DIH-IV-1/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 20 lutego 2024 r. DIH - 4.707.38.2023 .TN DECYZJA DIH - 4. 1 .202 4 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i poz. 803) zwanej dalej „ KPA ”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1706 i z 2023 r. poz . 877 ), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej” , art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 3 listopada 2023 r. wniesionego przez P ełnomocnika reprezentując ego N2H SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ , z siedzibą w Kielcach , od decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Krakowie nr 93/2023 z dnia 6 października 2023 r. (nr akt kontroli WN.8361.205.2023) , wydanej w przedmiocie nałożenia na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł ( trzy tysiące złotych) z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowani u o cenach , co wyraziło się nieuwidocznieniem w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 59 rodzajów towarów w opakowaniach, objętych takim obowiązkiem, na 546 zbadanych pod kątem prawidłowości stosowania oznaczeń cenowych , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE W dniu 6 listopada 2023 r. do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Krakowie , zwanego dalej „ Małopolskim WIIH”, wpłynęło odwołanie z dnia 3 listopada 2023 r. , które zostało wniesione przez Pełnomocnika reprezentującego N2H SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ od decyzji Małopolskiego WIIH nr 93/2023 z dnia 6 października 2023 r. (nr akt kontroli WN.8361.205.2023) wydanej w przedmiocie nałożenia na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Decyzja Małopolskiego WIIH została doręczona Stronie w dniu 20 października 2023 r. przez pracownika organu, co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem przez pełnomocnika strony. Organ zastosował doręczenie w trybie art. 39 § 3 KPA przez swojego pracownika z uwagi na to, że przesyłka rejestrowana zawierająca zaskarżoną decyzję został a zwrócona z adnotacją „Podać nazwę firmy”. W odpowiedzi na reklamację wniesioną przez organ I instancji, Poczta Polska S.A. wskazała, że brak oznaczenia numeru lokalu lub nazwy firmy uniemożliwił doręczenie. Pełnomocnik w swoim piśmie z 6 lipca 2023 r. za tytułowanym „ U wagi do kontroli” podał adres do doręczeń „ XXX ”. Adres ten nie zawierał ani nazwy firmy 2 ani numeru lokalu. Strona wnios ła odwołanie od ww. decyzji poprzez nadanie pisma u operatora publicznych usług pocztowych w dniu 3 listopada 2023 r. W swoim odwołaniu strona zaskarżyła w całości decyzję organu I instancji oraz wniosła następujące zarzuty: 1) z arzut n aruszeni a przepis ów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 i § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 2776 ze zm., ) dalej jako: „Rozporządzenie w sprawie uwidaczniania cen ") w związku z art. 4 ust. 6 u stawy o informowaniu o cenach poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że w odniesieniu do 23 produktów w postaci świec sprzedawanych w zestawie z naczyniem, wskazanych przez Odwołującego w piśmie z dnia 31 sierpnia 2023 r. nie zachodzi wyjątek od obowiązku informowania o cenie jednostkowej, o którym m owa w § 7 punkt 2 Rozporządzenia, a to nie jest to towar sprzedawany ze względu na przeznaczenie w zestawach (kompletach), co skutkowało uznaniem, że Odwołujący w tym zakresie naruszył obowiązek informowania konsumentów o cenie jednostkowej; 2) z arzut n arusze ni a przepis ów prawa procesowego, tj. art. 77 § 1 i art. 7 KPA poprzez wybiórczą ocenę zebranego materiału dowodowego, w tym pominięcie oświadczenia Odwołującego, złożonego w piśmie z dnia 31 sierpnia 2023 r., w którym Odwołujący wskazał w odniesieniu do pr oduktów okre ślonych w tabeli zawartej w protokole kontroli, punkty 6 - 11, 36 - 45, 48 - 68 (dotyczy łącznie 36 z 59 produktów, co do których wytknięto naruszenie podczas kontroli), że dokona wdrożenia w całości zaleceń pokontrolnych, przy czym obecnie (tj. na dzień 31.08.2 023 r.) trwają czynności związane z ofertowaniem rozwiązania systemowego dla sklepu Homla, w związku z czym wdrożenie zaleceń pokontrolnych w tym zakresie będzie możliwe z przyczyn niezależnych od Odwołującego się w okresie dwóch miesięcy od dnia przedstaw ienia stanowiska Odwołującego się, tj. do dnia 31 października 2023 r. Organ w całości pominął oświadczenie Odwołującego się w tym zakresie i w dniu 6 października 2023 r., tj. na prawie miesiąc przed zadeklarowanym przez Odwołującego się terminem wdrożen ia rozwiązań pozwalających na wykonanie zaleceń pokontrolnych wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, za podstawę faktyczną decyzji przyjmując odmowę wdrożenia zaleceń pokontrolnych przez Odwołującego się; 3) z arzut n aruszenia przepis ów prawa procesowego, tj. art. 77 § 1 i art. 7 KPA poprzez wybiórczą, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, w tym pominięcie faktu przeprowadzenia u Odwołującego szeregu kontroli przez organy inspekcji handlowej, w toku których nie kwestionowano faktu braku prezentowani a cen jednostkowych odniesieniu do kategorii produktów wskazanych w d ecyzji, na skutek której to ceny przyjęto, że stopień naruszenia obowiązków oraz waga naruszenia są znaczne, podczas gdy w przypadku dokonania prawidłowej oceny zebranego materiału dowodo wego należało przyjąć, że stopień naruszenia i waga naruszenia, w tym wpływ na decyzje konsumenta są nieznaczne, przez co orzeczona kara umowna powinna odpowiadać temu stopniowi; 4) z arzut naruszenia przepis ów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z art. 33 ust. 1 i art. 33 ust. 2 ustawy o I nspekcji H andlowej poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że w przypadku, gdy z przyczyn uzasadnionych, obiektywnych, w tym technologicznych wdrożenie zaleceń pokontrolnych Organu nie jest możliwe natychmiast lecz w deklarowanym przez stronę, uzasadnionym obiektywnymi warunkami terminie w piśmie składanym na wezwanie, o którym mowa w art. 33 ust. 2 Ustawy o inspekcji han dlowej, to w takim stanie rzeczy dopuszczalnym jest nałożenie kary pieniężnej z tytułu nieprzestrzegania obowiązków o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach produktów i usług, podczas gdy zgodnie z art. 33 ust. 2 Ustawy o inspekcji ha ndlowej, o ile Organ tego zażąda, kontrolowany ma obowiązek udzielić odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne w wyznaczonym terminie i w przedmiotowej sprawie Organ zażądał takich wyjaśnień, a Odwołujący się w tych wyjaśnieniach sprecyzował 3 uwarunkowania tech nologicznie, umożliwiające wdrożenie zaleceń pokontrolnych w deklarowanym czasie; 5) z arzut naruszenia przepis ów prawa materialnego, tj. art. 189 f § 2 KPA , na podstawie których możliwe jest odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona kara pieniężna, gdy Organ wyznaczy stronie termin na usunięcie naruszenia prawa i zobowiąże do powiadomi enia właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając sposób i termin powiadomienia, poprzez ich niezastosowanie skutkujące nałożeniem kary pieniężnej w sytuacji, gdy Odwołujący w wyznaczonym przez Organ terminie zadeklarował wdrożenie zale ceń pokontrolnych w terminie uzasadnionym technologicznie i w odpowiedzi na żądanie Organu; 6) z arzut n aruszenia przepis ów prawa procesowego, tj. art. 81 KPA oraz art. 10 § 1 KPA poprzez brak powiadomienia Odwołującego o zakończeniu postępowania dowodowego i umożliwienia wypowiedzenia się przez Odwołującego do zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego, który stanowił podstawę faktyczną do wydania skarżonej d ecyzji, co stanowiło naruszenie prawa Strony do czynnego udziału w postępowan