave 95, LPG, stwierdzono umieszczenie informacji określającej rodzaj paliwa i cenę za litr: bezpośrednio na dystrybutorze (informacja wyświetlana w trakcie tankowania paliwa) oraz na pylonie usytuowanym przy wjeździe na stację. Natomiast w d wóch przypadkach tj.: Shell V - Power Diesel, Shell V - Power 95, informacje określające rodzaj paliwa i cenę za litr umieszczone były wyłącznie bezpośrednio na dystrybutorze (informacja wyświetla na w trakcie tankowania paliwa). W przypadku dwóch rodzajów pali w stwierdzono brak uwidocznienia ceny za litr paliwa na pylonie usytuowanym przy wjeździe na stację benzynową. W czasie trwania kontroli, na żądanie inspektorów ceny paliw zostały uwidocznione zgodnie z wymogami prawa. Zdjęcia załączono do akt sprawy. Osob a upoważniona do reprezentowania spółki złożyła w toku kontroli pisemne oświadczenie, w którym poinformowała, że monolit/pylon cenowy ma miejsce na 3 ceny podstawowych paliw, cena dw ó ch pozosta ł ych nie jest uwidoczniona. Przed dystrybutorem nie ma widoczny ch cen na ż adne paliwo, dopiero w momencie tankowania po podniesieniu pistoletu pokazuje si ę cena za litr tankowanego paliwa. Shell do ł o ż y dodatkowe panele , kt ó re wy ś wietl ą dodatkowe ceny paliw. Personel ma dost ę p na bie żą co do aktualnych cen paliw i informuje o tym klienta. Ceny paliw zmieniaj ą si ę automatycznie przez centrale Shell na kasie i na dystrybutorach, natomiast monolit/pylon jest zmieniany r ę cznie i mog ą by ć minutowe op óź nienia, ale w razie reklamacji jest rozpatrywana na korzy ść klienta po przez zwrot nadp ł aconej r óż nicy. Do protokołu kontroli zostało załączone zdjęcie pylonu, na którym ewidentnie widać, że zostały uwidocznione trzy ceny paliw. Dodatkowo do protokołu kontroli załączono zdjęcia dystrybutorów. Strona do swojego odwołania załą czyła zdjęcie dodatkowe jednocześnie wnosząc o przeprowadzenie postępowania dowodowego uwzględniającego przepisy działu II rozdziału 4 kpa , w tym art. 84 § 1 kpa przewidującego możliwość korzystania z opinii biegłych, a także art. 78 § 1 kpa poprzez przeprowadzenie dowodu z załączonej do odwołania fotografii, z uwagi, iż przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy. 7 Ustosunkowując się do tego wniosku, Prezes Urzędu informuje co następuje. Zdjęcie dotyczy pylonu, k tóry prezentuje ceny wszystkich 5 paliw. Pylon jest usytuowany na trawie, w oddali widać zarysy stacji benzynowej. Protokół kontroli nie zawiera zdjęcia tego pylonu. Na zdjęciu widać, że ceny wszystkich pięciu paliw zostały uwidocznione, ale nie są to ceny paliw z dnia kontroli, czyli 27 września 2023 r., co oznacza, że zdjęcie zostało wykonane w innym czasie, po stwierdzeniu nieprawidłowości w czasie kontroli. Protokół kontroli został podpisany 4 października 2023 r. bez wniesienia uwag. Tym samym nie możn a uznać, że pylon, na który powołuje się strona istniał 27 września 2023 r. Tym samym dowód ten jest nieprzydatny dla rozpatrzenia sprawy oraz dla stwierdzenia braku naruszenia przez stronę § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia i wypełnia dyspozycję art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Adekwatnie nie jest zasadne żądanie powoływani a biegł ych . W myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2022 r., II GSK 977/20: „Dowód z opinii biegłego powinien być dopuszczony dopiero wówczas, gdy po prz eprowadzeniu postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych okaże się, że pełna ocena wyników tego postępowania wymaga bliższego poznania reguł istniejących w danej dziedzinie. Biegły powinien odnieść się do konkretnych kwestii przedstawionych mu j ako budzące wątpliwości lub wyjaśnić obowiązujące zasady ogólne w danej dziedzinie. Rolą biegłego nie jest, dokonywanie ustaleń faktycznych rozpoznawanej sprawy, lecz wypowiedzenie się co do tych okoliczności poprzez wyrażenie opinii na podstawie posiadany ch przez siebie wiadomości fachowych i na podstawie swego doświadczenia zawodowego.” Organ pierwszej instancji ocenił i udokumentował w protokole kontroli sposób prezentowania cen paliw na kontrolowanej stacji. Organ pierwszej instancji uznał, że na pyloni e usytuowanym przy wjeździe na stację benzynową, a więc na pylonie, który pełnił rolę informacji o cenach paliw w sposób najbardziej zbliżony do wymogów informacji, o której mowa w §12 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen nie były uwidocznione wszyst kie informacje o paliwach dostępnych na stacji. Nie są w tym zakresie konieczne pomiary specjalistyczne biegłego, albowiem rozporządzenie nie narzuca określonych norm odległości w sposób precyzyjny. Tym samym organ nie musiał dokonywać konkretnych pomiarów , jednakże mógł w oparciu o własne czynności kontrolne postawić się w roli konsumenta i stwierdzić , czy uwidocznione ceny były czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji. Strona w swoim odwołaniu podniosła, że w dniu kontroli, na stacji benzynowej znajdowały się dwa znaki z cenami paliw usytuowane przy drodze publicznej - tj. tzw. monolit cenowy (znak cenowy służący do prezentowania wyłączenie cen, zawierający informację o wszystkich cenach