DIH-IV-38/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 27 czerwca 2024 r. DIH - 4.707.27.2024 .TN DECYZJA DIH - 4. 38 .2024 „ informac je prawnie chronione o znaczono [XXX] ” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 202 4 r. poz . 572 ) zwanej dalej „ kpa ”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 202 4 r. poz. 312 ), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, w związku z art. 56 ust. 1 pkt 11 i 12 i w zw. z art. 57 pkt 4 oraz art. 58 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1658 , ze zm. ), zwanej dalej „ ustawą o gospodarce opakowaniami ” , w odniesieniu do odwołania z 12 marca 2024 r. wniesionego przez Krzysztof a Zarbock prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Krzysztof Zarbock MULTUS - PINK, ze stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej w Pile , od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 6 marca 2024 r. (nr akt kontroli D/PI.UH.8361.103.2023), wymierzającej ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w łącznej wysokości 1 500 zł (jeden tysiąc pięćset złotych), w tym kwotę 500 zł (pięćset złotych) z tytułu naruszenia przez ww. przedsiębiorcę zakazu dystrybucji produktów w opakowaniach wprowadzanych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru - wynikającego z treści art. 41 ustawy o gospodarce opakowaniami oraz kwotę 1 000 zł (jeden tysiąc złotych), z tytułu nieprzekazania przez przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego i sprzedającego produkty w opakowaniach, informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych użytk ownikom tych produktów, w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych n a opakowaniach , co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z treści art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zask arżoną decyzję. UZASADNIENIE 1 4 marca 2024 r. do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowe j, zwanego dalej „ W ielkopolskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, wpłynęło odwołanie z 12 marca b r., wniesione przez Krzysztof a Zarbock prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Krzysztof Zarbock MULTUS - PINK (dalej jako: „strona”, 2 przedsiębiorca”) , dotyczące decyzji Wielkopolskiego WIIH z 6 marca b r. (nr akt kontroli D/PI.UH.8361.103.2023), wymierzającej przedsiębiorcy karę p ieniężną w łącznej wysokości 1 500 zł, w tym kwotę 500 zł z tytułu naruszenia przez przedsiębiorcę zakazu dystrybucji produktów w opakowaniach wprowadzanych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru , wynika jącego z treści art. 41 ustawy o gospodarce opakowaniami oraz kwotę 1 000 zł z tytułu nieprzekazania przez przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego i sprzedającego produkty w opakowaniach, informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowy ch użytkownikom tych produktów, w zakresie określonym w tym przepisie. Strona wniosła odwołanie osobiście 14 marca br ., natomiast decyzja została doręczona stronie za pośrednictwem operatora publicznych usług pocztowych 7 marca b r. W swoim odwołaniu strona wskazała, że składa odwołanie od decyzji Wielkopolskiego WIIH z 5 marca b r. i prosi o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej , wskaz ując że nie zgadza się z t ą decyzją , ponieważ uważa, że sklep spożywczy jest miejscem, w którym się sprzedaje artyku ły spożywcze a nie siedzibą i jednostką do uświadamiania klientów o gospodarce odpadami i wszelkiego rodzaju śmieciami. Strona wszystkie ustawy i decyzje jakie nasze p aństwo nakłada na obywateli i przedsiębiorców ma powywieszane w sklepie, aż stronie miejs ca brakuje. Strona zadała pytanie dlaczego Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej nie informuje placówek handlowych o takich ustawach. Istnieje poczta elektroniczna, portale społecznościowe, większość informacji strona stamtąd pobiera i wywiesz a to co p aństwo nakazuje i strona prosi aby przedsiębiorcami się nie wyręczać. Strona wniosła o uchylenie postępowania, gdyż działanie strony nie było celowe a wynikało wyłącznie z odciążenia pracą i innością nakładanych obowiązków . Strona podkreśliła, że została na stronę niesłusznie nałożona kara 500 zł z tytułu naruszenia zakazu dystrybucji produktów w opakowaniach wprowadzonych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru BDO. Strona w swoim odwołaniu przytoczyła z apis ze strony 7 protokołu kontroli: „ Podczas kontroli w karcie nr 7 zapisano: „Skontaktowano się telefonicznie z przedsiębiorcą MW - SOFT Sp.z o.o i na podstawie przesłanego e - mail ustalono, że przedsiębiorca MW - SOFT Sp. z o.o., zakupił ww. produkt u przedsiębiorcy PHU „TIM"s.c. Tomasz Hrabański & Małgorzata Hrabańska Łódź. Podmiot ten jest wpisany do rejestru BDO pod nr.000305504. Korespondencję e - mailową załączono do akt sprawy. W dniu 22.09.2023 przesłano Panu [XXX] e - mail z załączoną kl auzulą RODO." Strona powołuje się również na zapis znajdujący się w uzasadnieniu decyzji nałożenia kary , gdzie na stronie 2 stwierdzono: „Podczas kontroli ustalono, że strona prowadzi sprzedaż detaliczną produktu o nazwie batonik Papita 33g. Producentem ni niejszego wyrobu jest SOLEN CIKOLATA GIDA SAN.VE TIC.A.S Turcja, natomiast importerem: TIM Sp. z o.o., al. Tadeusza Kościuszki 39, 98 - 300 Wieluń. Jak ustalono podmiot działający pod nazwą TIM Sp. z o.o. w Wieluniu nie figurował w rejestrze podmiotów BDO.