iu na każdym jego etapie i uniemożliwiło realizację przez stronę uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i składania dalszych wniosków dowodowych. W swoim odwołaniu strona wniosła następujące wnioski: 1) n a podstawie art. 138 § 1 pkt 2 KPA w zakresie dotyczącym produktów w postaci świec, wskazanych w punkcie 1 zarzut ów strona wniosła o uchylenie d ecyzji i umorzenie postępowania ze względu na brak przesłanek do nałożenia kary pieniężnej; 2) n a podstawie art. 138 § 2 KPA, w pozostałym zak resie strona wniosła o uchylenie skarżonej d ecyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w celu ustalenia, czy Odwołujący wdrożył ustalenia pokontrolne w związku z oświadczeniem z dnia 31 sierpnia 2023 r., a przez to usunął uchybienia wytknięte w toku kontroli; 3) ewe ntualnie je żeli organ odwoławczy uzna to za zasadne, strona wniosła o uchylenie decyzji w ca łości i orzeczenie do co istoty sprawy, przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez Organ, k tóre miały wpływ na ocenę wagi, stopnia i charakteru naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 Ustawy o informowaniu o cenac h , a zostały pominięte przez Organ, a to faktu dotychczasowych stanowisk organów inspekcji handlowych oraz rodzajów i il ości produktów, których dotyczą zarzuty Organu stanowiących podstawę faktyczną wydania skarżonej d ecyzji. W dniach 29 maja i 29 czerwca 2023 r., inspektorzy Małopolskiego WIIH przeprowadz ili kontrolę w sklepie Homla w Krakowie, „ XXX ” należącym do przedsiębiorcy: N2H SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ . W toku kontroli przeprowadzonej w dniu 29 maja 2023 r. ( nr akt kontroli WN.8361.205.2023 ) d okonano sprawdzenia praw idłowości uwidaczniania cen dla 546 rodzajów losowo wybranych artykułów oferowanych do sprzedaży (m.in.: świece zapachowe , saszetki zapachowe, dyfuzory, kieliszki, sztućce, podkładki, artykuły kuchenne, pościele), na zgodność z obowiązującymi w tym zakresie przepisami w zakresie ustawy o informowaniu o cenach i rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W wyniku powy ższego , zastrzeżenia wniesiono do 68 rodzajów towarów (wymienionych w tabeli nr 1) z uwagi na nieuwidocznienie cen jednostkowych. Szczegóły zawiera tabela nr 1 stanowiąca załącznik do protokołu kontroli. Po ponownej weryfikacji akt kontroli ostatecznie nie zakwes tionowano brak u cen jednostkowych dla 9 rodzajów objętych kontrolą produktów, o czym poinformowano stronę w piśmie z dnia 21 lipca 2023 r. (zwróconym przez operatora pocztowego oraz wysłanym ponownie na adres e - mail pełnomocnika strony), stanowiącym jednocześnie odpowiedź na pismo z dnia 6 lipca 2023 r., zawierające uwagi do protokołu kontroli. Maj ąc powyższe na uwadze , uznano, że 4 nieprawidłowości zostały stwierdzone odnośnie 59 rodzajów towarów w opakowaniach, objętych takim obowiązkiem z uwagi na ni euwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej ich cen jednostkowych. T owary w opakowaniach, dla których zakwestionowano nieuwidocznienie cen jednostkowych, przeznaczone były do sprzedaży według masy lub liczby sztuk, o ilościach nominalnych innych niż 1 s ztuka oraz dziesiętn a wielokrotność liczby sztuk, jak również 1 kilogram oraz dziesiętne wielokrotności i podwielokrotności tej jednostki miary. W szystkie zakwestionowane towary znajdowały się na sali samoobsługowej kontrolowanej placówki i były ogólnodost ępne dla kupujących. P ismem z dnia 7 sierpnia 2023 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach postępowania administracyjnego, z tytułu nieuwidocznienia w miejscu, sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 59 rodzajów towarów, co narusza art. 4 ust. 1 ww. ustawy. Stronę także pouczono o prawie udzia łu w każdym stadium postępowania administracyjnego, uprawnieniu do składania wyjaśnień i wniosków dowodowych, przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich no tatek i odpisów, w terminie 7 dni od daty doręczenia ww. pisma (data doręczenia: 16 sierpnia 2023 r.). Organ zwrócił się również o przesłanie informacji dotyczącej wielkości obrotów i przychodu Spółki, osiągniętych w roku 2022, w terminie jw. Odrębnym pism em, z dnia 7 sierpnia 2023 r. skierowano do strony wystąpienie pokontrolne z wnioskiem o uwidocznienie cen jednostkowych przy wszystkich oferowanych do sprzedaży towarach, objętych takim obowiązkiem, wyznaczając termin udzielenia odpowiedzi na dzień 21 si erpnia 2023 r. Pismem z dnia 17 sierpnia 2023 r. strona zwróciła się z prośbą o wydłużenie terminów wyznaczonych na przesłanie informacji finansowych oraz odpowiedzi na wniosek pokontrolny, do dnia 31 sierpnia 2023 r. Następnie, w dniu 18 sierpnia 2023 r., w nawiązaniu do przeprowadzonej rozmowy telefonicznej, pełnomocnikowi strony przesłano drogą elektroniczną pismo z dnia 21 lipca 2023 r., stanowiące odpowiedź na uwagi do protokołu kontroli, którego odbiór pełnomocnik potwierdził tego samego dnia. Podczas kolejnej rozmowy telefonicznej, którą przeprowadzono z pełnomocnikiem strony, poinformowano stronę o zgodzie na przedłużenie terminu przedłożenia ww. informacji oraz ustalono, że korespondencję należy kierować na dotychczasowy adres. Następie, pismem z dn ia 25 sierpnia 2023 r. potwierdzono , że Organ wyraża zgodę na przedłużenie wspomnianego terminu, jednak pismo to zostało zwrócone przez operatora pocztowego. W dalszej kolejności strona, działając przez pełnomocnika, w piśmie z dnia 31 sierpnia 2023 r. z wróciła się o ponowną weryfikację stanowiska w zakresie 23 towarów (świec) . Ponadto strona przekazała żądane informacje finansowe oraz wskazała, że w zakresie pozostałych towarów trwają czynności mające na celu wyeliminowanie nieprawidłowości, co może potr wać do 2 miesięcy. Organ I instancji postanowieniem z dnia 7 września 2023 r. poinformował stronę, że z uwagi na złożony przez nią wniosek o ponowną weryfikację stanowiska w zakresie kwestionowanych świec wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania - do dnia 6 października 2023 r. Strona nie skorzystała z innych przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym praw. Decyzją nr 93/2023 (nr akt kontroli WN.8361.205.2023) z dnia 6 października 2023 r. Małopolski WIIH nałożył na stronę ka rę pieniężn ą w wysokości 3.000,00 zł z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Prezes Urzędu pismem z dnia 5 grudnia 2023 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowaniu odwoławczego. Strona zostala poinoformowana o przysługującym jej na podstawie art. 10 § 1 KPA, prawie do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysłu gujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych 5 rozstrzygnięciem decyzji Organu pierwszej instancji. W toku postępowania Organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie Strony jest uzasadnione oraz sprawdza czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postęp owaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes U rzędu . Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 K PA w z wiązku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes U rzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Po przeanalizowaniu akt sprawy . Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą o raz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. W toku kontroli przeprowadzonej w dniu 29 maja 2023 r. ( nr akt kontroli WN.8361.205.2023 ) d okonano sprawdzenia prawidłowości uwidaczniania cen dla 546 rodzajów losowo wybranych artykułów oferowanych do sprzedaży (m.in.: świece zapachowe , saszetki zapachowe, dyfuzory, kieliszki, sztućce, podkładki, artykuły kuchenne, pościele), na zgodność z obow iązującymi w tym zakresie przepisami w zakresie ustawy o informowaniu o cenach i rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W wyniku powy ższego , zastrzeżenia wniesiono do 68 rodzajów towarów , wymienionych w tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do protokołu k ontroli, z uwagi na nieuwidocznienie cen jednostkowych. Szczegóły zawiera tabela nr 1 stanowiąca załącznik do protokołu kontroli. Po ponownej weryfikacji akt kontroli ostatecznie nie zakwestionowano brak u cen jednostkowych dla 9 rodzajów towarów objętych kontrolą . Maj ąc powyższe na uwadze , uznano, że nieprawidłowości zostały stwierdzone odnośnie 59 rodzajów towarów w opakowaniach, objętych takim obowiązkiem z uwagi na nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej ich cen jednostkowych . T ym samym podczas ww. kontroli stwierdzono nieprawidłowości odnośnie nieprzestrzegania art. 4 ustawy o informowaniu o cenach w stosunku do 59 rodzajów towarów, co stanowi 1 0,8 % rodzajów towarów poddanych kontroli. Powyższa wartość odnosząca się do stwierdzenia nieprawidło wości stanowi o wyższym niż znikomy stopniu naruszenia obowiązków i uniemożliwia zastosowanie w stosunku do strony przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA . Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen . W swoim wyroku z dnia 15 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wa rszawie orzekł (sygn. akt VI SA/Wa 2744/19): „ Nieuwidacznianie cen i cen jednostkowych narusza prawo konsumenta do informowania, a w konsekwencji uniemożliwia porównanie cen towarów będących w obrocie.” . Ujawnione nieprawidłowości stanowią naruszenie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3, § 4 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę uwidacz nia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Z kolei § 3 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczeg ólności: na wywieszce, w cenniku, w katalogu, na obwolucie, w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: litr dla towaru przeznaczoneg o do sprzedaży według objętości oraz za kilogram dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy, sztukę dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. 6 Cena jednostkowa towaru w świetle definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informowani u o cenach, oznacza cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Uwidocznieniem jest ujawnienie informacji wymaganych ustawą w taki sposób, aby były one czytelne, widoczne, łatwo i bezpośrednio dostępne dla nabywców i aby przeciętny konsument mógł się samodzielne zaznajomić z danymi na temat ceny i ceny jednostkowej. Uwidocznienie ceny jednostkowej produktu jest ustawowym obowiązkiem sprzedawcy, z którego są zwolni one wyłącznie produkty wskazane wprost w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W swoim wyroku z dnia 15 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał (sygn. akt V SA/Wa 2321/21): „Ceny jednostkowe umożliwiają konsumentom dokonanie porównania cen między produktami tego samego rodzaju, w różnej wielkości opakowaniach, a tym samym pozwalają im dokonać świadomego i najkorzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru. Dodać do tego j edynie można, że cena i cena jednostkowa stanowią podstawowe kryterium informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych.” Obowiązek uwidaczniania ceny jednostkowej ma charakter bezwzględnie obowiązujący za wyjątkiem wyłączenia produktów wymienionych w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Zgodnie z § 7 pkt 1 - 4 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen: „Wymogu uwi daczniania cen jednostkowych nie stosuje się do: towarów, których cena jednostkowa jest identyczna z ceną sprzedaży; towarów sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie w zestawach (kompletach); towarów nieżywnościowych sprzedawanych ze względu na ich pr zeznaczenie lub właściwości wyłącznie w parach; produktów leczniczych w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm.2). ” . Należy wskazać, że w ustawie o informowaniu o cenac h uregulowane są dwa pojęcia posiadające swoje definicje ustawowe czyli w art. 3 ust. 1 pkt 2 uregulowane jest pojęcie ceny jednostkowej towaru lub usługi i w pkt 4 uregulowane jest pojęcie towaru. Pojęcie ceny jednostkowej towaru lub usługi, które wyra źnie odnosi się do kwalifikacji ceny jednostkowej towaru lub usługi w odniesieniu do jednostki danego towaru lub usługi, którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach . Natomiast w art. 3 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy występuje definicja towaru, którą jest rzecz, również energia oraz prawa majątkowe zbywalne. Na użytek rozporządzenia wykonawczego ustawodawca wprowadził definicję towaru pakowanego (§ 2 pkt 1) oraz towaru sprzedawanego na sztuki (§2 pkt 3). Towar pakowany - należy przez to rozumieć produkt w opakowaniu jednostkowym, którego ilość jest odmierzana poza miejscem sprzedaży detalicznej (§ 2 pkt 1). T owar sprzedawany na sztuki - należy przez to rozumieć towar, który jest odliczany przy sprzedaży w pojedy nczych egzemplarzach oraz nie jest odmierzany według masy, objętości, długości lub powierzchni (§ 2 pkt 3 ) . W rozporządzeniu w sprawie uwidaczniania cen ustawodawca określił w jaki sposób należy wykładać i określać cenę jednostkową. Zgodnie z § 4 ust. 1 w /w rozporządzenia: „ Cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: 1) litr lub metr sześcienny - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości; 2) kilogram lub tonę - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy; 3) metr - dla towaru przezna czonego do sprzedaży według długości; 4) metr kwadratowy - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według powierzchni; 5) sztukę - dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. 7 W przypadku towarów sprzedawanych na sztuki, cena jednostkowa odnosi się do sztuki poszczególnego towaru, który może być sprzedawany w pojedynczych egzemplarzach oraz nie jest odmierzany według masy, objętości, długości lub powierzchni . Na gruncie niniejszej sprawy pierwszy zarzut strony wniesiony w odwołaniu odnosi się do 23 produktów w postaci świec zapachowych sprzedawanych w zestawie z naczyniem . Zarzut strony odnosi się do następujących pozycji wyszczególnionych w załączniku do protokołu kontroli: 1 - 5 (5 świec), 12 - 14 (3 świece), 19 - 30 (12 świec), 46 - 48 (3 świece). Strona podniosła, że jest to towar sprzedawany ze względu na przeznaczenie w zestawach (kompletach), o którym mowa w § 7 punkt 2 r ozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , co oznacza, że Odwołujący w tym zakresie nie naruszył obowiąz ku informowania konsumentów o cenie jednostkowej . D okumentacj a fotograficzn a zgromadzon a przez inspektorów w trakcie kontroli pokazuje , że kwestionowane świece na opakowani u zawierają oznaczenie masy w gramach. Tym samym w stosunku do ww. towarów należy przyjąć, że jest to t owar pakowany – czyli należy przez to rozumieć produkt w opakowaniu jednostkowym, którego ilość jest odmierzana poza miejscem sprzedaży detalicznej (§ 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen ). Masa tego towaru była odmierzana przez producenta, c zyli poza miejscem sprzedaży detalicznej , co automatycznie implikuje kwalifikację tego towaru jako towaru pakowanego , czyli produktu w opakowaniu jednostkowym, którego ilość jest odmierzana poza miejscem sprzedaży detalicznej (§ 2 pkt 1 ww. rozporządzenia). A by wyjaśnić zasadność uwidaczniania cen jednostkowych należy się odnieść do wykładni systemowej rozporządzenia wyk onawczego, z której wynika, że przedmiotowe świece nie mogą być kwalifikowane jako towar sprzedawany na sztuki, ponieważ jest to towar