DIH-IV-16/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 4 marca 2024 r. DIH - 4.707.12.2024 .BP „informacje prawnie chronione [xxx]” DECYZJA DIH - 4.16.2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ust awy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 dalej kpa) oraz art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm. dalej Ordynacja podatkowa) w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług z dnia 9 maja 2014 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 168) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów po rozpatrzeniu odwołania z dnia 20 stycznia 2024 r., złożonego przez Zygmunta Wojciechowskiego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Zakład Handlowo - Produkcyjny (dalej: Stron a lub Przedsiębiorc a ), od decyzji Ku jawsko - Pomorskiego W ojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nr DT - 1/2024 z dnia 3 stycznia 2024 r., I. odmawiającej umorzenia kary pieniężnej wymierzonej decyzją nr DT - 5/2023 z dnia 2 4 kwietnia 2023 r. utrzymaną w mocy decyzją DIH - III/49/2023 z dnia 1 9 lipca 2023 r., II. oddalającej wniosek o umorzenie opłaty prolongacyjnej, uchyla zaskarżoną decyzję w pkt II i umarza postępowanie . UZASADNIENIE Kujawsko – Pomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy (dalej Kujawsko – Pomorski WIIH) decyzją nr DT - 5/2023 z dnia 24 kwietnia 2023 r. na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług, wy mierzył Przedsiębiorcy administracyjną karę pieniężną w wysokości 300 zł z tyt. niewykonania obowiązków o których mowa w art. 4 ust. 1 w/w ustawy. Strona pismem z dnia 4 maja 2023 r. wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji. Prezes Urzędu Ochrony Konkur encji i Konsumentów (dalej Prezes UOKiK) decyzją nr DIH - III / 49/2023 z dnia 19.07.2023 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy . Strona pismem z dnia 28 lipca 2023 r. złożyła wniosek o umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości. Wniosek został uzasad niony trudną sytuacją finansową Przedsiębiorcy związaną z jego złym stanem zdrowia. Jak wskazuje Strona, w dniu 29 kwietnia 2022 r. przebyła xxxx , co wiązało się z xxxx Strona dołączyła dwie karty informacyjne leczenia szpitalnego , zeznanie podatkowe PIT - 36 za rok 2022 oraz zestawienie obrotów za 5 miesięcy roku 2023 xxxx . 2 Kujawsko - Pomorski WIIH decyzją nr DT - 30/2023 z dnia 1 września 2023 r. odmówił umorzenia w całości wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej. Decyzja została doręczona w dniu 5 września 202 3 r. Strona pismem z dnia 14 września 2023 r. (data stempla 14 września 2023 r.) odwołała się od ww. decyzji. W uzasadnieniu Strona wskazała, że nie zgadza się ze stanowiskiem Kujawsko – Pomorskiego WIIH, że „ xxxx xxxx xxxx x xxx xxxx xxxx xxxx xxxx xxxx xxxx ” Ponadto Strona podniosła, że „Fakt nieprzerwanej działalności gospodarczej jest okolicznością pozytywną, stanowiącą interes publiczny wynikający z wartości wspólnych dla całego społeczeństwa oraz organów władzy.” Prezes U OKiK decyzją nr DIH - 4.21.2023 z dnia 10 listopada 2023 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, że Kujawsko – Pomorski WIIH wydając decyzję , nie ustalił o jaki rodzaj pomocy z katalogu zawartego w art. 67b § 1 Ordynacji podatkowej Strona wnosi. Kujawsko – Pomorski w ramach ponownego rozpoznania sprawy, wezwał Stronę do wskazania o jaki rodzaj pomocy wnosi składając wniosek o umorzenie należności z tyt. kary pieniężnej. Strona pismem z dnia 27 grudnia 2023 r. wskazała, że wnosi o udzielenie pomocy na podst. art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej , a więc udzielenie pomocy nie stanowiącej pomocy publicznej. Kujawsko – Pomorski po ponownym przeanalizowaniu sprawy decyzją nr DT - 1/2024 z dnia 3 stycznia 2024 r. od mówił umorzenia kary pieniężnej nałożonej decyzją nr DT - 5/2023 oraz oddalił wniosek o umorzenie opłaty prolongacyjnej. Kujawsko – Pomorski WIIH stwierdził, iż Strona nie uzasadniła w należyty sposób wniosku o umorzenie kary pieniężnej , natomiast wniosek o umorzenie opłaty prolongacyjnej jest bezprzedmiotowy. Decyzja została doręczona w dniu 8 stycznia 2024 r. Strona pismem z dnia 20 stycznia 2024 r. (data stempla 22 stycznia 2024 r.) wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji. Strona jako okoliczność uzasa dniającą udzielenie ulgi ponownie podniosła zawał serca i odbyte operacje. Pismem z dnia 5 lutego 2024 r. Prezes UOKiK zawiadomił Stronę o wynikającym z art. 10 § 1 kpa prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Rozpoznając odwołanie, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumen tów stwierdza, co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes UOKiK wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze spr awą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego , zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym wszechstronnej oceny materiału dowodowego. 3 Odnoś n ie pkt I decyzji. Zgodnie z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z kolei, zgodnie z art. 67b § 1 w/w usta wy Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej; 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określ onych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis ; 3) które stanowią pomoc publiczną: a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym, c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim, d) udzielaną w ce lu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i oświaty, e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów, f) na szkolenia, g) na zatrudnienie, h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, i) na restrukturyzację, j) na ochronę środowiska, k) na prace badawczo - rozwojowe, l) regionalną, m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów. Strona pismem z dnia 27 grudnia 2023 r. wskazała, że wn osi o udzielenie pomocy na podst. art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej , a więc pomocy nie stanowiącej pomocy publicznej. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż d ecyzja dotycząca ulgi w spłacie należności ma charakter uznaniowy, co oznacza, że or gan administracyjny przy ustalonym stanie faktycznym ma możliwość wyboru negatywnego lub pozytywnego ( dla strony ) sposobu rozstrzygnięcia jej wniosku. Organ ten może – ale nie musi – zastosować ulgę, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie ustawow ych przesłanek nie obliguje go do zastosowania ulgi, jaką jest np. umorzenie należności z tytułu kar pieniężnych. Zatem ustalenie, czy istnieją 4 przyczyny, o których mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (określone jako ważny interes strony lub interes p ubliczny), które uzasadniałyby ewentualne umorzenie należności, stanowi konieczną przesłankę do rozważenia możliwości zastosowania ulgi, ale samo przez się nie zobowiązuje organu do wydania decyzji pozytywnej dla strony. Ponadto, organ ten jest związany w nioskiem strony w tym sensie, że nie może udzielić ulgi innej niż ta, o którą wnosi strona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 2130/11). Dodać należy, że przy ocenie ważnego interesu strony lub interesu public znego przyczyny, które doprowadziły do powstania zaległości nie maja istotnego znaczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1652/10). Należy przy tym podkreślić, iż warunkiem sine qua non udzielenia pomocy w postaci ulgi jest spełnienie obydwu przesłanek określonych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej , tj. ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego . Strona wnosząc o umorzenie należności z tyt. kary pieniężnej uzasadniła to sytuacją życiową. Jak wy nika z pisma Strony z dnia 28 lipca 2023 r., mały dochód z tyt. prowadzonej działalności gospodarczej związany jest z przebytym w dniu xxxxx xxxxx . xxxxx xxxxx xxxxx . Analiza powyższych argumentów pozwala uznać, że Strona, domagając się przyznania ulgi, o k tórej mowa w art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, polegającej na umorzeniu tej należności, powołuje się na swój ważny interes. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że za ważny interes strony należy uznać zarów no taką sytuację, w której , z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych , strona nie jest w stanie zapłacić należności, jak i normalną sytuację ekonomiczną strony, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków oraz możliwości spłaty innych zobowiąza ń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2009 r. sygn. akt I FSK 31/08). Zatem organ administracyjny, prowadząc postępowanie na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, ustala, czy z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów wynika jego ważny interes, tj. czy zaszły nadzwyczajne zdarzenia losowe lub wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Ponadto przyjmuje się, że aby można było mówić o ważnym interesie strony na gruncie konkret nego stanu faktycznego wnioskodawca musiałby wykazać przed organem, że z uwagi na powyższe okoliczności, które zachwiały podstawami jego egzystencji, nie jest w stanie uiścić określonej należności. Z powyższego wynika, że