(. ..)". Strona nie rozumie skąd się wzięła rozbieżność dotycząca firm „TIM" z Łodzi będąca w BDO i „TIM" z Wielunia niebędąca w BDO, ani odpowiedzialność strony za wpisy powyższych firm. Strona handluje z firmą MW - SOFT, która twierdzi, że nie musi być zareje strowana w BDO ze względu na to, że nie gospodaruje odpadami. W załączeniu strona przesyła otrzymany z MW - SOFT skan dowodu sprzedaży. Batoniki Papita 33g są w sprzedaży w Biedronkach, Lidiach, 3 Żabkach i wielu innych sieciach handlowych, a ich niewpisani d o BDO importerzy narażają na kary finansowe każdy z tych sklepów. Strona prosi o niekaranie jej i firmy za błędy innych oraz systemu. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes Urzędu”, „organ drugiej instancji”), ustalił następuj ący stan faktyczny. Inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego WIIH przeprowadzili w dniach 18 - 25 września 2023 r., kontrolę w należącym do przedsiębiorcy w sklepie spożywczo - przemysłowym MULTUS - PINK, przy ul. Mickiewicza 105 w Pile . Zgodnie z zakresem wskazanym w upoważnieni u do przeprowadzenia kontroli ( nr syg n . D/PI.UH.8361.103.2023 ) , dokonano m.in. kontroli przestrzegania przez przedsiębiorcę przepisów art. 40a, art. 41 oraz art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami. W toku kontroli inspektorzy ustali li, że przedsiębiorca prowadzi jednostkę handlu detalicznego i sprzedaje produkty w opakowaniach i tym samym zobowiązany jest do stosowania przepisów ww. ustawy. W ramach czynności kontrolnych sprawdzono rzetelność obsługi konsumentów, weryfikując prawidło wość wyliczania i pobierania należności , poprzez dokonanie zakupu kontrolnego. Podczas kontroli ustalono, że strona prowadzi sprzedaż detaliczną produktu o nazwie batonik Papita 33 g. Producentem niniejszego wyrobu jest SOLEN CIKOLATA GIDA SAN. VE TIC.A.S. Turcja, natomiast importerem: TIM Sp. z o. o., al. Tadeusza Kościuszki 39, 98 - 300 Wieluń. Jak ustalono podmiot działający pod firmą TIM Sp. z o. o. nie figurował w rejestrze podmiotów wprowadzających produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami, dos tępnych pod adresem internetowym https://rejestr - bdo.mos.gov.pl/Registry/Index , o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 , ze zm. ), zwanej dalej „ustawą o odpadach". W myśl art. 49 ust. 6 ustawy o odpa dach, rejestr stanowi integralną część b azy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (rejestr BDO). Obowiązek wpisu do rejestru BDO przedsiębiorcy wprowadzającego produkty w opakowaniach wynika z art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy o gospodarc e opakowaniami . Dystrybucja produktów w opakowaniach wprowadzonych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru BDO stanowi naruszenie art. 41 ustawy. Strona, jako dystrybutor produktu w opakowaniu batonika P apita 33 g, którego importerem jest podmiot, niewpisany do rejestru, naruszyła zakaz ustanowiony na mocy art. 41 ustawy o gospodarce opakowaniami. W toku kontroli sprawdzono również przestrzeganie obowiązku informowania konsumentów o opakowaniach i odpada ch opakowaniowych produktów. Stwierdzono, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku określonego w art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Brak zamieszczenia przez przedsiębiorcę wymaganych prawem informacji w sposób oczywisty narusza prawo użytkown ika, w szczególności konsumenta, do informacji i stanowi naruszenie ww. przepisu. Podmiot kontrolowany w oświadczeniu z 18 września 2023 r. potwierdził fakt zaistnienia naruszenia oraz zobowiązał się do podjęcia działań naprawczych. P ismem z 5 lutego b r. Wielkopolski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Stronę pouczono ponadto, że może brać czynny udział w każdym stadium postępowania, a w szczególności wypowiadać się co do zebranych dowo dów oraz zapoznać się ze zgromadzonymi w tej sprawie materiałami, a także przedstawić stanowisko w powyższej sprawie oraz składać wnioski dowodowe w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Strona skorzys tała z przysługującego jej uprawnienia. Pismem z 12 lutego b r. strona przedstawiła stanowisko w sprawie oraz zwróciła się z wnioskiem 4 o uchylenie postępowania, wskazując, iż stwierdzone naruszenia w trakcie kontroli nie były celowym działaniem przedsiębior cy. Strona podniosła, w szczególności, że prowadzony przez nią sklep spożywczy jest miejscem, w którym sprzedaje się artykuły spożywcze a nie siedzibą i jednostką do uświadamiania klientów o gospodarce odpadami i wszelkiego rodzaju śmieciami. Wielkopolski WIIH decyzją z 6 marca b r. (nr akt kontroli D/PI.UH.8361.103.2023), wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w łącznej wysokości 1 500 zł, w tym kwotę 500 zł z tytułu naruszenia przez przedsiębiorcę zakazu dystrybucji produktów w opakowaniach wprowadzanych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru - wynikającego z treści art. 41 ustawy o gospodarce opakowaniami oraz kwotę 1 000 zł, z tytułu nieprzekazania przez przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę handlu de talicznego i sprzedającego produkty w opakowaniach, informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych użytkownikom tych produktów, w zakresie, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Preze s Urzędu pismem z 15 kwietnia b r. zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Strona nie zajęła stanowiska w sprawie. Prezes Urzędu zważył co następuje . Odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji Organu pie rwszej instancji. W toku postępowania o rgan odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie s trony jest uzasadnione oraz sprawdza , czy wydana decyzja była prawidłowa. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustaw y o Inspekcji Handlowe j , w postępowaniu admin istracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej . Organem wyższego stopnia jest Prezes U rzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes U rzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Na podstawie art. 54 ustawy o gospodarce opakowaniami, nadzór nad przestrzeganiem przepisów art. 41 oraz art. 42 ust. 1 sprawuje Inspekc ja Handlowa, działając na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Od 13 października 2023 r. obowiązuje nowe brzmienie art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, wprowadzone ustawą z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o gospoda rce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1852). Zmiana przepisów polegała na doprecyzowaniu dotychczasowych obowiązków informacyjnych oraz wprowadzeniu nowych obowiązków , odnoszących się do systemu kaucy jnego. Dotychczasowe obowiązki w zakresie 5 przekazywania użytkownikom informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, których naruszenie stwierdzono w wyniku przeprowadzonej kontroli określono w art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami . Bez zmia n pozostał natomiast przepis art. 41 ww. ustawy. Z uwagi na wszczęcie postępowania po wejściu w życie nowelizacji zasadne jest stosowanie przepisu art. 42 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym. Odnosząc się do naruszenia przez stronę art. 42 ust. 1 ww. ustawy , Prezes Urzędu informuje co następuje. Przepis art. 42 ust. 1 ww. ustawy stanowi: „Przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, jest obowiązany przekazywać użytkownikom tych produktów infor macje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach - co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży.” W toku kontroli sprawdzono przestrzeganie obowiązku informowania konsumentów o opakowaniach i odpadach opakowaniowych produktów. W wyniku powyższego stwierdz ono, że przedsiębiorca nie przekazywał użytkownikom informacji wymaganych zgodnie z art. 42 ust. 1 ww. ustawy. W miejscu sprzedaży produktów w opakowaniach nie wywieszono ani w żaden inny sposób nie podano informacji określonych w art. 42 ust. 1 ww. ustawy . W trakcie czynności kontrolnych, 18 września 2023 r., inspektorzy dokonali oględzin sklepu, stwierdzając, że kontrolowany przedsiębiorca nie uwidocznił w miejscu sprzedaży tj. na sali sprzedażowej, przy stoiskach kasowym, przy wejściu do sklepu, przy re gałach, ani w żadnym innym miejscu dostępnym dla klienta, informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie określonym w art. 42 ust. 1 ww. ustawy. Brak wywieszonej ww. informacji na terenie sklepu w dniu rozpoczęcia kontroli potwierdził równi eż kontrolowany przedsiębiorca w pisemnym oświadczeniu z 18 września 2023 r., które załączono do akt sprawy. Fotografie głównego wejścia i sali sprzedażowej sklepu stanowią załącznik nr 5 do protokołu kontroli. Inspektorzy wskazali na obowiązek wynikający z ww. przepisu dotyczący przekazywania użytkownikom produktów w opakowaniach wymaganych informacji. W związku z brakiem informacji wymaganych na terenie kontrolowanego sklepu, w dniu rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zobowiązał się niezwłocznie uwidoczni ć powyższe informacje. 