odmierzany według masy przez producenta poza miejscem sprzedaży detalicznej i tym samym podlega obowiązkowi uwidaczniania cen jednostkowych. Ponadto nie jest to towar sprzedawany ze względu na jego przeznaczenie w zestawach (kompletach) jak twierdzi strona, tylko jest to towar pakowany , przeznaczony do sprzedaży według masy, którego ilość jest odmierzana poza miejscem sprzed aży detalicznej. Z wykładni funkcjonalnej i systemowej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L 80 z 18.03.1998 r. s. 27), zwanej „dyrektywą 98/6/WE ” wynika, że co do zasady: „ Powinien zatem istnieć po wszechny obowiązek podawania zarówno ceny sprzedaży jak i ceny jednostkowej na wszystkich produktach z wyjątkiem produktów sprzedawanych luzem, gdzie cena sprzedaży może być podana jedynie po określeniu przez konsumenta żądanej ilości produktu. ” (motyw (7) Dyrektywy 98/6/WE ). Tym samym przedmiotowe świece zapachowe nie są towarem sprzedawanym luzem, gdzie cena sprzedaży i cena jednostkowa mo gą być podan e jedynie po określeniu przez konsumenta żądanej ilości produktu . Adekwatna wykładnia została przyjęta w u stawie o informowaniu o cenach jak i w rozporządzeniu w sprawie uwidaczniania cen. W rozporządzeniu w sprawie uwidaczniania cen określono definicje towaru pakowanego (§ 1 pkt 1), towaru sprzedawanego luzem (§ 1 pkt 2), towaru sprzedawanego na sztuki (§ 1 p kt 3). Towarem pakowanym jest towar w opakowaniu jednostkowym, którego ilość jest odmierzana poza miejscem sprzedaży detalicznej , towarem sprzedawanym luzem jest to towar który nie jest pakowany, lecz jest odmierzany w miejscu sprzedaży detalicznej , toware m sprzedawanym na sztuki jest towar, który jest odliczany przy sprzedaży w pojedynczych egzemplarzach oraz nie jest odmierzany według masy, objętości, długości lub powierzchni . Nie ulega wątpliwości, ż e w sytuacji, w której towar znajduje się w opakowaniu jednostkowym, którego ilość została odmierzona poza miejscem sprzedaży, jest on towarem pakowanym. Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 98//6/WE „Państwa Członkowskie mogą zaniechać obowiązku podawania ceny jednostkowej produktów, w przypadku których podawa nie ceny 8 jednostkowej nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj produktu lub przeznaczenie, lub też mogłoby wprowadzić w błąd.” Doprecyzowanie tego postanowienia ma miejsce w motywie ( 10) ww. dyrektywy: „ na przykład, gdy wskazanie ilości nie ma wpływu na p orównywanie cen lub, gdy różne produkty są sprzedawane w takich samych opakowaniach”. Ustawodawca krajowy określił towary podlegające zwolnieniu w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Przedmiotowe ś wiece do tych towarów nie mogą być zakwalifikowane. Nie są to również komplety lub zestawy, jak twierdzi strona. Nie sposób również zgodzić się z zarzutem naruszenia § 7 pkt 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Zgodnie z powołanym przepisem wymogu uwidaczniania cen jednostkowych nie stosuje się do towarów sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie w zestawach (kompletach ). O zestawie można mówić jedynie w przypadku, gdy zestaw (komplet) tworzą co najmniej dwie różne rzeczy, dwa różne elementy, produkty, przedmioty np. komplet p ościeli, garnek z pokrywką . K omplet lub zestaw tworzą rzeczy różnych rodzajów, aczkolwiek przeznaczenie tych rzeczy jest wspólne. W tym przypadku do sprzedaży oferowana jest świeca o określonej masie, która umieszczona jest w pojemniku stanowiącym jednocze śnie jej opakowanie. Tym samym w przypadku oferowania do sprzedaży przedmiotowych świec sprzedawca zobowiązany był do uwidocznienia zarówno ceny jak i ceny jednostkowej. Str ona poprzez wywodzenie, że świece zapachowe (w opakowaniach jednostkowych i zawier ających informacje dotyczące masy produktu) kwalifikują się do zwolnienia z obowiązku podawania cen jednostkowych, nie przedstawiła żadnej argumentacji , co do zwolnienia z obowiązku podawania cen jednostkowych, że rodzaj tego produktu lub przeznaczenie skutkowałoby brakiem przydatności lub też mogłoby wprowadzać w błąd. Świece zapachowe są sprzedawane w różnych opakowaniach i wskazywana masa przez producenta też jest różna. Na gruncie niniejszej sprawy kwestionowane świece były zapakowane w opakowania, na których widniała różna gramatura 60 g, 90 g, 140 g, 145 g, 160g, 170 g, 190 g, 200 g, 240 g, 430g. Tym samym wskazanie ilości ewidentnie ma wpływ na cen ę ich sprzedaży . W ocenie Prezesa Urzędu , zakwestionowane świe ce nie kwalifikują się do zwolnienia z obowiązku uwidaczniania cen jednostkowych. B ez znaczenia dla obowiązku uwidocznienia cen jednostkowych pozostają kwestie związane ze składem towarów, ich estetyką bądź ich kwalifikowanie do branży home decor . Przytoczony w piśmie przykład dyfuzorów dotyczy produktów odmiennych w swej istocie niż kwestionowane świece, wobec czego nie znajdzie do nich zastosowania wyjątek, o którym mowa w § 7 pkt 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen (sprzedaż w zestawach ), a subiektywna ocena estetyki bądź funkcji opakowania nie ma wpływu na obowiązek uwidocznienia cen jednostkowych sprzedawanych w nich towarów. Strona nie wniosła zarzutów odnośnie kwalifikacji innych towarów. Prezes Urzędu wskazuje jednocześnie, że art . 4 ust. 6 ustawy o informowania o cenach , przywołany przez stronę w pierwszym zarzucie stanowi normę upoważnieniową do wydania rozporządzenia przez właściwego ministra i nie może stanowić dla strony podstawy do stawiania zarzutów naruszenia prawa materialnego, ponieważ ww. rozporządzenie zostało wydane zgodnie z normą upoważnieniową określ oną w tym przepisie. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zarzut strony naruszenia przepis ów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 i § 7 pkt 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen w związku 4 us t. 6 ustawy o informowaniu o cenach poprzez ich błędną wykładnię jest oczywiście bezzasadny. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 , wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. P rzepis ten n akazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną, choćby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli 9 przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowośc i zostałyby wyeliminowane. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał ww. obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 683/22). W p rzedmiotowym przypadku zastosowano w stosunku do strony art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach a nie art. 6 ust. 2, gdzie górny próg wymiaru kary wynosi 40 000 zł. Tym samym kara pieniężna w wysokości 3 000 zł stanowi zaledwie 15 % górnego progu wymi aru kary (20 000 zł) i nie ma charakteru ekscesywnego . Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się : 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w spra wie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej „rozporządzeniem 2017/ 2394/UE” . Stopień naruszenia obowiązków Prezes Urzędu określa stopień naruszenia obowiązków jako poważny i znaczny, ponieważ stwierdzono naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w stosunku do 10,8 % partii towarów poddanych sprawdzeniu . Ty m samym ponad 10% towarów podlegających kontroli była pozbawiona cen jednostkowych. Nie uwidaczniając cen jednostkowych Strona pozbawiła konsumentów możliwości realizacji prawa do informacji o cenach towarów, co pozbawia ich możliwości rozważenia przedstaw ionej oferty i podjęcia świadomej decyzji dotyczącej zakupu . Brak uwidocznienia cen jednostkowych przy towarach uniemożliwia kupującym porównanie cen towarów z cenami towarów podobnych lecz o innej masie czy objętości, a przez to utrudnia kupującym dokonan ie optymalnego i właściwego dla nich wyboru towaru, naruszając ich interesy ekonomiczne oraz prawo do rzetelnej informacji o cenie. Powyższe godzi w prawo konsumenta do informacji, a także uniemożliwia konsumentowi porównanie cen towarów znajdujących się w obrocie handlowym , na podstawie których mogliby podjąć decyzję o zakupie. Powyższe wynika z podstawowego celu dyrektywy 98/6/WE . Podstawowym celem dyrektywy 98/6/WE jest dokładne, przejrzyste i jednoznaczne informowanie konsumentów o cenach oferowanych i m produktów, w szczególności przy zapewnieniu możliwości porównania cen. Przekazywanie takich informacji umożliwia dokonanie świadomego wyboru na podstawie prostych porównań (motyw 2 i 6 dyrektywy 98/6/WE). Tym samym nieuwidocznienie cen jednostkowych towa rów wypełnia przesłanki określone w art. 6 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, polegające na tym, że przedsiębiorca w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług nie uwidocznił ceny jednostkowej towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz 10 umożliwiający porównanie cen. Uszczegółowienie art. 4 ust. 1 nastąpiło w rozporządzeniu w sprawie uwidaczniania cen wydanego na podstawie art. 4 ust. 2 ww. ustawy. Pojęcie jednoznaczności należy tłumaczyć jako jasność i odnosić zarówno do sfery technicznej, wizualnej, jak i językowej czy merytorycznej. Oceny należy dokonywać w oparciu o model przeciętnego konsumenta (por. P. Mikłaszewicz , w: Osajda , Komentarz, art. 385 KC, Legalis, 2018 oraz Pietrzykowski , Komentarz KC, t. I, 2018). Pojęcie uwidaczniania cen w sposób niebudzący wątpliwości należy odnieść do uwidaczniania cen w taki sposób, aby konsument nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do powiązania ceny z towarem czy usługą ani też co do wysokości tej ceny. Pojęcie umożliwienia porównania cen odnosi się do porównania cen produktów w s posób optymalny i tym samym umożliwia dokonanie przez konsumentów świadomego wyboru na podstawie prostych porównań. (motyw (6) dyrektywy 98/6/WE) . Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dalej „TSUE” wskazuje, że informacje przekazane pr zez przedsiębiorcę konsumentowi muszą być jasne i adekwatne (zobacz podobnie wyrok z dnia 18 października 2012 r., Purely Creative i in., C - 428/11, EU:C:2012:651, pkt 53), informacje dostarczone przed zawarciem umowy dotyczące warunków umowy oraz skutków j ej zawarcia mają dla konsumenta fundamentalne znaczenie (wyrok z dnia 7 września 2016 r., Deroo - Blanquart, C - 310/15, EU:C:2016:633, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto, w związku z tym, że cena stanowi co do zasady decydujący element z punktu widzenia konsumenta przy podejmowaniu przez niego decyzji handlowej, powinna ona zostać uznana za informację konieczną dla umożliwienia konsumentowi podjęcia takiej świadomej decyzji (wyrok z dnia 26 października 2016 r., Canal Digital Danmark, C - 611/14, EU:C:2016:800, pkt 55). Zarzuty strony , że zbyt daleko idącymi w tym kontekście są zarzuty organu I instancji w stosunku do strony ograniczenia swobody umów czy zniekształcenia procesu decyzyjnego konsumenta , ponieważ konsument jest w stanie szybko i bez większego trudu ustalić cenę jednostkową kieliszka z sześciopaku za cenę 30 zł , nie mają swojego uzasadnienia prawnego ani faktycznego. Decyzja podejmowana przez konsumenta jest kwalifikowana jako decyzja handlowa (vide : sprawa C - 611/14). N aruszanie przez przedsiębiorcę prawa poprzez nieuwidacznianie cen jednostkowych ma wpływ na proces decyzyjny podejmowany przez konsumenta , a co za tym idzie , zniekształca proces zawierania umów, ponieważ konsument mógł zawrzeć umowę, której przy pełnym rozeznaniu inaczej by nie zawarł . Odnosząc się do zarzutu, że konsument jest w stanie szybko i bez większego trudu ustalić cenę jednostkową kieliszka z sześciopaku , to należy wskazać , że w przypadku realizacji obowiązku informacyjnego, określonego przepisami prawa, dowolność stosowania przepisów przez stronę jest niedopuszczalna. Obowiązek uwidaczniania cen jednostkowych nie jest uzależniony od możliwości intelektualnych konsumenta. Pogl ądy strony na temat zasadności obowiązków, które zostały na stronę nałożone jako na profesjonalny podmiot wykonujący określoną działalność gospodarczą nie mają wpływu na stwierdzenie naruszeń przepisów i w konsekwencji na nałożenie kary. Przedsiębiorcy nie posiadają uprawnienia do określania przydatności nałożonych na nich obowiązków, nie mają uprawnienia do przyjmowania własnych kryteriów celowości ich realizacji. Teza wyroku NSA z 9 października 2019 r. sygn. akt II GSK 710/19 brzmi: "Nie oznacza ona, że o przydatności uwidaczniania ceny rozstrzygać może każdorazowo przedsiębiorca, przyjmując swoje własne kryteria celowości informowania o cenach odpowiednich produktów.” Teza ta została utrzymana i przywołana w treści uzasadnienia wyro ku NSA z 28 września 2021 r. (sygn. akt II GSK 805/21): „Nie ma żadnego prawnego uzasadnienia, aby przedsiębiorcy, uwzględniając specyfikę prowadzonej przez siebie działalności usługowej, kierując się niejasnymi i nieprecyzyjnymi kryteriami, uwidaczniali ceny z naruszeniem kryteriów ustawowych” . 11 Również na uwagę nie zasługuje stanowisko strony, że zupełnie inną wagę naruszenia należy przypisać do uchybienia w zakresie braku ujawnienia cen jednostkowych w odniesieniu do tzw. wielosztuk. Powyższe stanowisko strony nie jest oparte na przepisach prawa. Naruszenie obowiązku uwidaczniania cen jednostkowych jest stwierdzane w taki sam sposób odnośnie wszystkich towarów pozbawionych cen jednostkowy ch w przypadku, gdy taki obowiązek jest wymagany. Powoływanie się na walory estetyczne w branży home decor nie ma swojego uzasadnienia prawnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony, podważające go stanowisko organu I instancji, że Odwołujący z łatwośc ią był w stanie od razu wykonać obowiązek zaprezentowania ceny jednostkowej, skoro prezentuje cenę produktu natomiast Odwołujący wielokrotnie podnosił wobec Organu I instancji , że prezentowanie cen jednostkowych wymagało wdrożenia dodatkowych rozwiązań technicznych i programistycznych, na kt óre Odwołujący nie był przygotowany, Prezes Urzędu informuje co następuje. W swoim stanowisku z dnia 20 listopada 2023 r. organ I instancji wskazał, że w drodze wystąpienia pokontrolnego z dnia 7 sierpnia 2023 r. wyz naczono stronie termin na poinformowanie o usunięciu stwierdzonego uchybienia na dzień 21 sierpnia 2023 r. Następnie, na jej wniosek, pismem z dnia 25 sierpnia 2023 r. termin ten przedłużono do dnia 31 sierpnia 2023 r. W odpowiedzi strona w piśmie z dnia 3 1 sierpnia 2023 r. w dalszym ciągu nie poinformowała o usunięciu nieprawidłowości, a ponownie wniosła o weryfikację stanowiska w zakresie konieczności oznaczania cenami jednostkowymi świec zapachowych. Strona w skazała również, że t rw ają czynności związane z ofert owaniem rozwiązania systemowego tego salonu oraz wdrożeniem, które w całości jest planowane w okresie maksymalnie dwóch miesięcy od dnia przedstawienia niniejszego stanowiska. Zauważyć należy, że kontrola, w toku której stwierdzono nieprawidłowość zakończona została w dniu 29 czerwca 2023 r., a zatem dwa miesiące przed sporządzeniem przez pełnomocnika strony wspomnianego pisma. Następnie Organ I instancji informował stronę o podtrzymaniu swojego stanowiska. Wystąpienie pokontrolne jest pismem nieobj ętym prowadzonym postępowaniem administracyjnym, lecz odrębnym - postępowaniem pokontrolnym. N ie było zatem podstawy do tego, by Organ I instancji zwlekał z wydaniem decyzji do czasu przedłużanego wciąż usunięcia uchybienia przez stronę . W ocenie Prezesa U rzędu, należy