strona, składając wniosek o umorzenie należności z tytułu kar pieniężnych, powinna go należycie uzasadnić. W interesie strony leży bowiem podanie do wiadomości organu administracyjnego wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dok umentów na poparcie wniosku. Tym samym, jeżeli strona powołuje się na przesłankę swojego ważnego interesu, musi wykazać, na czym ona w jej konkretnym przypadku polega. Ważnego interesu strony nie można utożsamiać z subiektywnym odczuciem, przekonaniem stro ny o potrzebie udzielenia jej ulgi w spłacie należności. Strona składając wniosek z dnia 28 lipca 2023 r. przedłożyła xxxx xxxx xxxx xxxxx , xxxx xxxxx xxxxx xxxx xxxxx , zeznanie podatkowe za rok 2022 z wykazanym dochodem z działalności gospodarczej, jak r ównież wykazała xxxx xxxx xxxx xxxx xxxxx . Wnosząc odwołanie, Strona ponownie powołała się na w/w okoliczności. Prezes UOKiK, oceniając zabrany w aktach sprawy materiał dowodowy w kontekście 5 przesłanki ważnego interesu strony, mając na uwadze ar gumenty strony, jak również dowody przez nią dołączone uznał, że nie potwierdzają one występowania ciężkiej sytuacji finansowej strony oraz nie uprawdopodabniają poważnych skutków ekonomicznych, jakie mogłyby wystąpić w wyniku zapłaty należności. Przede ws zystkim należy zwrócić uwagę, że z informacji i dowodów przedstawionych przez Stronę nie wynika, aby zaprzestała ona prowadzenia działalności gospodarczej, zaś jedyną okolicznością przywołaną przez Stronę wskazującą na pogorszenie się sytuacji finansowej jest informacja xxxx xxxx xxxx xxxx . Niemniej, nie jest to okoliczność uzasadniająca zastosowanie ulgi w postaci umorzenia, gdyż – jak potwierdza judykatura – niepowodzenie finansowe działalności gospodarczej nie może skutkować obowiązkiem rozłożenia zaleg łej należności na raty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2003 r. sygn. akt III SA 2040/01). Należy zauważyć, że strona jest przedsiębiorcą , prowadzi działalność gospodarczą, natomiast działalność gospodarcza jest działalnością pro fesjonalną wykonywaną na własny rachunek i ryzyko. Każdy przedsiębiorca, jako profesjonalista w swojej dziedzinie, powinien podejmować decyzje związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w sposób przemyślany i zgodny z prawem, a więc także strona powin na być świadoma, że nieprzestrzeganie przepisów prawa, może pociągać za sobą określone konsekwencje prawne, np. konieczność zapłacenia kar pieniężnych. Działalność gospodarcza jest działalnością na zasadzie ryzyka, ma charakter zarobkowy i w takim celu zos tała podjęta. Powstałe w wyniku prowadzonej działalności negatywne konsekwencje finansowe, nie zwalniają strony z odpowiedzialności za powstałe zobowiązania. Negatywne skutki działalności gospodarczej, nawet jeśli mają charakter okoliczności obiektywnie is tniejących, m ieszczą się w sferze działań objętych ryzykiem gospodarczym. Skutków tego ryzyka, nie można przerzucać bezpośrednio na Skarb Państwa, a pośrednio na całe społeczeństwo ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 21 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 645/07 ). Wobec powyższego, Prezes UOKiK stoi na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie przesłanka ważnego interesu strony nie została spełniona. Kolejną przesłanką warunkującą udzielenie ulgi jest przesłanka interesu publicznego. Prze z interes publiczny należy rozumieć respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. W tak pojmowanym interesie publicznym mieści się dążenie do sytuacji , w której strona reguluje swoje zobowiązania w całości i terminowo oraz dbałość o interes Skarbu Państwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 listopada 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 103/17). Prezes UOKiK, oceniając zabrany w a ktach sprawy materiał dowodowy w kontekście przesłanki interesu publicznego, stanowiącego przeciwwagę dla ważnego interesu strony, nie dopatrzył się zasadności przyznania wnioskowanej ulgi. Strona nie wykazała, że jednorazowa zapłata należności z tytułu kar y pieniężn ej spowoduje, iż nie będzie ona w stanie dalej prowadzić działalności gospodarczej. Wręcz przeciwnie, interes publiczny przemawia w omawianym przypadku za nieudzieleniem wnioskowanej ulgi, zważywszy, że środki pochodzące z administracyjnych kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa, a przez to służą całemu społeczeństwu. 