DIH-IV-32/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 22 maja 2024 r. DIH - 4.707.20.2024 .TN DECYZJA DIH - 4.32.2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „KPA”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Kon sumentów, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 2 lutego 2024 r. , wniesionego przez Pełnomocnika reprezentującego KIK TEXTIL SPÓŁKĘ Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, z siedzibą we Wrocławiu, od decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku , zwanego dalej „Podlaskim WIIH” NR DŁ.2.2024 (sygn. akt DŁ.140.2023.ZG) z dnia 16 stycznia 2024 r. wymierzającej ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (dwa tysiące złotych) z tytułu niedopełnienia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, poprzez uwidocznienie cen towarów w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, bez w skazania znaczenia poszczególnych cen uwidocznionych na etykietach towarów oferowanych po obniżonej cenie, w tym wskazania najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE W dniu 8 lutego 2024 r. do Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku , zwanego dalej „Podlaskim WIIH”, wpłynęło odwołanie z dnia 2 lutego 2024 r. , które zostało wniesione przez Pełnomocnika reprezentującego KIK TEXTIL SPÓŁKĘ Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, od decyzji Podlaskiego WIIH NR DŁ.2.2024 (sygn. akt DŁ.140.2023.ZG) z dnia 16 stycznia 2024 r. wymierzającej ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 2 000 zł z tytułu niedopełnienia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 i ust. 2 o informowaniu o cenach. Decyzja Podlaskiego WIIH została doręczona Stronie w dniu 19 stycznia 2024 r., a odwołanie zostało nadane u operatora publicznych usług pocztowych w dniu 2 lutego 2024 r. W swoim odwołaniu strona zaskarżyła w całości decyzję organu I instancji oraz wniosła następujące zarzuty: 1) naruszenia art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach w zw. z § 2 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 2776 ze zm.,) dalej jako: „rozporządzenie w sprawie uwidaczniania cen", poprzez ich błędną wykładnię, w ramach której Organ przyjął, że obowiązek podania najniższej ceny towaru przecenionego w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem obniżki może być zrealizowany w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości jedynie poprzez umieszczenie 2 informacji w tym zakresie na etykiecie przecenionego towaru, w sytuacji gdy wniosku takiego nie usprawiedliwia ani treść rzeczonych przepisów ani też cel, dla realizacji którego zostały ustanowione, a w konsekwencji uznanie, że Spółka narusza ww. przepisy; 2) naruszenia art. 11 ust. ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo P rzedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236), zwanej dalej „Prawem Przedsiębiorców”, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na braku jego zastosowania w sytuacji, gdy na gruncie niniejszej sprawy powstała wątpliwość odnośnie wykładni art. 4 ust. 1 i 2 u stawy w zakresie tego, czy sposób przekazywania informacji o najniższej cenie towaru przecenionego z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki taki jak wdrożyła Spółka ma charakter jednoznaczny i niebudzący wątpliwości w rozumieniu art. 4 ust 1 ustawy, wobec czeg o Organ był zobowiązany rozstrzygnąć rzeczoną wątpliwość na korzyść Spółki, czego Organ zaniechał ; 3) naruszenia art. 77 § 1 KPA w zw. z art. 80 KPA poprzez wybiórcze i dowolne , zamiast wszechstronnego i swobodnego , rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, wskutek czego Organ za udowodnioną okoliczność przyjął, że sposób, w który Spółka informowała konsumentów o najniższej cenie produktów objętych przeceną z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki nie miał charakteru jednoznacznego i niebudzącego wątp liwości, podczas gdy z całości materiału dowodowego wynikało, że informacja ta została udostępniona w bezpośredniej bliskości przecenionych towarów oraz była z punktu widzenia przeciętnego konsumenta zrozumiała oraz klarowna; 4) naruszenia art. 77 § 1 KPA w z w. z art. 80 KPA poprzez wybiórcze i dowolne , zamiast wszechstronnego i swobodnego , rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie i przyjęcie, że w przypadku 4 produktów objętych promocją, które były objęte kontrolą Organu najniższe ceny z 30 dni p rzed wprowadzeniem obniżki były podane nieprawidłowo, podczas gdy z całości materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika wniosek przeciwny, co Spółka dokładnie wyjaśniała, a w konsekwencji ; 5) naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie na Spółkę administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie zostały spełnione do tego przesłanki, ponieważ Spółka wypełniła wszystkie obowiązki określone w art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy. Mając na uwadze powyższe narus zenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 KPA strona wniosła o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości oraz umorzenie w całości postępowania przed Organem. Inspektorzy Podlaskiego WIIH przeprowadzili kontrolę w sklepie KIK w Zambrowie, [XXX ] , nal eżącym do KIK TEXTIL SPÓŁKI Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ. Kontrola została poprzedzona doręczeniem przedsiębiorcy w dniu 2 października 2023 r. zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nr DŁ.8360.1.115.2023 z dnia 27 września 2023 r. Badaniem w powyższym zakresie objęto łącznie 12 rodzajów produktów znajdujących się w ofercie handlowej placówki, w tym 11 rodzajów ubranek dziecięcych i 1 rodzaj poduszki. Stwierdzono, iż w bezpośrednim sąsiedztwie badanych produktów zamontowano baner o treści „WYPRZEDAŻ”, a pod nim umieszczono informacje dla klienta dotyczące sposobu uwidaczniania przez Spółkę informacji o obniżonych cenach. W toku kontroli ustalono, iż w przypadku pierwszej obniżki dokonano prezentacji przykładowej metki ze wskazaniem aktualnej ceny sprzedaży (po obniżce) oraz najniższej ceny z okresu 30 dni przed wprowadzeniem obniżki wraz z komentarzem. Komentarz zawierał informację dla klientów, że informacje o zmianach cen można znaleźć na metkach umieszczonych przy produktach. Czer wona naklejka pokazuje aktualną cenę sprzedaży - po obniżce. Najniższa cena z okresu 30 dni przed wprowadzeniem obniżki umieszczona jest na metce obok kodu kraju. 3 Dodatkowo, w materiale informacyjnym pod nazwą: „Instrukcja - oznaczanie artykułów podczas pr zeceny” zamieszczono informacje dotyczące sposobu prezentacji na metkach obniżonej ceny w przypadku pierwszej, drugiej i trzeciej przeceny. Pierwsza przecena polega na umieszczeniu daty przeceny oraz nowej obniżonej ceny. Czerwona metka jest naklejona w ta ki sposób, by pierwotna cena była widoczna. Na czerwonej metce umieszcza się datę przeceny oraz nową, obniżoną cenę. Druga przecena polega na umieszczeniu na czerwonej metce daty przeceny oraz nowej, obniżonej ceny. Metka jest naklejona na pierwotnej cenie . Trzecia przecena polega na umieszczeniu na czerwonej metce daty przeceny oraz nowej obniżonej ceny. Metka jest naklejona na czerwonej metce z pierwszej przeceny (najstarsza data). Na metkach (etykietach) umocowanych do ubranek dla dzieci oraz poduszki u mieszczono informacje o cenach, tzn. cenie obowiązującej wraz z datą jej wprowadzenia i cenie „pierwotnej” (pierwsza przecena) lub cenie obowiązującej wraz z datą jej wprowadzenia i cenie przed obniżką wraz z datą jej wprowadzenia (druga i trzecia obniżka) . W przypadku: 1) b luzki dziecięcej na długi rękaw KiKi&Koko, rozmiar 116, kolor biały z nadrukiem - na wywieszce znajdowały się między innymi dwie ceny opatrzone datami: cena obowiązująca wraz z datą jej wprowadzenia „4,00 zł - 06.10.23” i cena przed obniżką wraz datą jej wprowadzenia: „8,00 zł - 02.06.23”; ” (wydruk zdjęcia stanowi załącznik nr 2 do protokołu kontroli), 2) b luzki dziecięcej na długi rękaw KiKi&Koko, rozmiar 110, kolor żółty, - na wywieszce znajdowały się między innymi dwie ceny opatrzone d atami: cena obowiązująca wraz z datą jej wprowadzenia „8,00 zł - 06.10.23” i cena przed obniżką wraz datą jej wprowadzenia: „15,00 zł - 02.06.23”; ” (wydruk zdjęcia stanowi załącznik nr 3 do protokołu kontroli), 3) s ukienki dziecięcej z tiulem KiKi&Koko, rozm iar 104, kolor różowy, - na wywieszce znajdowały się między innymi dwie ceny opatrzone datami: cena obowiązująca wraz z datą jej wprowadzenia „4,00 zł - 27.02.23” i cena przed obniżką oraz data jej wprowadzenia: „10,00 zł - 11.01.23”; ” (wydruk zdjęcia sta nowi załącznik nr 4 do protokołu kontroli), 4) b luzy dziecięcej KiKi&Koko, rozmiar 92, kolor zielony miętowy, - na wywieszce znajdowały się między innymi dwie ceny opatrzone datami: cena obowiązująca wraz z datą jej wprowadzenia „8,00 zł - 02.10.23” i cena pr zed obniżką oraz data jej wprowadzenia: „15,00 zł - 04.05.23”, ” (wydruk zdjęcia stanowi załącznik nr 5 do protokołu kontroli), 5) s ukienki dziecięcej z długim rękawem Miraculus, rozmiar 116, kolor jasnoszary melanż, - na wywieszce znajdowały się między innym i dwie ceny opatrzone datami: cena obowiązująca wraz z datą jej wprowadzenia „20,00 zł - 06.10.23” i cena przed obniżką oraz data jej wprowadzenia: „35,00 zł - 04.05.23”, ” (wydruk zdjęcia stanowi załącznik nr 6 do protokołu kontroli), 6) b luzki dziecięcej na długi rękaw KiKi&Koko, rozmiar 122, kolor jasnoszary melanż. - na wywieszce znajdowały się między innymi dwie ceny opatrzone datami: cena obowiązująca wraz z datą jej wprowadzenia „4,00 zł - 06.10.23” i cena przed obniżką oraz data jej wprowadzenia: „8,00 zł - 04.05.23”, ” (wydruk zdjęcia stanowi załącznik nr 7 do protokołu kontroli), 7) b luzki dziecięcej na długi rękaw Disney Mickey Mouse, rozmiar 128, kolor granatowy, - na wywieszce znajdowały się między innymi dwie ceny opatrzone datami: cena obowiązująca wr az z datą jej wprowadzenia „8,00 zł - 06.10.23” i cena przed obniżką oraz data jej wprowadzenia: „15,00 zł - 04.05.23”, ” (wydruk zdjęcia stanowi załącznik nr 8 do protokołu kontroli), 8) s podenek dziecięcych Disney Classics, rozmiar 98, kolor bladoróżowy, - na wywieszce 4 znajdowały się między innymi dwie ceny: cena obowiązująca wraz z datą jej wprowadzenia „10,00 zł - 17.07.23” i cena przed obniżką (cena „pierwotna”): „15,00 zł”, ” (wydruk zdjęcia stanowi załącznik nr 9 do protokołu kontroli), 9) p oduszki HOME DECO , rozmiar 30x50 cm, - na wywieszce znajdowały się między innymi dwie ceny: cena obowiązująca wraz z datą jej wprowadzenia „20,00 zł - 30.08.23” i cena przed obniżką (cena „pierwotna”): „40,00 zł”, ” (wydruk zdjęcia stanowi załącznik nr 10 do protokołu kont roli), 10) s podenek dziecięcych Disney Mickey Mouse, rozmiar 128, kolor niebieski - na wywieszce znajdowały się między innymi dwie ceny opatrzone datami: cena obowiązująca wraz z datą jej wprowadzenia „20,00 zł - 06.10.23” i cena przed obniżką oraz data jej wp rowadzenia: „35,00 zł - 20.05.23”, ” (wydruk zdjęcia stanowi załącznik nr 11 do protokołu kontroli), 11) k urtki dziecięcej na długi rękaw Eugee, rozmiar 74, kolor lawendowy z nadrukiem, - na wywieszce znajdowały się między innymi dwie ceny: cena obowiązująca w raz z datą jej wprowadzenia „45,00 zł - 19.07.23” i cena przed obniżką (cena „pierwotna”): „60,00 zł”, ” (wydruk zdjęcia stanowa załącznik nr 12 do protokołu kontroli), 12) u branka typu „pajacyk” dla niemowlaków Eugee, rozmiar 68, kolor jagodowy - na wywieszce znajdowały się między