przyjąć, że strona w sposób nieuzasadniony zwlekała z oznaczeniem wskazanych przez inspektorów w trakcie kontroli towarów cenami jednostkowymi. Strona mogła wykonać to ad hoc, odręcznie wszak kontrola prowadzona była w placówce zlokalizowanej w centrum handlowym . Wdrożenie w życie innych aplikacji komputerowych wykorzystywanych przez przedsiębiorcę może być czasochłonne ale nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku wykonania zaleceń pokontrolnych. Dotychczasowa działalność przedsiębiorcy – jest to przesłanka, która wymaga dostosowania sankcji do konkretnego przedsiębiorcy oraz uwzględnienia dotychczasowej działalności w zakresie przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o informowaniu o cenach. Małopolski WIIH nie nak ładał dotychczas na str onę kar pieniężnych z tytułu naruszenia przepis ów ustawy o informowaniu o cenach . Dlatego te ż ww. przesłanka została oceniona na korzyść strony. Ocena na korzyść strony polega na tym, że w stosunku do strony został zastosowany art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, gdzie górny wymiar kary został określony na wysokości 20 000 zł, a nie został zastosowany art. 6 ust. 2 ww. ustawy, gdzie górny wymiar kary został określony na wysokości 40 000 zł. Zastosowanie art. 6 ust. 2 jest uzależnione od stwierdzenia przez właściwego ze względu na miejsce prowadzenia kontroli wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej niewykonania obowiązków, o których mo wa w art. 4 ust. 1 - 5 , co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pier wszy. Przepis art. 6 ust. 2 ww. ustawy nie miał w tym przypadku 12 zastosowania, ponieważ Małopolski WIIH nie stwierdził innych naruszeń w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Strona natomiast powołując się na niestwierdzenie uchybień i podnosząc, że przez cały okres prowadzenia działalności nie były wytykane stronie naruszenia . D o akt sprawy strona załączyła dwa protokoły kontroli Świętokrzyskiego WIIH z 2019 r. i z 2023 r. (sygn. akt PU.8361.382.2019 i sygn. KHU.8361.182.2023), jeden protokół kontroli z 2019 r. Zachodniopomorskiego WIIH (sygn. akt ZNP/Z - 11/2019) , jeden protokół kontroli Łódzkiego WIIH z 2021 r. (sygn. akt PU.8361.283.2021) oraz jeden protokół kontroli Małopolskiego WI IH z 2018 r. (sygn. akt WN.8361.33.2018). Odnosząc się do stanowiska strony, że Odwołujący jest stale kontrolowany w zakresie przestrzegania przepisów u stawy o informowaniu o cenach i przez cały ten okres prowadzonej działalności nie były wytykane naruszenia, na które powołuje się Organ w skarżonej d ecyzji a przypisywanie zatem tej przesłance kluczowego znaczenia przy ustaleniu wysokości kary należy uznać za jednostronne i wybiórcze, Prezes Urzędu informuje co następuje. Wszystkie protokoły kontroli wskazane przez stronę nie mają wpływu na wynik sprawy, ponieważ nie są uwzględniane w decyzji, z uwagi na to, że są to decyzje różnych organów - wojewódzkich i nspektorów Inspekcji Handlowej. Ponadto ustawodawca dokładnie określił termin uwzględniania naru szeń, co jest wykorzystywane w sposób formalny poprzez ich wskazanie w decyzji wydawanej na podstawie art. 6 ust. 2 ww. ustawy przy ocenie przesłanki dotychczasowej działalności przedsiębiorcy. Ten termin określa się w przedziale 12 miesięcznym , licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. W tym przypadku badano by naruszenia w przedziale czasowym od 25 maja 2022 r. do 25 maja 2023 r., które miałyby miejsce na terenie podlegającym kognicji Małopolskiego WIIH. Z uwagi na wyraźnie określenie przedziału czasowego podlegającego uwzględnieniu przy wymiarze kary, oraz organu uprawnionego do nałożenia kary, powoływanie się na protokoły kontroli z 2018 r., 2019 r., 2021 r. czy nawet z 2023 r. ale sporządzonego przez inny organ, n ie ma znaczenia prawnego ani faktycznego w niniejszej sprawie. Odwoływanie się do protokołów kontroli w innych post ę powaniach kontrolnych, dotyczących tego samego przedsiębiorcy ale nieuwzględnionych przez organ w zaskarżonej decyzji nie może podlegać analizie porównawczej ani też nie ma wpływu na ocenę przesłanki dotychczasowej działalności przedsiębiorcy. W swoim wyr oku z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1213/22 , WSA w Warszawie orzekł: „Za chybione, zdaniem S ądu, należało również uznać odwoływanie się przy kwestionowaniu kary pieniężnej do kar orzeczonych w innych postępowaniach administracyjnych, albowiem po pierwsze nie stanowi to dyrektywy wymiaru kary w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, a ponadto to zawsze stan faktyczny i prawny mający zastosowanie w danej, konkretnej sprawie determinuje wysokość miarkowanej kary nim właśnie uwarunkowanej. W takich zaś przypadkach, odwoływanie się do prostej analizy porównawczej różnych rozstrzygnięć, w różnych sprawach administracyjnych zakończonych decyzjami w sprawie nałożenia kary pieniężnej, musi prowadzić do błędnych wniosków i nie może dawać zasadnych p odstaw do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji.” Wielkość obrotów i przychodu Biorąc pod uwagę trzecią dyrektywę wpływającą na wymiar kary pieniężnej, tj. wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, Prezes Urzędu zweryfikował kwalifikację zastosowan ą przez organ I instancji , który zakwalifikował stronę do grupy średnich przedsiębiorców , określonych w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 202 3 r., poz. 221 z zm. ) . Jako d owodem w zakresie informacji o wielkości obrotów i przychodu, Prezes Urzędu posłużył się sprawozdaniem finansowym strony za 202 2 r. dostępnym w systemie informatycznym Krajowego Rejestru Sądowego . 13 W związku z powyższym, Prezes Urzędu wziął pod uwagę okoli czność, że udział Strony w obrocie rynkowym jest znaczny , a wysokość kary w stosunku do przychodów ze sprzedaży towarów i usług nie jest dotkliwa dla przedsiębiorcy. Ponadto wskazać należy, że kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez ustawodawcę unijnego, który w art. 8 dyrektywy 98/6/WE, nakazuje, że kara musi być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu , jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliw a. Przepisy ww . dyrektywy stosowane są przez Organ pomocniczo. Informacje dostępne w ramach rozporządzenia 2017/2394/UE Prezes Urzędu jest organem właściwym na podstawie art. 5 rozporządzenia 2017/2394/UE do e gzekwowania przepisów prawa w zakresie ochrony konsument ów w kontekście transgranicznym. Prezes Urzędu przyją ł , że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w stosunku do tego przedsiębiorcy nie ma charakteru transgranicznego . Ze wzgl ędu na stopień naruszonych obowiązków, dotychczasową działalność oraz przychód Strony, karę w kwocie 3000 zł należy uznać za adekwatną do skali przewinienia. Ponadto wskazać należy, że kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez ustawod awcę unijnego, który w art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE . Postanowienie to nakazuje, że kara musi być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - re presyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnien ie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliwa. Kara pieniężna powinna również pełnić funkcję prewencji ogólnej i szczególnej. P ostanowienia ww. dyrektywy stosowane są przez o rgan pomocniczo. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne jest nałożenie na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , co wyraziło się nieuwidocznieniem w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 59 rodzajów towarów w opakowaniach, objętych takim obowiązkiem, na 546 zbadanych pod kątem prawidłowości stosowania oznaczeń cenowych . Celem sankcji administracyjnych jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego prawa. Dla osiągnięcia skuteczności sankcje te muszą powodować dolegliwość, ale jednocześnie muszą być współmierne w stosunk u do rodzaju naruszenia i nieuchronne (por. wyroki NSA z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 471/19 oraz z 29 czerwca 2021r., sygn. akt II GSK 1339/18, z 19 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 884/19) . Kara pieniężna w wysokości 3000 zł nie jest nadmiernie dolegliwa dla przedsiębiorcy. 14 Zaskarżona decyzja zawiera odniesienie do przepisu art. 189f § 1 pkt 1 KPA . Rozpatrzenie przesłanek określonych w tym przepisie art. 189f § 1 pkt 1 KPA ma charakter obligatoryjny, i organ I instancji się z tego obowiązku wywiązał. Natomiast charakter fakultatywny ma przepis art. 189f § 2 i 3 KPA. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 KPA: „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie została wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężne j i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie uwzględnił znikomej wagi naruszenia prawa. Decyzja I instancji zawiera analizę przesłanki wagi naruszenia prawa, której nie oceniono jako znikomej. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kar y w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryjnego z astosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupeł niają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę narusz enia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Ustawodawca nig dzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej pole gającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego S ądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się do chronionych wartości i dóbr, to zostały one określone w ustawie o informowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2) i (6) dyrektywy 98/6/WE. Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE Motyw (1) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami.” Motyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne 15 działania wspierające i uzupełniające politykę prowadzoną przez Państwa Członkowskie dotyczącą dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach oferowanych im produktów.” Motyw (6) dyrektywy 98 /6/WE stanowi: „Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porówna nia cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdzonych na gruncie niniejszej sprawy naruszeń, to należy wskazać, że strona naruszyła zasady przejrzystego funkcjonowania ry nku, ponieważ na stronie ciążył obowiązek uwidaczniania cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen. Nieuwidacznianie cen i cen jednostkowych w sposób wymagany prawem, narusza zasady określone w motywie (1 ) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku, skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, nie poprawia poziomu ochrony konsumentów a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębio rstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach i aktu wykonawczego do niej obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służy przeprowadzona kont rola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga naruszenia prawa nie była znikoma bo nieprawidłowości stwierdzono w stosunku do 1 0 ,8 % towarów poddanych kontroli. Tym samym nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w swoim wyroku z dnia 2 lutego 2023 r. , III SA/Gd 496/22 orzekł: „Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Przy określeniu, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia prawa , pomocna jest także treść art. 189d pkt 1 KPA . W art. 189d pkt 1 KPA ustawodawca wskazał, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochron y życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. W piśmiennictwie przyjmuje się na tle tego unormowania, że uwzględniając dyrektywę wagi naruszenia prawa, organ administracji publicznej powinien ocenić wagę (znaczenie, ciężar gatunkowy) naruszonego zakazu oraz wagę naruszenia zakazu. W świetle art. 189f § 1 pkt 1 KPA, stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniając ej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny w agi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA, mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 KPA) należ y brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decy dujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego.” Test proporcjonalności wypadł niekorzystnie dla strony. Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązk ów informacyjnych określonych ustawą o informowaniu o cenach . Tym samym nie zaistniała przesłanka znikomej wagi naruszenia 16 prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. Przeświadczenie strony o zaistnieniu przesłanek uprawniających do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 KPA jest jedynie stanowiskiem strony a rozstrz ygnięcie należy do organu. Na uwagę zasługuje fakt, że instytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decyzji ww. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może by ć rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” ( Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2 023 r., III OSK 2411/21). Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukaran a za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. D o nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej , co wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepis art. 189f § 1 pkt 2 KPA nie ma w tym przypadku zastosowania, ponieważ inny organ nie nakładał na przedsiębiorcę na terenie podlegającemu kognicji Małopolskiego WIIH kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie jest również możliwe zastosowanie ods tąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze po stanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna . Należy wskazać, że art. 189f § 2 KPA nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „ jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.” To organ doko nuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla który ch miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Powyższy przepis nie ma zastosowania w stosunku do n aruszenia obowiązków informacyjnych ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie 17 pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przede wszystkim nie jest możliwe u stalenie kr ę g u podmiotów czyli konsumentów. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W swoim wyroku z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna.” K ara pieniężna za naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach pełni funkcję represyjną i prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Dlatego też nie jest możliwe zastosowanie art. 189f § 2 KPA, ponieważ celem jest prewencja ogólna i szczególna. Strona w swoim odwo łaniu podniosła zarzut nr 5, gdzie wskazała na n aruszenie przepis ów prawa materialnego, tj. art. 189 f § 2 KPA, na podstawie których możliwe jest odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona kara pieniężna . Odnosząc się do powyższego zarzutu , należy wskazać, że z przepisów prawa nie wynika, żeby strona posiadała uprawnienie do ustalania jakichkolwiek terminów do usunięcia naruszania prawa. Strona raz wnioskowała o przedłużenie terminu do wdrożenia zaleceń pokontrolnych i ponownie wystąpiła o przedłużenie tego terminu do 31 października 2023 r. W drodze wyst ąpienia pokontrolnego z dnia 7 sierpnia 2023 r. wyznaczono stronie termin na poinformowanie o usunięciu stwierdzonego uchybienia na dzień 21 sierpnia 2023 r. Następnie, na jej wniosek, pismem z dnia 25 sierpnia 2023 r. termin ten przedłużono do dnia 31 sierpnia 2023 r. W odpowiedzi strona w piśmie z dnia 31 sierpnia 2023 r. w dalszym ciągu nie poinformowała o usunięciu nieprawidłowośc i, a ponownie wniosła o weryfikację stanowiska w zakresie konieczności oznaczania cenami jednostkowymi świec zapachowych. Z uwagi na to, że art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 3 KPA może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna , to należy wskazać, że spełnienie celów dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna nie mogłoby mieć w tym przypadku miejsca . Przede wszystkim należy wskazać, że obowiązek informacyjny określony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ma charakter przedumowny , czyli dotyczy informowania konsumentów przed zawarciem umowy. Umowy z konsumentami były zawierane zarówno przed kontrolą jak i po kontroli, a strona nie uzupełniła cen jednostkowych po kontroli lub w jej trakcie. Strona uchylała się od realizacji tego obowiązku tygodniami po stwierdzeniu naruszenia. Ponadto z przepisów prawa nie wynika, że istnieje jakakolwiek przes łanka umożlwiająca przedłużenie terminu do przywróceni a stanu zgodnego z prawem na skutek żądania strony poprzez powoływanie się przez stronę na trudności techniczne. Przepisy prawa odnoszące się do uwidocznienia cen nie odnoszą się do technicznych uwarunk owań tej czynności, czyli nie wskazują, że uwidacznianie cen ma jakikolwiek związek z obowiązkiem ich uwidaczniania np. przy wykorzystaniu modeli elektronicznych. Istotny w tym przypadku jest cel polegający na realizacji obowiązku informacyjnego a nie for ma uwidaczniania np. elektroniczne cenówki. To, czy strona dokonuje realizacji tego obowiązku w formie elektronicznej czy analogowej nie ma znaczenia dla sprawy. Strona nie dochowała terminu do wdrożenia zaleceń pokontrolnych, co spowodowało nieuwzględnien ie kolejnych żądań strony do przedłużenia terminu zakończenia postępowania administracyjnego, którym jest co do zasady wydanie decyzji administracyjnej. 18 Strona w swoich zarzutach wskazała na błędną wykładnię art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z art. 33 ust. 1 i art. 33 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej ale nie wskazała na czym ma polegać ta błędna wykładnia w szczególności art. art. 33 ust. 1 i art. 33 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej. Wskazywanie zarzutu błędnej wykładni powinno s ię wiązać z nie tylko ze wskazaniem przepisu i niedookreślonego stanowiska strony, ale również ze wskazaniem na czym polega błędna wykładnia danego przepisu i jaka jest prawidłowa wykładnia danego przepisu zdaniem strony. Adresatem normy prawnej z art. 33 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej jest wojewódzki inspektor. Powyższe oznacza, że to wojewódzki inspektor posiada uprawnienie do skierowania do kontrolowanego lub jednostki nadrzędnej wystąpienia pokontrolnego informującego o innych stwierdzonych uchybie niach, zawierającego wnioski o ich usunięcie. do strony i do producenta. Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie wystąpienie pokontrolne zostało skierowane wyłącznie do strony. Wystąpienie pokontrolne nie zostało skierowane do producenta, ponieważ obowiązek uwidaczniania cen adresowany jest do przedsiębiorcy oferującego produkty w sprzedaży detaliczn ej . Obowiązek udzielenia odpowiedzi przez kontrolowanego w określonym terminie jest określony w art. 33 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej. Wystąpienie pokontrolne jest pismem nieobjętym prowadzonym postępowaniem administracyjnym, lecz odrębnym - postępowaniem pokontrolnym. Organ nie miał obowiązku zwlekania z wydaniem decyzji do czasu przedłużanego wciąż usunięcia uchybienia przez stronę . Powoływanie si ę przez stronę na uwarunkowania technologiczne umożliwiające wdrożenie zaleceń pokontrolnych, w ocenie organu II instancji jest niezasadne. Kontrola prowadzona była w placówce handlowej i wystąpienie pokontrolne dotyczyło usunięcia stwierdzonych nieprawidł owości w toku przedmiotowej kontroli, co w ocenie organu nie wymagało aż tak dużego zaangażowania. Natomiast jako pozytywne należy ocenić podjęcie przez stronę działań w celu systemowego rozwiązania kwestii uwidaczniania cen jednostkowych, co wymagać może zmian technologicznych. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że z arzut naruszenia przepis ów prawa procesowego, tj. art. 77 § 1 i art. 7 KPA poprzez wybiórczą ocenę zebranego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez nieuwzględnienie wniosku strony do przedłużenia terminu do przywrócenia stanu zgodnego z prawem jest nieuzasadnione prawnie i faktycznie. Odnośnie zarzutu naruszenia przepis ów prawa procesowego, tj. art. 81 KPA oraz art. 10 § 1 KPA poprzez brak powiadomienia Odwołującego o zakończeniu postępowania dowodowego i umożliwienia wypowiedzenia się przez Odwołującego do zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego, co stanowiło naruszenie prawa Strony do czynnego udzi ału w postępowaniu na każdym jego etapie i uniemożliwiło realizację przez stronę uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i składania dalszych wniosków dowodowych, Prezes Urzędu informuje co następuje . Pismem z dnia 7 sierpnia 2023 r. organ I instancji poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w ww. sprawie i zobowiązał stronę w trybie art. 10 § 1 KPA do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma. Skuteczne doręczenie nas tąpiło w dniu 16 sierpnia 2023 r. Tym samym termin składania wniosków dowodowych przez stronę upłynął w dniu 23 sierpnia 2023 r. Pismem z dnia 25 sierpnia 2023 r. organ I instancji poinformował stronę , że wyraża zgodę na wydłużenie do dnia 31 sierpnia 202 3 r. terminu udzielenia ostatecznej odpowiedzi dotycz ącej realizacji wniosku zawartego w wystąpieniu pokontrolnym z 7 sierpnia 2023 r. w zakresie uwidocznienia cen jednostkowych przy wszystkich oferowanych do sprzedaży towarach, objętych takim obowiązkiem, przes łania informacji o wielkości obrotów i przychodu spółki osiągniętych w roku 2022. Pismo to nie zawiera zgody na przedłużenie terminu do składania wniosków dowodowych, który upłynął dla strony w dniu 23 sierpnia 2023 r. Natomiast strona wniosła pismo z dnia 31 sierpnia 2023 r. wraz z materiałem dowodowym i dokumentacją fotograficzną, 19 opisaną w niniejszej decyzji. Pismo to było znane stronie, ponieważ pochodziło od strony. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie było zasadne ponowne informowan ie strony o ponownej możliwości złożenia wniosków dowodowych na podstawie art. 10 § 1 KPA. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zas karżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez Organ drugiej instancji oceny, że decyzja Organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez Organ drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uznał, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Handlowy w Krakowie zasadnie nałożył na N2H SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ kar ę pieniężn ą w wysokości 3 000 zł z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , co wyraziło się nieuwidocznieniem w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 59 rodzajów towarów w opakowaniach, objętych takim obowiązkiem, na 546 zb adanych pod kątem prawidłowości stosowania oznaczeń cenowych . Tym samym, decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Krakowie nr 93/2023 z dnia 6 października 2023 r. (nr akt kontroli WN.8361.205.2023) , powinna pozostać w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Krakowie w ter minie 7 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania tej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/