DIH-IV-11/2023

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 4 marca 2024 r. DIH - 4.707. 3 .2024 .BP „informacje prawnie chronione [xxx]” DECYZJA DIH - IV . 1 1 . 2023 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 17 06, z późn. zm.), art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 168), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Katowicach z dnia 21 listopada 2023 r. (sygnatura: DC.8361.16 5 .2023/ 82 DEC/23), na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 4 0 00 zł (słownie: czter y tysiące złotych) z tytułu ponownego naruszenia obowiązków wynikających z przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. UZASADNIENIE Pismem z 20 czerwca 2023 r., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221 z późn. zm.), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców” , Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Katowicach, zwany dalej również „Śląskim WIIH” , zawiadomił przedsiębiorcę xxxx xxxx xxxxx xxxxx xxxx z siedzibą w Kostrzynie, zwanego dalej również „Stroną” , o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie przes trzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach” . Przedmiotowe pismo Strona odebrała 23 czerwca 2023 r. W toku kontroli przeprowadzonej w dniu 1 7 lipca 2023 r. przez inspektorów reprezentujących Śląskiego WIIH, w sklepie xxxx , mieszczącym się w xxxx przy ul. xxxx xxxxx , należącym do Strony, sprawdzono prawidłowość informowania o cenach wybranych losowo 1 20 asortymentów produktów znajdując ych się w ofercie handlowej, stwierdzając: 1) brak uwidocznionych cen i cen jednostkowych w przypadku 1 partii produktów : - Nugetsy w panierce Jeemy 4 00 g, 2) brak cen jednostkowych w przypadku 3 partii produktów: - K apary El Toro 60 g , - Tabletki do zmywarki Ultimate Kraft 27 szt ., - Szampon do włosów Head Shoulders 360 ml, 3) błędne wyliczenie ceny jednostkowej w przypadku 1 partii produktów: 2 - Szproty wędzone w słoiku 175 g , co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 i 2 r ozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. poz. 2776), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen” . Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 1 9 lipca 20 22 r. (nr akt kontroli: DC.8361.16 5 .202 3 ). W okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie przepisów po raz pierwszy, organ ujawnił pięć przypadków naruszenia wymagań ustawy o informowaniu o cenach w toku kontroli przeprowadzonyc h w następujących okresach: 1) 8 września 2022 r. – stwierdzono brak informacji o cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.16 2 .202 2 / 152 DEC/2 2 ) – decyzją z dnia 21 grud nia 2022 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 2 0 00 zł; 2) 12 września 2022 r. – stwierdzono brak informacji o cenach jednostkowych (sprawa KH.8361. 167 .20 22/153DEC/22 ) – decyzją z dnia 22 grudnia 2022 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 3 0 00 zł; 3) 19 września 2022 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz uwidocznienie cen w sposób sprzeczny z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach (sprawa KH.8361. 143 .2022/ 139 DEC/22) – decyzją z dnia 8 grudnia 2022 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 2 0 00 zł; 4) 6 lipca 202 3 r. – stwierdzono brak informacji o cen ach oraz informacj i o cen ach i cen ach jednostkowych (sprawa DC .8361.1 54 .202 3 / 70 DEC/2 3 ); - decyzją z dnia 15 listopada 2023 r. nałożono karę pieniężną w wys okości 3 000 zł ; 5) 12 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach, informacji o cenach i cenach jednostkowych praz błędne wyliczenie cen jednostkowych (sprawa DC.8361.161.2023) – decyzją z dnia 17 grudnia 2023 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 3.500 zł – decyzj a została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKIK nr DIH - III/10/2023 z dnia 6 lutego 2023 r. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 2 4 października 2023 r., Śląski WIIH poinformował przedsiębiorcę xxx xxxx xxxxx z siedzibą w xxxx o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na tego przedsiębiorcę, na pod stawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, kary pieniężnej z tytułu kolejnego naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Po przeprowadzeniu p ostępowania administracyjnego, decyzją z dnia 21 listopada 2023 r. (sygnatura: DC.8361.16 5 .2023/ 82 DEC/23), Śląski WIIH nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 4 0 00 zł (słownie: cztery tysiące złotych), na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu szós tego naruszenia obowiązku uwidaczniania cen towarów w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Decyzja została odebrana w dniu 2 4 listopada 2023 r. 3 Pismem z dnia 5 grudnia 202 3 r. , (data stempla 6 grudnia 2023 r.) Strona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji zarzucając naruszenie: 1) art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach poprzez: − uznanie, że doszło do wyższego niż znikomy stopień naruszenia obowiązków z w/w ustawy, podczas gdy naruszenie dotyczyło wyłącznie 5 partii towarów, co stanowiło 4 % sprawdzonych towarów, − niewłaściwą ocenę dotychczasowej działalności przedsię biorcy, poprzez: - całkowite pominięcie wyników innych kontroli przeprowadzanych w sklepach prowadzonych przez xxxx , których wyniki były pozytywne; - brak wskazania dlaczego przy ustalaniu wysokości kary pominięto wyniki innych kontroli, których wyniki były ca łkowicie pozytywne; - przy ustalaniu kary brano pod uwagę wyłącznie kontrole, w których stwierdzono nieprawidłowości; - pominięcie okoliczności, że wszystkie naruszenia zostały usunięte oraz podjęto działania mające na celu poprawę poziomu przestrzegania przep isów ustawy; − niedostateczne uwzględnienie przesłanki wymiary kary wskazanej w nart. 6 ust. 3 pkt 4 w/w ustawy; − niewłaściwą ocenę dotychczasowej działalności przedsiębiorcy poprzez pominięcie okoliczności, iż wszystkie uprzednie kary nałożone na stronę w ciągu 12 miesięcy wstecz dotyczyły innych sklepów, jak również poprzez pominięcie okoliczności, iż strona prowad zi sieć kilku tysięcy sklepów, a zatem brak jednej ceny i ceny jednostkowej, 3 cen jednostkowych i błędnego wyliczenia cen jednostkowych nie może być uznany za wyższy niż znikomy stopień naruszenia obowiązków, gdyż należy brać pod uwagę skalę działalnośc i przedsiębiorców, w tym liczbę sklepów oraz ilość asortymentu; 2) art. 8 dyrektywy 98/6/WE PE i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom poprzez niewłaściwe zastosowanie przesłanki propo rcjonalności przy wymierzaniu kary, tj. naruszenie dotyczyło wyłącznie 5 partii towarów, co stanowiło 4 % sprawdzonych towarów, wobec czego nałożona kary jest nieproporcjonalnie za wysoka; 3) art. 6, art. 8 i art. 11 kpa poprzez − całkowite pominięcie wyników i nnych kontroli, przeprowadzonych w sklepach prowadzonych przez xxxx , których wyniki były pozytywne - gdzie nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości; − brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy – brak wskazani a dlaczego przy ustalaniu wysokości karty pominięto wyniki innych kontroli, których wyniki były całkowicie pozytywne, gdzie nie stwierdzono nieprawidłowości; − przy ustalaniu wymiaru kary brano pod uwagę wyłącznie kontrole, w których stwierdzono nieprawidłow ości, co prowadzi do utraty zaufania przez przedsiębiorcę organu reprezentującego władzę publiczną, a także podważa zasadę proporcjonalności, bezstronności i wtórnego traktowania; 4 4) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 kpa poprzez niewszechstronne rozważen ie zebranego materiału dowodowego, z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, zasady zaufania obywateli do organu, zasady przestrzegania interesu społecznego, tj.: − pominięcie okoliczności, że strona niezwłocznie usunęła wszelkie nieprawidłowości oraz podjęła czynności mające na celu eliminację nieprawidłowości na przyszłość; − pomini ę cie wyników innych kontroli, dokonywanych przez organ w ostatnich tygodniach, w których nie wykazano żadnych naruszeń; − niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wy jaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego m.in. poprzez oparcie się wyłącznie na niewielkiej części asortymentu; − niewzięcie pod uwagę okoliczności, że strona prowadzi sieć sklepów; 5) a rt. 189a § 2 pkt 1 w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 kpa poprzez brak zastosowania wskazanych przepisów tj. brak odstąpienia od nałożenia decyzji, podczas gdy spełniona była przesłanka jego zastosowania – tj. waga naruszenia była znikoma . Zdaniem Strony, powyższe naruszenia doprowadziły do błędnych ustaleń stanu faktycznego, tj. uznania, że doszło do wyższego niż znikomy stopień naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy, podczas gdy naruszenia dotyczyły wyłącznie 5 produkt ów i niezasadnego nałożenia na stronę kary pieniężnej. Pismem z dnia 8 stycznia 202 4 r., Prezes UOKiK poinformował w/w przedsiębiorcę, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administra cyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej insta ncji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wnie sionego odwołania. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. 5 W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę , cenę jednostkową uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym tow arze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu, o czym stanowi § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. N iezrealizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach powoduje – zgodnie art. 6 ust. 1 ww. ustawy – nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o infor mowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewód zki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i prz ychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejsk iego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.20 17, str. 1, z późn. zm.2)). W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w należącej do przedsiębiorcy xxxx xxxxx . placówce handlowej, stwierdzono 1) brak uwidocznionych cen i cen jednostkowych w przypadku 1 partii produktów , 2) brak cen jednostkowych w przypadku 3 partii produktów , 3) błędne wyliczenie ceny jednostkowej w przypadku 1 partii produktów , co było, jak stwierdził Śląski WIIH, szós tym w okresie 12 miesięcy naruszeniem przez stronę obowiązujących przepisów w zakresie uwida czniania cen. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Śląski W IIH w drodze decyzji, wydanej na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, nałożył karę pieniężną 6 w wysokości 4 0 00 zł na w/w przedsiębiorcę, to jest na podmiot, który do puścił się powyższego naruszenia. W toku postępowania odwoławczego Prezes UOKiK przeprowadził analizę ustaleń kontroli, w oparciu o które wydano decyzję oraz treści skarżonej decyzji, jak również uwzględnił zarzuty zawarte w odwołaniu. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy dotyczące nakładania kar, niezrealizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach powoduje – zgodnie art. 6 ust. 1 ww. ustawy – nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Natomiast, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Przepisy te w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazują wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązków określonych w ww. przepisach, przy czym wysokość sankcji jest uzależniona od tego, czy podmiot narusza przepisy po raz pierwszy bądź drugi, czy też trzeci i kolejny. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Prezes UOKiK dokonując analizy akt sprawy oraz treści skarżonej decyzji zwrócił uwagę na wskazanie przez Śląs kiego WIIH, że kontrolowany przedsiębiorca – xxxx xxxx xxxx xxxx nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o cenach po raz szós ty, w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono narusz enie tych obowiązków po raz pierwszy. Naruszenie obowiązków w zakresie uwidaczniania cen Śląski WIIH stwierdził dotychczas w toku uprzednio przeprowadzonych kontroli, tj.: 1) 8 września 2022 r. – stwierdzono brak informacji o cenach jednostkowych (sprawa KH.8 361.162.2022/152DEC/22); 2) 12 września 2022 r. – stwierdzono brak informacji o cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.167.2022/153DEC/22); 3) 19 września 2022 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz uwidocznienie cen w sposób sprzeczny z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach (sprawa KH.8361.143.2022/139DEC/22); 4) 6 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa DC.8361.154.2023/70DEC/23) ; 5) 12 lipca 2023 r. – stwierd z ono brak informacji o cenach , informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz uwid oc zni o n o cen y w sposób s przeczny z art. 4 ust. 1 ustawy o informo w aniu o cen a ch ( sprawa DC.8361.161.20223/73DEC/23) . Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK potwierdz a prawidłowość ustaleń dokonanych w powyższym zakresie przez Śląskiego WIIH, a więc, że w okresie 12 miesięcy poprzedzających naruszenie będące przedmiotem zaskarżonej decyzji Strona pięci okrotnie naruszyła art. 4 ustawy o cenach. Tym samym, w przedmiotow ej sprawie znajduje 7 zastosowanie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach , zgodnie z którym j eżeli przedsiębiorca nie wykonał wspomnianych obowiązków, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Stan faktyczny ustalony w sprawie nie budzi wątpliwości, iż Strona nie dopełniła obowiązków w zakresie uwidacz niania cen, naruszając tym samym art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, przy czym naruszenia te miały trojaką postać: − brak uwidocznion ej cen y i cen y jednostkow ej ; − brak cen jednostkowych; − błędne wyliczenie ceny jednostkowej . Konsekwencją powyższego jest nałożenie administracyjn ej kar y pieniężn ej , której przesłanki określa art. 6 ust. 3 w/w ustawy. Art. 6 ust. 3 pkt 1 w/w ustawy jako przesłankę wymiaru kary wymienia stopień naruszenia obowiązków, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków . W odniesieniu do przedmiotowej przesłanki, Strona podniosła szereg zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego, czego skutkiem miało być ustalenie stopnia naruszenia obowiązków wyższego niż znikomy. Strona podnosi mianowici e, że Organ pominął, iż wszystkie uprzednie kary nałożone na stronę w ciągu 12 miesięcy wstecz dotyczyły innych sklepów, aniżeli sklep kontrolowany, jak również pominięcie faktu, iż Strona prowadzi sieć kilku tysięcy sklepów, a zatem przedmiotowe naruszeni e nie może być uznane za wyższe niż znikome, gdyż należy brać pod uwagę skalę działalności przedsiębiorcy, w tym liczbę sklepów oraz ilość asortymentu. Odnosząc się do powyższej argumentacji należy zauważyć, że p rzy ustalaniu przesłanki stopnia naruszeni a, decydująca nie jest liczba skontrolowanych produktów czy ich rodzaj. Nie sposób również uznać, że kontrola powinna objąć całość sprzedawanych produktów, co byłoby niewykonalne. Dlatego też kontrola obejmuje tylko część sprzedawanych produktów, przyjmują c, że jest ona reprezentatywna dla całości produktów znajdujących się w sprzedaży. Z tego też względu przy ustalaniu przesłanki stopnia naruszenia bierze się pod uwagę stosunek towarów dotkniętych naruszeniem w zakresie informowania o cenach do ogółu towar ów skontrolowanych, bez względu na to, jak wielka partia produktów jest objęta kontrolą. W przedmiotowej sprawie stwierdzon e naruszenia dotyczą 4 % s kontrolowanych towarów. Nieprawidłowe jest więc rozumowanie Strony, że organ wymierzył karę za nieprawidłowości dotyczące jedynie 5 towarów, w rzeczywistości bowiem organ wymierzył karę za naruszenie obowiązku informowania o cenach stwierdzone w stosunku d o 4 % s kontrolowanych towarów. Bezprzedmiotowym jest tym samym argument Strony, iż na ustalenie stopnia naruszenia ma również fakt prowadzenia przez nią sieci handlowej liczącej kilka tysięcy placówek. Kontrola jest bowiem przeprowadzana w konkretnej plac ówce handlowej i to tej placówki dotyczy ustalony stan faktyczny. Stąd też, nie można zgodzić się ze Stroną, iż stopień naruszenia jest uzależniony od powołan ych przez nią okoliczności. 8 Badając przesłank ę stopnia naruszenia obowiązków należy odwołać się do art. 4 ust. 1 w/w ustawy, zgodnie z którym, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach, cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę, zaś cena jednostkowa jest z kolei podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, wzornictwa, poziomu tech nicznego itp. W świetle powyższego, brak uwidocznienia cen, pozbawia konsumentów należytej informacji o oferowanych produktach. Z kolei, brak cen jednostkowych, uniemożliwia konsumentom porównanie oferowanych towarów z towarami podobnymi, lecz o innej mas ie lub objętości, a co za tym idzie, utrudnia konsumentom wybór odpowiedniego dla nich towaru. Nieuwidocznienie tego rodzaju informacji, nawet przy niewielkiej ilości towarów, stanowi znaczny stopień naruszenia (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z d nia 8 listopada 2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 1400/19: „Nie można natomiast, w ocenie Sądu, podzielić zarzutu skargi o znikomym stopniu naruszenia obowiązku informowania o cenach w przedmiotowej sprawie. Jeżeli bowiem przyjrzeć się produktom, w stosunku do k tórych ceny nie były uwidocznione, ewidentnie widać, że dotyczą one szeroko rozumianej chemii gospodarczej. Tym samym klienci poszukujący towarów w tym właśnie dziale sklepu, istotnie pozbawieni zostali podstawowej informacji, która winna im zostać zapewni ona przez Skarżącą, a więc ceny produktu. Bez tej podstawowej informacji trudno mówić o realizacji jednej z dyrektyw ujętych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach a więc umożliwieniu klientom porównania cen konkurencyjnych towarów.” ). Analogicznie należ y potraktować fakt uwidocznienia informacji o cenie jednostkowej w sposób błędny, bez wątpienia bowiem wadliwa informacja utrudni, jeśli w ogóle nie uniemożliwi konsumentowi porównanie cen i dokonanie wyboru co do oferowanego towaru. Biorąc powyższe pod uwagę, Śląski WIIH prawidłowo uznał, iż stopień naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług jest wyższy niż znikomy. Art. 6 ust. 3 pkt 2 w/w ustawy jako przesłankę wymiaru kary wymienia dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w ty m podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków zakresie uwidaczniania cen oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków . Strona w odwołaniu zarzuca niewłaściwą ocenę tej przesłanki poprzez całkowite pominięcie wyników innych (pozytywnych) kontroli oraz niewskazanie dlac zego je pominięto, oparcie się wyłącznie na kontrolach negatywnych oraz pominięcie okoliczności, że wszystkie naruszenia zostały usunięto oraz podjęto działania mające na celu poprawę poziomu przestrzegania przepisów ustawy. Odnosząc się do zarzutów należ y wskazać, że pojęcie „dotychczasowej działalności” obejmuje okres działalności przedsiębiorcy poprzedzający przeprowadzenie kontroli. Z tego też względu, zasadnym jest wzięcie pod uwagę również i wyników kontroli pozytywnych, przeprowadzonych wobec przeds iębiorcy . W tej kwestii należy przyznać rację Stronie, 9 aczkolwiek spośród kontroli wymienionych w odwołaniu, nie mogą być wzięte pod uwagę te kontrole, które zostały przeprowadzone po dniu 1 7 lipca 2023 r., a więc po dniu kontroli, której ustalenia były po dstawą do wydania zaskarżonej decyzji. Niemniej należy zwrócić uwagę, iż pojęcie „dotychczasowej działalności” jest pojęciem na tyle obszernym, iż jego znaczenia nie można ograniczać tylko do kontroli pozytywnych. Z tego też względu, obok kontroli pozytywn ych organ bierze pod uwagę również i kontrole negatywne , które ma ją znaczenie w przypadku ustalenia liczby naruszeń zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach . Organ rozpoznając przesłankę dotychczasowej działalności wziął pod uwagę, że przed siębiorca w okresie 12 miesięcy od dnia pierwszej kontroli, włączywszy bieżącą kontrolę, po raz szós ty naruszył przepisy o uwidacznianiu cen. Istotnym jest tu również fakt, że kontrole we wszystkich w /w przypadkach poprzedzone były zawiadomieniem o zamiar ze przeprowadzenia kontroli. Strona miała więc możliwość odpowiedniego przygotowania się do kontroli. Tymczasem fakt, iż w okresie 12 miesięcy poprzedzających przedmiotowe naruszenie, stwierdzono cztery naruszenia w zakresie informowania o cenach jednoznac znie wskazuje, że Strona nie przywiązuje należytej wagi do wykonywania obowiązków nałożonych na nią przedmiotową ustawą. Organ I instancji, trafnie przy tym wskazał, że obowiązek informowania o cenach produktów i usług istnieje od 2001 r., zaś Strona prowa dzi działalność gospodarczą od grudnia 2004 r. (wg. KRS) a więc powinna wykazać się znajomością przepisów dotyczących wykonywanej działalności. Organ zwraca przy tym uwagę, że wbrew temu co Strona podnosi w odwołaniu, Śląski WIIH wziął pod uwagę podjęcie działań naprawczych przez Stronę, na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Podobnie Prezes UOKiK dokonując ponownej analizy powyższej przesłanki bierze pod uwagę działania podjęte przez Stronę a polegające na oznaczeniu wszystkich oferowanych do sprzedaży towarów prawidłowo oznaczonymi cenami. Nie mniej jednak podkreślić należy, że strona podjęła te działania w wyniku kontroli. Art. 6 ust. 3 pkt 3 w/w ustawy jako przesłankę wymiaru kary wymienia wielkość ob rotów i przychodu przedsiębiorcy , który został ustalony przez organ I instancji w toku postępowania – przedmiotowa przesłanka została ustalona w oparciu o sprawozdanie finansowe złożone do Krajowego Rejestru Sądowego. Powyższe ustalenia Prezes UOKiK przyjm uje za swoje. Art. 6 ust. 3 pkt 4 w/w ustawy jako przesłankę wymiaru kary wymienia sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjac h są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony kons umentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.2)) – Śląski WIIH w oparciu o oświadczenie Strony stwierdził, że takie sankcje nie były na Stronę nałożone. Powyższe ustalenia Prezes UOKiK przyjmu je za swoje. Prezes UOKiK, stoi również na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania instytucja odstąpienia od wymierzenia kary. Mianowicie, zgodnie z art. 189f § 1 kpa o rgan administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 10 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjn a kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla któ rych miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Z zebranego materiału wynika, że waga naruszenia nie jest znikoma, ponieważ brak cen i cen jednostkowych, jak również nieprawidłowe wyliczenie cen jednostkowych , jest naruszeniem interesów konsumen tów w zakresie ich prawa do informacji. Tego typu naruszenie stanowi zagrożenie dla interesów majątkowych konsumentów, a tym samym wyklucza możliwość uznania stopnia tego naruszenia za znikomy. Należy ponadto wskazać, że fakt kilkukrotnego wystąpienia w ok resie wskazanym w art. 6 ust. 2 w/w ustawy, nieprawidłowości skutkujących podwyższaniem wymiaru kary, oznacza, że funkcja prewencyjna kary nie została spełniona. Nie została również spełniona przesłanka zawarta w art. 189f § 1 pkt 2 kpa, ponieważ nie by ła wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe a kara ta spełnia łaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej leży w gestii wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej – w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest to Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej . Zdaniem Prezesa Urzędu brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 kpa. Odnosząc się natomiast do art. 189f § 2 kpa, który wskazuje na możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadkach innych niż wymienione w art. 189f § 1, Prezes Urzędu zwraca uwagę, że powtarzające się naruszenia przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu ocenach nie pozwalają na odst ąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzesta nie na po uczeniu ponieważ nie spełni to cel u , dla któr ego miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Celem tym jest przestrzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału, uznał odwołanie za bezzasadne. Bezzasadnym jest przy tym zarzut Strony, iż Organ przy wymiarze kary niewłaściwie zastosował przesłankę proporcjonalności zawa rtą w art. 8 dyrektywie 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom. Należy bowiem zauważyć, iż powołany przepis nie ogranicza się tylko do wspomniane j przesłanki proporcjonalności, ale wymienia również przesłankę skuteczności i odstraszania, przy czym wszystkie te przesłanki są stosowane łącznie. Stan faktyczny ustalony w sprawie, w ocenie Prezesa UOKiK , pozwala uznać, że wymierzona stronie kara w wys okości 4 0 00 zł jest adekwatna do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie 11 dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych. W związku z powyższym wniosek strony o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 21 listopada 2023 r. Śląski ego WIIH i umorzenie postępowania pierwszej instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy w ten sposób, że odstępuje się od nałożenia na stronę kary pieniężnej jest niezasadny. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów , zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencj i decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Katowicach w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjne go. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskar żenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 12 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomo cy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.). Po dstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.); § 1 rozporządzenia Rady M inistrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2021, poz. 535), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług ( t.j. Dz. U. poz. 2019 poz. 178). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/