19 września 2023 r. drogą elektroniczną do Delegatury Inspekcji Handlowej w Pile wpłynęła korespondencja od kontrolowanego przedsiębiorcy z informacją o dokonaniu działań naprawczych polegających na uwidocznieniu brakującej informacj i o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt. 1 - 3 ustawy o gospodarce opakowaniami na terenie kontrolowanego sklepu. Na dowód powyższego kontrolowany dołączył fotografie ww. informacji. Korespondencję m ailową załączono do akt sprawy. Usunięcie naruszenia miało wpływ na wymiar kary jak również na ocenę przesłanki zaprzestania naruszania prawa, o której mowa w art. 189f§1 pkt 1 kpa . Niemniej jednak należy wskazać, że w swoim odwołaniu strona przedstawiła argument, zgodnie z którym nie zgadza się z zaskarżon ą decyzją, ponieważ uważa, że sklep spożywczy jest miejscem, w którym się sprzedaje artykuły spożywcze a nie siedzibą i jednostką do uświadamiania klientów o gospodarce odpadami i wszelkiego rodzaju śmieciami. Powyższe 6 św iadczy o tym, że strona nie rozumie dlaczego zostały na stroną nałożone obowiązki informacyjne Odnosząc się do chronionych wartości i dóbr, których ochronę ma zapewnić ustawa o gospodarce opakowaniami, to strona naruszyła istotne obowiązki informacyjne, d zięki którym użytkownicy mogli zapoznać się z informacjami o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, a w szczególności dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z odpadami opakowaniowy mi, znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach. Brak tych informacji mógł spowodować niezgodne z przepisami gospodarowanie przez użytkowników opakowaniami i odpadami opakowaniowymi a także zanieczyszczenie środowiska. Strona jest przedsiębiorcą prowadz ącym profesjonalną działalność gospodarczą i powinna znać i stosować przepisy prawa, które dotyczą jej działalności gospodarczej i tym samym nie można jej przypisać braku zawinienia. Strona naruszyła zasady określone w art. 1 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy a mian owicie zasady postępowania z opakowaniami oraz odpadami opakowaniowymi w celu zmniejszenia ilości i szkodliwości dla środowiska materiałów i substancji zawartych w opakowaniach i odpadach opakowaniowych oraz ilości i szkodliwości dla środowiska opakowań i odpadów opakowaniowych na etapie procesu wprowadzania do obrotu, dystrybucji i przetwarzania. Jak wskazano w p reambule do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz. U. UE L z 1994 r. Nr 365 s. 10), zwanej dalej „dyrektywą 94/62/WE”, celem wprowadzenia tych przepisów jest gospodarowanie opakowaniami i odpadami opakowaniowymi w celu zapobiegania ich wpływowi na środowisko lub zmniejszania tego wpływu, zapewniając w ten sposób w ysoki poziom ochrony środowiska. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu publicznego, którym jest ochrona środowiska . Odnosząc się do zarzutu strony, że organy Inspekcji Handlowej nie informują o obowiązujących przepisach, to należy wskazać, że organy nie mają takiego obowiązku. Przepisy prawa są ogólnie dostępne , np. na stronie https://isap.sejm.gov.pl/. W myśl art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami: „Administracyjnej karze pieniężnej, zwanej da lej „ karą pieniężną ” , podlega ten, kto: (…) wbrew przepisowi art. 42 ust. 1 prowadząc jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, sprzedaje produkty w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowani owych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu, zbierania i recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach - co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży (… )”. Zgodnie z art. 57 pkt 4 ww. ustawy: „Kary pieniężne wynoszą w przypadkach, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 10c i 11 - 12a - od 500 zł do 20 000 zł.” Wielkopolski WIIH wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną na podstawie art. 56 ust 1 pkt 12 w związku z art. 57 pkt 4 ustawy o gospodarce opakowaniami w wysokości 1 000 zł za naruszenie art. 42 ust. 1 lit. a - c ww. ustawy. Kara ta jest zbliżona do dolnego progu wymiaru kary ( 5 00 zł) i stanowi 5 % górnego progu wymiaru kary. W związku z powyższym, wysokość k ary pieniężnej nie ma w tym przypadku charakteru ekscesywnego. W ocenie Prezesa Urzędu, Wielkopolski WIIH zasadnie nałożył na stronę prowadzącą jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, sprzedającą produkty w opakowaniach, karę 7 pieniężną w wysokości 1 0 00 zł za naruszenie obowiązku informacyjnego określonego w art. 42 ust. 1 ww. ustawy . Odnosząc się do naruszenia przez stronę art. 4 1 ww. ustawy, Prezes Urzędu informuje co następuje. Przepis art. 41 ww. ustawy stanowi: „ Zakazuje się dystrybucji produktów w opakowaniach wprowadzanych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru. ” Zgodnie z art. 10 ust. 1 ww. ustawy: „Przedsiębiorca: 1) będący organizacją odzysku opakowań, 2) dokonujący wewnątrzwspólno towej dostawy produktów w opakowaniach, 3) eksportujący: a) opakowania, b) produkty w opakowaniach, 4) wprowadzający opakowania, 5) wprowadzający produkty w opakowaniach, 6) prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego, objęte opłatą recyklingową - podlega, w zakresie tej działalności, wpisowi do rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zwanego dalej „ rejestrem''. Tym samym przedsiębiorca wprowadzający produkty w opakowaniach, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy o gospodarce opakowaniami podlega wpisowi do rejestru. Jest to rejestr podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami, prowadzony w k ażdym województwie przez marszałka województwa w systemie teleinformatycznym, stanowiący integralną część BDO czyli b azy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami , dostępne j pod adresem https://rejestr - bdo.mos.gov.pl/Registry/Index . W myśl art. 8 pkt 23 ww. ustawy , „wprowadzającym produkty w opakowaniach - rozumie się przez to przedsiębiorcę wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu produktów w op akowaniach, w szczególności: a) wprowadzającego do obrotu produkty w opakowaniach pod własnym oznaczeniem rozumianym jako znak towarowy, o którym mowa w art. 120 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1170), lub p od własnym imieniem i nazwiskiem lub nazwą, których wytworzenie zlecił innemu przedsiębiorcy, b) pakującego produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcę i wprowadzającego je do obrotu, c) prowadzącego: − jednostkę lub jednostki handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży powyżej 500 m2, sprzedającego produkty pakowane w tych jednostkach, − więcej niż jedną jednostkę handlu detalicznego o łącznej powierzchni sprzedaży powyżej 5000 m2, sprzedającego produkty pakowane w tych jednostkach.” Tym samym art. 8 pkt 23 usta wy o gospodarce opakowaniami określa otwarty katalog podmiotów wprowadzających produkty w opakowaniach, wskazując jednocześnie, iż ilekroć w ustawie jest mowa o wprowadzającym produkty w opakowaniach - rozumie się przez to przedsiębiorcę wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu produktów w opakowaniach. 8 Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z 28 czerwca 2023 r., III OSK 379/22, orzekł: „Po pierwsze zauważyć należy, że przepis ten posługuje się kwantyfikatorem "w szcz ególności", dokonane więc w nim wyliczenie nie jest wyliczeniem zamkniętym, lecz jedynie przykładowym, co oznacza, że za przedsiębiorcę wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu produktów w opakowaniach należy rozumieć także in ne podmioty, które nie zostały wymienione w tym przepisie.” I stotne znaczenie przy wykładni powołanego wyżej przepisu ma treść art. 8 pkt 24 ustawy o gospodarce opakowaniami, który zawiera legalną definicję pojęcia wprowadzania do obrotu. Przepis ten stano wi, że wprowadzenie do obrotu rozumie się przez to odpłatne albo nieodpłatne udostępnienie opakowań lub produktów w opakowaniach po raz pierwszy na terytorium kraju w celu używania lub dystrybucji; za wprowadzenie do obrotu uważa się także: a) import opako wań, b) import produktów w opakowaniach, c) wewnątrzwspólnotowe nabycie opakowań, d) wewnątrzwspólnotowe nabycie produktów w opakowaniach - dokonywane na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Tym samym w myśl art. 8 pkt 24 lit. b ww. ustawy za wp rowadzenie do obrotu rozumie się import produktów w opakowaniach. Stan faktyczny został w tym przypadku ustalony w sposób następujący. Podczas kontroli ustalono, że strona prowadzi sprzedaż detaliczną produktu o nazwie batonik Papita 33 g. Producentem nin iejszego wyrobu jest SOLEN CIKOLATA GIDA SAN. VE TIC.A.S. Turcja, natomiast importerem: TIM Sp. z o. o., al. Tadeusza Kościuszki 39, 98 - 300 Wieluń. Jak ustalono , podmiot działający pod firmą TIM Sp. z o. o nie figurował w rejestrze BDO. Strona w odwołaniu podniosła argument, że przedmiotowy wyrób nabyła od przedsiębiorcy MW - SOFT sp. z o.o. Natomiast wyżej wskazana firma zakupiła produkt od podmiotu PHU „TIM" s.c. Tomasz Hrabański & Małgorzata Hrabańska, Łódź, który został wpisany do rejestru BDO pod numerem rejestrowym: 000305504. Na potwierdzenie powyższego przedsiębiorca do odwołania załączył kopie nagłówka dokumentu zakupu, na którym widnieją dane identyfikujące sprzedawcę wraz z uwidocznionym nr rejestrowym BDO. Dystrybucja produktów w opakowaniach wprow adzonych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru BDO stanowi naruszenie art. 41 ustawy. Strona, jako dystrybutor produktu w opakowaniu - wyżej wskazanego batonika Papita 33 g, którego importerem jest podm iot, niewpisany do rejestru, naruszyła zakaz ustanowiony na mocy art. 41 ustawy. Prezes Urzędu informuje, że na batoniku Papita ewidentnie figuruje jako importer spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, TIM Sp. z o. o., o czym świadczy fotografia tego batonika załączona do akt sprawy. Aktualnie spółka ta jest wpisana do rejestru BDO pod numerem 000621619 . Na uwagę zasługuje fakt, że TIM Sp. z o. o. i wpisany do rejestru uprzednio podmiot PHU „TIM" s.c. Tomasz Hrabański & Małgorzata Hrabańska są to spółk i „powiązane” poprzez osoby wspólników. Wspólnikami spółki z o.o. są Tomasz Maksymilian Hrabański oraz Małgorzata Anita Hrabańska. Natomiast przedsiębiorcy ci prowadzą dodatkowo działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej PHU "TIM" s.c. Małgorza ta Hrabańska, Tomasz Hrabański. Z uwagi na to, że przedsiębiorcy prowadzą działalność gospodarczą w różnych formach, a w szczególności w formie spółki cywilnej, gdzie wspólnicy odpowiadają solidarnie, powoływanie się przez stronę na informację, że Tomasz Hrabański zakupił ww. produkt u 9 przedsiębiorcy Małgorzata Hrabańska nie ma znaczenia dla sprawy. W trakcie kontroli us talono, że importerem jest TIM Sp. z o. o., która w tym czasie nie była wpisana do rejestru BDO. Strona nie dołożyła należytej staranności, co polegało na tym, że nie sprawdziła i naruszyła zakaz dystrybucji towarów importowanych przez podmiot niewpisany do rejestru BDO . W myśl art. 56 ust. 1 pkt 11 ustawy o gospodarce opakowaniami: „Administracyjnej karze pieniężnej, zwanej dalej ,,karą pieniężną'', podlega ten, kto: (…) wbrew przepisowi art. 41 prowadzi dystrybucję produktów w opakowaniach wprowadzanyc h do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru, z wyjątkiem produktów w opakowaniach, które zostały wprowadzone do obrotu przez tego wprowadzającego przed dniem wykreślenia go z rejestru’. Zgodnie z art. 57 p kt 4 ww. ustawy: „Kary pieniężne wynoszą w przypadkach, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 10c i 11 - 12a - od 500 zł do 20 000 zł.” Wielkopolski WIIH wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną na podstawie art. 56 ust 1 pkt 11 w związku z art. 57 pkt 4 ustawy o gospodarce opakowaniami w wysokości 500 zł za naruszenie art. 41 ww. ustawy. Kara ta została nałożona na wysokości dolnego progu dolnego progu wymiaru kary (500 zł) i stanowi 2,5% górnego progu wymiaru kary. W związku z powyższym, wysokość kary pieniężn ej, która jest karą minimalną, nie ma w tym przypadku charakteru ekscesywnego . W ocenie Prezesa Urzędu, Wielkopolski WIIH zasadnie nałożył na stronę prowadzącą jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, sprzedającą produkty w opakowaniach, karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie art. 41 , poprzez prowadzenie dystrybucji produktów w opakowaniach wprowadzanych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru. W związku z tym, że ustawa o gospodarce opakowaniami nie przewiduje nałożenia jednej kary za wszystkie naruszenia, z uwagi na stwierdzone dwa naruszenia przepisów ww. ustawy, zasadne było nałożenie na stronę kary łącznej w wysokości 1 500 zł. Przy wymiarz e kary uwzględniono przesłanki określone w art. 189d kpa . Oceniając wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności uwzględniając potrzebę ochrony interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia ustalono , że w należącym do strony sklepie prowadzono sprzedaż detaliczną produktów w opakowaniach. Przedsiębiorca zobowiązany był czynić zadość wymogom wynikającym z art. 41 i 42 ust. 1 ustawy, które określają jednoznacznie odpowiednio zakaz dystrybucji produktów w opakowaniach wprowadzanych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru oraz obowiązek przekazywania potencjalnym nabywcom produktów w opakowaniach wymaganej prawem informacji. Brak przestrzegania wyżej wskaz anych regulacji istotnie wpływa na realizację celów ustawy. Odnosząc się do czasu trwania naruszenia należy wskazać, iż ustawa weszła w życie 1 stycznia 2014 r., a zatem strona miała dostateczny czas na zapoznanie się i zastosowanie obowiązujących przepisó w ustawy. Uwzględniając częstotliwość niedopełnienia w przeszłości obowiązku w następstwie, którego ma być nałożona kara oraz uprzednie ukaranie za to samo zachowanie, ustalono , że nie stwierdzono wcześniej naruszenia przez stronę przedmiotowych obowiązków . 10 Analizując stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa organ stwierdził, że naruszenie przepisów było wynikiem nieusprawiedliwionego zaniedbania. Kontrolowany przedsiębiorca, dz iałając na rynku jako podmiot profesjonalny, ma obowiązek znajomości i stosowania aktualnie obowiązujących przepisów prawa. Strona powinna była dołożyć należytej staranności, aby działalność gospodarcza była prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami p rawa. Przy ustalaniu wymiaru kary uwzględniona została okoliczność podjęcia działań naprawczych przez przedsiębiorcę. W zakresie przesłanki warunków osobistych strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana, organ wskazuje, iż strona poinfo rmowana o obowiązującym stanie prawnym nie podniosła żadnej okoliczności w tym wymiarze. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wielkopolski WIIH prawidłowo zastosował środki w postaci wymierzenia kar pieniężnych w dolnych granicach ustawowej wysokości ka ry, odpowiednio do stopnia naruszenia obowiązków, skali prowadzonej działalności i stanu faktycznego sprawy, tj. 500 zł z tytułu naruszenia zakazu dystrybucji produktów w opakowaniach wprowadzanych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, k tóry nie jest wpisany do rejestru oraz 1 000 zł z tytułu nieprzekazania przez przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego i sprzedającego produkty w opakowaniach, informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, użytkownikom tych produktó w. W stosunku do strony nie została wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie uwzględnił znikomej wagi naruszenia prawa. Decyzja organu I instancji zawiera analizę przesłanki wagi naruszenia prawa, której nie oceniono jako znikomej. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 kpa : „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” Aby można było zastosować odstąpi enie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 kpa jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 kpa odnosi si ę do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną pr zesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 kpa należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pie niężnej. 11 Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu publicznego, czyli zasad ochrony śro dowiska. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi b yć zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjn ej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się od chronionych wartości i dóbr, to strona naruszyła w sposób istotny dobra chronione ww. ustawą a mianowicie zasady odnoszące się do ochrony środow iska. S trona naruszyła istotne obowiązki informacyjne, dzięki którym użytkownicy mogli zapoznać się z informacjami o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, a w szczególności dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowa niowych, właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach. Brak tych informacji mógł spowodować niezgodne z przepisami gospodarowanie przez użytkowników opakowaniami i odpadami opakowaniowymi a także zaniecz yszczenie środowiska. Strona również naruszyła zakaz dystrybucji produktów w opakowaniach wprowadzanych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru . Strona jest przedsiębiorcą prowadzącym profesjonalną działa lność gospodarczą i powinna znać i stosować przepisy prawa, które dotyczą jej działalności gospodarczej i tym samym nie można jej przypisać braku zawinienia. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub inte res społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu publicznego, którym jest ochrona środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w swoim wyroku z 2 lutego 2023 r., III SA/Gd 496/22 orze kł: „Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Przy określeniu, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia prawa, pomocna jest także treść art. 189d pkt 1 KPA W art. 189d pkt 1 KPA ustawodawca wskazał, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub w yjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. W piśmiennictwie przyjmuje się na tle tego unormowania, że uwzględniając dyrektywę wagi naruszenia prawa, organ administracji publicznej powinien ocenić wagę (znaczenie, ciężar gatunkowy) naruszonego zakazu oraz wagę naruszenia zakazu. W świetle art. 189f § 1 pkt 1 KPA , stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu 12 proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA , mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 KPA ) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skal a naruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa admin istracyjnego.” Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych określonych ww. ustawą a także naruszył zakaz dystrybucji produktów w opakowaniach wprowadzanych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu . „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21). Fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w chwili kontroli. W związku z powyższym, zaistnienie przesłanki zaprzestania naruszania prawa, co zostało przyjęte przez organ I instan cji i nie jest sporne w niniejszym postępowaniu, nie powoduje obligatoryjnego obowiązku zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 kpa . W przypadku odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 kpa , to zaprzestanie naruszania prawa nie jest jedyną przesłanką, która powinna być spełniona aby w stosunku do strony można było zastosować tę instytucję. Mająca miejsce w niniejszej sprawie okoliczność zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań n aprawczych, nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzone w chwili kontroli. Przesłanka zaprzestania naruszania prawa jest rozumiana jako zaprzestanie niedopełnienia obowiązku lub naruszenia zakazu jako zachowania ciągłego , trwałego lub powtarzalnego, polegającego na działaniu lub zaniechaniu. (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 marca 2021 r., III SA/Łd 946/20). W orzecznictwie sądów administracyjnych wychodzi się z założenia, że zaprzestani e przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary. W swoim wyroku z dnia 9 lutego 2021 r., (sygn. akt: VII SA/Wa 1485/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł: „ (…) odstąpienie od nałożenia kary jest uwarunkowane spełnieniem drugiego z warunków wymienionych w tym przepisie, tj. zaprzestania przez stronę naruszania prawa, a zatem przywrócenie przez stronę stanu zgodnego z prawem. Z kolei zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary, jeżeli waga naruszenia prawa nie była znikoma.” 