6 Jak już wykazano, w przypadku decyzji uznaniowych organ administracyjny nie może kierować się subiektywnym odczuciem strony o potrzebie skorzystania z tej możliwości, ale musi również brać pod uwagę względy społeczne, które wymagają, aby nakładane na gruncie przepisów ustawy z 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168) kary pieniężne były egzekwowane, zaś przedsiębiorcy nie byli z nich pochopnie zwalniani – kary mają bowiem oddziaływać nie tylko odstraszająco i represyjnie na konkretnego przedsiębiorcę, ale także przynosić skutek prewencyjny – mają oddziaływać również na innych przedsiębiorców. Zdaniem Prezesa UOKiK, umorzenie nal eżności z tytułu kar y pieniężn ej w wysokości 3 00 zł, przy obrotach, jakie strona osiągnęła w roku poprzedzającym rok nałożenia w/w kar y , spowodowałoby, iż kar a te nie realizowałyby celów dla jakich został a nałożon a . Co więcej, należy zauważyć, iż w świetle okoliczności i dowodów przedstawionych przez Stronę, wysokość nałożonej kary nie stwarza domniemania, iż w razie jej uiszczenia egzystencja Strony byłaby zagrożona. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wobec ustalenia, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu strony i interesu publicznego, odmówienie stronie w drodze zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, przy znania wnioskowanej ulgi, polegającej na umorzeniu należności z tytułu kar y pieniężn ej , należy uznać za uzasadnione. Tym samym, w zakresie ujętym w pkt I zaskarżona decyzja zostaje utrzymana w mocy. Prezes UOKIK zwraca jednocześnie uwagę, iż w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji w części nie jest obowiązany do stwierdzenia w sentencji, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy (por. wyrok NSA z dnia 10.03.2008 r. Sygn. akt I OSK 822/07) . Odnoś n ie pkt II zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK stwier d za, co następuje. Strona pismem z dnia 27 grudnia 2023 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Kujawsko – Pomorskiego WIIH z dnia 1 grudnia 2023 r. do wskazania o jaki rodzaj pomocy publicznej wnioskuje oświadczyła, że „Zgodnie z art. 67b § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (…) składam wniosek o umorzenie w całości nałożonej kary administracyjnej w wysokości 300 zł wraz z odsetkami i opłata prolongacyjną określone w art. 67a, oraz złożonym pismem – wnioskiem z dnia 28 lipca 2023 r. wraz z uzasadnieniem.” Kujawsko – Pomorski WIIH decyzją nr DT - 1/2024 z dnia 3 stycznia 2024 oddalił w/w wniosek jako bezprzedmiotowy , stwierdzając, że „W niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające naliczenie opłaty prolongacyjnej, przedsiębiorca nie był zatem zobligowany do jej uiszczenia, tak więc jego wniosek z 27 grudnia 2023 r. podlegał oddaleniu, jako bezprzedmiotowy.” Kujawsko – Pomorski WIIH trafnie przywołał w tym względzie § 11 rozporządzen ia M inistra F inansów w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach z dnia 22 sierpnia 2005 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 703) z którego wynika, iż opłata prolongacyjna jest naliczana jedynie w razie wydania decyzji o odroczeniu terminu płatności lub o rozłożeniu na raty zapłaty podatku oraz w razie wydania decyzji o odroczeniu lub rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowej. Stąd też, słuszna jest konkluzja Kujawsko – Po morskiego WIIH, iż wniosek o umorzenie opłaty prolongacyjnej jest bezprzedmiotowy. 7 Nieprawidłową jest natomiast forma rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie opłaty prolongacyjnej. Kujawsko – Pomorski WIIH zaskarżoną decyzją oddalił bowiem w/w wniosek jako bez przedmiotowy. Taka forma rozstrzygnięcia nie jest znana kodeksowi postępowania administracyjnego , który w razie złożenia wniosku może go uwzględnić bądź odmówić jego uwzględnienia . Natomiast w przypadku bezprzedmiotowości postępowania organ I instancji win ien był zastosować art. 105 § 1 kpa zgodnie z którym, g dy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać, iż zaskarżona decyzja w pkt II jest wadliwa. Prezes UOKiK , stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec p owyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k pa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części . Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy mo że być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo – administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjneg o w Warszawie. Prawo pomocy 8 obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Podstawa prawna pouczenia: art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.); § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Dep artamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/