oferowanych paliw) oraz dodatkowy tzw. pylon rek lamowy prezentujący znak towarowy Shell, a zawierający dodatkową informację o cenach paliw podstawowych. „ W czasie trwania kontroli, inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego WIIH , stwierdzili, że ceny paliw nie są uwidocznione w sposób jednoznaczny, nieb udzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen, wyłącznie z tego względu, iż dodatkowy pylon reklamowy zawierał informację jedynie o cenach paliw podstawowych. ” Pylon reklamowy zlokalizowany przy wjeździe na stację benzynową, został usytuowany w tym miejscu wyłącznie dla celów reklamowych. Intencją jego lokalizacji jest prezentacja znaku towarowego Shell. Ceny, które zostały umieszczone na pylonie reklamowym, mają charakter informacji dodatkowej (zgodnej z cenami znajdującymi się na monolicie cenowym oraz dystrybutorach - zgodność 8 ta nie jest kwestionowana przez o rgan pierwszej instancji, kwestionowany jest natomiast zakres informacji). Faktem jest, że wszystkie ceny paliw, umieszczone zostały w sposób jednoznaczny na monolicie cenowym zlokalizowanym p omiędzy budynkiem stacji paliw a pasem ruchu. Monolit cenowy, na którym widnieją wszystkie ceny paliw (także w dniu kontroli widniały, co nie jest kwestią sporną), stanowi przejaw spełnienia obowiązków oraz wymagań określonych w u stawie i r ozporządzeniu. N atomiast pylon reklamowy stanowi wyłącznie funkcję pomocniczą w stosunku do monolitu cenowego (znaku cenowego), który pełni bardziej funkcję prezentowania znaku towarowego Shell. Ponadto na poparcie stanowiska, iż pylon reklamowy stanowi wyłącznie funkcję pomocniczą w zakresie informacji o cenach, stanowi brak możliwości zaprezentowania na nim więcej niż trzech cen, tj. cen paliw podstawowych (stale dostępnych): Shell FuelSave 95, Shell FuelSave Diesel, LPG. Jak zostało nadmienione w protokole kontroli insp ektorzy, w ogóle nie poruszyli kwestii monolitu cenowego oraz faktu, że były na nim uwidocznione wszystkie ceny paliw oferowanych do sprzedaży na stacji. Organ pierwszej instancji nie odniósł się w żadnym miejscu do lokalizacji i treści monolitu cenowego z wierającego wszystkie ceny paliw, skupiając się na analizie treści dodatkowego pylony reklamowego, nie zarzucając braku czytelności lub widoczności prezentowanych cen, a jedynie zarzucając brak cen paliw dodatkowych, które de facto były umieszczone na pods tawowym monolicie cenowym bliżej pasa ruchu. Ceny paliw wbrew ustaleniom o rganu pierwszej instancji były zatem widoczne oraz czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, poruszających się po drogach publicznych, zaś organ pominął w swych ust aleniach istnienie monolitu cenowego. Należy mieć również na uwadze, że nigdy nie zaistniała sytuacja, aby klient lub konsument skarżył się na brak widoczności cen paliw, na którejkolwiek stacji paliw Shell. Odnosząc się do powyższych zarzutów, Prezes Urzę du informuje co następuje. Przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen stanowi, iż na stacjach benzynowych ceny paliw uwidacznia się w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, poruszających się po drogach publicznych. U stawodawca posługuje się więc wprost określeniem "ceny paliw", co należy rozumieć jako ceny wszystkich paliw, a nie ceny wybranych paliw. Kwestia przywoływana przez stronę, że monolit/pylon cenowy ma miejsce na 3 ceny podstawowych paliw a cena dwóch pozost ałych paliw nie jest uwidoczniona, ma wyłącznie charakter organizacyjny i techniczny, za co odpowiada strona. Ceny paliw mają być w rezultacie działań przedsiębiorcy widoczne i czytelne dla kierowców zbliżających się do stacji po drodze publicznej, bez konieczności zjechania na stację w celu zapoznania się z cenami. W ocenie organu kierowca jadący pojazdem winien otrzymywać informacje, umożliwiające mu wybór paliwa. Tak więc ceny wszystkich paliw, powinny być uwidocznione w identyczny, zgodny z ww. prze pisami sposób. P owyższe naruszenie uniemożliwiało kierowcom pojazdów poruszających się po drogach publicznych i zbliżających się do stacji benzynowej zapoznanie się z wysokością ceny wszystkich paliw oferowanych na stacji, bez konieczności zjechania z drog i publicznej i wjechania na teren stacji, tym samym naruszało przepisy określone w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W swoim wyroku z 9 października 2019 r. II GSK 710/19 (dotyc zącym tego samego przedsiębiorcy) NSA orzekł: „ § 12 ust. 1 rozporządzenia nie można wykładać w oderwaniu od normy art. 4 ust. 1 ustawy (…), jak i w oderwaniu od pozostałych regulacji aktu 9 wykonawczego, co prowadzi do wniosku, iż ceny (ceny jednostkowe) pa liw na stacjach benzynowych mają być uwidaczniane w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen, co precyzuje rozporządzenie – w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, porusza jących się po drogach publicznych. (…) W szystkie ceny, wszystkich paliw sprzedawanych na stacji benzynowej muszą być na takiej stacji uwidaczniane w sposób określony przepisem art. 4 ust. 1 ustawy oraz dookreślony paragrafem 12 ust. 1 rozporządzenia. W oce nie NSA, takie rozwiązanie ma przede wszystkim