innymi dwie ceny opatrzone datami: cena obowiązująca wraz z datą jej wprowadzenia „8,00 zł - 03.10.23” i cena przed obniżką oraz data jej wprowadzenia: „15,00 zł - 04.05.23”, ” (wydruk zdjęcia stanowa załącznik nr 13 do protokołu kon troli). Organ I instancji stwierdził, że kontrolowany przekazał kupującym informację o obniżeniu ceny, a co za tym idzie - powinien, zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach poinformować również o najniższej cenie tego towaru, któr a obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Tymczasem zamieszczone na metkach (etykietach) dołączonych do ocenianych wyrobów ceny , nie były podane w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. Na ww. metkach uwidocznione były ceny tylko w postaci liczbowej, bez wyjaśnienia znaczenia poszczególnych cen, w tym wskazania , która z cen jest ceną najniższą z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. W pierwszym dniu kontroli, tj. 24 października 2023 r. inspektorzy, na podstawie danych umieszczonych na etykietach wyrobów, ustalili terminy od kiedy obowiązują aktualne ceny promocyjne wytypowanych do badania 7 partii spośród 12 objętych kontrolą produktów, tj.: 1) b luzki dziecięcej na długi rękaw KiKi&Koko - rozmiar 116, kolor biały z nadrukiem - 06.10.20 23; 2) b luzki dziecięcej na długi rękaw KiKi&Koko, rozmiar 110, kolor żółty - 06.10.2023; 3) s ukienki dziecięcej z tiulem KiKi&Koko, rozmiar 104, kolor różowy - 27.02.2023; 4) b luzy dziecięcej KiKi&Koko, rozmiar 92, kolor zielony miętowy - 02.10.2023; 5) s ukienki dziecięcej z długim rękawem Miraculus, rozmiar 116, kolor jasnoszary melanż - 06.10.2023; 6) b luzki dziecięcej na długi rękaw KiKi&Koko, rozmiar 122, kolor jasnoszary melanż - 06.10.2023; 7) b luzki dziecięcej na długi rękaw Disney Mickey Mouse, rozmiar 128, kolo r granatowy - 06.10.2023. W dniu 24 października 2023 r., drogą pocztową oraz na wskazany przez osobę czynną w lokalu przedsiębiorcy adres mailowy Spółki przesłano pismo, w którym zażądano przedstawienia dokumentów tradycyjnych lub elektronicznych z systemów kasowych lub innych dostępnych dokumentów przedstawiających historię sprzedaży ww. 7 wybranych towarów, celem ustalenia najniższej ceny z okresu 30 dni poprzedzającego obniżkę. Termin wykonania żądania ustalono na dzień 31 października 2023 r. We wskazanym terminie otrzymano, drogą mailową, screeny z systemu 5 ZUVP_Historie , które załączono do akt kontroli. Z analizy otrzymanych materiałów wynika, iż dokumentują one praktykę Spółki w zakresie kształtowania polityki cenowej w określonych przedziałach czasowych, przy czym w odniesieniu do 4 produktów stwierdzono, iż najniższe ceny z 30 dni poprzedzających obniżkę uwidocznione na metkach produktów (zgodnie z opisem na banerze o treści „WYPRZEDAŻ”) nie odpowiadały najniższym cenom z 30 dni poprzedzających obniżkę, wskazanych w screenach z systemu ZUVP_Historie. Powyższe dotyczyło następujących produktów: 1) b luzki dziecięcej na długi rękaw KiKi&Koko, rozmiar 116, kolor biały z nadrukiem cena wynikająca z systemu ZUVP_Historie: 10,00 zł (na metce: cena obowiąz ująca „4,00 zł - od 06.10.23” i cena przed obniżką: „8,00 zł - od 02.06.23”); 2) b luzki dziecięcej na długi rękaw KiKi&Koko, rozmiar 110, kolor żółty - cena wynikająca z systemu ZUVP Historie: 20,00 zl (na metce: cena obowiązująca „8,00 zł - od 06.10.23” i ce na przed obniżką: „15,00 zł - od 02.06.23”); 3) s ukienki dziecięcej z tiulem KiKi&Koko, rozmiar 104, kolor różowy - cena wynikająca z systemu ZUVP_Historie: 15,00 zł (na metce: cena obowiązująca „4,00 zł - od 27.02.23” i cena przed obniżką: „10,00 zł - od 11.01. 23”); 4) b luzy dziecięcej KiKi&Koko, rozmiar 92, kolor zielony miętowy - cena wynikająca z systemu ZUVP Historie: 30,00 zł (na metce: cena obowiązująca „8,00 zł - od 02.10.23” i cena przed obniżką: „15,00 zł - od 04.05.23”). W związku z powyższym, w dniu 6 li stopada 2023 r., przeprowadzono rozmowę telefoniczną z pracownikiem działu wsparcia sprzedaży, którą zapoznano z opisanymi powyżej ustaleniami. W dniu 6 listopada 2023 r. na adres mailowy Delegatury Podlaskiego WIIH strona przekazała informację, że powyższ e rozbieżności wynikają z faktu, iż niezależnie od cen ustalanych w siedzibie Spółki, kierownik regionalny „może podjąć decyzję o wprowadzeniu dodatkowej przeceny obniżonych już produktów ” poprzez wprowadzenie tzw. „pogłębionej przeceny; praktyka ta jest s tosowana wobec artykułów, których przez dłuższy czas nie udaje się sprzedać”. Wydruk powyższej odpowiedzi załączono do akt kontroli. Na podstawie otrzymanych dokumentów nie ustalono w sposób jednoznaczny najniższej ceny z 30 dni poprzedzających obniżkę cen w odniesieniu do 4 wyżej wymienionych rodzajów produktów. W odniesieniu do pozostałych 3 rodzajów produktów ustalono, że wskazane ceny poprzedzające obniżkę odpowiadały uwidocznionym na metkach, najniższym cenom z 30 dni poprzedzających obniżkę (zgodnie z opisem na banerze o treści „WYPRZEDAŻ”) i wynosiły, w przypadku: 5) s ukienki dziecięcej z długim rękawem Miraculus, rozmiar 116, kolor jasnoszary melanż - 35,00 zł; 6) b luzki dziecięcej na długi rękaw KiKi&Koko, rozmiar 122, kolor jasnoszary melanż - 8,00 zł; 7) b luzki dziecięcej na długi rękaw Disney Mickey Mouse, rozmiar 128, kolor granatowy 15 zł. W dniu 6 listopada 2023 r. kontrolę zakończono i przesłano dwa egzemplarze protokołu kontroli wraz z załącznikami na adres siedziby Spółki, z prośbą o podpisanie i ode słanie jednego z podpisanych egzemplarzy protokołu kontroli na adres Podlaskiego WIIH, Delegatura w Łomży. Korespondencja została doręczona w dniu 9 listopada 2023 r. W dniu 17 listopada 2023 r. Spółka przesłała podpisany protokół kontroli, bez zgłaszania uwag do jego treści. Uwagi takie nie wpłynęły również w 7 - dniowym terminie przewidzianym w art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej. Na podstawie ustaleń kontroli Podlaski WIIH stwierdził, ż e Strona postępowania nie dopełniła obowiązków wskazanych w art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach poprzez uwidocznienie cen produktów w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, tj. bez wyjaśnienia znaczenia poszczególnych cen uwidoczni onych na etykietach produktów oferowanych po obniżonej cenie. Mając na uwadze powyższe, Podlaski WIIH pismem z dnia 6 11 grudnia 2023 r. zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kary pieniężnej z tytułu niedop ełnienia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy. o informowaniu o cenach. Stronę poinformowano o przysługującym jej na podstawie art. 9 i 10 § 1 oraz 73 § 1 KPA prawie do wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek i odpisów, wypowie dzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, zgłoszenia żądań oraz składania wniosków dowodowych na podstawie art. 78 § 1 KPA. Jednocześnie Podlaski WIIH zwrócił się do przedsiębiorcy o nadesłanie informacji o wielkości obrotów i przychodu, uzyskanych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w 2022 r. W dniu 29 grudnia 2023 r., wpłynęło „Pismo kontrolowanej - wypowiedzenie się co do zebranych dowodów” wraz z załącznikami. W ocenie strony, stosowany przez kontrolowaną Spółkę sposób uwidocznienia c en w sklepach KIK jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, ponieważ „z przepisów Ustawy ani Rozporządzenia nie wynika, że objaśnienie cen powinno zostać podane wprost na danym towarze lub jego metce”. Zdaniem Spółki słowna informacja umieszczona na b anerze w bezpośredniej bliskości towarów objętych przeceną, wskazywała która z cen umieszczonych na etykietach stanowi cenę aktualną, a która - najniższą cenę z ostatnich 30 dni przed obniżką. Pełnomocnik Strony wniósł również zarzut niezastosowania art. 1 1 Prawa przedsiębiorców. Ponadto, Strona wskazała, że ewentualna kara administracyjna winna być nałożona w możliwie najniższym wymiarze, w szczególności dlatego, że stopień ewentualnego naruszenia prawa nie może być uznany za znaczny z uwagi na to, że ewe ntualne naruszenie miałoby jedynie formalny charakter, gdyż ryzyko wprowadzenia w błąd w kontekście uwidocznienia cen określić należy jako znikome, a wskutek domniemanego naruszenia konsumenci nie ponieśli żadnej szkody. Strona również poinformowała, że do browolnie „w celu jeszcze bardziej przejrzystego informowania Klientów o cenach produktów (w tym najniższej cenie obowiązującej przed obniżką), postanowiła o wprowadzeniu nowego wzoru informacji dla konsumentów, który w bardziej kompleksowy sposób uwzględ nia sytuację, w której jeden produkt został przeceniony większą liczbę razy niż jeden”, załączając do pisma stosowny materiał poglądowy. W opinii Strony p owyższe działanie powinno być wzięte pod uwagę przy określaniu ewentualnego wymiaru kary. W tym samym piśmie Spółka nadesłała informacje o wielkości obrotów i przychodu uzyskanych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w 2022 r. Podlaski WIIH decyzją NR DŁ.2.2024 (sygn. akt DŁ.140.2023.ZG) z dnia 16 stycznia 2024 r. wymierzył ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 2 000 zł z tytułu niedopełnienia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach poprzez uwidocznienie cen towarów w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, bez wskazania znaczenia poszcze gólnych cen uwidocznionych na etykietach towarów oferowanych po obniżonej cenie, w tym wskazania najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Prezes Urzędu pismem z dnia 26 lutego 2024 r. zawiadomił stron ę o wszczęciu postępowaniu odwoławczego. Strona została poinformowana o przysługującym jej na podstawie art. 10 § 1 KPA, prawie do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji Organu pierwszej instancji. W toku postępowania Organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie Strony jest uzasadnione oraz sprawdza czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o In spekcji Handlowej, w postępowaniu 7 administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 KPA w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Po przeanalizowaniu akt sprawy , Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.” Jednoznaczność oraz możliwość porównania cen stanowią podstawowe wytyczne przy uwidacznianiu cen towarów i usług na poziomie sprzedaży detalicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach: „ W każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. ” Uwidacznianie cen ma charakter wizualny. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach nakłada na przedsiębiorcę obowiązek uwidaczniania cen, co jest czynnością materialno - techniczną. Synonimem do uwidaczniania cen jest ich prezentowanie, ekspozycja, pokazywanie, demonstrowanie. Uwidocznienie ceny na gru ncie w/w ustawy przejawia się w formie czynności materialno - technicznych polegających na prezentowaniu ceny. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen: „1. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym to warze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. 2.Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwida cznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu.” Powyższe oznacza, że cena oraz informacj a o obniżonej cenie powinna być uwid oczniona na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. W myśl art. 6 ust, 1 ustawy o informow aniu o cenach: „ Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. ” N awet jednorazowe naruszenie obowiązków określonych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów stanowi delikt administracyjny. Tym samym każdy przedsiębiorca dopuszczający się takiego deliktu podlega administracyjnej karze pieniężnej. Strona oferowała do sprzedaży towary zaopatrzone w etykiety, na której widniały dwie lub trzy różniące się wysokością ceny, zaopatrzone dodatkowo w różne daty. Żadna z nich nie była przekreślona czy opatrzona jakąkolwiek informacją słowną, wyjaśniającą znaczenie danej cen y, a w szczególności - która z tych cen jest ceną sprzedaży, a która jest najniższą obowiązującą w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Umieszczenie przy cenach różnych dat pozwalało jedynie domniemywać potencjalnemu klientowi, że cena obowiązująca 8 to ta z późniejszą datą. Uzasadnione jest zatem stwierdzenie, że stosowanie takie go rozwiązania przez Stronę nie zapewniało kupując ych, że uwidocznienie cen i cen po obniżce zostało dokonane w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, jak również nie z apewniało informacji o obniżonej cenie , wymaganych w sytuacji obniżki cen. Prezes Urzędu stoi na stanowisku, że w przypadku gdy strona informowała o obniżce cen sprzedawanych towarów powinna podać informację o obniżonej cenie oraz uwidocznić również infor mację o najniższej cenie tego towaru, która składa się z dwóch elementów: cenie, jaka obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki (wartości wyrażonej w zł) wraz z wyjaśnieniem co ta cena oznacza, czyli że jest to cena jaka obowiązywała w okre sie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. W ocenie Prezesa Urzędu, z oznaczenia zastosowanego przez stronę bezpośrednio przy produktach nie wynika, która z nich jest najniższą ceną obowiązującą w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Taki sposób preze ntacji informacji cenowej nie jest czytelny dla konsumenta. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakt er, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o który ch mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2 017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej „rozporzą dzeniem 2017/2394/UE”. Odnośnie do przesłanki stopnia naruszenia obowiązków, to należy wskazać, że stopień naruszenia prawa został określony jako znaczny, ponieważ wiązał się ze stwierdzeniem nieprawidłowości w odniesieniu do wszystkich 12 produktów obję tych kontrolą. Powyższe oznacza, że w stosunku do 100% towarów poddanych kontroli stwierdzono naruszenie art. 4 ust. 1 - 2 ustawy o informowaniu o cenach. Tym samym waga naruszenia prawa nie ma charakteru znikomego. Organ I instancji nie określił daty począt kowej trwania naruszenia. T a data w stosunku do każdego zakwestionowanego towaru może być inna. Dla przykładu : c zas trwania naruszenia od 5 grudnia 2022 r. (data na przywieszce towaru: Sukienka dziecięca z tiulem KiKi&Koko, rozmiar 104, kolor różowy). Czas trwania naruszenia odnośnie do daty zakończenia nie został podany przez przedsiębiorcę ani przez organ I instancji. Z pisma przedsiębiorcy wniesionego w postępowaniu administracyjnym I instancji oraz z odwołania wynika, że strona zaprzecza naruszeniu art . 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach i traktuje je jako domniemane naruszenie. Powyższe wskazuje na to, że do dnia wydania niniejszej decyzji naruszenie prawa nie zostało usunięte. Dotychczasowa działalność przedsiębiorcy – jest to przesłanka, która wymaga dostosowania sankcji do konkretnego przedsiębiorcy oraz uwzględnienia dotychczasowej działalności w zakresie przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o informowaniu o cenach . Podlaski WIIH nie nakładał dotychczas na stronę kar pieniężnych z tytułu naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Kontrola przeprowadzona u przedsiębiorcy była pierwszą w zakresie realizacji powinności wynikających z przepisów o obowiązku i nformowaniu o cenach. Dlatego też ww. przesłanka została oceniona na korzyść strony. Ocena na korzyść strony polega na tym, że w stosunku do strony został zastosowany 9 art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, gdzie górny wymiar kary został określony na wysokości 20 000 zł, a nie został zastosowany art. 6 ust. 2 ww. ustawy, gdzie górny wymiar kary został określony na wysokości 40 000 zł. Zastosowanie art. 6 ust. 2 jest uzależnione od stwierdzenia przez właściwego wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Hand lowej niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Przepis art. 6 ust. 2 ww. ustawy nie miał w tym przypadku zast osowania, ponieważ Podlaski WIIH nie stwierdził innych naruszeń w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Odnosząc się do przesłanki wielkości obrotów i przychodu przedsiębiorcy, to należy wska zać, że Strona postępowania przekazała pismo, w którym poinformowała o wielkości przychodu i obrotów za rok 2022. Kara pieniężna z uwagi na wysoki obrót i przychód stanowi ułamkową część procenta tych wartości i nie ma charakteru ekscesywnego. Odnośnie d o przesłanki sankcji nałożonych na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych - przesłanki tej nie wzięto pod uwagę przy wymiarze kary , gdyż kontrolowana działalność nie miała charakt eru transgranicznego Ponadto wskazać należy, że kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez ustawodawcę unijnego, który w art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE. Postanowienie to nakazuje, że kara musi być skuteczna, proporcjonalna i odstrasz ająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być d otkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzon a kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych oraz cen przed obniżką , jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliwa. Kara pieniężna powinna również pełnić funkcję prewencji ogólnej i szczególnej. Postanowienia ww. dyrektywy stosowane są przez organ pomocniczo. W ocenie Prezesa Urzędu, kara pieniężna dla przedsiębiorcy który prowadzi sieć placówek na terenie kraju, z uwagi na 100% stwierdzonych naruszeń w stosunku do kontrolowanych towarów oraz z uwagi na uchylanie się przedsiębiorcy od usunięcia naruszenia prawa powinna być zbliżona do górnego progu wymi aru kary czyli 20 000 zł. Niemniej jednak z uwagi na zakaz reformationis in peius, kara w wysokości 2 000 zł pozostaje w mocy. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne jest nałożenie na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 2 000 z ł z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w z tytułu niedopełnienia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, poprzez uwidocznienie cen towarów w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, bez wskazania znaczenia poszczególnych cen uwidocznionych na etykietach towarów oferowanych po obniżonej cenie, w tym wskazania najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Zaskarżona decyzja zawiera odniesienie do przepisu art. 189f § 1 pkt 1 i 2 KPA. Rozpat rzenie przesłanek określonych w tym przepisie art. 189f § 1 pkt 1 KPA ma charakter obligatoryjny, i organ I instancji się z tego obowiązku wywiązał. Natomiast charakter fakultatywny ma przepis art. 189f § 2 i 3 KPA. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 KPA: „Org an administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona 10 zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie została wy dana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie uwzględnił znikomej wagi naruszenia prawa. Decyzja I instancji zawiera analizę przesłanki wagi naruszenia prawa, której nie oceniono j ako znikomej. Faktem jest, że Strona nie podjęła działań naprawczych, co wynika wprost z odpowiedzi na pismo informujące o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kary pieniężnej. Przesłane dowody wskazują na to, iż Strona nie uwzględn iła stanowiska zajętego przez Organ, iż przedmiotowe informacje mają być umieszczone na etykiecie, wprowadzając jedynie nowy wzór informacji dla konsumentów, który w bardziej kompleksowy sposób uwzględnia sytuację, w której jeden produkt został przeceniony wielokrotnie. Strona zaprzecza naruszeniu art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach i traktuje je jako domniemane naruszenie. Powyższe wskazuje na to, że do dnia wydania niniejszej decyzji naruszenie prawa nie zostało usunięte. Aby można był o zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wz mocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, je żeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia adm inistracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, cz yli interesu konsumentów. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena z nikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcj i administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chroni onych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się do chronionych wartości i dóbr, to zostały one określone w ustawie o informowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2) i (6) dyrektywy 98/6/WE. Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE Motyw (1) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami.” Motyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne działania wspierające i uzupełniające politykę 11 prowadzoną przez Państwa Członkowskie dotyczącą dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach oferowany ch im produktów.” Motyw (6) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwien ie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdzonych na gruncie niniejszej sprawy naruszeń, to należy wskazać, że strona naruszy ła zasady przejrzystego funkcjonowania rynku, ponieważ na stronie ciążył obowiązek uwidaczniania cen po obniżce i informację o najniższej cenie towaru usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen. Nieuwidacznianie cen a także cen po obniżce w sposób wymagany prawem, narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie ry nku, skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, nie poprawia poziomu ochrony konsumentów a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE stwierdz one naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach i aktu wykonawczego do niej obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służy przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga naruszenia prawa nie była zni koma bo nieprawidłowości stwierdzono aż w stosunku do 100 % towarów poddanych kontroli. Tym samym nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja orga nu a nie strony czy sądu. Przeświadczenie strony o zaistnieniu przesłanek uprawniających do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 KPA jest jedynie stanowiskiem strony a rozstrzygnięcie należy do organu. Na uwagę zasługuje fakt, że instytucja ta nie ma charakter u wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decyzji ww. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ po winien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21). Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistnia ła podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie praw omocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor I nspekcji Handlowej, co wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepis art. 189f § 1 pkt 2 KPA nie ma w tym przypadku zastosowania, ponieważ inny organ nie nakładał na przedsiębiorcę na terenie podlegającemu kognicji Podlaskiego WIIH kar pi eniężnych za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów , dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do 12 przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwy ch podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożon a administracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że art. 189f § 2 KPA nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „jeżeli p ozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumo wny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Powyższy przepis nie ma zastosowania w stosunku do naruszenia obowiązków informacyjnych ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnie nie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przede wszystkim nie jest możliwe ustalenie kręgu podmiotów czyli konsumentów płacących gotówką czy pobierających paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W swoim wyroku z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna.” Kara pieniężna za naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach pełni funkcję represyjną i prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowa niom niepożądanym. Dlatego też nie jest możliwe zastosowanie art. 189f § 2 KPA, ponieważ celem jest prewencja ogólna i szczególna . Odnosząc się do zarzutów strony, Prezes Urzędu informuje co następuje. Ad. 1. Zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach z zw. z § 2 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Strona wniosła zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach z zw. z § 2 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, poprzez ich błędną wykładnię, w ramach której Organ przyjął, że obowiązek podania najniższej ceny towaru przecenionego w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem obniżki może być zrealizowany w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości jedynie poprzez umieszczenie informacji w tym zakresie na etykiecie przecenionego towaru, w sytuacji gdy wniosku takiego nie usprawiedliwia ani treść rzeczonych przepisów ani też cel, dla realizacji którego zostały ustanowione, a w konsekwencji uznanie, że Spółka narusza ww. przepisy . Strona kwestionuje stanowisko organu I instancji, że sposób prezentowania cen p roduktów jest niejasny , budzi wątpl iwości i nie wyjaśnia zn aczenia poszczególnych cen uwidocznionych na etykietach. Strona nie zgadza się ze stanowiskiem, że wymaga się od konsumentów poszukiwania informacji, co oznaczają 13 poszczególne ceny, a ich znaczenia mogą się oni jedynie domyślać i do konanie świadomego i sprawnego zakupu przez konsumenta miałoby być utrudnione. Strona nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji, że spełnienie wymogów określonych w tych przepisach może nastąpić - w przypadku towarów objętych obniżką - wyłącznie po przez umieszczenie bezpośrednio na etykiecie przecenionego towaru, obok cen aktualnej oraz najniższej ceny w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, słownych informacji wskazujących która z cen ma jaki charakter, a zwłaszcza sformułowania „najniższa cena z okresu 30 dni przed obniżką" Wszelkie inne sposoby przekazania konsumentowi informacji o cenach towarów przecenionych Organ uznaje za niedopuszczalne. W konsekwencji Organ przyjął, że Spółka nie spełniła w stosunku do p roduktów obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 oraz 2 Ustawy, wobec czego organ nałożył na Spółkę karę pieniężną na podstawie art. 6 ust. 1 Ustawy. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje , że p owyższy zarzut nie zasługuje na uwzględn ienie. Przede wszystkim należy wskazać, że w stosunku do wszystkich towarów poddanych kontroli nie znaleziono sformułowania: „najniższa cena z okresu 30 dni przed obniżką" . Oprócz powyższego, sposób prezentacji cen na etykietach cenowych był niejasny, bu dzący wątpliwości i uniemożliwiający porównanie cen. Większość etykiet cenowych zawierał o wyszczególnienie wydrukowanych cen regularnych, które były proponowane przez centralę spółki prowadzącej sie ć sklepów KIK. Etykiety te zawierały wyszczególnienie cen w 15 walutach (zdjęcia nr 2,3,4,6,7,8,10,11,12), w tym w złotych polskich przy oznaczeniu „PL”. Pozostałe etykiety były albo białe, albo odnosiły się do innych zasłoniętych walut. Wydrukowana regula rna c ena przy oznaczeniu PL była widoczna tylko na zdjęciach nr 8 i 11. Sposób naklejania czerwonych naklejek na ww. etykiety był dowolny. W pozostałyc h przypadkach zasłaniano czerwoną naklejką pierwotnie wydrukowaną cenę określoną w złotych polskich, tak że była ona niewidoczna. Czerwone naklejki zawierające cenę i datę były naklejane na etykiety w sposób niespójny w ilości od jednej do trzech (a nawet czterech). Tym samym niezrozumiała jest argumentacja strony, że „ W ocenie Spółki wnioski wysuwane pr zez Organ, jakoby sposób prezentowania informacji cenowej odnośnie p roduktów był niejasny oraz budził wątpliwości, nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym ” (str. 3 odwołania). Strona w swoim odwołaniu podniosła, że z najdujące się w aktach spraw y zdjęcia etykiet potwierdzają zatem, że na etykiecie każdego z Produktów podana została najniższa cena z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Świadczą o tym daty wprowadzenia przecen widoczne na etykietach, nad każdą z cen. Ponadto jest rzeczą oczywistą i niebudzącą wątpliwości, że jeśli Spółka informuje o przecenie produktu, np. wprowadzając czerwoną kolorystykę informacji cenowych (naklejek), to aktualną ceną jest cena niższa (obniżona) niż druga z cen widocznych na metce. Odnosząc się do powyższego zarz utu należy wskazać, że zdjęcia etykiet nie wskazują na realizację obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach poprzez u widoczni enie informacj i o najniższej cenie tego towaru lub, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Z etykiet nie wynika co przedsiębiorca rozumie pod pojęciem uwidocznieni a informacji o najniższej cenie tego towaru lub, która obowiązywała w okresie 30 d ni przed wprowadzeniem obniżki . Pomijając fakt, że brak jest na etykietach cenowych informacji pisemnej, że dana cena jest najniższą ceną tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki , to z niekoherentnego sposobu oznaczania etykiet nie można wywnioskować, o którą cenę i o który sposób prezentacji cen stronie chodzi. Bo mamy co najmniej dwa sposoby prezentacji: naklejanie jednej czerwonej naklejki i pozostawienie ceny drukowanej regularnej widocznej i naklejanie nieograniczone j 14 ilości czerwonych naklejek z jednoczesnym zasłonięciem ceny regularnej, bez przekreślania cen na czerwonych naklejkach. Dodatkowo należy wskazać, że w sali sprzedaży znajduje się informacja pisemna o następującej treści: „Ważne informacje dla klientów o cenach na metkach objętych obniżką (…). Czerwona naklejka pokazuje aktualną cenę sprzedaży – po obniżce. Zgodnie z wymaganiami prawnymi, najniższa cena z okresu 30 dni przed wprowadzeniem obniżki umieszczona jest na metce obok kodu kraju”. Tym samym kons ument musi zweryfikować daty na tych naklejkach i ustalić, która cena jest obowiązująca, bo jak wskazuje strona , obowiązującą będzie cena z najpóźniejszą data w stosunku do daty zakupów . Dla przykładu w przypadku sukienki dziecięcej z tiulem KiKi&Koko, rozmiar 104, kolor różowy, - na wywieszce znajdowały się między innymi dwie ceny opatrzone datami: cena obowiązująca wraz z datą jej wprowadzenia „4,00 zł - 27.02.23” i cena przed obniżką oraz data jej wprowadzenia: „10,00 zł - 11.01.23”; ” (wydruk zdjęcia stanowi załącznik nr 4 do protokołu kontroli), Strona swoim odwołaniu powołuje się na to, że o samej obniżce informują: - czerwony kolor naklejki (co jest spójne ze stanowiskiem Prezesa UOKiK wyrażonym Wyjaśnieniach „Informacja o obniżce ceny" - str. 10 i nast.: „Używanie szczególnej kolorystyki); - sformułowania informujące o obniżce - w przypadku k ontroli był to baner zamieszczony bezpośrednio nad stojakiem z Produktami, na którym umieszczono napis „WYPRZEDAŻ", do którego załączono również informację dl a klientów wyjaśniającą, która z cen na etykiecie Produktu stanowi cenę aktualn ą , a która najniższą z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Dalej strona wywodzi, że n awet ewentualny brak sformułowania „najniższa cena z okresu 30 dni przed obniżką" (co nie miało miejsca w przypadku Spółki, z uwagi na uwidocznienie sformułowania w informacji dla klientów, umieszczonej w bezpośrednim sąsiedztwie p roduktów) nie byłby więc równoznaczny z brakiem uwidocznienia informacji o najniższej cenie z okresu 30 dni przed obniżką, o której mowa w art. 4 ust. 2 Ustawy, a co za tym idzie nie byłby sprzeczny z przepisami Ustawy. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że po pie rwsze , na wszystkich zakwestionowanych etykietach cenowych brak jest wyjaśnienia, która cena jest ceną najniższą z okresu 30 dni przed obniżką pomimo wykładni zastosowanej przez Komisję Europejską w Zawiadomieniu Komisji , że „wcześniejsza” cena poszczególn ych towarów objętych ogłoszeniem musi natomiast zostać podana w punkcie sprzedaży, tj. na odpowiednich metkach z cenami w sklepach. N a etykietach cenowych oklejonych czerwonymi naklejkami w sposób dowolny i niekoherentny brak jest informacji, która cena j est ceną najniższą z okresu 30 dni przed obniżką . Powyższe powoduje niejasność, budzi wątpliwości i uniemożliwia porównanie cen. Tym samym chociażby z tego powodu ta praktyka jest kwalifikowana jako naruszenie art. 4 ust. 2 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Dodatkowo, z uwagi na utrzymywanie przez stronę, że baner zawierający informację dla klientów, że c zerwona naklejka pokazuje aktualną cenę sprzedaży – po obniżce a najniższa cena z okresu 30 dni przed wprowadzeniem obniżki umieszczona jest na metce obok kodu kraju i tym samym zastępuje informację wymaganą na etykiecie cenowej, należy wskazać na to, że przedsiębiorca nawet nie przestrzega ustalonych przez siebie proce dur (zwyczajów). Wydrukowana regularna cena przy oznaczeniu PL była widoczna tylko na zdjęciach nr 8 i 11 i dotyczyła dwóch produktów: Spodenek dziecięcych Disney Classics, rozmiar 98, kolor bladoróżowy i Kurtki dziecięcej na długi rękaw Eugee, rozmiar 74, kolor lawendowy z nadrukiem . Pozostałe etykiety miały niewidoczne i zaklejone ceny przy oznaczeniu PL. W związku z powyższym należy wskazać, że informacja na banerze, że cena z okresu 30 dni przed wprowadzeniem obniżki umieszczona jest na metce obok kodu kraju wprowadzała w błąd klientów. Tym samym zaproponowana procedura i jej sposób wykonania jest niejasny, budzi wątpliwości i uniemożliwia porównanie cen. 15 Od 1 stycznia 2023 r. obwiązują nowe przepisy ustawy o informowaniu o cenach w związku z implemen tacją dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z dnia 27 listopada 2019 r. zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, 2005/29/WE oraz 2011/83/UE w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocz eśnienia unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta (Dz. Urz. UE. L Nr 328, str. 7), dalej jako: „dyrektywa Omnibus”, które wprowadziły obowiązek podawania informacji o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Dyrektywa Ominibus do dyrektywy 98/6/WE wprowadziła art. 6a w brzmieniu: „1.W każdym ogłoszeniu o obniżce ceny podaje się wcześniejszą cenę stosowaną przez podmiot gospodarczy przez określony okres przed zastosowaniem obniżki ceny. 2.Wcześniejsza cena oznacza najniższą cenę stosowaną przez podmiot gospodarczy w okresie, który nie może być krótszy niż 30 dni przed zastosowaniem obniżki ceny. 3.Państwa członkowskie mogą wprowadzić inne przepisy dla towarów, które ulegają szybkiemu zepsuciu lub mają krótki termin przydatności. 