DIH-IV-31/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 23 maja 2024 r. DIH - 4.707. 3 1 .2024 .BP „informacje prawnie chronione [xxx]” DECYZJA DIH .4. 3 1 .2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 , z e zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 202 4 r. poz. 312) , art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie od decyzji Podkarpackiego Woje wódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 2 2 lutego 202 4 r. ( nr DP .8361. 100 .202 3 ), na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 3 0 00 zł (słownie: trzy tysi ą c e złotych) z tytułu naruszenia obowiązków wynikających z przepis ów o uwidacznianiu cen, utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. UZASADNIENIE Pismem z 3 listopada 202 3 r ., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 202 4 r. poz. 236), dalej jako „Praw o przedsiębiorców”, Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej ( dalej „ Podkarpac ki WIIH” , „organ pierwszej instancji” ) , zawiadomił xxxxx xxxxx xxxxx z siedzibą w xxxxx xxxx ( dalej „ s tron a ” , „przedsiębiorca” ) , o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie przestrzegania p rzepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”. Strona odebrała pismo 8 listopada 202 3 r. W toku kontroli przeprowadzonej 27 i 2 9 listopada 202 3 r. przez inspektorów reprezentujących Podkarpack iego WIIH, w sklepie w xxxxx przy ul. xxxxx xxxxx xxxx , sprawdzono prawidłowość informowania o cenach wybranych losowo 104 asortymentów produktów znajdujących się w ofercie handlowej, stwierdzając: 1) brak uwid ocznionych cen i cen jednostkowych w przypadku 11 partii produktów , 2) brak uwidocznionej cen y jednostkowej dla produktu w stanie stałym znajdującym się w środku płynnym w przypadku 1 partii produkt ów , co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o in formowaniu o cenach oraz § 3 i 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen”. W toku kontroli uzupełni o n o brakując e oznacze nia cenow e . 2 U stalenia kontroli udokumentowano w protokole kontroli z 2 9 listopada 202 3 r. (nr akt kontroli: DP .8361. 1 00 .202 3 ). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 22 stycz nia b r., Podkarpacki WIIH poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen. Po przeprowadzeniu post ępowania administracyjnego, decyzją z 2 2 lutego b r. ( nr DP .8361. 1 00 . 202 3 ), Podkarpacki WIIH nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 3 0 00 zł (słownie: trzy tysi ą c e złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Decyzja została odebrana 26 lutego br. Pismem z 6 marca br. (data stempla pocztowego: 8 marca br.) strona złożyła do Prezesa UOKiK odwołanie od ww. decyzji, zarzucając naruszenie przez organ pierwszej instancji: 1) art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach poprzez: − uznanie, że doszło do wyższego niż znikomy stopień naruszenia obowiązków z ww. ustawy, podczas gdy naruszenie dotyczyło wyłącznie 12 partii towarów, co stanowiło 11,5 % sprawdzonych towarów, − niewłaściwą ocenę dotychczasowej działalności przedsiębi orcy poprzez: o całkowite pominięcie wyników innych kontroli przeprowadzanych w sklepach xxxx , których wyniki były pozytywne, tj. nie stwierdzono nieprawidłowości, o brak wskazania, dlaczego przy ustalaniu wysokości kary pominięto wyniki innych kontroli, któ rych wyniki były całkowicie pozytywne, gdzie nie stwierdzono nieprawidłowości, o przy ustalaniu wymiaru kary brano pod uwagę wyłącznie kontrole, w których stwierdzono nieprawidłowości, o pominięcie okoliczności, iż wszystkie naruszenia zostały usunięte oraz p odjęto działania mające na celu poprawę poziomu przestrzegania przepisów ustawy; − niedostateczne uwzględnienie przesłanki wymiaru kary wskazanej w art. 6 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy tj. braku nałożenia sankcji na stronę za to samo naruszenie w innych państwac h członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych; − niewłaściwą ocenę dotychczasowej działalności przedsiębiorcy poprzez pominięcie okoliczności, iż w ciągu 12 miesięcy nie została nałożona przez Podkarpackiego WIIH jakakolwiek kara, jak również pominięcie okoliczności, iż strona prowadzi sieć kilku tysięcy sklepów, zatem brak 11 cen i cen jednostkowych oraz 1 cen y jednostkowej nie może być uznany za wyższy niż znikomy stopień naruszenia obowiązków, gdyż należy brać pod uwagę skalę działalności p rzedsiębiorcy, w tym liczbę sklepów oraz ilość asortymentu; 2) art. 8 dyrektywy 98/6/WE PE i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom poprzez