chronić interes konsumentów i umożliwiać im dokonywanie optymalnych wyborów co do tego jakie paliwo i za jaką konkretnie cenę na określonej stacji benzynowej kupią. ” Przede wszystkim należy stwierdzić, że prot okół kontroli nie zawiera informacji o istnieniu drugiego pylonu, na którym były uwidocznione wszystkie ceny. Powyższy pylon, jeżeli istniał w dniu kontroli, to nie był widoczny dla inspektorów. Inspektorzy nie poruszyli kwestii monolitu cenowego oraz fakt u, że były na nim uwidocznione wszystkie ceny paliw oferowanych do sprzedaży na stacji, ponieważ go nie widzieli. Gdyby ten monolit istniał w dniu kontroli lub gdyby był widoczny, to jego istnienie zostałoby uwzględnione w protokole kontroli. Oprócz tego, że zdjęcie dołączone do odwołania zawiera ceny paliw, które nie obowiązywały w dniu kontroli , to dodatkowo należy wskazać, że na zdjęciu nie można zidentyfikować, że dotyczy ono stacji benzynowej poddanej kontroli . Dodatkowo należy przywołać oświadczenie z łożone przez pełnomocnika przedsiębiorcy, że przed dystrybutorem nie ma widocznych cen na żadne paliwo, dopiero w momencie tankowania po podniesieniu pistoletu pokazuje się cena za litr tankowanego paliwa. Strona przywołuje rozbudowaną argumentację, zgodni e z którą pylon reklamowy zlokalizowany przy wjeździe na stację benzynową, został usytuowany w tym miejscu wyłącznie dla celów reklamowych, stanowi wyłącznie funkcję pomocniczą i pełni bardziej funkcję prezentowania znaku towarowego Shell. Powyższa argumen tacja jest nietrafna, ponieważ na pylonie tym znajdowały się wyszczególnione 3 paliwa, czyli towary. W myśl art. 4 ust. 5 ustawy o informowaniu o cenach: „Do reklamy towaru lub usługi wraz z ceną przepisy ust. 1 - 4 stosuje się odpowiednio.” Tym samym jeżeli strona interpretuje, że pylon ten pełnił funkcję prezentowania znaku towarowego Shell, to nie powinny się na nim znajdować ceny paliw lub powinny znajdować się na nim wszystkie ceny paliw, o czym jest mowa § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniani a cen. Jeżeli strona kwalifikuje ten pylon jako reklamę, z uwagi na wyszczególnienie 3 cen paliw, to do reklamy ma zastosowanie przepis art. 4 ust. 1 ww. ustawy. Również w przypadku kwalifikacji tego pylona jako reklamy towarów, strona powinna uwidocznić ceny w sposób jasny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównacie cen, ceny wszystkich paliw oferowanych na stacji benzynowej. Uwidocznienie cen tylko 3 towarów (paliw) na pylonie również w przypadku kwalifikacji tego uwidaczniania na pylonie jako rek lamy stanowi adekwatnie naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Dlatego też argumentacja strony jest nietrafna i nie zmienia stanu faktycznego ani prawnego w sprawie. Trudn o uznać za zasadną argumentację odwołującego się, zgodnie z którą ceny mogą być prezentowane na dwóch różnych pylonach. Owszem praktyka taka nie jest zakazana, o ile ceny te będą spełniały wymóg czytelności dla kierowców. Jeśli jednak kierowca dostrzega na jpierw jeden z pylonów i dopiero po jakimś czasie (po wjeździe) drugi pylon to trudno 10 uznać, aby warunek ten został spełniony. Zamysł ustawodawcy był bowiem jednoznaczny. Cena ma być widoczna z drogi i informacja o cenie oraz o produktach nie może budzić w ątpliwości. Przeciętny konsument nie zakłada, że cena prezentowana na pylonie reklamowym jest uzupełniana następnie innym pylonem i dopiero na tym drugim znajduje się informacja kompletna, tym bardziej, że pylon reklamowy jest bardziej wyeksponowany i znan y konsumentom. Nie ma przy tym znaczenia praktyka na innych stacjach, na którą powołuje się odwołujący. Na tej podstawie, P rezes Urzędu stwierdza, że zasadne było stwierdzenie naruszenia przez stronę art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Tym samym chybione są zarzuty naruszenia art. 7 kpa w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa , poprzez uchybienie obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowe go oraz ustalenia stanu faktycznego sprawy i w efekcie błędne uznanie, iż ceny paliw uwidoczniono w sposób nieprawidłowy, podczas gdy ceny wszystkich paliw faktycznie były uwidocznione w sposób czytelny dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, po ruszających się po drogach publicznych na podstawowym znaku cenowym, którego o rgan pierwszej instancji nie wziął pod uwagę. Również zarzuty naruszenia art. 4 ust. 1 u stawy, poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, w sytuacji gdy s trona w miejscu sprzeda ży detalicznej i świadczenia usług uwidoczniła cenę paliwa w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen tj. w sposób prawidłowy oraz zarzut naruszenia § 12 ust. 1 r ozporządzenia, poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, w sytuacji gdy ceny paliw uwidocznione były w sposób czytelny dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, poruszających się po drogach publicznych są oczywiście bezzasadne. Niespójność cen uwidocznionych przy towarach z cenami zakodowanymi w system ie kasowym (czyli naruszenie typu półka - kasa) świadczy o spełnieniu przesłanek z art. 4 ust. 1 poprzez uwidacznianie cen