4.Jeżeli dany produkt znajduje się w obrocie krócej ni ż 30 dni, państwa członkowskie mogą wprowadzić przepisy przewidujące krótszy okres niż określony w ust. 2. 5.Państwa członkowskie mogą wprowadzić przepisy przewidujące, że w przypadku stopniowego zwiększania obniżki cen, wcześniejsza cena jest ceną bez obn iżki sprzed pierwszego zastosowania obniżki ceny”. W art. 4 ustawy o informowaniu o cenach wprowadzono m.in. ust. 2 - 3, które stanowią: „2. W każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. 3. Jeżeli dany towar lub dana usługa są oferowane do sprzedaży w okresie krótszym niż 30 dni, obok informacji o obniżonej ce nie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie od dnia rozpoczęcia oferowania tego towaru lub tej usługi do sprzedaży do dnia wprowadzenia obniżki.” Wykładni postanowień art. 6a dyrektywy 98/6/WE, a tym samym art. 4 ust. 2 i nast. ustawy o informowaniu o cenach należy dokonywać w oparciu o „Zawiadomienie Komisji – Wytyczne dotyczące wykładni i stosowania art. 6A Dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskie go i Rady w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom z dnia 17 grudnia 2021 r.” (Dz. Urz. UE. C Nr 526, str. 130), zwane dalej „Zawiadomieniem Komisji”. Zawiadomienie Komisji zapewnia wytyczne dotyczące wykładni i stosowania nowych przepisów w sprawie ogłoszeń o obniżkach cen. W Zawiadomieniu Komisji wskazano co następuje. Nowym art. 6a dyrektywy 98/6/6WE uregulowano kwestię przejrzystości obniżek cen, wprowadzając przepisy szczegółowe mające zapewnić, aby obniżki rzeczywiście miały miejsce. Art. 6a ma zapobiec sztucznemu zawyżaniu ceny odniesienia przez podmioty gospodarcze lub wprowadzaniu konsumentów w błąd, jeżeli chodzi o wysokość obniżki. Zwiększa on przejrzystość i gwarantuje, że po ogłoszeniu obniżki ceny k onsumenci faktycznie płacą za towary mniej. Nowy przepis w sprawie obniżek cen umożliwia ponadto organom egzekwującym prawo i organom nadzoru rynku łatwiejsze kontrolowanie uczciwości obniżek cen, ponieważ określa jasne zasady dotyczące „wcześniejszej” c eny odniesienia, która musi być podstawą ogłaszanej obniżki. W art. 6a ust. 1 nałożono na podmiot gospodarczy, który ogłasza obniżkę ceny, wymóg podania „wcześniejszej” ceny. W art. 6a ust. 2 zdefiniowano „wcześniejszą” cenę jako najniższą cenę stosowaną p rzez podmiot gospodarczy w okresie, który nie może być krótszy niż 30 dni przed zastosowaniem obniżki ceny . Jednocześnie art. 6a nie uniemożliwia sprzedawcy podania innych cen odniesienia przy ogłaszaniu obniżki ceny, pod 16 warunkiem, że takie dodatkowe ceny odniesienia są wyraźnie wyjaśnione, nie wprowadzają w błąd i nie odwracają uwagi konsumenta od podanej zgodnie z art. 6a „wcześniejszej” ceny. W art. 6a dyrektywy 98/6/WE od podmiotów gospodarczych nie wymaga się wskazania, jak długo stosowały podaną „wcz eśniejszą” cenę. Podmioty gospodarcze mogą ogłaszać obniżkę cen towarów przez dłuższy okres, w tym przez ponad 30 dni. Ponadto, jeżeli obniżka ceny trwa nieprzerwanie dłużej niż 30 dni, „wcześniejszą” ceną, którą należy podać, pozostaje najniższa cena stos owana przez co najmniej 30 dni przed obniżką ceny. Jeżeli obniżka ceny zostaje ogłoszona w formie ogólnego oświadczenia, np. fizycznego banera lub komunikatu internetowego, „wcześniejsza” cena nie musi być podana na tym samym nośniku, na którym prezentowa ne jest ogłoszenie o obniżce ceny. „Wcześniejsza” cena poszczególnych towarów objętych ogłoszeniem musi natomiast zostać podana w punkcie sprzedaży, tj. na odpowiednich metkach z cenami w sklepach lub w sekcjach cenowych interfejsów sklepów internetowych. Aby spełnić wymogi określone w art. 6a, podmiot gospodarczy ogłaszający obniżkę ceny musi podać najniższą cenę pobieraną za dany towar lub dane towary w okresie co najmniej ostatnich 30 dni przed zastosowaniem obniżki ceny. Taka najniższa cena obejmuje ws zelkie poprzednie „obniżone” ceny w tym okresie. Nieuwzględnienie cen stosowanych podczas wszelkich poprzednich okresów promocyjnych w ciągu 30 dni przed ogłoszeniem obniżki ceny będzie sprzeczne z art. 6a dyrektywy w sprawie podawania cen. Art. 6a dyrekt ywy 98/6/WE nie uniemożliwia podmiotom gospodarczym przedłużania kampanii obniżki cen, pod warunkiem, że konsumenci są wyraźnie informowani, że jest to przedłużenie, a nie nowa kampania obniżki cen, oraz że ogólna prezentacja kampanii nie sprzyja wywołaniu mylnego wrażenia wśród konsumentów. Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że 4 towary nie odpowiadały najniższym cenom z 30 dni poprzedzających obniżkę, co stanowi ewidentne naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Ceny te nie odpowiadały najniższym cenom z 30 dni popr zedzających obniżkę, wskazanych w wydrukach z systemu przedstawionego przez przedsiębiorcę. W myśl wykładni Zawiadomienia Komisji podmioty gospodarcze mogą przedłużać kampanię obniżki cen, pod warunkiem że konsumenci są wyraźnie informowani, że jest to prz edłużenie, a nie nowa kampania obniżki cen, oraz że ogólna prezentacja kampanii nie sprzyja wywołaniu mylnego wrażenia wśród konsumentów. Z uwagi na to, że wskazane przez przedsiębiorcę ceny na etykiecie nie odpowiadały najniższym cenom z 30 dni poprzedza jących obniżkę, wskazanych w wydrukach z systemu przedstawionego przez przedsiębiorcę, to należy zakwalifikować tę praktykę jako naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach z uwagi nieuwidocznienie informacji o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Stanowisko strony, że kierownik regionalny „może podjąć decyzję o wprowadzeniu dodatkowej przeceny obniżonych już produktów” poprzez wprowadzenie tzw. „pogłębionej przeceny a p raktyka ta jest stosowana wobec artykułów, których przez dłuższy czas nie udaje się sprzedać” nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku informowania konsumentów, że jest to przedłużenie, a nie nowa kampania obniżki cen. Sytuacja przedłużającej się promocji – np. gdy przedsiębiorca nie informuje o terminie jej zakończenia bądź zakomunikowany termin przedłuża – może wprowadzać konsumentów w błąd i stanowić nieuczciwą praktykę rynkową. („Informacja o obniżce ceny, Wyjaśnienia Prezesa UOKIK”, Warszawa, 2023 r., da lej Wyjaśnienia Prezesa UOKIK”, str. 25). Odnosząc się do zarzutu strony, że wykładnia przepisów zaprezentowana przez Organ, zgodnie z którą obowiązek określony w art. 4 ust. 2 Ustawy może być zrealizowany wyłącznie poprzez podanie bezpośrednio na etykiecie towaru najniższej ceny sprzed wprowadzen ia jego 17 obniżki wraz ze słownym jej objaśnieniem, jest sprzeczna zarówno z samym brzmieniem przepisów dotyczących informowania o cenach jak i celem, dla którego zostały one wprowadzone, Prezes Urzędu informuje co następuje. Dalej strona wywodzi, że gdyby ustawodawca miał na myśli jedynie informację w sensie słownym oznaczałoby to, że w przypadku każdej obniżonej ceny należałoby to czynić w sposób słowny (np. przez dopisek „obniżona cena"), co stałoby w sprzeczności z systemową wykładnia tego przepisu w re lacji do treści art. 4 ust. 1 Ustawy, który w ogóle nie posługuje się pojęciem „informacji" w odniesieniu do prezentowania ceny. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższe stanowisko strony jest nietrafne, ponieważ pojęcie informacji występuje w art. 4 ust. 2 ust awy o informowaniu o cenach odnoszącym się do każdego przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Należy wskazać, że norma sankcjonowana określona w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ma charakter ogólny odnoszący się do wszystkich przypadków naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach oraz rozporz ądzenia wykonawczego. Natomiast norma sankcjonowana określona w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach ma charakter szczególny i odnosi się do każdego przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi i w swojej treści zawiera dwukrotnie poję cie informacji. Strona powołała się na sprzeczność z systemową wykładnią przepisu art. 4 ust. 1 ustawy, który nie posługuje się pojęciem informacji w odniesieniu do prezentowania ceny. Powyższe powołanie się na wykładnię systemową z powodu braku pojęcia informacji jest błędne, ponieważ art. 4 ust. 1 odnosi się do uwidaczniania cen i cen jednostkowych w zakresie towarów i usług. Tym samym obejmuje zbiór całkowity, który obejmuje różne działalności gospodarcze jak np. usługi parkingowe, fryzjersko - kosmetycz ne, gastronomiczne, hotelarskie, turystyczne , pogrzebowe, które posiadają swoją specyfikę. Poza tym sprzedaż detaliczna może odnosić się do różnych towarów sprzedawanych w różnych miejscach jak np. w aptekach, regulowanych dodatkowymi przepisami w zakresi e prawa farmaceutycznego. Strona nie zwróciła uwagi, że art. 4 ust. 1 odnosi się nie tylko do cen ale również do cen jednostkowych i np. specyfiki związanej z obliczaniem cen jednostkowych produktów w zalewie. Dlatego też przepis ten nie zawiera i nigdy n ie będzie zawierał w swojej treści pojęcia informacji, bo pojęcie to jest nieprzydatne na bazie specyficznych działalności gospodarczych, czy szczególnych naruszeń prawa, określonych w rozporządzeniu wykonawczym. W stosunku do strony ma zastosowanie art . 4 ust. 2 ww. ustawy w związku z art. 4 ust. 1 ww. ustawy odnoszącym się do wszystkich naruszeń prawa w zakresie uwidaczniania cen i cen jednostkowych. W normie szczególnej zostało zapisane dwukrotnie pojęcie informacji, którego istnienie neguje strona. W tym miejscu należy przywołać art. 10 dyrektywy 98/6/WE, który stanowi: „Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w przyjmowaniu lub utrzymywaniu w mocy przepisów, które są korzystniejsze pod względem przekazywania informacji k onsumentom i porównywania cen, bez uszczerbku dla ich zobowiązań wynikających z Traktatu.” Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca krajowy w myśl art. 10 dyrektywy 98/6/WE miał prawo doprecyzować w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, że w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Przepis ten jest k orzystniejszy pod względem przekazywania informacji konsumentom i porównywania cen. Strona wskazała na sprzeczność z celem ustawy ale nie wskazała o jaką sprzeczność i o jaki cel stronie chodzi. Tymczasem celem dyrektywy 98/6/WE jest umożliwienie 18 konsume ntom łatwego dokonania oceny i porównania cen produktów na podstawie jednolitych i przejrzystych informacji. Dzięki temu konsumenci są w stanie dokonywać bardziej świadomych wyborów. Cel dyrektywy 98/6/WE został określony w art. 1 ww. dyrektywy i stanowi: „Celem niniejszej dyrektywy jest ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen”. Należy wskazać, że pojęcie „lepszego przekazywania informacji konsumentom” występuje w określeniu celu dyrektywy i tym samym dotyczy ustawy o informowaniu o cenach. Jeżeli ustawodawca krajowy uznał, że pojęcie informacji powinno znaleźć się w art. 4 ust. 2 ustaw y, to miał do tego prawo i było to zgodne z celem wprowadzenia ww. przepisów. Powyższe jednoznacznie stanowi o uwidacznianiu cen i cen odnoszących się do obniżki w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości i uniemożlwiający porównanie cen, co wypełnia dyspozycję naruszenia przez stronę art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Jednoznaczność oraz możliwość porównania cen stanowią podstawowe wytyczne przy uwi dacznianiu cen towarów i usług na poziomie sprzedaży detalicznej. Pojęcie jednoznaczności należy tłumaczyć jako jasność i odnosić zarówno do sfery technicznej, wizualnej, jak i językowej, czy merytorycznej. Oceny należy dokonywać w oparciu o model przeci ętnego konsumenta (por. P. Mikłaszewicz, w: Osajda, Komentarz, art. 385 KC, Legalis, 2018 oraz Pietrzykowski, Komentarz KC, t. I, 2018). Pojęcie uwidaczniania cen w sposób niebudzący wątpliwości należy odnieść do uwidaczniania cen w taki sposób, aby konsu ment nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do powiązania ceny z towarem, czy usługą ani też co do wysokości tej ceny. Pojęcie umożliwienia porównania cen odnosi się do porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym umożliwia dokonanie przez konsu mentów świadomego wyboru na podstawie prostych porównań (motyw (6) dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L 80 z 18.03.1998 r. s . 