niewłaściwe zastosowanie przesłanki proporcjo nalności przy wymierzaniu kary, tj. naruszenie dotyczyło wyłącznie 1 2 partii towarów, co stanowiło 11,5 % sprawdzonych towarów, wobec czego nałożona kary jest nieproporcjonalnie za wysoka; 3) art. 6, art. 8 i art. 11 kpa poprzez: − całkowite pominięcie wyników innych kontroli, przeprowadzanych w sklepach prowadzonych przez xxxx , których wyniki były pozytywne – gdzie nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości, 3 4) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 kpa, poprzez niewszechstronne rozważen ie zebranego materiału dowodowego z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, zasady zaufania obywateli do organu, zasady przestrzegania interesu społecznego, tj. − pominięcie okoliczności, iż strona niezwłocznie usunęła wszelkie nieprawidłowości oraz podjęła c zynności mające na celu eliminację nieprawidłowości na przyszłość; − pominięcie wyników innych kontroli dokonywanych przez organ w ostatnich tygodniach, w których nie wykazano żadnych naruszeń; − niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaś nienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego m. in. poprzez oparcie się wyłącznie na niewielkiej części asortymentu; − niewzięcie pod uwagę okoliczności, że strona prowadzi sieć ponad 3500 s klepów, 5) art. 189a § 2 pkt 1 w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 kpa poprzez brak zastosowania wskazanych przepisów tj. brak odstąpienia od nałożenia decyzji, podczas gdy spełniona była przesłanka jego zastosowania – tj. waga naruszenia była znikoma. Zdaniem strony , powyższe naruszenia doprowadziły do błędnych ustaleń stanu faktycznego, tj. uznania, że doszło do wyższego niż znikomy stopień naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy, podczas gdy naruszenia dotyczyły wyłącznie 1 2 produktów objętych ko ntrolą i d o niezasadnego nałożenia na stronę kary pieniężnej. Pismem z 28 marca br., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes U rzędu O chrony K onkurencji i K onsumentów zważył, co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku po stępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312) – dalej jako „ ustaw a o Inspekcji Handlowej ” , Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 k pa , w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prezes UOKiK jest organem właściwym do ro zpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę uwidacznia się w miejscu ogó lnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczególności: 4 1) na wywieszce; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu, o czym stanowi § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, j eżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 , wojewódzki inspektor Inspek cji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia: 1) stopień naruszenia ob owiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez ko nsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy ; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europej skiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.). W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w placówce handlowej należącej do przedsiębiorcy, stwierdzono: 1) brak uwidocznionych cen i cen jednostkowych w przypadku 11 partii produktów, 2) brak uwidoczni onych cen jednostkowych w przypadku 1 partii produktów, W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Podkarpacki WIIH w drodze decyzji, wydanej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, nałożył karę pieniężną w wysokości 3 0 00 zł na przedsiębior cę, to jest na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia. W toku postępowania odwoławczego Prezes UOKiK przeprowadził analizę ustaleń kontroli, w oparciu o które wydano decyzję oraz treści skarżonej decyzji, jak również uwzględnił zarzuty zawarte w odwołaniu. Stan faktyczny ustalony w sprawie nie budzi wątpliwości co do tego, że strona nie dopełniła obowiązków w zakresie uwidaczniania cen, naruszając tym samym art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, przy czym naruszenia te miały dwojaką post ać: − brak uwidocznionych cen i cen jednostkowych; − brak uwidocznieni a cen jednostkowych . 5 Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy dotyczące nakładania kar, niezrealizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach powoduje – zgodnie art. 6 ust. 1 ww. ustawy – nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Przepis ten w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązków określonych w ww. przepisach Konsekwencją powyższego jest nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, której przesłanki określa art. 6 ust. 3 ww. ustawy. Art. 6 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy jako przesłankę wymiaru kary wymienia stopień naruszenia obowiązków, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków. W odniesieniu do przedmiotowej przesłanki, strona podniosła szereg zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego, czego skutkiem miało być ustalenie stopnia naruszenia obowiązków wyższego niż znikomy. Strona podnosi mianowicie, że organ pierwszej instancji przy ocenie stopnia naruszenia powinien wziąć pod uwagę liczb ę całego asortymentu dostępnego w sklepie i dopiero tą wartość porównać z ilością stwie rdzonych naruszeń – wg. Strony poważne naruszenia mają miejsce wtedy, gdy dotyczą przeważającej ilości asortymentu, co w niniejszej sprawie ni e miało miejsca . Strona podnosi również pominięcie faktu prowadz enia sie ci kilku tysięcy sklepów, a zatem wg. niej przedmiotowe naruszenie nie może być uznane za wyższe niż znikome, gdyż należy brać pod uwagę skalę działalności przedsiębiorcy, w tym liczbę sklepów oraz ilość asortymentu. Odnosząc się do powyższej argumentacji należy zauważyć, że przy ustalaniu przesła nki stopnia naruszenia, decydująca nie jest liczba skontrolowanych produktów czy ich rodzaj. Nie sposób również uznać, że kontrola powinna objąć całość sprzedawanych produktów, co byłoby niewykonalne. Dlatego też kontrola obejmuje tylko część sprzedawanych produktów, przyjmując, że jest ona reprezentatywna dla całości produktów znajdujących się w sprzedaży. Z tego też względu przy ustalaniu przesłanki stopnia naruszenia bierze się pod uwagę stosunek towarów dotkniętych naruszeniem w zakresie informowania o cenach do ogółu towarów skontrolowanych, bez względu na to, jak wielka partia produktów jest objęta kontrolą. W przedmiotowej sprawie stwierdzone naruszenia dotyczą ok. 11,5 % skontrolowanych partii towarów. Nieprawidłowe jest więc rozumowanie strony, że o rgan pierwszej instancji wymierzył karę za nieprawidłowości dotyczące jedynie 12 partii towarów, w rzeczywistości bowiem organ wymierzył karę za naruszenie obowiązku informowania o cenach stwierdzone w stosunku do 11,5 % skontrolowanych towarów. Bezprzedmi otowym jest tym samym argument strony, że na ustalenie stopnia naruszenia ma również fakt prowadzenia przez nią sieci handlowej liczącej kilka tysięcy placówek. Kontrola jest bowiem przeprowadzana w konkretnej placówce handlowej i to tej placówki dotyczy u stalony stan faktyczny. Stąd też, nie można zgodzić się ze stroną, iż stopień naruszenia jest uzależniony od powołanych przez nią okoliczności. Badając przesłankę stopnia naruszenia obowiązków należy odwołać się do art. 4 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z który m, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. 6 Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach, cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę, zaś cena jednostkowa jest z kolei podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pienię żnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, wzornictwa, poziomu technicznego itp. W przedmiotowej sprawie konieczny m jest również przytoczenie § 6 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, zgodnie z którym cena jednostkowa pakowanego środka spożywczego w stanie stałym znajdującego się w środku płynnym dotyczy masy netto środka spożywczego po odsączeniu, oznaczonej na opakowaniu jednostkowym, jeżeli płyn ten lub mieszanka płynów stanowi jedynie dodatek do podstawowego składu tego środka spożywczego. W świetle powyższego, brak uwidocznienia cen, pozbawia konsumentów należytej informacji o oferowanych produktach. Z kolei , brak cen jednostkowych, uniemożliwia konsumentom porównanie oferowanych towarów z towarami podobnymi, lecz o innej masie lub objętości, a co za tym idzie, utrudnia konsumentom wybór odpowiedniego dla nich towaru. Nieuwidocznienie tego rodzaju informacji, nawet przy niewielkiej ilości towarów, stanowi znaczny stopień naruszenia (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1400/19: „Nie można natomiast, w ocenie Sądu, podzielić zarzutu skargi o znikomym stopniu nar uszenia obowiązku informowania o cenach w przedmiotowej sprawie. Jeżeli bowiem przyjrzeć się produktom, w stosunku do których ceny nie były uwidocznione, ewidentnie widać, że dotyczą one szeroko rozumianej chemii gospodarczej. Tym samym klienci poszukujący towarów w tym właśnie dziale sklepu, istotnie pozbawieni zostali podstawowej informacji, która winna im zostać zapewniona przez Skarżącą, a więc ceny produktu. Bez tej podstawowej informacji trudno mówić o realizacji jednej z dyrektyw ujętych w art. 4 ust awy o informowaniu o cenach a więc umożliwieniu klientom porównania cen konkurencyjnych towarów.” ). Analogicznie należy potraktować fakt uwidocznienia informacji o cenie jednostkowej w sposób błędny, bez wątpienia bowiem wadliwa informacja utrudni, jeśli w ogóle nie uniemożliwi konsumentowi porównanie cen i dokonanie wyboru co do oferowanego towaru. Biorąc powyższe pod uwagę, Podkarpacki WIIH prawidłowo uznał, iż stopień naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług jest istotny . Art. 6 ust. 3 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach, jako przesłankę wymiaru kary, wymienia dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze narusz enia obowiązków zakresie uwidaczniania cen oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków . Strona w odwołaniu zarzuca niewłaściwą ocenę tej przesłanki poprzez całkowite pominięcie wyników innych (po zytywnych) kontroli oraz niewskazanie dlaczego je pominięto, oparcie się wyłącznie na kontrolach negatywnych oraz pominięcie okoliczności, że wszystkie naruszenia zostały usunięto oraz podjęto działania mające na celu poprawę poziomu przestrzegania przepis ów ustawy. Odnosząc się do zarzutów należy wskazać, że pojęcie „dotychczasowej działalności” obejmuje okres działalności przedsiębiorcy poprzedzający przeprowadzenie kontroli. Z tego też względu, zasadnym jest wzięcie pod uwagę również i wyników kontroli pozytywnych, 7 przeprowadzonych wobec przedsiębiorcy. W tej kwestii należy przyznać rację stronie, aczkolwiek nie mogą być wzięte pod uwagę te kontrole, które zostały przeprowadzone po 29 listopada 202 3 r., a więc po dniu kontroli, której ustalenia były pods tawą do wydania zaskarżonej decyzji. Niemniej należy zwrócić uwagę, iż pojęcie „dotychczasowej działalności” jest pojęciem na tyle obszernym, iż jego znaczenia nie można ograniczać tylko do kontroli pozytywnych. Z tego też względu, obok kontroli pozytywnyc h organ bierze pod uwagę również i kontrole negatywne . Jak wynika ze zgromadzonego materiału w ciągu 12 miesięcy poprzedzających stwierdzenia naruszeni e , za które zaskarżoną decyzją została nałożona kara pieniężna, Strona dopuściła się uprzednich naruszeń ustawy o informowaniu o cenach , a mianowicie 17 sierpnia 2023 r. stwierdzono brak informacji o cen ach i cen ach jednostkowych oraz brak informacji o cen ach (sprawa DK.8361.71.2023). Istotnym jest tu również fakt, że kontrole poprzedzone były zawiadomieniem o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Strona miała więc możliwość odpowiedniego przygotowania się do kontroli. Tymczasem fakt, iż naruszenie stwierdzone przedmiotową decyzją jest naruszeniem kolejnym, jednoznacznie wskazuje, że strona nie przywiązuje należ ytej wagi do wykonywania obowiązków nałożonych na nią ustawą o informowaniu o cenach . Organ pierwszej instancji, trafnie przy tym wskazał, że obowiązek informowania o cenach produktów i usług istnieje od 2001 r., zaś strona prowadzi działalność gospodarczą od grudnia 2004 r. (wg KRS) a więc powinna wykazać się znajomością przepisów dotyczących wykonywanej działalności. Prezes UOKiK zwraca przy tym uwagę, że wbrew temu co strona podnosi w odwołaniu, Podkarpacki WIIH wziął pod uwagę podjęcie działań naprawcz ych przez stronę, na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Podobnie Prezes UOKiK dokonując ponownej analizy powyższej przesłanki, bierze pod uwagę działania podjęte przez stronę , a polegające na oznaczeniu wszystkich oferowanych do sprzedaży towaró w prawidłowo oznaczonymi cenami. Niemniej jednak podkreślić należy, że strona podjęła te działania w wyniku kontroli. Art. 6 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy, jako przesłankę wymiaru kary, wymienia wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, który został ustalony przez organ pierwszej instancji w toku postępowania – przedmiotowa przesłanka została ustalona w oparciu o informację przedłożoną przez Stronę. Art. 6 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy, jako przesłankę wymiaru kary wymienia sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to s amo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudn ia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.) – Podkarpacki WIIH s twierdził, że brak jest dostępnych informacji. Względem przedmiotowej przesłanki strona podniosła zarzut niedostatecznego jej uwzględnienia – jak wskazała strona o przesłance tej jedynie w decyzji wspomniano. Literalna wykładnia powołanego przepisu prow adzi do wniosku, iż organ każdorazowo obowiązany jest ją przeanalizować, niemniej obowiązany jest wziąć ją pod uwagę tylko w sytuacji gdy zaistnieje okoliczność w niej wskazana, a więc gdy na stronę zostanie nałożona sankcja za to samo naruszenie. W przed miotowej sprawie Podkarpacki WIIH stwierdził, iż brak jest informacji co do wspomnianej przesłanki. Niemniej Prezes UOKiK 8 stwierdza, iż takowa przesłanka nie zaistniała z uwagi na fakt, że kontrola prowadzona w przedmiotowej sprawie nie jest kontrolą trans graniczną. Niezaistnienie wskazanej okoliczności jest dla Strony prawnie obojętne, ponieważ brak sankcji w innym państwie UE nie stanowi powodu do „premiowania” Strony jeśli idzie o wymiar kary. Tym samym, zarzut strony należy uznać za bezzasadny. Prezes UOKiK stoi również na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania instytucja odstąpienia od wymierzenia kary. Mianowicie, zgodnie z art. 189f § 1 kpa o rgan administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia admi nistracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna prze z inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nało żona administracyjna kara pieniężna. Z zebranego materiału wynika, że waga naruszenia nie jest znikoma, ponieważ brak cen i cen jednostkowych jest naruszeniem interesów konsumentów w zakresie ich prawa do informacji. Tego typu naruszenie stanowi zagrożeni e dla interesów majątkowych konsumentów, a tym samym wyklucza możliwość uznania stopnia tego naruszenia za znikomy. Należy ponadto wskazać, że fakt uprzedniego wystąpienia nieprawidłowości skutkujących podwyższaniem wymiaru kary, oznacza, że funkcja prewe ncyjna kary nie została spełniona. Nie została również spełniona przesłanka zawarta w art. 189f § 1 pkt 2 kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie ad ministracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona admini stracyjna kara pieniężna. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej leży w gestii wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej – w przedmiotowej sprawie, z godnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest to Podkarpacki WIIH. Zdaniem Prezesa UOKiK brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 kpa. Odnosząc się natomiast do art. 189f § 2 kpa, który wskazuje na możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadkach innych niż wymienione w art. 189f § 1 kpa, Prezes UOKiK zwraca uwagę, że powtarzające się naruszenia przez prz edsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu ocenach nie pozwalają na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu ponieważ nie spełni to celu, dla którego miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Celem tym jest przestrzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału, uznał odwołanie za bezzasadne. Bezzasadnym jest przy tym zarzut stron y, iż organ pierwszej instancji, przy wymiarze kary, niewłaściwie zastosował 9 przesłankę proporcjonalności zawartą w art. 8 dyrektywie 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktó w oferowanych konsumentom. Należy bowiem zauważyć, iż powołany przepis nie ogranicza się tylko do wspomnianej przesłanki proporcjonalności, ale wymienia również przesłankę skuteczności i odstraszania, przy czym wszystkie te przesłanki są stosowane łącznie. Stan faktyczny ustalony w sprawie, w ocenie Prezesa UOKiK, pozwala uznać, że wymierzona stronie kara w wysokości 3 0 00 zł jest adekwatna do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiedn imi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych. W związku z powyższym wniosek strony o uchylenie zaskarżonej decyzji Podkarpackiego WIIH i umorzenie postępowania pierwszej instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do ist oty sprawy w ten sposób, że odstępuje się od nałożenia na stronę kary pieniężnej jest niezasadny. Prezes UOKiK , zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach , karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Rzeszowie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się o stateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administrac yjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 z ł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jedna k niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 10 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wni osek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieni ężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 , ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 20 03 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/