13 Poza tym usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania prawa. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać n aruszania przepisów lecz należy usunąć skutki naruszenia. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19). Powyższe jest niemożliwe w przypadku gdy chodzi o obowiązek informacyjny, ponieważ jest to niewykonalne po z awarciu umowy z konsumentem. Organy działają na podstawie przepisów prawa w myśl art. 6 kpa , a ustawodawca ustalił wysoki górny próg wymiaru kary (20 000 zł) w przypadku naruszenia obowiązku informacyjnego określonego w art. 42 ust. 1 jak i w przypadku obo wiązku określonego w art. 41 ustawy o gospodarowaniu opakowaniami. Powyższe oznacza, że dla ustawodawcy realizacja przez przedsiębiorców tych obowiązków ma istotne znaczenie. Skoro przedsiębiorca nie wykonał dwóch różnych obowiązków określonych w przepisac h ustawy, mających istotne znaczenie dla ochrony środowiska, to nie można uznać, że w niniejszej sprawie zakres naruszenia przepisów ustawy, a co za tym idzie waga naruszenia prawa jest znikoma. Podkreślić należy, że jednym z głównych celów nałożenia na pr zedsiębiorców obowiązków zawartych w ustawie jest wzmocnienie szeroko pojętej ochrony środowiska . Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 kpa . Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 kpa z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawni ony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administrac yjna kara pieniężna. Zgodnie z art. 58 ust. 2 ww. ustawy: „Kary pieniężne za czyny, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 11 i 12, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor inspekcji handlowej.” Tym samym do nałożenia administracyjnej kary p ieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Ten przepis nie miał w tym przypadku zastosowania. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie ar t. 189f § 2 kpa gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin d o przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 kpa organ administracji publicznej w przyp adkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarc iem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna czyli celów związanych z gospodarowaniem opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Należy wskazać, że art. 189f § 2 kpa nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter 14 fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona adminis tracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Powyższy prze pis nie ma zastosowania w stosunku do naruszenia obowiązków informacyjnych ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pienięż na. Przede wszystkim należy zadać pytanie, w jaki sposób strona ustaliłaby krąg podmiotów czyli konsumentów płacących gotówką czy pobierających paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. Tym samy m należy wskazać, że kar y pieniężn e pełni ą funkcję represyjną i prewencyjną. Ich wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Dlatego też nie jest możliwe zastosowanie art. 189f § 2 kpa , poniew aż celem jest prewencja ogólna i szczególna w powiązaniu z ochroną środowiska i zdrowia ludzi. Usunięcie naruszeń nie eliminuje stwierdzenia naruszenia. Prewencja ogólna i szczególna ma doprowadzić do zaniechania przez przedsiębiorców działań polegających na naruszaniu prawa w przyszłości. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa o rgan odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez o rgan drugiej instancji oceny, że decyzja o rganu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez o rgan drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez o rgan pierwszej instancji oraz uznał, że Wielkopolski WIIH zasadnie nałożył decyzją z 6 marca 2024 r. na przedsiębiorc ę karę pieniężną w łącznej wysokości 1 500 zł, w tym kwotę 500 zł z tytułu naruszenia przez przedsiębiorcę zakazu dystrybucji produktów w o pakowaniach wprowadzanych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru - wynikającego z treści art. 41 ustawy o gospodarce opakowaniami oraz kwotę 1 000 zł z tytułu nieprzekazania przez przedsiębiorcę prowadzą cego jednostkę handlu detalicznego i sprzedającego produkty w opakowaniach, informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych użytkownikom tych produktów, w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowyc h, 2) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z treści art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Na tej podstawie, decyzja Wielkopolskiego WIIH z 6 marca 2024 r. (nr akt kontroli D/PI.UH.8361.103.2023) powinna pozostać w obrocie prawnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. 15 Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna J ankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/