27), zwanej „dyrektywą 98/6/WE”. Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dalej „TSUE” wskazuje, że informacje przekazane przez przedsiębiorcę konsumentowi muszą być jasne i adekwatne (zobacz podobnie wyrok z dnia 18 października 2012 r., Purely Creative i in., C 428/11, EU:C:2012:651, pkt 53), informacje dostarczone przed zawarciem umowy dotyczące warunków umowy oraz skutków jej zawarcia mają dla konsumenta fundamentalne znaczenie (wyrok z dnia 7 września 2016 r., Deroo - Blanquart, C 31 0/15, EU:C:2016:633, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto, w związku z tym, że cena stanowi co do zasady decydujący element z punktu widzenia konsumenta przy podejmowaniu przez niego decyzji handlowej, powinna ona zostać uznana za informację k onieczną dla umożliwienia konsumentowi podjęcia takiej świadomej decyzji (wyrok z dnia 26 października 2016 r., Canal Digital Danmark, C 611/14, EU:C:2016:800, pkt 55). Obowiązek określony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach to przedumowny obow iązek informacyjny nałożony na przedsiębiorcę. Dla oceny realizacji tego obowiązku nie ma znaczenia, czy finalnie zostanie zawarta umowa sprzedaży z konsumentem, ponieważ realizacja tego obowiązku następuje przed zawarciem umowy. Obowiązek informacyjny o c harakterze przedumownym ma przyczynić się do podjęcia decyzji w zakresie zawarcia umowy. Informacja ma być zawarta przy towarach, a w przypadku usług w cennikach, katalogach. Mowa jest o formie wizualnej, ponieważ w treści ustawy występuje pojęcie uwidaczn iania cen. Obowiązek uwidaczniania cen zapewnia ciągłą dostępność danych o cenach podczas całego procesu zakupu. Pozwala to na porównanie cen przez konsumenta przed podjęciem decyzji o zawarciu umowy. 19 Odnosząc się do stanowiska strony, że jest rzeczą o czywistą i niebudzącą wątpliwości, że jeśli Spółka informuje o przecenie produktu, np. wprowadzając czerwoną kolorystykę informacji cenowych (naklejek), to aktualną ceną jest cena niższa (obniżona) niż druga z cen widocznych na metce , Prezes Urzędu informu je co następuje . Prezes Urzędu wskazuje, że istnienie dwóch cen na przywieszkach czyli ceny niższej i wyższej automatycznie nie oznacza, że niższa cena jest ceną obowiązującą. Powyższe automatycznie przymusza konsumenta do zwracania się o ustną informacj ę do sprzedawcy. Ustne informowanie o cenach nie zastępuje obowiązku uwidaczniania cen w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen (patrz: wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 805/21). Ponadto uwidacznianie dw óch cen niższej i wyższej może powodować wątpliwości u konsumenta czy ta niższa cena faktycznie jest ceną ostateczną. U widacznianie dwóch cen, niższej i wyższej na przywieszce i powoływanie się na kolor tła nie ma swojego uzasadnienia faktycznego ani prawn ego. Nie stanowi również podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz do umorzenia postępowania administracyjnego. Takie uwidacznianie cen jest niejednoznaczne, budzące wątpliwości oraz uniemożliwiające porównanie cen. Tym samym klienci zostali pozbawieni podstawowej informacji o produkcie czyli informacji o cenie. Powyższe wypełnia przesłanki do nałożenia kary na podstawie art. 6 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez uwidacznianie cen w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen. Adresatem informacji dotyczącej uwidaczniania cen jest konsument, którego należy definiować w sposób szeroki, czyli jest to każda osoba fizyczna, która kupuje produkty w celach, które nie mieszczą s ię w zakresie jej działalności handlowej lub zawodowej. Na gruncie niniejszej sprawy pojawia się pojęcie przeciętnego konsumenta, które nie zostało zdefiniowane w ustawie o informowaniu o cenach, rozporządzeniu wykonawczym ani w dyrektywie 98/6/WE. W dyrektywie 98/6/WE implementowanej do ustawy o informowaniu o cenach została uregulowana definicja konsumenta. Zgodnie z art. 2 lit. e dyrektywy 98/6/WE: „Do celów niniejszej dyrektywy: (…) konsument oznacza każdą osobę fizyczną, która kupuje produkty w c elach, które nie mieszczą się w zakresie jego działalności handlowej lub zawodowej.” Z powyższej definicji wynika, że w przypadku przepisów o informowaniu o cenach, ustawodawca unijny opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia konsumenta, który oznacza każdą osobę fizyczną, która kupuje produkty w celach, które nie mieszczą się w zakresie jego działalności handlowej lub zawodowej. Do ustawy o informowaniu o cenach przez ustawodawcę krajowego nie została transponowana powyższa definicja konsumenta. Powyżs ze nie oznacza, że ta definicja nie może być stosowana przez organy pomocniczo przy rozstrzyganiu spornych spraw przywołujących pojęcie konsumenta. Natomiast strona przywołała definicję przeciętnego konsumenta z innej ustawy, która nie podlega zastosowaniu na gruncie niniejszej sprawy, której de facto przedmiotem jest nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Naczelny Sąd Administracyjny zajął już stanowisko w zakresie stosowania przepisów i wykładni z innych ustaw, p owiązanych z ustawą o informowaniu o cenach jedynie poprzez fakt, że należą do działu ochrony konsumentów. Przedmiotem sądowej kontroli nakładającej na skarżącego - na podstawie przepisów ustawy o cenach – kary pieniężnej za nieuwidocznienie cen w cenniku w sposób niejednoznaczny nie może być przepis art. 8 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta (patrz: wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 805/21). „ Argumentacja spółki o tym, iż klient, do którego skierowana jest oferta, należący do grupy konsumen tów zorientowanej w schematach oznaczania cen podczas akcji 20 promocyjnych, rozumie, iż niższa cena wskazana na etykiecie dołączonej do towaru na kolorystycznie odznaczającym się tle, jest ceną promocyjną i aktualnie obowiązującą, nie zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie organ zauważył w odpowiedzi na skargę, adresatem informacji dotyczącej uwidaczniania cen jes t konsument, którego należy definiować w sposób szeroki, czyli jest to każda osoba fizyczna, która kupuje produkty w celach, które nie mieszczą się w zakresie jej działalności handlowej lub zawodowej. ” (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 października 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 49/23 ). W swoim wyroku pod ważającym tezę strony, Sąd Okręgowy - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 6 kwietnia 2022 r., XVII AmA 57/20 , wskazał: „Wskazanie na cechy takie jak dostateczne poinformowanie, uwaga oraz ostrożność określa pewien zespół cech mentalnych konsumenta (jego "przeciętność"), polegającą na tym, że z jednej strony możemy wymagać od niego pewnego stopnia wiedzy i orientacji w rzec zywistości, lecz z drugiej strony nie możemy uznać, że jego wiedza jest kompletna i profesjonalna oraz że konsument nie ma prawa pewnych rzeczy nie wiedzieć. ” Na gruncie niniejszej sprawy, strona pominęła kwestię, że przeciętny konsument może nie zrozumie ć zasad promocji, na które powołuje się strona . Tym samym przeprowadzona przez stronę analiza odnosząca się do pojęcia przeciętnego konsumenta, który powinien być uważny, jest błędna, ponieważ pojęcie przeciętnego konsumenta nie jest powiązane z ustawą o informowaniu o cenach ani z dyrektywą 98/6/WE. Na gruncie ustawy o informowaniu o cenach nie ma znaczenia definicja zawarta w innych aktach prawnych uszczegóławiająca pojęcie przeciętnego konsumenta do identyfikowania sposobu oznaczania cen w czasie promocji oraz trwania promocji w przedziale czasowym. Należy przyjąć, że konsument może nie wiedzieć jaka jest praktyka przekazywania informacji o cenie i dlatego też cena uwidaczniana również w czasie promoc ji, powinna być jednoznaczna, niebudząca wątpliwości oraz umożliwiająca porównanie cen. Odnosząc się do zarzutu strony, że wykładnia przepisów zaprezentowana przez Organ, zgodnie z którą obowiązek określony w art. 4 ust. 2 Ustawy może być zrealizowany wy łącznie poprzez podanie bezpośrednio na etykiecie towaru najniższej ceny sprzed wprowadzenia jego obniżki wraz ze słownym jej objaśnieniem, jest sprzeczna zarówno z samym brzmieniem przepisów dotyczących informowania o cenach jak i celem, dla którego zosta ły one wprowadzone , Prezes Urzędu informuje co następuje. Dalej strona wywodzi, że g dyby ustawodawca miał na myśli jedynie informację w sensie słownym oznaczałoby to, że w przypadku każdej obniżonej ceny należałoby to czynić w sposób słowny (np. przez do pisek „obniżona cena"), co stałoby w sprzeczności z systemow ą wykładnia tego przepisu w relacji do treści art. 4 ust. 1 Ustawy, który w ogóle nie posługuje się pojęciem „informacji" w odniesieniu do prezentowania ceny. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższe s tanowisko strony jest nietrafne , ponieważ pojęcie informacji występuje w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach odnoszącym się do każdego przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się równi eż informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Należy wskazać, że norma sankcjonowana określona w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ma charakter ogólny odnoszący się do wszystkich przypadków naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach oraz rozporządzenia wykonawczego. Natomiast norma sankcjonowana określona w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach ma charakter szczególny i odnosi się do każdego przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi i w swojej treści zawiera dwukrotnie 21 pojęcie informacji. Strona powołała się na sprzeczność z systemową wykładnią przepisu art. 4 ust. 1 ustawy, który nie posługuje się pojęciem informacji w odniesieniu do prezentowania ceny. Powyższe powołanie się na wykładnię systemową z powodu braku pojęcia informacji jest błędne, ponieważ art. 4 ust. 1 odnosi się do uwidaczniania cen i cen jednostkowych w zakresie towarów i usług. Tym samym obejmuje zbiór całkowity, któ ry obejmuje różne działalności gospodarcze jak np. usługi parkingowe, fryzjersko - kosmetyczne, gastronomiczne, hotelarskie, turystyczne , pogrzebowe, które posiadają swoją specyfikę. Poza tym sprzedaż detaliczna może odnosić się do różnych towarów sprzedawa nych w różnych miejscach jak np. w aptekach, regulowanych dodatkowymi przepisami w zakresie prawa farmaceutycznego. Strona nie zwróciła uwagi, że art. 4 ust. 1 odnosi się nie tylko do cen ale również do cen jednostkowych i np. specyfiki związanej z oblicz aniem cen jednostkowych produktów w zalewie. Dlatego też przepis ten nie zawiera i nigdy nie będzie zawierał w swojej treści pojęcia