DIH-IV-35/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 29 grudnia 2025 r. DIH - 4.707.43.2025.TN DECYZJA DIH - 4.35.2025 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 202 5 r. poz. 1691 ), zwanej dalej „KPA”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlo wej”, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 20 października 2025 r., które zostało wniesione przez Pa na Patrycjusza Ca ła prowadz ącego działalność gospodarczą pod firmą Sklep Spo żywczo - Przemysłowy Patrycjusz Ca ła ze stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej w Złoczewie, od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 6 października 2025 r. nr DS.KC.20.2025 (sygn. akt DS.8361.206.2025) nakładającej na ww. przedsiębiorcę kar ę pieniężną w wysokości 1 500 zł (jeden tysiąc pięćset złotych) z tytułu niedopełnienia obowiązku uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 19 towarów w opakowaniach jednostkowych, wbrew postanowieniom art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r., poz. 168) , zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „ Łódzkim WIIH”, „organem pierwszej instancji”, wpłynęło w dniu 22 października 2025 r. odwołani e z dnia 20 października 2025 r., które zostało wniesione przez Pana [xxx] prowadz ąc ego działalność gospodarczą pod firmą Sklep Spo żywczo - Przemysłowy [xxx] , od decyzji Łódzkiego WIIH z dnia 6 października 2025 r. nr DS.KC.20.2025 (sygn. akt DS.8361.206.2025) nakładającej na ww. przedsiębiorcę kar ę pieniężną w wysokości 1 500 zł z tytułu niedopełnienia obowiązku uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 19 towarów w opakowaniach jednostkowych, wbrew postanowieniom art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Decyzja Łódzkiego WIIH została doręczona stronie w dniu 7 października 2025 r. natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych w dniu 2 0 października 2025 r. Łódzki WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem Urzędu”, „organem drugiej instancji” w dniu 28 października 2025 r. W dniach 7, 8 i 11 sierpnia 2025 r. na podstawie upowa żnienia Łódzkiego WIIH n r DS.8361.206.2025 z dnia 07.08.2025 r., inspektorzy reprezentujący Łódzkiego WIIH - Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 Delegatury w Sieradzu, przeprowadzili kontrolę w sklepie spożywczo - przemysłowym w Złoczewie, należącym do [xxx] prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Sklep Spożywczo – Przemysłowy [ xxx] . Kontrol ę przeprowadzono w obecności przedsiębiorcy . W trakcie kontroli sprawdzono przestrzeganie przez przedsi ębiorcę przepisów ust awy o informowaniu o cenach oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen". Kontrol ą objęto 150 towarów oferowanych do sprzedaży. Dokonane w toku kontroli ogl ędziny miejsca sprzedaży detalicznej wykazały, że przedsiębiorca nie uwidocznił cen jednostkowych dla 19 towarów oferowanych do sprzedaży w opakowaniach jednostkowych . Ustalenia z k ontroli zostały odnotowane w protokole kontroli Nr DS.8361.206.2025 i w załącznikach do protokołu kontroli. Naruszenia dotyczyły towarów spożywczych takich jak praliny, wafle, a także towarów przemysłowych takich jak szampony, żele pod prysznic, płyny do płukania, pasty do zębów, kremy i kleje. W trakcie kontroli przedsiębiorca uwidocznił w miejscu sprzedaży brakujące ceny jednostkowe. Ponadto w trakcie kontroli [xxx] oświadczył na piśmie, że b rak cen jednostkowych na niektórych produktach spowodowany był brakami kadrowymi i przywozem nowego towaru. W zwi ązku z nieuwidocznieniem w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 19 towarów w opakowaniach jednostkowych w dniu 11 września 202 5 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na kontrolowanego przedsiębiorcę kary pieniężnej. Strona zosta ła poinformowana pismem nr DS.8361.206.2025 z dnia 11 września 2025 r. o wszczęciu postępowania z urzędu oraz o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Jednocze śnie działając w oparciu o przepis art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach , organ I instancji pismem nr DS.8361.206.2025 z dn ia 11 września 2025 r. wniósł o przesłanie informacji o wielkości obrotów i przychodu strony za 2024 rok. Strona nie skorzysta ła z przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym praw do zapoznania się z aktami oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Przedsiębiorca pismem z dnia 18 września 2025 r. wskazał wielkość obrotów i przychodu za 2024 r. Łódzki WIIH decyzją z dnia 6 października 2025 r. nr DS.KC.20.2025 (sygn. akt DS.8361.206.2025) na łożył na ww. przedsiębiorcę kar ę pieni ężną w wysokości 1 500 zł z tytułu niedopełnienia obowiązku uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 19 towarów w opakowaniach jednostkowych, wbrew postanowieniom art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Prezes Urzędu wszczynając postępowanie odwoławcze pismem z dnia 7 listopada 2025 r. pouczył stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności o prawie wypowiadania się co do zebranych dowodów i materia łów, przeglądania akt sprawy. Strona nie skorzystała ze swoich uprawnień. W swoim odwołaniu strona wskazała, że z askarża w całości decyzję nr DS.KC.20.2025 z dnia 6 października 2025 r. wydaną przez Łódzkiego WIIH. Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 189f § 1 pkt 1 KPA w zw. z art. 7, 77 i 80 KPA poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nierozpoznanie całości istoty sprawy, sprzecznie z materiałem dowodowym, polegają ce na błędnym przyjęciu, że waga naruszenia prawa poprzez brak uwidocznienia cen jednostkowych przy 19 towarach na 150 skontrolowanych, która została natychmiast naprawiona, nie jest znikoma, podczas gdy naruszenie prawa w tym zakresie, prowadząc mały skle p spożywczo - przemysłowy w gminie wiejskiej powinno być potraktowane, jako naruszenie prawa znikomej wagi, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnej odmowy przez organ I instancji zastosowania rozwiązania odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary p ieniężnej. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 Maj ąc na uwadze powyższe, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej . Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku po stępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 KPA w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Analizując akta sprawy, Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego z godnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Prezes Urzędu stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości co do stwierdzonych podczas kontroli naruszeń. Kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, która to norma jest normą sankcjonującą, a normą sankcjonowaną jest art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „W miejscu sprzedaży detalicznej i świadcz enia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.” Jednoznaczność oraz możliwość porównania cen stanowią podstawowe wytyczne przy uwidacznianiu cen towar ów i usług na poziomie sprzedaży detalicznej. Pojęcie jednoznaczności należy tłumaczyć jako jasność i odnosić zarówno do sfery technicznej, wizualnej, jak i językowej czy merytorycznej. (por. P. Mikłaszewicz , w: Osajda , Komentarz, art. 385 KC, Legalis, 2018 oraz Pietrzykowski , Komentarz KC, t. I, 2018). Pojęcie uwidaczniania cen w sposób niebudzący wątpliwo ści należy odnieść do uwidaczniania cen w taki sposób, aby konsument nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do powiązania ceny z towarem czy usługą ani też co do wysokości tej ceny. Pojęcie umożliwienia porównania cen odnosi się do porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym umożliwia dokonanie przez konsumentów świadomego wyboru na podstawie prostych porównań (motyw (6) dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen pr oduktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L 80 z 18.03.1998 r. s. 27), zwanej „dyrektywą 98/6/WE” ) . Przepis art. 4 ust. 1 implementuje art. 4 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE, który stanowi: „Cena sprzedaży i cena jednostkowa muszą być jednoznaczne, łatwo dostrzeg alne i czytelne.” Należy zwrócić uwagę, że pojęcie czytelności i łatwej dostrzegalności ma dla ustawodawcy unijnego istotne znaczenie. W art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ww. pojęcia zawierają się w pojęciu jednoznaczności. Na gruncie niniejszej sprawy stwierdzono brak uwidocznieni a cen jednostkowych . Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 Cena jednostkowa towaru, w świetle definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach, oznacza cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. W swoim wyroku z dnia 15 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł (sygn. akt VI SA/Wa 2744/19): „Nieuwidacznianie cen i cen jednostkowych narusza prawo k onsumenta do informowania, a w konsekwencji uniemożliwia porównanie cen towarów będących w obrocie.” Ujawnione nieprawidłowości stanowią naruszenie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 i § 4 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen: „1. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. 2.Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu.” Przepis ten nakazuje uwidocznienie ceny jednostkowej na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dot yczy cena jednostkowa w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Co do zasady cenę jednostkową w sklepie uwidacznia się na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwi daczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: litr dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości oraz za kilogram dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy, sztukę dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. W szcz ególnych przypadkach uzasadnionych rodzajem, przeznaczeniem lub zwyczajowo oferowaną ilością towarów przy uwidacznianiu cen jednostkowych dopuszcza się stosowanie dziesiętnych wielokrotności i podwielokrotności legalnych jednostek miar innych niż określone w ust. 1 (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). W przypadku towaru pakowanego oznaczonego liczbą sztuk dopuszcza się stosowanie przeliczenia na cenę jednostkową za sztukę lub za dziesiętną wielokrotność liczby sztuk (§ 4 ust. 3 ww. rozporządzenia). Uwidocznien ie ceny jednostkowej produktu jest ustawowym obowiązkiem sprzedawcy, z którego są zwolnione wyłącznie produkty wskazane wprost w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Odstępstwa od uwidaczniania cen jednostkowych przewidziane są w § 7 rozporządze nia, który stanowi, że wymogu uwidaczniania cen jednostkowych nie stosuje się do: towarów, których cena jednostkowa jest identyczna z ceną sprzedaży; towarów sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie w zestawach (kompletach); towarów nieżywnościowych s przedawanych ze względu na ich przeznaczenie lub właściwości wyłącznie w parach; produktów leczniczych w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne ((Dz.U. z 2025 r. poz. 750). W swoim wyroku z dnia 15 października 20 21 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał (sygn. akt V SA/Wa 2321/21): „Ceny jednostkowe umożliwiają konsumentom dokonanie porównania cen między produktami tego samego rodzaju, w różnej wielkości opakowaniach, a tym samym pozwalają im dokona ć świadomego i najkorzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru. Dodać do tego jedynie można, że cena i cena jednostkowa stanowią podstawowe kryterium informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych.” Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 W innym wyroku Wojewódzki Sąd Adm inistracyjny w Warszawie z dnia 19 listopada 2015 r., VI SA/Wa 1406/15 orzekł: „(…) wszystkie towary muszą być oznakowane ceną oraz ceną jednostkową w sposób jednoznaczny i zarazem niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Nie ulega również wątpliwości, że cena oraz cena jednostkowa są pojęciami różnymi, albowiem cena oznacza cenę sprzedaży, zaś cena jednostkowa jest ceną za jednostkę miary określonego towaru i może - lecz nie musi - być równa cenie sprzedaży.” Funkcją ceny jednostkowej jest umożliwienie konsumentom porównanie cen produktów w sposób optymalny na podstawie prostych kalkulacji, bez konieczności przeprowadzania skomplikowanych działań matematycznych. Dlatego też oprócz ceny (za produkt) na wywieszce cenowej, w miejscu sprzedaży musi się również na niej znaleźć cena jednostkowa, a więc przeliczenie na odpowiednią jednostkę miary (litr, kilogram). Konieczność informowania o cenie jednostkowej to przede wszystkim zabezpieczenie interesów konsumentów, którzy mogą nie tylko porównać c eny takich samych lub podobnych produktów w miejscu sprzedaży, ale także mogą faktycznie przekonać się czy podana cena jednostkowa (za litr, kilogram) jest niska czy wysoka i podjąć decyzję o zawarciu umowy sprzedaży w innym sklepie. Brak podania ceny jedn ostkowej narusza prawo konsumenta do wyczerpującej informacji, a tym samym ogranicza jego możliwości świadomego, najkorzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru, co prowadzi do zagrożenia jego interesów. Bezwzględny obowiązek podawania ceny jednostkow ej został podkreślony również w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), który wskazał, że: „j edynie wskazanie ceny łącznej i ceny za jednostkę masy w wypadku produktów, których jednostki opakowaniowe mogą nie mieć tej same j masy, pozwala na dostarczenie wystarczającej informacji konsumentowi.” (patrz. pkt 39 Wyrok TSUE z 30 czerwca 2016 r. sprawie C - 134/15 Lidl, ECLI:EU:C:2016:498). Obowiązek podawania ceny jednostkowej wiąże się z ujmowaniem ilościowym produktów w odniesie niu do jednolitego systemu miar jako podstawy wyznaczenia ich ceny: „prawodawca, przyjmując dyrektywę 98/6, miał zamiar „zapewnić jednolitą i przejrzystą informację w odniesieniu do ujmowania ilościowego produktów w odniesieniu do jednolitego systemu miar jako podstawy wyznaczenia ich ceny. Podobnie art. 1 dyrektywy 98/6 stanowi, że jej przedmiotem jest „ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen”. (Opinia Rzecznika Generalnego TSUE Pedra Cruza Villalóna, przedstawiona w dniu 26 listopada 2013 r. w sprawie C - 421/12 Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii ECLI:EU:C:2013:769). Powyższe wynika z podstawowego celu dyrektywy 98/6/WE. Podstawowym celem dyrektywy 98/6/WE jest dokładne, przejrzyste i jednoznaczne informowanie konsumentów o cenach oferowanych im produktów, w szczególności przy zapewnieniu możliwości porównania cen. Przekazywani e takich informacji umożliwia dokonanie świadomego wyboru na podstawie prostych porównań (motyw 2 i 6 dyrektywy 98/6/WE). W przedmiotowym przypadku nie miał zastosowania § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, ponieważ nie zostały spełnione wymienione w tym przepisie przesłanki umożliwiające niestasowanie wymogu uwidaczniania cen jednostkowych. „(…) podkreślić należy, że akt wykonawczy do ustawy o informowaniu o cenach uwzględnia p rzypadki, gdy uwidacznianie ceny jednostkowej towaru (usługi) nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru. Zostało to uregulowane w pominiętym przez stronę skarżącą § 7 rozporządzenia, w punktach od 1 do 4, gdzie prawodawca wymienia enumeratywnie do jakich towarów (produktów) nie stosuje się wymogu uwidaczniania cen jednostkowych.” (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2019 r., Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 sygn. akt I GSK 710/19 ) . Obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych jest to obowiązek informacyjny o charakterze przedumownym, czyli dotyczy okresu podejmowania decyzji przez konsumenta przed zawarciem umowy. Realizacja tego obowiązku ma przyczynić się do podjęcia decyzji w zakresie zawarcia umowy z przedsiębiorcą. Każdorazowe na ruszenie obowiązków w zakresie informowania o cenach, oceniać należy w kontekście ryzyka dokonania przez konsumenta zakupu bez możliwości pełnego rozeznania. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 , wojewódz ki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Przepis ten nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną, choćby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w tra kcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowości zostałyby wyeliminowane. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał ww. obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 683/22). W przedmiotowym przypadku zastosowano w stosunku do strony art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach a nie art. 6 ust. 2, gdzie górny pr óg wymiaru kary wynosi 40 000 zł. Tym samym kara pieniężna w wysokości 1 500 zł stanowi 7,5 % górnego progu wymiaru kary (20 000 zł) i nie ma charakteru ekscesywnego. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pi eniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodze nia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązk ów; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzen ie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej „rozporządzeniem 2017/2394/UE”. Stopień naruszenia obowiązków został określony jako poważny czyli istotny. Przedsiębiorca nie uwidaczniając cen jednostkowych towarów naruszył obowiązek określony w art 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach a tym samym narusz ył prawo konsumentów do rzetelnej informacji o cenach jednostkowych. Cena jednostkowa jest podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażone j w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów - podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, wzornictwa, poziomu technicznego wykonania. Brak uwidocznienia cen jednostkowych, uniemożliwia kupującym porównanie tych cen z cenami tych samych towarów lecz o innej masie czy objętości lub sposobie opakowania, a także uniemożliwia porównanie ceny jednostkowej danego towaru z cenami towarów podobnych po chodzących od innych producentów. Tym samym powyższe utrudnia konsumentom dokonanie optymalnego i właściwego dla nich Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 wyboru towaru, naruszając ich interesy ekonomiczne. Konsument często nie ma możliwości sprawdzenia lub wyliczenia ceny jednostkowej, a tym samym podejmuje swoje decyzje bez posiadania stosownej wiedzy. Cena i cena jednostkowa stanowią podstawowe kryterium informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych. Dlatego brak podania cen jednostkowych pozbawia konsumentów możliwości d okonania świadomego wyboru nie tylko w obrębie jednego sklepu, ale także kilku należących do różnych przedsiębiorców i wyboru najbardziej korzystnej dla siebie oferty. Organ I instancji wskazał, że działanie strony należy ocenić jako naganne, gdyż uderza b ezpośrednio w interesy ekonomiczne konsumentów i ogranicza swobodę zawierania umów. Klient przed dokonaniem zakupu powinien dysponować możliwie pełną informacją o towarze, w tym o cenie jednostkowej, która często decyduje o zakupie. Tym samym brak podania cen jednostkowych mógł wpłynąć na podjęcie niewłaściwej decyzji, co w istotny sposób narusza interesy konsumentów. Ponadto przedsiębiorca przed rozpoczęciem kontroli został poinformowany pismem z dnia 21 lipca 2025 r. o zamiarze przeprowadzenia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o informowaniu o cenach . Za dzień naruszenia obowiązków przyjęto dzień rozpoczęcia kontroli, tj. stwierdzenie faktu naruszenia. Odnosząc się do przesłanki dotychczasowej działalności przedsiębiorcy , w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści mająt kowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków, to należy wskazać co następuje. Organ I instancji wziął pod uwagę, że kontrolowany przedsiębiorca w okresie ostatnich 12 miesięcy po raz pierwszy naruszył przepisy ustawy o informowaniu o cenach towa rów i usług, co wynika z dokumentacji zgromadzonej przez Łódzki WIIH . Tym samym fakt ten nie stanowi okoliczności zaostrzającej. Ponadto organ uwzględnił pozytywną postawę strony, która wyeliminowała stwierdzone nieprawidłowości już w toku kontroli. Organ ustali ł, że przedsiębiorca nie uzyskał żadnych korzyści majątkowych ani nie poniósł strat w związku z naruszeniem obowiązków w zakresie uwidaczniania cen jednostkowych. Odnosząc się do przesłanki wielko ści obrotów i przychodu przedsiębiorcy – organ I instancji wziął pod uwagę przekazaną przez stronę informację na temat wielkości przychodu osiągniętego w roku podatkowym 2024 i oświadczenie o zakwalifikowaniu się do grupy mikro - przedsiębiorców w rozumieniu przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1 Ustaw y z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 202 5 r. poz. 1480 ), dalej jako „Prawo przedsiębiorców”. Powyższa przesłanka określa pozycję przedsi ębiorcy na rynku i pozwala na dostosowanie wymiaru kary do jego możliwości, przyczyniając się do osią gnięcia funkcji prewencyjnej zastosowanej kary. Wysokość nałożonej na przedsiębiorcę kary pieniężnej jest adekwatna do okoliczności stwierdzonego naruszenia. Wymierzona kara nie została określona w jej górnych dopuszczalnych granicach, a jej wysokość jest proporcjonalna do zakresu naruszenia oraz nie przekracza możliwości finansowych strony przedstawionych w piśmie z 18 września 2025 r. Jednocześnie kara zawiera w sobie element dotkliwości dla ukaranego przedsiębiorcy. Kara w takiej wysokości nie stworzy za grożenia dla sytuacji finansowej przedsiębiorcy i stanowi zaledwie niewielki procent jej przychodu uzyskanego w roku 2024. K ara w wymierzonym zakresie nie będzie dla strony nadmiernie surowa i nie spowoduje jej unicestwienia czy upadłości a w konsekwencji przyczyni się do zapobiegania naruszenia prawa w przyszłości. Z przedstawionych przez stronę wyjaśnień i dokumentów nie wynika, że aktualna sytuacja ekonomiczna czyni niemożliwym lub bardzo utrudnionym uiszczenie kary w ustalonej wysokości, stanowiąc zagro żenie dla jej bytu gospodarczego Odnosząc się do przesłanki informacji dostępnych w ramach rozporządzenia 2017/2394/UE , Prezes Urzędu wskazuje, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w stosunku do tego przedsiębiorcy nie ma charakteru transgranicznego, z uwagi na to, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 że przedmiotowa kontrola nie miała charakteru transgranicznego. Tym samym ww. przesłanka nie znajduje w tej sprawie zastosowania. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł za nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych towarów oferowanych do sprzedaży, wbrew obowiązkom okreś lonym w art. 4 ust. 1 ww. ustawy. Zaskarżona decyzja zawiera odniesienie do przepisu art. 189f § 1 i 2 KPA. Rozpatrzenie przesłanek określonych w tym przepisie art. 189f § 1 KPA ma charakter obligatoryjny, i organ I instancji się z tego obowiązku wywiązał. Natomiast charakter fakultatywny ma przepis art. 189f § 2 i 3 KPA. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 KPA: „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie została wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie uwzględnił znikomej wagi naruszenia prawa. Decyzja I instancji zawiera analizę przesłanki wagi naru szenia prawa, której nie oceniono jako znikomej. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę n aruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wsk azał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestan ie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia adm inistracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w s tosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być "znikomy". W or zecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interes u publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się do chronionych wartości i dóbr, to zostały one określone w ustawie o i nformowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2) i (6) dyrektywy 98/6/WE. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określo ne w dyrektywie 98/6/WE Motyw (1) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami.” Motyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne działania wspierające i uzupełniające politykę prowadzoną przez Państwa Członkowskie dotyczącą dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach oferowanych im produktów.” Motyw (6) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdzonych na gruncie ninie jszej sprawy naruszeń, to należy wskazać, że strona naruszyła zasady przejrzystego funkcjonowania rynku, ponieważ na stronie ciążył obowiązek uwidaczniania cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen. Nieu widacznianie cen jednostkowych w sposób wymagany prawem, narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku, skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, nie poprawia poziomu ochr ony konsumentów a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach i aktu wykonawczego do niej obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służy przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga naruszenia prawa nie była znikoma bo nieprawidłowości stwierdzono aż w stosunku do 12,7 % towarów poddanych kontroli. T ym samym nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w swoim wyroku z dnia 2 lutego 2023 r. , III SA/Gd 496/22 orzekł: „Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma.” Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych określonych ww. ustawą. Tym samym nie zaistniała przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. Na uwagę zasługuje fakt, że instytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decyzji ww. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomośc i" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” ( Wyrok Naczelnego Sądu Administrac yjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21). Natomiast w przypadku odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 to zaprzestanie naruszania prawa nie jest jedyną przesłanką, która powinna być spełniona aby w stosunku do strony można było zastosować tę instytucję. Strona nie spełniła przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, ponieważ trudno uznać, że ilość towarów, które były pozbawione cen jednostkowych, można kwalifikować jako znikomą wagę naruszenia prawa. Przesłanka zaprzestania naruszania prawa jest rozumiana jako zaprzestanie niedopełnienia obowiązku lub naruszenia zakazu jako zachowania ciągłego, trwałego lub powtarzalnego, polegającego na działaniu lub zaniechaniu. (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 marca 2021 r., III SA/Łd 946/20). W przypadku naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach naruszenie polega na nieuwidocz nieniu cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, n iebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Strona nie dopełniła nałożonego na nią jako na profesjonalistę obowiązku i zaniechała uwidaczniania cen i cen jednostkowych w swoim sklepie. Strona podjęła działania naprawcze, ponieważ w trakcie kontroli uzupełniła brakujące ceny jednostkowe. Przede wszystkim należy wskazać, że fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w chwili kontroli. Poza tym usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania prawa. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów lecz należy usunąć skutki naruszeni a. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19). Powyższe jest niemożliwe w przypadku gdy chodzi o obowiązek informacyjny przedumowny (przed zawarciem umowy z konsumentem), a taki obowiązek informacyjny został ok reślony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, ponieważ jest to niewykonalne po zawarciu umowy z konsumentem. W orzecznictwie sądów administracyjnych wychodzi się z założenia, że zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samois tnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary. W swoim wyroku z dnia 9 lutego 2021 r., (sygn. akt: VII SA/Wa 1485/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł: „ (…) odstąpienie od nałożenia kary jest uwarunkowane spełnieniem drugiego z warunków wymienionych w tym przepisie, tj. zaprzestania przez stronę naruszania prawa, a zatem przywrócenie przez stronę stanu zgodnego z prawem. Z kolei zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary, jeżeli waga naruszenia prawa nie była znikoma.” Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucj i odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administr acyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o inform owaniu o cenach. Przepis art. 189f § 1 pkt 2 KPA nie ma w tym przypadku zastosowania, ponieważ inny organ nie nakładał na przedsiębiorcę na terenie podlegającemu kognicji Łódzkiego WIIH kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenac h. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, or gan Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i spo sób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonan ie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że art. 189f § 2 KPA nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „ jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałoż ona administracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym narusz eniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Po wyższy przepis nie ma zastosowania w stosunku do naruszenia obowiązków informacyjnych , ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przede wszystkim nie jest możliwe ustalenie kręgu podmiotów czyli konsumentów płacących gotówką czy pobierających paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W swoim wyroku z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Postanowie nie, o którym mowa w art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna.” Kara pieniężna za naruszenie obowiązków informacyjnych, o któ rych mowa w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach pełni funkcję represyjną i prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Dlatego też nie jest możliwe zastosowanie a rt. 189f § 2 KPA, ponieważ celem jest prewencja ogólna i szczególna. Odnosząc się do zarzutów strony, Prezes Urzędu informuje co następuje. Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 189f § 1 pkt 1 KPA w zw. z art. 7, 77 i 80 KPA poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nierozpoznanie całości istoty sprawy, sprzecznie z materiałem dowodowym, polegające na błędnym przyjęciu, że waga naruszenia prawa poprzez brak uwidocznienia cen jednostkowych przy 19 towarach na 1 50 skontrolowanych, która została natychmiast naprawiona, nie jest znikoma, podczas gdy naruszenie prawa w tym zakresie, prowadząc mały sklep spożywczo - przemysłowy w gminie wiejskiej powinno być potraktowane, jako naruszenie prawa znikomej wagi, co w konse kwencji doprowadziło do bezzasadnej odmowy przez organ I instancji zastosowania rozwiązania odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W odniesieniu do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje, że ww. zarzut nie zasługuje na uwzględnieni e. Nie można skutecznie zarzucić organowi I instancji wydania Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 KPA, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w zakresie błędnego ustalenia okoliczności faktycznych, a w konsekwencji uzn ania, że nie zachodzą podstawy do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej ( art. 189f § 1 pkt 1 KPA). Zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 KPA poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ materiał dowodowy przez organ pierwszej instancji został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpu jący, a fakty mające znaczenie dla załatwienia sprawy i zastosowania określonej normy prawa zostały w sposób prawidłowo ustalone. Podstawą do przyjęcia stanu faktycznego był protokół kontroli, w którym stwierdzono brak uwidocznienia cen jednostkowych przy 19 towarach na 150 skontrolowanyc h, co stanowi 12,7 % rodzajów towarów poddanych kontroli. Protokół ten został podpisany bez uwag przez przedsiębiorcę. Strona również w terminie 7 - dniowym od przedstawienia protokołu kontroli nie wniosła żadnych dodatkowych uwag w trybie wymaganym przepisami prawa. Tym samym protokół kontroli stanowi dokument urzędowy, a zawarte w nim informacje stanowią podstawę ustalonego stanu faktycznego. Organ pierwszej instancji działał na podstawie prawa i w jego granicach, podejmuj ąc wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Również dokonanej ocenie stanu faktycznego sprawy nie można zarzucić dowolności, organ merytorycznie i poprawnie uzasadnił zaskarżoną decyzję, podpiera jąc ją logicznymi wnioskami. Zarzut naruszenia art. 80 KPA również nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zawarta w tym przepisie istota swobodnej oceny dowodów sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów. Swoją ocenę organ obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt GSK1 98/18). W niniejszej sprawie nie doszło do oceny dowodów według dowolnych kryteriów a decyzja I instancji jest oparta na przekonujących podstawach i przywołane okoliczności faktyczne są zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Natomiast działanie strony polegające na uzupełnieniu brakujących cen jednostkowych nie wyczerpuje przesłanki łącznej zawartej w art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Z aprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od na łożenia kary, jeżeli waga naruszenia prawa nie była znikoma. Kwestia podj ęcia przez kontrolowanego przedsiębiorcę działań naprawczych, które jeszcze przed ko ńcem kontroli wyeliminowały stwierdzone przez inspektorów nieprawid łowości była analizowane przez organ I instancji przed wydaniem zaskar żonej decyzji. Jednakże były to działania następcze, związane z ujawnieniem nieprawid łowości przez kontrolujących. Co więcej, kontrolowany mógł się do kontroli przygotowa ć, gdyż o zamiarze jej przeprowadzenia został poinformowany . Nieuwidacznianie cen jednostkowych w sposób wymagany prawem, nie realizuje przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku, s kutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, nie poprawia poziomu ochrony konsumentów a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Odnosząc się do zarzutu, że naruszenie prawa w mały m sk lep ie spożywczo - przemysłowy m w gminie wiejskiej powinno być potraktowane jako naruszenie prawa znikomej wagi, Prezes Urzędu wskazuje na obowiązek przestrzegania przepisów prawa niezależnie od Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 wielkości przedsiębiorstwa oraz miejsca jego działalności. Z uwagi na fakt, że przedsiębiorca został zakwalifikowany jako mikro - przedsiębiorca , wymierzona kara pieniężna w wysokości 1 500 zł nie ma charakteru ekscesywnego i sytuuje się na poziomie 7,5% górnego progu wymiaru kary (20 000 zł), co stanowi o jej propor cjonalności. W myśl orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącego się do ustawy o informowaniu o cenach, indywidualni przedsiębiorcy nie mogą, powołując się na specyfikę prowadzonej działalności, modyfikować bądź też odstępować od ustawowych kryteriów określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepisy ustawy o informowaniu o cenach z uwagi na cele ustawy, tj. ochronę konsumentów podlegają ścisłej wykładni. Stąd też niedopuszczalne jest, aby przedsiębiorcy, powołując się na s pecyfikę prowadzonej działalności, modyfikowali bądź też odstępowali od ustawowych kryteriów określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach (wyroki NSA z 9 października 2019 r., sygn. akt II GSK 710/19 i z 28 września 2021 r. (sygn. akt II GS K 805/21). W swoim wyroku z 28 września 2021 r. (sygn. akt II GSK 805/21) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił: „Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zatem poglądu skarżącego (…), że przedsiębiorca prowadzący salon kosmetyczno - fryzjerski, biorąc pod uwagę specyfikę wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, może odstąpić od sztywnych reguł, nie jest zobowiązany do przestrzegania prawa w zakresie uwidaczniania cen.” „Przepisy ustawy stanowią prawo powszechnie obowiązujące i dotyczą każdeg o przedsiębiorcy świadczącego usługi lub dokonującego sprzedaży detalicznej towarów.” (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 października 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 49/23). Oceny czy strona wypełniła normę sankcjonowaną dokon uje organ. Strona nie wypełniła obowiązków nałożonych na stronę w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Organ I instancji nałożył na stronę karę za naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Naruszenie normy sankcjonowanej automatycz nie spowodowało zastosowanie normy sankcjonującej z art. 6 ust. 1 ww. ustawy. Nałożona na stronę kara pieniężna jest typową karą administracyjną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, a odpowiedzialność administra cyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z wykonywaną działalnością (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisa nia tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Mając na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej (sankcji administracyjnej), bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku któr ych doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. W stosunku do strony stwierdzono naruszenie prawa, co implikuje zastosowanie normy sankcjonującej i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Przywoływanie przez stronę argumentacji, że b rak cen jednostkowych na niektórych produktach spowodowany był brakami kadrowymi i przywozem nowego towaru nie ma znaczenia dla sprawy, ponieważ są to kwestie organizacyjne, które nie mają wpływu na stwierdzenie naruszenia. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreś lić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez Organ drugiej instancji oceny, że decyzja Organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez Organ drugiej instancji. Prez es Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uznał, że Łódzki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 Handlowej zasadnie nałożył decyzją z dnia 6 października 2025 r. nr DS.KC.20.2025 (sygn. ak t DS.8361.206.2025) na ww. przedsiębiorcę kar ę pieniężną w wysokości 1 500 zł (jeden tysiąc pięćset złotych) z tytułu niedopełnienia obowiązku uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 19 towarów w opakowaniach jednostkowych, wbrew postanowieniom art. 4 ust. 1 o informowaniu o cenach . Tym samym decyzja Łódzki ego Wojewódzkiego Inspektor a Inspekcji Handlowej z dnia 6 października 2025 r. nr DS.KC.20.2025 (sygn. akt DS.8361.206.2025) powinna pozostać w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Łodzi w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ 1.