w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości i uniemożliwiający porównanie cen. W przypadku 13 na 108 skontrolowanych towarów pod kątem rzetelności uwidaczniania cen, stwierdzono brak zgodności cen uwidocznionych w miejscu sprzedaży detalicznej z cenami zaprogramowanymi w kasie fiskalnej. Ceny na półkach były niższe w przypadku 12 towarów, natomiast ceny pobierane w kasie fiskalnej b yły wyższe. Rozbieżność cenowa kształtowała się w granicach od kilkudziesięciu groszy do 10 zł, co jest ewidentnym naruszeniem art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. W przypadku w hisky Johnnie Walker Red Label cena w kasie fiskalnej była wyższa aż o 10 zł. Tylko w jednym przypadku n apoju Tymbark PO PROSTU NAPÓJ wiśnia/ granat/ jabłko 0,4 l , cena w kasie była niższa o 40 gr. Cena musi być łatwo dostrzegalna i czytelna, tak aby konsument nie musiał poszukiwać sposobów na jej ustalenie. Zgodnie z wyroki em NSA z 7.12.2001 r. (III SA 2159/01, Legalis): „W interesie każdego kupującego leży bowiem natychmiastowe uzyskanie informacji o cenie nabywanego towaru, bez uciekania się do takich sposobów jak używanie rozmieszczonych w różnych punktach sklepu czytnikó w czy też sprawdzenie ceny towaru w kasie”. Umieszczanie cen powinno być dokonywane w sposób, który zapewnia, że nie można pomylić ceny towaru z ceną innego towaru. Udzielenie ustnych informacji, np. przez sprzedawców w zakresie wysokości ceny nie spełnia wymagań art. 4 ust. 1 w w. ustawy także z tego 11 powodu, że w przedmiotowym artykule wprost zawarto obowiązek uwidaczniania ceny w miejscu sprzedaży. Uwidocznieniem jest przedstawienie informacji w sposób widoczny, łatwy i bezpośrednio dostępny dla kupującyc h, tak, aby sami mogli zaznajomić się z tymi informacjami. Cena stanowi świadczenie pieniężne w zamian za nabycie danego produktu. W swoim wyroku z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie C - 476/14 Citroën Commerce GmbH TSUE orzekł w pkt. 36 i 37 uzasadnienia wyroku : (…) Jako cena końcowa, cena sprzedaży musi obejmować konieczne i przewidywalne elementy ceny, które obligatoryjnie obciążają konsumenta i które stanowią świadczenie pieniężne w zamian za nabycie danego produktu.” W innym wyroku z dnia 26 października 20 16 r w sprawie C 611/14 Canal Digital Danmark A/S, (ECLI:EU:C:2016:800) TSUE wskazał w pkt 46 - 47: „Należy zaznaczyć w tym względzie, że cena jest w zasadzie elementem rozstrzygającym w oczach przeciętnego konsumenta, gdy ma on podjąć decyzję dotyczącą tran sakcji. Gdy cena składa się z kilku elementów, przy ocenie, czy odnośna praktyka handlowa może spowodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął, szczególne znaczenie ma okoliczność, że pominięty lub przedstawiony w mniej widoczny sposób składnik stanowi znaczący element ceny całkowitej.” Przepisy ustawy o informowaniu o cenach i rozporządzenia wykonawczego należy interpretować ściśle. Teza wyroku NSA z 9 października 2019 r. sygn. akt II GSK 710/1 9 stanowiąca, że o przydatności uwidaczniania ceny nie może każdorazowo decydować przedsiębiorca, przyjmując swoje własne kryteria celowości informowania o cenach odpowiednich produktów została utrzymana i przywołana w treści uzasadnienia wyroku NSA z 28 września 2021 r. (sygn. akt II GSK 805/21). Prezes Urzędu podkreśla, że nie ma przepisów regulujących sposób typowania produktów do kontroli, stąd inspektor w toku kontroli dokonuje wyboru produktów, uwzględniając zakres przedmiotowy kontroli. W toku kontr oli nie ma możliwości sprawdzenia wszystkich produktów znajdujących się w ofercie handlowej danej placówki, a jedynie sprawdzana jest ich część. W omawianym przypadku było to 108 rodzajów produktów (poza paliwami) i tylko do tej części można było odnieść s twierdzone nieprawidłowości dotyczące 13 rodzajów produktów. Tym samym procentowy udział stwierdzonych niezgodności w stosunku do ilości skontrolowanych towarów wynosi 12 %. Ta wartość miała swoje przełożenie na cały asortyment towarów dostępnych w sklepie jak również została uwzględniona przy ocenie przesłanki stopnia naruszenia obowiązków określonej w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i przy ocenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 kpa . Nie ulega wąt pliwości, że udział niezgodności w stosunku do ilości skontrolowanych towarów jest wartością wysoką i niekwalifikującą się do stwierdzenia znikomej wagi naruszenia prawa. Danymi wiarygodnymi i rzetelnymi stanowiącymi podstawę referencyjną jest ilość skontrolowanych towarów, a nie wielkość asortymentu. Należy zwrócić uwagę, że w dyrektywach wymiaru kary (art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach) nie ma żadnego odniesieni a do wielkości asortymentu, a przedmiotem kontroli nie jest badanie wielkości asortymentu. Inspektorzy kontrolują te towary, które są oferowane do sprzedaży konsumentom w dniu kontroli. Tym samym wielkość asortymentu nie stanowi okoliczności 12 łagodzącej prz y ustalaniu wymiaru kary czy przy ocenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne było stwierdzenie naruszenia przez stronę art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z uwidacznianiem cen na półkach w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości i uniemożliwiający porównanie cen. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor Inspekc ji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł.” Nawet jednorazowe naruszenie obowiązków określonych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów stanowi delikt administracyjny. Tym samym każdy przedsiębiorca dop uszczający się takiego deliktu podlega administracyjnej karze pieniężnej. Strona nie neguje ustaleń kontroli w zakresie rozbieżności między pomiędzy cenami towarów uwidocznionymi na półce, a cenami zakodowanymi w kasie fiskalnej, wskazując jednocześnie, że spółka w trybie natychmiastowym usunęła nieprawidłowości, doprowadzając do stanu zgodnego z wymogami przepisów prawa, co rzutować powinno na wymiar administracyjnej kary pieniężnej, nakładanej w trybie art. 6 ust. 1 ww. ustawy. Prezes Urzędu uznał, że zas adne jest nałożenie na przedsiębiorcę administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy, w związku ze stwierdzonymi w toku kontroli nieprawidłowościami, polegającymi na uwidocznieniu cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości w prz ypadku 13 towarów oferowanych do sprzedaży detalicznej i nieuwidocznieniu cen 2 rodzajów paliw w sposób zgodny z normą zawartą w § 12 ust. 1 rozporządzenia, co znalazło odzwierciedlenie w protokole kontroli i załączonej dokumentacji fotograficznej oraz zos tało potwierdzone przez osobę uprawnioną do reprezentowania spółki. Przedmiotowe ustalenia nie były kwestionowane przez stronę w toku kontroli, w szczególności w trybie uwag do protokołu w oparciu o przepis art. 20 ust. 2 ustawy z o Inspekcji Handlowej . Z godnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzys kane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzi alnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) 13 nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345 , str. 1, z późn. zm.), zwane dalej „rozporządzeniem 2017/2394/UE”. Odnośnie do przesłanki stopnia naruszen ia obowiązków, to należy wskazać, że stopień naruszenia prawa został określony jako znaczny . Przedsiębiorca uwidocznił bowiem w miejscu sprzedaży ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości łącznie przy 13 towarach, a ponadto w przypadku 2 rodzajów paliw nie uwidocznił ceny za litr paliwa na pylonie usytuowanym przy wjeździe na stację benzynową, a informacje określające rodzaj paliwa i cenę za litr umieszczone były wyłącznie bezpośrednio na dystrybutorze (informacja wyświetlała się w trakcie tankowa nia paliwa). Oceniając czas trwania naruszenia obowiązków, organ uwzględnił, że wszczęcie kontroli, w toku której stwierdzono nieprawidłowości, poprzedzone zosta ło skierowaniem przez organ pierwszej instancji do przedsiębiorcy zawiadomienia o zamiarze wsz cz ęcia kontroli z dnia 5 września 2023 r., zawierającego m.in. informację o zakresie przedmiotowym kontroli oraz ustawowym terminie jej przeprowadzenia. Pomimo tego, przedsi ębiorca zaprzestał naruszania prawa dopiero w wyniku przeprowadzenia kontroli. Przy ocenie dotychczasowej dzia łalności przedsiębiorcy, wzięto pod uwagę fakt, że w stosunku do skontrolowanego przedsi ębiorcy nie stwierdzono wcześniej naruszenia obowiązków w zakresie przestrzegania przepis ów ustawy. Uwzględniono również, iż w tok u kontroli przedsiębiorca podjął dobrowolne dzia łania naprawcze i uwidocznił ceny zgodnie z obowiązującymi przepisami. W odniesieniu do korzyści majątkowych lub strat w związku z naruszeniami ww. ustawy, strona potencjalnie mogła uzyskać takie korzyści, a le tak że ponieść stratę. Strona poinformowana o aktualnie obowiązującym stanie prawnym, nie odnios ła się do wyżej wskazanych okoliczności. Bior ąc pod uwagę trzecią przesłankę wpływającą na wymiar kary pieniężnej, uwzględniono w szczególności wielkość przyc hodu strony, podan ą przez przedsiębiorcę w toku czynności kontrolnych. W toku kontroli przedsi ębiorca złożył oświadczenie, że na jego przedsiębiorstwo nie zostały na łożone sankcje za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych. Przesłanki tej nie wzięto pod uwagę przy wymiarze kary Ponadto wskazać należy, że kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez ustawodawcę unijnego, który w art. 8 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Ra dy z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L z 1998 r. Nr 80 , s tr. 27), zwanej „dyrektywą 98/6/WE” , nakazuje, że kara musi być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzek wowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedop uszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacja mi na temat ich cen i cen jednostkowych, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliwa. 14 Ze względu na stopień naruszonych obowiązków, dotychczasową działalność oraz wielkość przychodu s trony, karę w kwocie 5 100 zł należy uznać za adekwatną do skali przewinienia. Wysokość tej kary nie ma charakteru ekscesywnego i stanowi 25,5 % górnego progu wymiaru kary (20 000 zł). Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne było nałożenie na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 5 1 00 zł w obec naruszenia w miejscu sprzedaży detalicznej przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz 12 § 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Celem sankcji administracyjnych jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego prawa. Dla osiągnięcia skuteczności sankcje te muszą powodować dolegliwość, ale jednocześnie muszą być współmierne w stosunku do rodzaju naruszenia i nieuchronne (por. wyroki NSA z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 471/ 19 oraz z 29 czerwca 2021r., sygn. akt II GSK 1339/18, z 19 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 884/19). Kara pieniężna w wysokości 5 100 zł nie jest nadmiernie dolegliwa dla przedsiębiorcy. Rozpatrzenie przesłanek określonych w tym przepisie art. 189f § 1 pkt 1 kpa ma charakter obligatoryjny . Natomiast charakter fakultatywny ma przepis art. 189f § 2 i 3 kpa . Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 kpa : „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” Decyzja organu pierwszej insta ncji zawiera analizę przesłanki wagi naruszenia prawa, której nie oceniono jako znikomej. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 kpa jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 kpa odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia praw a ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 kpa należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naru szenia prawa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, 15 jak i okoliczności, w których doszło do naruszeni a oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronio nego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się do chronionych wartości i dóbr, to zostały one określone w ustawie o informowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2) i (6) dyrektywy 98/6/WE. Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie reali zuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE. Motyw (1) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsięb iorstwami i produktami.” Motyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne działania wspierające i uzupełniające politykę prowadzoną przez Państwa Czł onkowskie dotyczącą dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach oferowanych im produktów.” Motyw (6) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdzonych na gruncie niniejszej sprawy naruszeń, to należy wskazać, że strona naruszyła zasady przejrzystego funkcjonowania rynku, ponieważ na stronie ciążył obowiązek uwidaczniania cen w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i um ożliwiający porównanie cen. Nieuwidacznianie cen i cen jednostkowych w sposób wymagany prawem, narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku, skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, nie poprawia poziomu ochrony konsumentów a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cen ach i aktu wykonawczego do niej obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służy przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga naruszenia prawa nie była znikoma . Tym samym nie została spełniona przesłanka zni komej wagi naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w swoim wyroku z 2 lutego 2023 r., III SA/Gd 496/22 orzekł: „Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dl a wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Przy określeniu, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocen ie wagi naruszenia prawa, pomocna jest 16 także treść art. 189d pkt 1 KPA W art. 189d pkt 1 KPA ustawodawca wskazał, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczeg ólności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. W piśmiennictwie przyjmuje się na tle tego unormowania, że u względniając dyrektywę wagi naruszenia prawa, organ administracji publicznej powinien ocenić wagę (znaczenie, ciężar gatunkowy) naruszonego zakazu oraz wagę naruszenia zakazu. W świetle art. 189f § 1 pkt 1 KPA , stwierdzenie przesłanki znikomej wagi narusze nia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotn e znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA , mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 18 9f § 1 pkt 1 KPA ) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką form ą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego.” Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych określonych ww. ustawą. Tym samym nie zaistniała przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony , czy sądu. Przeświadczenie strony o zaistnieniu przesłanek uprawniających do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa jest jedynie stanowiskiem strony a rozstrzygnięcie należy do organu. Na uwagę zasługuje fakt, że inst ytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decyzji ww. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta na leży do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21). Fakt zaprzestania naruszania przepisó w prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w chwili kontroli. W związku z powyższym, zaistnienie przesłanki zaprzestania naruszania prawa, co zostało przyjęte przez organ pierws zej instancji i nie jest sporne w niniejszym postępowaniu, nie powoduje obligatoryjnego obowiązku zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 kpa . W przypadku odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 kpa , to zaprzestanie naruszania prawa nie jest jedyną przesłanką, która powinna być spełniona aby w stosunku do strony można było zastosować tę instytucję. Mająca miejsce w niniejszej sprawie okoliczność zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzone w chwili kontroli. Przesłanka zaprzestania naruszania prawa jest rozumiana jako zaprzestanie 17 niedopełnienia obowiązku lub naruszenia zakazu jako zachowani a ciągłego, trwałego lub powtarzalnego, polegającego na działaniu lub zaniechaniu. (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 24 marca 2021 r., III SA/Łd 946/20). W orzecznictwie sądów administracyjnych wychodzi się z założenia, że zaprze stanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary. W swoim wyroku z dnia 9 lutego 2021 r., (sygn. akt: VII SA/Wa 1485/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł: „ (…) odstąpienie od nał ożenia kary jest uwarunkowane spełnieniem drugiego z warunków wymienionych w tym przepisie, tj. zaprzestania przez stronę naruszania prawa, a zatem przywrócenie przez stronę stanu zgodnego z prawem. Z kolei zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie mo że stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary, jeżeli waga naruszenia prawa nie była znikoma.” Poza tym usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania prawa. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naru szania przepisów lecz należy usunąć skutki naruszenia. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19). Powyższe jest niemożliwe w przypadku gdy chodzi o obowiązek informacyjny, ponieważ jest to niewykonalne po zawa rciu umowy z konsumentem. Skoro przedsiębiorca nie wykonał dwóch różnych obowiązków określonych w przepisach ustawy, mających istotne znaczenie dla ochrony praw konsumentów , to nie można uznać, że w niniejszej sprawie zakres naruszenia przepisów ustawy, a co za tym idzie waga naruszenia prawa jest znikoma. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 kpa . Tym samym zarzut nar uszenia art. 189f § 1 pkt 1 kpa , poprzez jego błędne zastosowanie i w efekcie zaniechanie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy waga rzeczywistego uchybienia była znikoma, zaś zaistniałe nieprawidłowości zostały niezwłocznie usunięte jest o czywiście bezzasadny. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 kpa z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie ska rbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepis art. 189f § 1 pkt 2 kpa nie ma w tym przypadku zastosowania, ponieważ inny organ nie nakładał na przedsiębiorcę na terenie podlegającemu kognicji Wielkopolskiego WIIH kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 kpa gdzie w przypadkach innych niż wymie nione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunię cie naruszenia prawa lub 2) 18 powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 kpa organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możli we spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że art. 189f § 2 kpa nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fak ultatywny i jest ograniczony przesłanką „jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów p otwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obow iązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Powyższy przepis nie ma zastosowania w stosunku do naruszenia obowiązków informacyjnych ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stw ierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przede wszystkim nie jest możliwe ustalenie kręgu podmiotów czyli konsumentów płacących gotówką czy pobierających paragony. Realiza cja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieni ężna. W swoim wyroku z 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 2 kpa ma charakter fakultatywny i może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna.” Kara pieniężna za naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach pełni funkcję represyjną i prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgod nych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Dlatego też nie jest możliwe zastosowanie art. 189f § 2 kpa , ponieważ celem jest prewencja ogólna i szczególna. Z uwagi na to, że art. 189f § 2 kpa ma charakter fakultatywny i postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 3 kpa może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna, to należy wskazać, że spełnienie celów dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna nie mogłoby mi eć w tym przypadku miejsca. Przede wszystkim należy wskazać, że obowiązek informacyjny określony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ma charakter przedumowny, czyli dotyczy informowania konsumentów przed zawarciem umowy. Tym samym zarzut narusz enia art. 189f § 1 pkt 1 kpa , poprzez jego błędne zastosowanie i w efekcie