informacji, bo pojęcie to jest nieprzydatne na bazie specyficznych działalności gospodarczych, czy szczególnych naruszeń pr awa, określonych w rozporządzeniu wykonawczym. W stosunku do strony ma zastosowanie art. 4 ust. 2 ww. ustawy w związku z art. 4 ust. 1 ww. ustawy odnoszącym się do wszystkich naruszeń prawa w zakresie uwidaczniania cen i cen jednostkowych. W normie szcz ególnej zostało zapisane dwukrotnie pojęcie informacji, którego istnienie neguje strona. W tym miejscu należy przywołać art. 10 dyrektywy 98/6/WE, który stanowi: „ Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w przyjmowaniu lub utrz ymywaniu w mocy przepisów, które są korzystniejsze pod względem przekazywania informacji konsumentom i porównywania cen, bez uszczerbku dla ich zobowiązań wynikających z Traktatu. ” Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca krajowy w myśl art. 10 dyrektywy 98/ 6/WE miał prawo doprecyzować w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, że w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Przepis ten jest korzystniejszy pod względem przekazywania informacji konsumentom i porównywania cen . Strona wskazała na sprzeczność z celem ustawy ale nie wskaz ała o jaką sprzeczność i o jaki cel stronie chodzi. Tymczasem celem dyrektywy 98/6/WE jest umożliwienie konsumentom łatwego dokonania oceny i porównania cen produktów na podstawie jednolitych i przejrzystych informacji. Dzięki temu konsumenci są w stanie d okonywać bardziej świadomych wyborów . Cel dyrektywy 98/6/WE został określony w art. 1 ww. dyrektywy i stanowi: „Celem niniejszej dyrektywy jest ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmiot y gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen”. Należy wskazać, że pojęcie „lepszego przekazywania informacji konsumentom” występuje w określeniu celu dyrektywy i tym samym dotyczy ustawy o informowan iu o cenach. Jeżeli ustawodawca krajowy uznał, że pojęcie informacji powinno znaleźć się w art. 4 ust. 2 ustawy, to miał do tego prawo i było to zgodne z celem wprowadzenia ww. przepisów. Strona powołuje się na opinię zawartą w piśmie z dnia 21 grudnia 2023 r. przedłożonym w postępowaniu przed organem I instancji, z którego wynika, że ani z przepisów Ustawy ani też Rozporządzenia nie wynika, aby informacja dot. najniższej ceny z 30 dni prz ed wprowadzeniem obniżki mogła zostać podana wyłącznie wprost na towarze lub etykiecie. Strona w tym piśmie powołała się na słowo „obok" , które oznacza, że coś znajduje się „w niewielkiej odległości przestrzennej od tego, o czym mowa”. Dalej strona wywodzi , że z językowej wykładni art. 4 ust. 2 Ustawy wynika, że informacja o najniższej cenie ma zostać 22 umieszczona w niewielkiej odległości od aktualnej ceny sprzedaży danego towaru (powołując się na słownikową definicję słowa „obok" użytego w tym kontekście w rzeczonym przepisie. Strona wywiodła, że z przepisów tych jasno wynika, że informacja o najniższej cenie z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki nie musi (wbrew twierdzeniom Organu) być podana wyłącznie na etykiecie. Ponadto zgodnie z § 3 ust. 2 Rozporządzen ia rzeczona informacja może zostać umieszczona m.in. na wywieszce mogącej mieć formę np. wyświetlacza elektronicznego, cennika lub katalogu. Natomiast w § 2 Rozporządzenia wywieszka została zdefiniowana jako etykieta, metka, tabliczka lub plakat. Przepis s am bowiem wymienia inne miejsca, gdzie informacja ta może zostać zamieszczona. W ocenie strony, Organ dokonał zaś wykładni contra legem przedmiotowych przepisów. Nie sposób bowiem przyjąć, aby zamiarem racjonalnego ustawodawcy było zawężenie możliwości umi eszczenia przedmiotowej informacji wyłącznie do etykiety przecenionego towaru, podczas gdy na poziomie warstwy językowej przedmiotowych przepisów wyraźnie przewidział możliwość podania jej w innych miejscach. Spółka informację o tym jak należy czytać etyki ety umieściła w bezpośredniej bliskości Produktów (co Organ sam przyznaje w treści uzasadnienia Decyzji) lecz poza ich etykietami. Odnosząc się do tego zarzutu, należy wskazać, że strona niewłaściwie rozumie nałożone na stronę obowiązki. Wykładnia języ kowa przyimka „obok” przywołana przez stronę, jest błędna. Strona powołuje się na Słownik Języka Polskiego, ale nie wskazuje, które znaczenie oznaczone numerami wybrała z tego słownika. Wyraz ten ma kilka znaczeń. Strona wybrała sobie znaczenie nr 1 ze Sło wnika Języka Polskiego PWN stwierdzające, że jest to «przyimek komunikujący, że dana rzecz lub osoba znajduje się blisko innej, np. Położył łyżkę obok talerza. Usiadła obok syna.» Jak widać pierwsze znaczenie odnosi się do rzeczy konkretnych. „Informacja” jest rzeczownikiem abstrakcyjnym a nie konkretnym i pierwsze znaczenie nie ma w stosunku do tego rzeczownika zastosowania. Natomiast w przepisie zostało zastosowane znaczenie nr 2: stwierdzające, że „obok” jest to «przyimek komunikujący o współwystępowaniu przedmiotów lub faktów, o których jest mowa, z innymi przedmiotami i faktami, np. Obok działalności politycznej uprawiał dziennikarstwo.» Różnica między tymi znaczeniami polega na tym, że znaczenie nr 1 odnosi się do fizycznej bliskości dwóch przedmiotów, w szczególności rzeczowników konkretnych a znaczenie numer 2 odnosi się do współwystępowania faktów czy przedmiotów z uwzględnieniem wsp ółwystępowania rzeczowników abstrakcyjnych, w tym przypadku „informacji”, która jest rzeczownikiem abstrakcyjnym. Swój wywód co do wykładni językowej strona oparła na błędzie logicznym związanym z pominięciem podstawowych zasad językoznawczych i podstawie niu pod rzeczownik abstrakcyjny cech rzeczownika konkretnego. Strona w swoim odwołaniu przywołała Zawiadomienie Komisji w sposób wybiórczy, nie zwracając uwagi, że w treści znajduje się następująca wykładnia art. 6a dyrektywy 98/6/WE, która stanowi wykła dnię autentyczną w stosunku do art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach: „ Jeżeli obniżka ceny (opisana w pkt 1.1) zostaje ogłoszona w formie ogólnego oświadczenia, np. fizycznego banera lub komunikatu internetowego, „wcześniejsza” cena nie musi być pod ana na tym samym nośniku, na którym prezentowane jest ogłoszenie o obniżce ceny. „Wcześniejsza” cena poszczególnych towarów objętych ogłoszeniem musi natomiast zostać podana w punkcie sprzedaży, tj. na odpowiednich metkach z cenami w sklepach lub w sekcjac h cenowych interfejsów sklepów internetowych .” Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 KPA, który nie został sformułowany jako zarzut w przedstawieniu zarzutów a pojawił się dopiero w treści odwołania i dotyczył kwestii, że Organ nie wyjaśnił pod stawy prawnej Decyzji, a tym samym naruszył art. 107 § 3 KPA, bo strona przedstawiła wykładni ę odmienną, Prezes Urzędu informuje co następuje. 23 Podstawa prawna została w sposób wystarczający wyjaśniona a wykładnia językowa przyimka „obok” odnosząca się do fizycznej bliskości przedmiotów nie ma zastosowania na gruncie niniejszej sprawy. Dlatego też strona nie może żądać wyjaśnień wykładni wyrazu „obok”, gdy proponowany przez stronę sposób rozumienia tego przyimka nie ma związku z przedmiotem sprawy. Na t ej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zarzut, że obowiązek podania najniższej ceny towaru przecenionego w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem obniżki może być zrealizowany w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości jedynie poprzez umieszczenie informacji w tym zakresie na etykiecie przecenionego towaru , podczas gdy spółka nie naruszyła przepisów, przyjmując inną wykładnię przepisów, jest oczywiście bezzasadny. Ad. 2 . Zarzut naruszenia art. 11 Prawa Przedsiębiorców Strona wniosła z arzut narusz enia art. 11 Prawa Przedsiębiorców poprzez jego błędne zastosowanie polegające na braku jego zastosowania w sytuacji, gdy na gruncie niniejszej sprawy powstała wątpliwość odnośnie wykładni art. 4 ust. 1 i 2 ustawy w zakresie tego, czy sposób przekazywania informacji o najniższej cenie towaru przecenionego z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki taki jak wdrożyła Spółka ma charakter jednoznaczny i niebudzący wątpliwości w rozumieniu art. 4 ust 1 ustawy, wobec czego Organ był zobowiązany rozstrzygnąć rzeczoną w ątpliwość na korzyść Spółki, czego Organ zaniechał . Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje co następuje. Fakt, że strona ma wątpliwości co do treści normy prawnej nie oznacza automatycznego rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść stro ny, ponieważ to organ powinien takie wątpliwości powziąć. W ątpliwości interpretacyjn e, które pozwoliłyby na zastosowanie wykładni korzystniejszej dla strony wiążą się z sytuacją w któr ej pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa , równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny ). W ątpliwości, które ma strona co do wykładni przepisów prawa materialnego w sposób absolutny nie pociągają za sobą obowiąz ku analizy dwóch wykładni i stosowania wykładni korzystniejszej dla strony. W niniejszej sprawie, wątpliwości, które ma strona, polegają na błędzie logicznym przyjętym przez stronę odnośnie do znaczenia przyimka „obok”, który w powiązaniu z rzeczą niemateria lną, niekonkretną, abstrakcyjną jaką jest „informacja” nie polega na fizycznym „staniu obok”. Tym samym fizyczne ustawienia banera „obok” towarów oznaczonych przywieszkami zawierającymi etykiety cenowe nie wyczerpuje wymagań określonych w art. 4 ust. 2 ust awy o informowaniu o cenach, ponieważ wskazanie, która to jest najniższ a cen a sprzed 30 dni przed obniżką, powinn o znajdować się na etykiecie cenowej przy towarze. Powyższe związane jest z faktem, że strona uwidacznia ceny na etykietach cenowych. Naczel ny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 24 listopada 2021 r., II GSK 2028/21 orzekł: „ W art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców sformułowano zasadę in dubio pro libertate, która w rzeczywistości jest zasadą przyjaznej interpretacji przepisów, bowiem zgodnie z 11 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy przedmiotem postępowa nia przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy. Zasada ta nie oznacza, że ilek roć pojawiają się różne rozumienia normy prawnej, niezależnie od poprawności argumentacji, to zawsze należy stosować taką wykładnię prawa, jaka okazuje się być na korzyść przedsiębiorcy. Zasada ta będzie mieć zastosowanie dopiero wówczas, jeśli mimo dokona nia poprawnej metodologicznie i logicznie wykładni przepisu pozostaje kilka wyników wykładni, które mogą być uznane za prawidłowe. Zasada wyrażona w art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców powinna 24 być stosowana dopiero na ostatnim etapie wykładni, pełniąc fun kcję dyrektywy kierunku interpretacji, a nie funkcję metody wykładni prawa, wyprzedzającej inne metody. ” W ocenie Prezesa Urzędu, przywoływanie przez stronę swoistego rozumienia normy prawnej, niezależnie od poprawności argumentacji, która i tak jest w tym przypadku ewidentnie niepoprawna i nielogiczna, nie powoduje obowiązku zastosowania wykładni prawa, na korzyść przedsiębiorcy. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że ww. zarzut jest oczywiście bezzasadny. Ad. 3 i 4 Zarzut naruszenia art. 77 § 1 KPA w zw. z art. 80 KPA Strona wniosła z arzut naruszenia art. 77 § 1 KPA w zw. z art. 80 KPA poprzez wybiórcze i dowolne zamiast wszechstronnego i swobodnego rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, wskutek czego Organ za udowodnioną okoli czność przyjął, że sposób, w który Spółka informowała konsumentów o najniższej cenie produktów objętych przeceną z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki nie miał charakteru jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości, podczas gdy z całości materiału dowodowego wynikało, że informacja ta została udostępniona w bezpośredniej bliskości przecenionych towarów oraz była z punktu widzenia przeciętnego konsumenta zrozumiała oraz klarowna . Ponadto strona wniosła z arzut naruszenia art. 77 § 1 KPA w zw. z art. 80 KPA pop rzez wybiórcze i dowolne zamiast wszechstronnego i swobodnego rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie i przyjęcie, że w przypadku 4 produktów objętych promocją, które były objęte kontrolą Organu najniższe ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obn iżki były podane nieprawidłowo, podczas gdy z całości materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika wniosek przeciwny, co Spółka dokładnie wyjaśniała . Odnosząc się do powyższych zarzutów, Prezes Urzędu informuje co następuje. Powyższe zarzuty nie zasł ugują na uwzględnienie. Prezes Urzędu informuje, że art. 7 i 77 § 1 KPA określające zasady postępowania administracyjnego nie zostały w tym przypadku naruszone. Stanowią, one m.in., że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży p raworządności, podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Ponadto wskazują, że organ jest obowiązany przed wydaniem decyzji w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć zebrany materiał dowodowy, zaś sprawa oceniana jest na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Z przepisów tych wynika m.in. tzw. zasada prawdy obiektywnej polegająca na z obowiązaniu organu do podejmowania wszelkich kroków, niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy, który będzie zgodny ze stanem rzeczywistym. Poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał do wodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony przez organy stan faktyczny opierał się na zapisach protokołu kontroli, który zosta ł sporządzony na podstawie upoważnienia ustawowego, w przewidzianej prawem formie i przez legitymowanych do tego rodzaju czynności pracowników organu. Zgodnie z art. 76 § 1 KPA, protokół stanowi dokument urzędowy na okoliczność tego, co zostało w tym dokum encie stwierdzone. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 17 października 2023r., I OSK 1339/20 orzekł: „Zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 KPA, skonkretyzowana w art. 77 § 1 KPA wskazuje, iż organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowi ązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Oznacza 25 to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy.” Ochrona praworządności i interes społ eczny i słuszny interes obywateli określony w art. 7 KPA nie może odnosić się wyłącznie do żądań strony. Interes społeczny i słuszny interes obywateli określony w tym przepisie odnosi się do grupy społecznej czyli konsumentów. Strona naruszyła obowiąze k informacyjny określony w ustawie o informowaniu o cenach. Odniesienie do przeciętnego konsumenta nie ma zastosowania na gruncie niniejszej ustawy, co zostało wyjaśnione powyżej. Naruszenie obowiązku informacyjnego polegało na niepoinformowaniu konsumen tów, która cena na przywieszce cenowej jest ceną sprzedaży (wymienioną w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach), a która cena na przywieszce (etykiecie) cenowej jest najniższą ceną, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki (wy mienioną w art. 4 ust. 2 ww. ustawy). Co do zasady, wykładnia tych przepisów polega na tym, że podstawowym obowiązkiem przedsiębiorcy jest podanie ceny (identyfikowanej jako cena sprzedaży) i ceny jednostkowej. Obowiązek podania ceny jednostkowej nie miał w tym przypadku zastosowania, ponieważ z tego obowiązku zwolnione są towary przeznaczone do sprzedaży na sztuk i (§ 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen). Natomiast w związku z ogłoszoną przez stronę obniżką cen, na stronie ciążył obowi ązek podania najniżs zej cen y która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki (art. 4 ust. 2 ww. ustawy). W sytuacji, gdy na przywieszce cenowej zostają wyszczególnione dwie ceny, obowiązkiem strony było objaśnienie konsumentom co oznacza ka żda z tych cen. Co do zasady ustawodawca krajowy jak również unijny wprowadza zasadę alienacji (wyodrębnienia) jednej z tych cen. Cena sprzedaży nie wymaga objaśnienia, natomiast objaśnienia wymaga najniższ a cen a, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki . Dlatego też ustawodawca krajowy wymaga objaśnienia w formie werbalnej po to, żeby nie doprowadzić do konfuzji. Adekwatnie, gdy przedsiębiorca wprowadzi większą niż jedna cena na przywieszce. Wszystkie pozostałe ceny wymagają objaśnie nia. Powyższe wynika z przywołanej wykładni zawartej w Zawiadomieniu Komisji. Ponadto z wykładni zawartej w Zawiadomieniu Komisji wynika, że cena, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki powinna być wyszczególniona na przywieszce c enowej i powinna objaśniona na przywieszce a nie „obok” czyli „gdzieś tam”. Każda inna wykładnia prowadzi do konfuzji. Tym samym nie ulega wątpliwości, że przyklejanie czerwonych naklejek na chybił trafił na przywieszkach cenowych (nawet sprzecznie z polit yką i procedurą firmy określoną na banerze) powoduje naruszenie art. 4 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 ww. ustawy poprzez uwidacznianie cen, a w szczególności ceny która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki w sposób niejednoznaczny, budzą cy wątpliwości i uniemożliwiający porównanie cen. Z uwagi na argument strony, że n ie sposób zrozumieć czemu Spółka miałaby podawać niższą niż rzeczywista najniższa cena z 30 dni , bo z mniejszałoby to bowiem marketingowe oddziaływanie promocji , Prezes Urzędu informuje co następuje. W przypadku, gdy strona zastosowała kilka promocji w stosunku do tego samego towaru, to pomocnym w rozumieniu tej kwestii będzie analiza art. 6a ust. 5 dyrektywy 98/6/WE, który stanowi: „ 5.Państwa członkowskie mogą wprowadzić przepisy przewidujące, że w przypadku stopniowego zwiększania obniżki cen, wcześniejsza cena jest ceną bez obniżki sprzed pierwszego zastosowania obniżki ceny ”. Taka sama wykładnia znajduje się w treści Zawiadomienia Komisji. Obowiązkiem strony zawsze będzie podanie najniższej ceny , która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżk i i to pierwszej obniżki. Jeżeli pierwsza obniżka ceny towaru miała miejsce w grudniu 2022 r., to najniższa cena, która obowiązywała w okresie 30 dni prze d wprowadzeniem obniżki dotyczy 30 - dniowego przedziału czasowego poprzedzającego datę 26 pierwszej obniżki w grudniu 2022 r. Odnosząc się do zarzutu strony, że konieczność umieszczenia każdorazowo na metce Produktu sfomułowania „najniższa cena z 30 dni pr zed obniżką", w języku polskim, godzi w zasadę swobodnego przepływu towarów wynikającą z Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej , należy wskazać, że ustawa o informowaniu o cenach i dyrektywa 94/6/WE należą do dziedziny prawa konsumentów. Wybiórcze roz umienie prawa traktatowego przez stronę nie może zostać uwzględnione na gruncie niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 169 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 9 maja 2008 r, dalej „TFUE”: „Dążąc do popierania interesów konsumentów i zape wnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, Unia przyczynia się do ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i interesów gospodarczych konsumentów (…)”. Zgodnie z art. 169 ust. 4 TFUE: „Środki przyjęte na podstawie ustępu 3 nie stanowią przeszkody dla Państwa Czł onkowskiego w utrzymaniu lub ustanawianiu bardziej rygorystycznych środków ochronnych”. Państwa członkowskie mogą ustanawiać w swoich krajach bardziej rygorystyczn e środk i ochronne w stosunku do prawa konsumenckiego. W ocenie Prezesa Urzędu, nie należy pomijać faktu, że polscy konsumenci mogą czegoś nie wiedzieć i nie są zbyt zorientowani w obniżkach cen. Dlatego też wymagania w stosunku do przedsiębiorców w zakresie real izacji obowiązków informacyjnych względem konsumentów mogą, zgodnie z postanowieniem art. 169 ust. 4 TFUE być wyższe w Polsce niż w innych krajach członkowskich. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że ww. zarzuty są oczywiście bezzasadne. Ad. 5 . Zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach Strona wniosła z arzut naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie na Spółkę administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie został y spełnione do tego przesłanki, ponieważ Spółka wypełniła wszystkie obowiązki określone w art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje co następuje. Powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Oceny czy st rona wypełniła normę sankcjonowaną dokonuje organ. Strona nie wypełniła obowiązków nałożonych na stronę w art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy . W stosunku do strony bezwzględnie nie miał zastosowania przepis art. 4 ust. 4 ww. ustawy, ponieważ strona nie sprzedaje towarów ulegających szybkiemu zepsuciu. Organ I instancji nałożył na stronę karę za naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach. Przepisy art. 4 ust. 3 - 5 nie podlegały analizie w niniejszym postępowaniu. Naruszenie normy sankcjonowanej auto matycznie spowodowało zastosowanie normy sankcjonującej z art. 6 ust. 1 ww. ustawy. Nałożona na stronę kara pieniężna jest typową karą administracyjną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, a odpowiedzialność admi nistracyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z wykonywaną działalnością (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do pr zypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Mając na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej (sankcji administracyjnej), bez znaczenia pozostają okoliczności , w wynik u których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. W stosunku do strony stwierdzono naruszenie prawa, co implikuje zastosowanie normy sankcjonującej i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że ww. zarzut jest oczywiście bezzasadny. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej 27 decyzji jest konsekwencją dokonania przez Organ drugiej instancji oceny, że decyzja Organu pierwszej insta ncji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez Organ drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uznał, że Podlaski Wojewódzk i Inspektor Inspekcji Handlowej w Białymstoku, zasadnie nałożył decyzją NR DŁ.2.2024 (sygn. akt DŁ.140.2023.ZG) z dnia 16 stycznia 2024 r. na KIK TEXTIL SPÓŁKĘ Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (dwa tysiące złotych) z tyt ułu niedopełnienia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, poprzez uwidocznienie cen towarów w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, bez wskazania znaczenia poszczególnych cen uwidocznionych na etykietach towarów oferowanych po obniżonej cenie, w tym wskazania najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki . Tym samym, decyzja Podlaski ego Wojewódzki ego Inspektor a Inspekcji Handlowej w Białymstoku NR DŁ.2.2024 (sygn. akt DŁ.140.2023.ZG) z dnia 16 stycz nia 2024 r. powinna pozostać w obrocie prawnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. z up. Prezesa Ur zędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/