zaniechanie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy waga 19 rzeczywistego uchybienia była znikoma, zaś zaistniałe nieprawidłowości zostały niezwłocznie usunięte jest oczy wiście bezzasadny. Prezes Urzędu informuje, że art. 7 i 77 § 1 kpa i 80 kpa określające zasady postępowania administracyjnego nie zostały w tym przypadku naruszone. Stanowią, one m.in., że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straż y praworządności, podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Ponadto wskazują, że organ jest obowiąz any przed wydaniem decyzji w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć zebrany materiał dowodowy, zaś sprawa oceniana jest na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Z przepisów tych wynika m.in. tzw. zasada prawdy obiektywnej polegająca na zobowiązaniu organu do podejmowania wszelkich kroków, niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy, który będzie zgodny ze stanem rzeczywistym. Poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony przez o rgany stan faktyczny opierał się na zapisach protokołu kontroli, który został sporządzony na podstawie upoważnienia ustawowego, w przewidzianej prawem formie i przez legitymowanych do tego rodzaju czynności pracowników organu. Zgodnie z art. 76 § 1 kpa , pr otokół stanowi dokument urzędowy na okoliczność tego, co zostało w tym dokumencie stwierdzone. Tym samym protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z domniemania wiarygodności wynikającego z art. 76 § 1 kpa . Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administr acyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 19 września 2023 r. sygn. II SA/Ol 463/23 (LEX nr 3613281): „Dokument urzędowy spełniający wymogi kodeksu postępowania administracyjnego ma zwiększoną (szczególną) moc dowodową. Zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędoweg o sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). Domniemanie autentyczności dokumentu urzędowego wskazuje na to, że dany dokument pochodzi od organu (jednostki), który go wystawił. Z kolei domniemanie zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. W konsekwencji organ nie może odrzucić - bez przeprowadzenia przeciwdowodu - istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Pominięcie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym bez przeprowadzenia przeciwdowodu stanowi naruszenie art. 76 § 1 k pa (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2023 r., II GSK 1712/21).”. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 27 lutego 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 2107/19 stwierdził, że protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z 17 października 2023r., I OSK 1339/20 orzekł: „Zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 kpa , skonkretyzowana w art. 77 § 1 20 kpa wskazuje, iż organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie dzi ałania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na c elu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ust aleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy.” Ochrona praworządności i interes społeczny i słuszny interes obywateli określony w art. 7 kpa nie może odnosić się wyłącznie do żądań strony. Interes społeczny i słuszny interes obywateli określony w ty m przepisie odnosi się do grupy społecznej czyli konsumentów. Strona naruszyła obowiązek informacyjny określony w ustawie o informowaniu o cenach i w rozporządzeniu wykonawczym , co zostało stwierdzone w protokole kontroli, w załącznikach do tego protokoł u a finalnie swój wyraz znalazło w decyzji I instancji. Strona nie wniosła uwag do protokołu kontroli, a dołączone do odwołania zdjęcie dodatkowego miejsca uwidaczniania cen nie było uwzględnione w protokole kontroli oraz budzi wątpliwości co do czasu i mi ejsca sporządzenia tego zdjęcia , a także faktycznego istnienia dodatkowego pylonu w dniu kontroli . Gdyby inspektorzy stwierdzili istnienie innych form uwidaczniania cen paliw , w tym przypadku dodatkowego pylonu, to opisaliby to w protokole kontroli. Na t ej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa i 80 kpa jest oczywiście bezzasadny. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa o rgan odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez o rgan drugiej instancji oceny, że decyzja o rganu pierwszej instancji była p rawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez o rgan drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uznał, że WIIH zasadnie nałożył na przed siębiorcę karę pieniężną w wysokości 5 100 zł decyzją ( n r akt kontroli: UH.8361.238.2023) z 21 lutego b r. na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach za brak uwidocznienia cen oraz uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliw ości oraz uniemożliwiający porównanie cen , co stanowi naruszenie obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ww. ustawy oraz z uwagi na naruszenie wymagań określonych w § 12 ust. 1 w sprawie uwidaczniania cen. Tym samym, decyzja Wielkopolskiego WIIH z 21 lut ego br. powinna pozostać w obrocie prawnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie /