DIH-IV-9/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 19 lutego 2024 r. DIH - 4.707.48.2023 .TN DECYZJA DIH - 4. 9 .2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i poz. 803) zwanej dalej „ KPA ”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1706 i z 2023 r. poz. 877), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, w zwi ązku z art. 91 pkt 26 lit . c i d , art. 92 pkt 5 , art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r . o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym ( Dz. U. z 2022 r. poz. 1622 i z 2023 r. poz. 1852), zwaną dalej „ustawą o zużytym sprzęcie”, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 4 grudnia 2023 r. wniesionego przez pełnomocnika reprezentującego „SUPER HOBBY MARKET BUDOWLANY” SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, z siedzibą w Warszawie, od decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego I nspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku z dnia 17 listopada 2023 r. nr DS.47.2023 (sygn. akt DS.8361.123.2023.EM) wymierzającej ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 7 000 zł (siedem tysięcy złotych) z tytułu niedopełnienia obowiązków dystrybutora wynikających z art. 39 pkt 2 i 3 ustawy o zużytym sprzęcie polegających na niezamieszczeniu na prowadzonej przez przedsiębiorcę stronie internetowej - https://www.obi.pl za pośrednictwem której prowadzona jes t sprzedaż na odległość, informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz na udostępnieniu na rynku trzech partii wyrobów przeznaczonych dla gospodarstw domowych bez dołączonych informacji o potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z obecności w sprzęcie niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych, określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. UZASADNIENIE W dniu 7 grudnia 2023 r. do Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku , zwan ego dalej „ Podlaskim WIIH” , wpłynęło odwołanie z dnia 4 grudnia 2023 r. wniesione przez pełnomocnika reprezentującego „SUPER HOBBY MARKET BUDOWLANY” SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, od decyzji Podlaskiego WIIH z dnia 17 listopada 2023 r. nr DS.47.2023 (sygn. akt DS.8361.123.2023.EM) wymierzającej ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wy sokości 7 000 zł z tytułu niedopełnienia obowiązków dystrybutora wynikających z art. 39 pkt 2 i 3 ustawy o zużytym sprzęcie . 2 Decyzja Podlaskiego WIIH została doręczona stronie 2 1 listopada 2023 r., natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych w dniu 4 grudnia 2023 r. Pismem z dnia 13 grudnia 2023 r. Podlaski WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dal ej „Prezesem Urzędu”. W dniach 28 lipca - 9 sierpnia 2023 r. inspektorzy Podlaskiego WIIH przeprowadzili kontrolę w sklepie „Market OBI 056 ” „ XXX ” , należącym do ww. przedsiębiorcy. Kontrola zosta ła poprzedzona doręczeniem w dniu 13 lipca 2023 r . zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nr DS.8360.1.74.2023 z dnia 7 lipca 2023 roku. Przedmiotem kontroli by ło sprawdzenie prawidłowości wykonywania działalności w zakresie wynikającym z art. 37 i art. 39 ustawy o zużytym sprz ęcie. W trakcie kontroli ustalono, że kontrolowany przedsiębiorca oprócz stacjonarnej sprzedaży sprzętu elektrycznego i elektronicznego prowadzi również sprzedaż sprzętu elektrycznego i elektronicznego za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległ ość, tj. strony internetowej: https://www.obi.pl . Na ww. stronie internetowej w zak ładce „ FAQs ” przedsiębiorca udostępnił plik „ PDF ” z nagłówkiem o treści „Informacja o systemie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego", który oprócz informacji wynikających z art. 37 ust. 1 - 3 w w. ustawy dotyczących możliwości zwrotu zużytego sprzętu zarówno na terenie marketów OBI oraz w ramach usługi dos taw nowego sprzętu w miejscu jego dostawy zawierał informację o treści: „Odnieś zużyty sprzęt do punktu zbierania - Informację o najbliższej lokalizacji znajdziecie Państwo na gminnej stronie internetowej lub tablicy urzędu gminy, a także na www.remondis - electro.pl ." Na stronie internetowe j www.remondis - electro.pl podano wy łącznie informacje o możliwości odbioru zużytego sprzętu z dowolnego miejsca w Polsce w ramach projektu DECYDUJESZ.PL zarówno bezpłatnie jak i odpłatnie w zależności od rodzaju sprzętu. Tym samym w wyniku sprawdzenia informacji zawartych na stronie internetowej https://remondis - electro.pl oraz pod adresem: https://www.obi.pl stwierdzono, że k ontrolowany przedsiębiorca, udostępniając na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość wbrew wymaganiom art. 39 pkt 2 ww. ustawy nie uwidocznił na stronie internetowej sklepu lub w formie komunikatu informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Ponadto w pierwszym dniu kontroli inspektorzy, wytypowali do oceny w sposób losowy 5 rodzajów wyrobów i stwierdzili, że kontrolowany przedsiębiorca wbrew postanowieniom art. 39 pkt 3 ww. ustawy udostępnił na rynku 3 partie sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych bez informacji określonych w art . 13 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, tj.: Szlifierk ę kątową PWS 850 - 125 marki BOSCH, Wkr ętarkę akumulatorową 1X0 marki BOSCH, Pilark ę tarczową PKS 55 marki BOSCH . W wyniku analizy tre ści informacji załączonych do wszystkich trzech produktów stwierdzono naruszenie przepisów art. 39 pkt 3 ustawy zużytym sprzęcie z uwagi na niedołączenie informacji o potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi, wynikających z obecności w sprzęc ie niebezpiecznych substancji, mieszanin oraz części składowych, określonej w art. 13 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Kontrol ę zakończono w dniu 9 sierpnia 2023 roku. Protokół kontroli podpisał dyrektor marketu Obi (PL 056) upoważniony do reprezentowania Spółki, w obecności którego przeprowadzono kontrolę. W dniu 12 wrze śnia 2023 r . Podlaski WIIH do kontrolowanego przedsiębiorcy oraz do podmiotu wprowadzającego zakwestionowany sprzęt elektryczny do obrotu , skierował wystąpienia pokontrolne informujące o przeprowadzonej kontroli oraz jej ustaleniach wraz z wnioskami o podjęcie działań zmierzających do wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości oraz zobowiązujące podmioty uczestniczące w łańcuchu dostaw do wprowadzania do obrotu sprzętu elektrycznego i e lektronicznego oznakowanego zgodnie z wymaganiami ww. ustaw y. Pismem z dnia 28 wrze śnia 2023 r . kontrolowany przedsiębiorca poinformował organ 3 I instancji o podjęciu działań w odniesieniu do 3 zakwestionowanych w toku kontroli wyrobów . Działania polegały na poinformowaniu producenta sprzętu o stwierdzonych w toku kontroli naruszeniach . Kontrolowany przedsiębiorca zadeklarował dołączenie do zakwestionowanych produktów dodatkowej informacji celem uzupełnienia i dostosowania oznakowania do obowiązujących prz episów Kontrolowany przedsiębiorca treść tej informacji przedłożył Inspekcji Handlowej . Pismem z dnia 29 września 2023 r. producent sprzętu poinformował, że spółka niezwłocznie podjęła kroki w celu wyjaśnienia sytuacji. A ktualizacje instrukcji zostały wdrożone (jako że instrukcje narzędzi podlegają okresowym aktualizacjom) w odniesieniu do wszystkich z wymienionych narzędzi jeszcze przed otrzymaniem zawiadomienia od Inspekcji Handlowej. Spółka wskazała, że zarówno spółka jak i jej klienci nadal posiadaj ą w magazynach znaczną liczbę dawniej zamówionych narzędzi - zapakowanych i dostarczonych przed aktualizacją. Spółka zapewniła, że zostały już podjęte wszelkie niezbędne kroki w celu dostarczenia instrukcji w pełni zgodnych z przepisami prawa, zarówno na s tronie internetowej Bosch, jak i w opakowaniach narzędzi. Narzędzia z aktualną dokumentacją zostaną dostarczone do magazynów i klientów. Przeprowadzona w dniu 28 września 2023 r. przez inspektorów Podlaskiego WIIH weryfikacja treści strony internetowej htt ps://obi.pl wykazała, że kontrolowany przedsiębiorca w dalszym ciągu nie wypełnił obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie , a w szczególności nie przekazał informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu na stronie i nternetowej lub w formie komunikatu. Pismem z dnia 16 października 2023 roku organ I instancji wszczął z urzędu postępowani e administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu niewykonania obowiązków określonych w art. 39 pkt 2 i 3 ustawy o zużytym sprzęcie . Jednocześnie organ I instancji poinformował Stronę o przysługującym jej, na podstawie art. 9 i 10 § 1 oraz 73 § 1 KPA prawie do wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów w toku postępowania jak i po zakończeniu, a przed wydaniem decyzji o prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań i składania wniosków dowodowych na podstawie art. 78 § 1 KPA w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma. Pismem z dnia 24 października 2023 r. pełnomocnik strony poinformował, że z uwagi na brak wzorca treści informacji spełniającej wymagania ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym oraz biorąc pod uwagę renomę producenta sprzętu , a także brak możliwości wpływu na treść załączanych informacji do produktów tej firmy, Strona przyjęła że oferowany sprzęt elektryczny i elektroniczny jest właściwie oznakowany. Ponadto przedstawiciel kontrolowanego zapewnił, że Strona dokłada wszelkich starań, aby wszystkie produkty sprzedawane w ich sklepach spełniały wymagania. Oferowane do sprzedaży wyroby sprawdzane są pod kątem posiadania stosownych deklaracji, instrukcji w języku polskim, a także stosownych oznaczeń (w tym znaku przekreślonego kosz a i jego znaczenia). P ełnomocnik poinformował, iż niezwłocznie po otrzymaniu wystąpienia pokontrolnego, zostały podjęte przez Stronę działania mające na celu usunięcie nieprawidłowości, które polegały na poinformowaniu producenta sprzętu o zaistniałych uch ybieniach oraz na dołączeniu do wszystkich zakwestionowanych wyrobów stosownej informacji spełniającej wymagania art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Pełnomocnik zawarł również wyjaśnienia dotyczące braku na stronie internetowej informacji o pun ktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Z wyjaśnień strony wynika, że na stronie internetowej umieszczona jest informacja, wskazująca markety kontrolowanego przedsiębiorcy jako punkty zbierania, które przy zakupie nowego sprzętu o ferują możliwość pozostawienia zużytego sprzętu w sklepach oraz pozostawienie sprzętu małogabarytowego bez konieczności zakupu sprzętu nowego. Pełnomocnik wskazał, że na stronie internetowej umieszczone są informacje o innych punktach 4 zbierania zużytego sp rzętu, których szczegółowy wykaz można znaleźć na stronach internetowych danych urzędów gmin i nadmienił, że w ten sposób klientom podawane są najbardziej wiarygodne i na bieżąco aktualizowane informacje o adresach punktów zbierania zużytego sprzętu w dane j miejscowości ponieważ, zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 9 lit. e ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, to gminy mają obowiązek udostępniać na stronach internetowych urzędów gmin oraz w sposób zwyczajowo przyjęty inform acje o zbierających zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny pochodzący z gospodarstw domowych, zamieszczając firmę, oznaczenie siedziby i adres albo imię i nazwisko i adres zbierającego zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny oraz adresy punktów zbiera nia na terenie gminy. Pełnomocnik wskazał, że w celu bieżącej aktualizacji rejestru art. 45 ustawy o zużytym sprzęcie zobowiązuje zbierających zużyty sprzęt do przekazania wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta informacji zawierającej, m.in. adresy punktów zbierania zużytego sprzętu oraz informowania o wszelkich zmianach w terminie 30 dni od dnia wystąpienia zmiany. Podlaski WIIH decyzją z dnia 17 listopada 2023 r. nr DS.47.2023 (sygn. akt DS.8361.123.2023.EM) wymierz ył ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 7 000 zł (siedem tysięcy złotych) z tytułu niedopełnienia obowiązków dystrybutora wynikających z art. 39 pkt 2 i 3 ustawy o zużytym sprzęcie . Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Prezes Urzędu pismem z dnia 29 grudnia 2023 r. zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Strona nie zaję ła stanowiska w sprawie. W swoim odwołaniu od zaskarżonej decyzji strona zaskarżyła w całości decyzję organu I instancji oraz podniosła następujące zarzuty i złożyła następujące wnioski. I . Zarzuty strony 1) z arzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie polegające na jego błędnej wykładni poprzez niewłaściwe przyjęcie, że do stwierdzenia wypełniania przez dystrybutora obowiązku informacyjnego, o którym mowa w powyższym przepisie, nie jest wystarczające zamieszczeni e na stronie internetowej w zakładce FAQs informacji o systemie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego zawierającej wskazania dotyczące lokalizacji punktów zbierania (strona internetowa lub tablica ogłoszeń właściwego urzędu gminy), w t ym odnośnik do strony internetowej podmiotu profesjonalnie trudniącego się gospodarką odpadami, co doprowadziło do błędnego przypisania stronie naruszenia obowiązku wynikającego z tego przepisu; 2) z arzut naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie ogól nych dyrektyw wymiaru kary administracyjnej, tj. a rt. 189d KPA , polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez błędne przypisanie naruszeni u Skarżącej polegające mu na udostępnieniu na rynku sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych bez dołączonej d o niego informacji o potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z obecności w sprzęcie niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych, wagi wyższej niż znikoma, mimo że jego prawidłowa ocena powinna doprow adzić Organ pierwszej instancji do przypisania naruszeniu Skarżącej znikomej wagi, co w konsekwencji powinno doprowadzić do odstąpienia od nakładania na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej i poprzestani u na pouczeniu z uwagi na znikomą wagę naruszeni a i zaprzestanie przez Skarżącą naruszenia, zgodnie z dyspozycją Art. 189f § 1 KPA; 3) z arzut naruszeni a przepisów prawa materialnego - a rt. 92 pkt 5 w zw. z a rt. 93 ust. 3 u stawy o zużytym sprzęcie , polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez wymierzenie Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej w kwocie przewyższającej jej 5 minimalną wysokość, mimo uprzedniego przedstawienia przez Skarżącą dowodów na okoliczność tego, że naruszenie Skarżącej polegające na udostępnieniu na rynku sprzętu przezna czonego dla gospodarstw domowych bez dołączonej do niego informacji o potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z obecności w sprzęcie niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych, cechowało się znikomym stopniem s zkodliwości, dotyczyło tylko wybranych partii produktów i w toku postępowania zostało usunięte. II. Wnioski strony Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 KPA strona wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej d ecyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie nałożenia a dministracyjnej kary pieniężnej, ewentualnie na wypadek, gdyby Organ uznał, iż nie zachodzą przesłanki pozwalające na przychylenie się do wniosku zawartego w pkt 1 strona wniosła o: 2 ) uchylenie zaskarżonej d ecyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez: a) umorzenie postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z tytułu naruszenia przez Skarżącą obowiązku wynikającego z a rt. 39 pkt 2 u stawy; b) odstąpienie od nakładania na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej z tytułu naruszenia przez Skarżącą obowiązku wynikającego z art. 39 pkt 3 ustawy i poprzestanie na pouczeniu z uwagi na znikomą wagę naruszenia i zaprzestanie przez Skarżącą naruszenia, zgodnie z dyspozycją a rt. 189f § 1 KPA. Jednocześnie, na wypadek, gdyby Organ nie przychylił się do któregokolwiek z wniosków zawartych w pkt. 1 - 2 petitum, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wymierzenie stronie kary pieniężnej w najniższej wysokości przewidzianej w art. 92 pkt 5 ww. ustawy, tj. 5 000 zł. Jednocześnie, na podstawie art. 132 § 1 KPA, na wypadek, gdyby Organ pierwszej instancji uznał, że niniejsze odwołanie zasługuje na uwzględnienie w całości, strona wniosła o wydanie przez Organ pierwszej instancji nowej decyzji, zgodnie z pkt. 1, ewentualnie pkt. 2 petitum . Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje. Odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji Organu pierwszej instancji. W toku postępowania Organ od woławczy dokonuje oceny, czy odwołanie Strony jest uzasadnione oraz sprawdza czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej , organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 KPA w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Po przeanalizowaniu akt sprawy , Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Kontrola p rowadzona przez inspektorów reprezentujących Podlaskiego WIIH dotyczyła prawidłowości wykonywania działalności w zakresie wynikającym z art. 37 oraz art. 39 ustawy 6 o zużytym sprzęcie, co zostało określ one w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli oraz w zakresie przedmiot owym kontroli w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli. Ustalenia kontroli zostały wykazane w protokole kontroli, który został podpisany przez przedsiębiorcę i do którego strona nie wniosła uwag w ustawowym terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu do podpisania określonym w art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej. Nie ulega wątpliwości, że przedsiębiorca jest dystrybutorem w rozumieniu przepisów ustawy o zużytym sprzęcie . W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 2 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) „dystrybutorze rozumie się przez to osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną w łańcuchu dostaw, która udostępnia na rynku sprzęt; dystrybutor może być jednocz eśnie wprowadzającym sprzęt”. Ustawa o zużytym sprzęcie określa również definicję udostępnienia na rynku. W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 17 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) „udostępnieniu na rynku - rozumie się przez to d ostarczanie sprzętu w celu jego dystrybucji, konsumpcji lub używania na terytorium kraju w ramach działalności gospodarczej, odpłatnie lub nieodpłatnie”. Ustawa o zużytym sprzęcie zawiera również definicję sprzętu, sprzętu przeznaczonego do gospodarstw do mowych oraz zużytego sprzętu a także zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 13 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) sprzęcie - rozumie się przez to urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku prz y napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego.” W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 14 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) „sprzęcie przeznaczonym dla gospodarstw domowych - rozumie się przez to sprzęt, który może być używany w gospodarstwach domowych, jak i przez użytkowników innych niż gospodarstwa domowe”. W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 24 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) „zużytym sprzęci e - rozumie się przez to sprzęt stanowiący odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, łącznie ze wszystkimi częściami składowymi, podzespołami i materiałami eksploatacyjnymi stanowiącymi część sprzętu w momencie po zbywania się go.” W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 25 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) zużytym sprzęcie pochodzącym z gospodarstw domowych - rozumie się przez to zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych oraz zużyty s przęt pochodzący ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, który ze względu na charakter i ilość jest podobny do zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych; za zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych uznaje się odpady powstałe ze sprzętu, który z dużym prawdopodobieństwem będzie używany zarówno przez gospodarstwa domowe, jak i przez użytkowników innych niż gospodarstwa domowe.” I stotą przepisów ustawy o zużytym sprzęcie w zakresie wynikającym z art. 37 i 39 jest spełnienie obowiązków informacyjnych. Z protokołu kontroli wynika, że w dniu 28 lipca 2023 r . w trakcie prowadzonych czynności stwierdzono, że w kontrolowanej placówce przy głównym wejściu do strefy obsługi klienta, na sali sprzedażowej umieszczone były informacje przewidzia ne w art. 37 ust. 1 - 3 ustawy o zużytym sprzęcie w zakresie określonym art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy . Ponadto stwierdzono, że na sali sprzedażowej umieszczona jest informacja dotycząca punktów zbierania 7 zużytego sprzętu w Suwałkach, o której mowa w art. 39 pkt. 2 ww. ustawy i wskazano Przedsiębiorstwo Gospodarki Odpadami w Suwałkach, ul. Raczkowska 150 A, 16 - 400 Suwałki (nr BDO - 000003479). Wydruk fotografii ze sposobu uwidocznienia informacji oraz treści informacji załączono do akt kontroli. Nieprawidłowoś ci w powyższym zakresie nie stwierdzono. Kontrolowany dystrybutor udost ępnia ł na rynku sprzęt również za pomocą środków porozumiewania się na odległość. W toku kontroli stwierdzono, że na stronie internetowej kontrolowany przedsiębiorca dopełnił obowiąz ek , wynikając y z 37 ust. 4 zd anie drugie ustawy o zużytym sprzęcie, w zakresie przekazania wyżej wymienionych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi na stronie internetowej lub w formie komunikatu. Do protoko łu kontroli załączono wydruk str ony internetowej przedsiębiorcy z dnia 28 lipca 2023 r . Po „kliknięciu" w aktywne pole www.remondis - electro.pl otwiera się strona z informacją „Zamów odbiór elektroodpadów” z zawartym projektem „Decydujesz.pl", który dotyczy ogólnopolskiego odbioru zużytego sprzętu elektrycznego bezpośrednio z domu po wypełnieniu z formularza zgłoszeniowego. Projekt przewiduje odbiór wielkogabarytowego zużytego sprzętu AGD bezpłatnie oraz zużytego drobnego sprzęt u o ile zmieści się we wnętrzu dużego AGD. Pozostały sprzęt odbierany jest odpłatnie. W toku kontroli w dniu 31 lipca 2023 roku drogą elektroniczną zwrócono się do koordynatora ds. ochrony środowiska firmy OBI o poinformowanie o sposobie podania na stronie internetowej informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przy sprzedaży za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Z nadesłanej w dniu 2 sierpnia 2023 roku odpowiedzi wynika, że tablica umieszczona w sklepie z awiera punkt zbierania zużytego sprzętu, a szczegółowy wykaz można znaleźć na stronie internetowej urzędów miast i gmin. W protokole kontroli inspektorzy podkreślili że, z powyższego wynika, że brak jest na prowadzonej przez przedsiębiorcę stronie internetowej informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Wydruk zrzutów ekranu ze strony internetowej https://remondis - electro.pl na dzień 28 lipca 2023 roku oraz koresponden cji e - mail dot yczącej obowiązków przedsiębiorcy przy sprzedaży internetowej sprzętu elektrycznego i elektronicznego załączono do akt kontroli. Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o zużytym sprzęcie: „Dystrybutor jest obowiązany do: (…) 2) umieszczenia w widoc znym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość - do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu; (…)” . Podlaski WIIH w swojej decyzji jednoznacznie stwierdził, że przedsiębiorca naruszył art. 39 ust. 2 ww. ustawy poprzez niezamieszczeni e na prowadzonej przez przedsiębiorcę stronie internetowej informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego . Przepisy ww. ustawy wskazują wprost jakie informacje dystrybutor sprzętu powinien umieścić w przypadku udostępniania sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Konsument powinien otrzymać dokładną informację o konkretnych punktach zbierania zużytego sprzętu, bez konieczności podejmowania dodatkowych działań w celu ustalenia tych informacji. Ustawodawca wymaga umieszczenia informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, nie zaś linku strony internetowej, na której konsument może wyszukać informacje o takich punktach. Brak informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu na prowadzonej przez przedsiębio rcę stronie internetowej wbrew ustawowemu obowiązkowi określonemu w art. 39 pkt 2 ww. ustawy, stanowi znaczne naruszenie praw użytkowników do pełnej, rzetelnej i bezpośredniej informacji o prawidłowym i właściwym sposobie postępowania z odpadami w postaci zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. 8 P rzepis art. 39 ust. 2 ww. ustawy w sposób jednoznaczny precyzuje, że dystrybutor jest obowiązany do umieszczania w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży ww. informacji, bądź jeżeli udostępnia na rynku spr zęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość na stronie internetowej lub w formie komunikatu. Zapis na stronie internetowej o treści: „ Informację o najbliższej lokalizacji znajdziecie Państwo na gminnej stronie internetowej lub tablicy urzędu gmin y, a także na www.remondis - electro.pl." nie stanowi wypełnienia postanowień art. 39 pkt 2 ww. ustawy gdyż ustawodawca nałożył obowiązek informacyjny na dystrybutorów prowadzących sprzedaż sprzętu elektrycznego i elektronicznego , a nie na jednostki samorząd u terytorialnego. Organ I instancji wskazał, że na stronie internetowej linku www.remondis - electro.pl. również nie zamieszczono informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu tylko podano możliwości odbioru zużytego sprzętu z dowolnego miejsca w Polsce w ramach projektu DECYDUJESZ.PL zarówno bezpłatnie jak i odpłatnie w zależności od rodzaju sprzętu co nie jest równoznaczne z wypełnieniem obowiązków zawartych w art. 39 pkt 2 ww. ustawy . Strona w swoim odwołaniu wniosła zarzut nr 1 czyli zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie polegające na jego błędnej wykładni poprzez niewłaściwe przyjęcie, że do stwierdzenia wypełniania przez dystrybutora obowiązku informacyjnego, o którym mowa w powyższym przepisie, nie j est wystarczające zamieszczenie na stronie internetowej w zakładce FAQs informacji o systemie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego zawierającej wskazania dotyczące lokalizacji punktów zbierania (strona internetowa lub tablica ogłoszeń właściwego urzędu gminy), w tym odnośnik do strony internetowej podmiotu profesjonalnie trudniącego się gospodarką odpadami, co doprowadziło do błędnego przypisania stronie naruszenia obowiązku wynikającego z tego przepisu. Przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu jest treść następującej informacji zawartej na stronie internetowej: „ Odnieś zużyty sprzęt do punktu zbierania. Informację o najbliższej lokalizacji znajdziecie Państwo na gminnej stronie internetowej lub tablicy ogłoszeń urzędu gminy, a takż e na www.remondis - electro.pl ” . W ocenie strony, analizowany przepis nie zawiera literalnego nakazu zamieszczenia przez dystrybutora na stronie internetowej szczegółowych informacji o wszystkich punktach zbierania zużytego sprzętu. Przepis ten w ogóle nie precyzuje sposobu, w jaki dystrybutor powinien re alizować powyższy obowiązek informacyjny, wymagając jedynie, by ten uczynił to w sposób umożliwiający zapoznanie się z informacją jej adresatom. Pozostaje to zgodne z ratio legis powyższego przepisu, którym jest ułatwienie użytkownikom zużytego sprzętu poz bycia się go w sposób prawidłowy, z poszanowaniem zasad ochrony środowiska i zdrowia. W istocie, o ile możliwe byłoby jednokrotne zamieszczenie na stronie internetowej dystrybutora szczegółowej informacji o wszystkich punktach zbierania zużytego sprzętu, o tyle znacznie utrudnione lub wręcz niemożliwe byłoby zapewnienie stałej aktualności tejże listy. Jak już bowiem wskazywano w toku postępowania przed Organem pierwszej instancji, listy punktów zbierania odpadów prowadzą urzędy gminy i listy te stale ulegaj ą bieżącym aktualizacjom. Skarżąca nie byłaby więc w stanie zrealizować tego obowiązku w sposób, którego zdaje się wymagać od niej Organ pierwszej instancji. Strona musiałaby bowiem każdego dnia na nowo weryfikować listy poszczególnych urzędów gmin i w opa rciu o to aktualizować listę na swojej stronie internetowej. Zdaniem strony, gdyby ustawodawca wymagał od wszystkich dystrybutorów, do których zastosowanie znajduje art. 39 pkt 2, podawania szczegółowych informacji o punktach zbierania odpadów (firmy, sied ziby, adresu etc), to w treści tego przepisu zawarłby katalog enumeratywnie wymienionych elementów składających się na wymaganą informację. W ocenie Prezesa Urzędu, prezentowana przez stronę wykładnia art. 39 ust. 2 ustawy o zużytym sprzęcie jest wadliwa. Przepis ten jednoznacznie określa obowiązek dystrybutora, 9 którym jest kontrolowany przedsiębiorca . W myśl art. 4 pkt 2 w/w ustawy: dystrybutor to jest osoba fizyczna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba prawna w łańcuchu dostaw, która udostępnia na rynku sprzęt. Nie ulega wątpliwości, że organy administracji samorządowej czy inne przedsiębiorstwo, które się specjalizuje w recyklingu, usługach oraz gospodarce wodnej , nie jest dystrybutorem w rozumieniu art. 39 ust. 2 ww. ustawy i te podmioty nie mają obowiązku na podstawie art. 39 ust. 2 ww. ustawy do przekazywania informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu . Odniesien ie do gminnej strony internetowej jest mało czytelne, czyli nie została spełniona przesłanka „w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi (informacjami)”. Konsument musiałby szukać w Internecie właściwego urzędu gminy oraz szukać zakładek z właściwymi inf ormacjami na obszernych stronach internetowych urzędów gmin . Tym samym sposób przekazania tej informacji poprzez wskazanie tylko ewentualnego miejsca poszukiwania punkt ów zbierania zużytego sprzętu jest niewystarczające. N a stronie internetowej linku www.remondis - electro.pl również nie zamieszczono informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu . Strona powołuje się na uciążliwość weryfikacji listy punkt ów zbierania zużytego sprzętu . Powyższe jest niezrozumiałe, ponieważ w sklepie stacjonarnym strona wskazała Przedsiębiorstwo Gospodarki Odpadami w Suwałkach wraz z adresem i numerem BDO. W sytuacji, w której strona jest w stanie wskazać i aktualizować listę zbierania zużytego sprzętu w sklepach stacjonarnych, to na takiej sa mej zasadzie jest w stanie jako administrator strony internetowej aktualizować listę punkt ów zbierania zużytego sprzętu . Odnosząc się do braku w przepisie enumeratywnie wymienionych elementów takich jak adres punktu zbierania zużytego sprzętu, to należy wskazać, że samo pojęcie „lista punkt ów zbierania zużytego sprzętu ” wymusza stworzenie listy miejsc, gdzie odbywa się zbieranie zużytego sprzętu i ta lista powinna być jednoznaczna i czytelna tak aby konsument bez większych trudności do takiego punktu się zgłosił. Przepisy prawa nie muszą szczegółowo wyszczególniać elementów składowych listy punktów. Wystarczy, że ustawodawca nałożył obowiązek informacyjny objęty przesłanką „w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi (informacjami)”, czyli w sposób jasny, czytelny i zrozumiały dla przeciętnego konsumenta. Nakazywanie konsumentowi poszukiwania w sposób dowolny informacji na innych stronach internetowych administrowanych przez urzędy gmin czy przedsiębiorców zajmujących się recyklingiem nie spełnia przesłank i odnoszącej się do sposobu umożliwiającego zapoznanie się z tymi informacjami. Zgodnie z art. 91 pkt 26 lit. c ustawy o zużytym sprzęcie, „administracyjnej karze pieniężnej podlega ten kto (…) wbrew przepisom art. 39 (…) nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość - nie przekazuje tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególn ości na stronie internetowej lub w formie komunikatu, Zgodnie z art. 92 pkt 5 ww. ustawy administracyjne kary wynoszą w przypadku, o którym mowa w art. 91 pkt 22 - 24 i 26 - od 5000 zł do 500 000 zł. Stosownie zaś do art. 93 ust. 2 ww. ustawy, administracyjne kary pieniężne za naruszenie przepisów, o których mowa w art. 91 pkt 22 - 26, wymierza w drodze decyzji właściwy Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne było nałożenie na stronę administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 pkt 5 w związku z art. 91 pkt 26 lit. c ustawy o zużytym sprzęcie. W stosunku do strony stwierdzon o równocześni e naruszenie art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie poprzez niedopełnienie jako dystrybutor sprzętu elektrycznego obowiązków 10 wynikających z art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie, dotyczących udostępniania na rynku sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych wraz z dołączoną do niego informacją, o której mowa w art. 13 ust. 1 ww. ustawy. W odniesieniu do art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie dystrybutor jest obowiązany do: (...) udostępniania na rynku sprzętu wraz z dołączoną do niego informacją, o której mowa w art. 13 ust. 1, w przypadku sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych". Tre ść art. 13 ust. 1 w/w ustawy wskazuje, że: „Wprowad zający sprzęt jest obowiązany dołączyć do sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych informację o: 1) zakazie umieszczania zu żytego sprzętu łącznie z innymi odpadami, wraz z wyjaśnieniem znaczenia oznakowania, o którym mowa w art. 14 ust. 1 (symbol selek tywnego zbierania - przekreślony kosz); 2) potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z obecności w sprzęcie niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych.” Treść art. 13 ust. 1 w/w ustawy jest podzielona na dwa punkty , z których pierwszy odnosi się do obowiązku nałożonego na wprowadzającego sprzęt dołączenia do sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych informacji o zakazie umieszczania zużytego sprzętu łącznie z innymi odpadami, wraz z wyjaśnieniem znaczenia ozna kowania, o którym mowa w art. 14 ust. 1. Dodatkowo ustawodawca wprowadził obowiązek wyjaśnienia znaczenia oznakowania, czyli symbolu selektywnego zbierania – przekreślonego kosza. Drugi punkt odnosi się do obowiązku dołącz enia do sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych informacj i o potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z obecności w sprzęcie niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych . Nie ulega wątpliwości, że kontrolowany przedsiębiorca jest dystrybutorem w rozumieniu przepisów w/w ustawy (art. 4 pkt 2 ww. ustawy). Zakwestionowane elektronarzędzia to sprzęt ogólnodostępny i oferowany do sprzedaży bez dodatkowych uwarunkowań w tym zakresie . Na gruncie niniejszej sprawy s ymbol selektywnego zbierania – „przekreślony kosz” znajdował się na wszystkich zakwestionowanych parti ach towar ów . Natomiast podczas kontroli ustalono, że przedsiębiorca naruszył przepis art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, który nakłada obowi ązek udostępniania produktów z dołącz oną informacj ą do sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych niezależnie od faktycznej obecności w danym sprzęcie niebezpiecznych substancji, mieszanin, czy części składowych lub ich braku. Odnośnie poszczególnyc h trzech sprzętów , w stosunku do których zakwestionowano dołączone informacje ustalono co następuje: Szlifierka kątowa PWS 850 - 125 marki BOSCH zawierała następujące informacje: „Elektronarzędzia, osprzęt i opakowanie należy doprowadzić do powtórnego przetworzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami ochrony środowiska. Nie wolno wyrzucać elektronarzędzi razem z odpadami z gospodarstwa domowego.” Wkrętarka akumulatorowa 1X0 marki BOSCH zawierała następujące informacje: „Elektronarzędzia, akumulatory, os przęt i opakowanie należy oddać do powtórnego przetworzenia zgodnego z obowiązującymi przepisami w zakresie ochrony środowiska. Elektronarzędzia i akumulatora/baterii nie wolno wyrzucać do odpadów domowych .” Pilarka tarczowa PKS 55 marki BOSCH następujące informacje: „Elektronarzędzia, osprzęt i opakowanie należy doprowadzić do powtórnego przetworzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami ochrony środowiska. Nie wolno wyrzucać elektronarzędzi razem z odpadami z gospodarstwa domowego! ” Informacje dołączone do tych trz ech sprzęt ów powoływały się na treść dyrektywy 11 Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz jej transpozycję do prawa krajowego, że niezdatne do użytku elektronarzędzia nal eży zbierać osobno i doprowadzić do ponownego przetworzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami ochrony środowiska. Powoływano się również na europejską dyrektyw ę 2006/66/WE , w myśl której uszkodzone lub zużyte akumulatory/baterie, należy zbierać osobno i doprowadzić do ponownego przetworzenia zgodnie z przepisami ochrony środowiska . W protokole kontroli zapisano, że w wyniku analizy treści powyższych informacji w odniesieniu do wszystkich trzech wyżej wymienionych produktów stwierdzono naruszenie przepisów art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie z uwagi na niedołączenie informacji o potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi, wynikających z obecności w sprzęcie niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych, określonej w art. 13 ust. 1 pkt 2 przywołanej u stawy. Obowiązek informacyjny określony w art. 13 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy powstaje w momencie wprowadzenia do obrotu sprzętu. W przepisie też jest mowa o potencjalnych a nie faktycznych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z obecności w sp rzęcie niebezpiecznych substancji, mieszanin oraz części składowych . Brzmienie powo łanego przepisu wskazuje, iż należy go interpretować możliwie szeroko, a więc obowiązku informacyjnego nie można ograniczać tylko do sytuacji gdy sprzęt elektryczny faktycznie substancje niebezpieczne zawiera . (patrz wyrok Wojewódzki ego Sąd u Administracyjn ego w Warszawie z dnia 7 lipca 2023 r. , sygn. akt V SA/Wa 756/22) . Kontrolowany przedsiębiorca będący dystrybutorem nie spełnił obowiązków określonych w art. 39 pk t 3 dotyczących art. 13 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy polegających na obowiązku udostępnianiu na rynku sprzętu z inform acją o potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z obecności w sprzęcie niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych ograniczać wyłącznie do faktycznego istnienia w tym sprzęcie niebezpiecznych substancji. Zgodnie z motywem (25) dyrektywy 2012/19/UE: „Do celów skutecznego zbierania WEEE niezbędne jest przekazanie użytkownikom informacji w sprawie wymogu zaniechania pozbywania się WEEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz wymogu selektywnej zbiórki WEEE, a także w sprawie systemów zbierania i ich znaczenia dla gospodarowania WEEE. Informacje te wymagają właściwego oznaczania EEE, który mógłby sk ończyć w koszach na śmieci lub podobnych punktach zbierania odpadów komunalnych.” Zgodnie z motywem (14) dyrektywy 2012/19/UE „ Selektywna zbiórka stanowi warunek konieczny do zagwarantowania właściwego przetwarzania i recyklingu WEEE oraz jest niezbędna do osiągnięcia wybranego w Unii poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Konsumenci muszą się aktywnie przyczyniać do pomyślnej realizacji takiej zbiórki oraz należy ich zachęcać do zwrotu WEEE (…)” . Tym samym obowiązek informacyjny z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie ma na celu zagwarantowanie w Unii wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska . Obowiązek ten jest związany z koniecznością poinformowania konsumentów w celu zaniechania przez konsumentów pozbywania się WEEE ja ko nieposortowanych odpadów komunalnych oraz zapewnienia wymogu selektywnej zbiórki WEEE . Tym samym powyższe informacje mają na celu aktywizowanie konsumentów do przedsięwzięcia odpowiednich działań. re Zgodnie z art. 91 pkt 26 lit. d ustawy o zużytym sprzęcie, „administracyjnej karze pieniężnej podlega ten kto (…) wbrew przepisom art. 39 (…) udostępnia na rynku sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych bez dołączonych do niego informacji, o których 12 mowa w art. 13 ust. 1 ww. ustawy. ” Zgodnie z art. 92 pkt 5 ww. ustawy administracyjne kary wynoszą w przypadku, o którym mowa w art. 91 pkt 22 - 24 i 26 - od 5000 zł do 500 000 zł. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne było nałożenie na stronę administracyjne j kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 pkt 5 w związku z art. 91 pkt 26 lit. d ustawy o zużytym sprzęcie. Zgodnie z art. 93 ust. 5 ww. ustawy w przypadku stwierdzenia w czasie jednego postępowania kilku naruszeń wyczerpujących znamiona naruszeń okreś lonych w art. 91 orzeka się jedną karę za wszystkie naruszenia, której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary przewidzianej za dane narus zenia. W przedmiotowym przypadku wymierzono stronie jedną karę, której wysokość nie przekracza najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia (500 000 zł). Kara została wymierzona w wysokości 7 000 zł i jest zbliżona do najniższego progu wymiaru kary 5 000 zł określonego w art. 92 pkt 5 ww. ustawy. Kara ta stanowi 14% górnego progu wymiaru kary w przypadku obydwu deliktów . Tym samym kara ta nie ma charakteru ekscesywnego. Przepisy ustawy o zużytym sprzęcie w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazują właściwym organom wymierzyć jedną karę podmiotowi, który nie wykonywał obowiązków określonych ww. przepisami, choćby nastąpiła niezwłoczna próba usunięcia nieprawidłowości. Wykazanie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Artykuł 91 tej ustawy stanowi bowiem, że "administracyjnej karze pieniężnej podlega ten kto (…)". Nie wskazuje się tu więc na możliwość ukarania podmiotu, który nie dopełnił określonych obowiązków, ale przepis ten stanowi obligatoryjny nakaz jej nałożenia. (patrz wyrok: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1989/19). Z akt administracyjnych sprawy i zgromadzonych w nich dowodów jednoznacznie wynik a, że przedsiębiorca nie dowiódł, aby zachował wszelką staranność, jakiej wymaga art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Wskazany przepis stanowi, że jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądni e oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administra cyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza. Strona w postępowaniu nie przedstawiła dowodów, że dochowała należytej staranności i uczyniła wszystko, czego można od niej rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zgodnie z art. 93 ust. 3 ww. ustawy, przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej uwzględnia się stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. Stopień szkodliwości naruszenia , rodzaj i zakres mają charakter istotny, ponieważ bezpośrednio naruszają ustawowy obowiązek i nformacyjny, a brak informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego na stronie internetowej poprzez którą realizowana jest sprzedaż oraz o potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z obecności w spr zęcie niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych, może w istotny sposób wpływać niekorzystnie na zachowania proekologiczne konsumentów. Przepisy ustawy o zużytym sprzęcie w sposób jednoznaczny określają, że to przedsiębiorca ponosi odpow iedzialność za nieprawidłowości dotyczące obowiązków jakie nakłada na niego ww. ustawa. Nie wykonując ustawowego obowiązku informacyjnego Strona 13 nie dochowała należytej staranności i nie uczyniła wszystkiego czego można od niej rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło. Strona nie spełniła wskazanych w przedmiotowym przepisie wymogów, choć jako podmiot profesjonalny wiedziała jakie ciążą na niej obowiązki. Naruszenie zakazu udostępniania na rynku sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych bez w ymaganych informacji nie przyczynia się do prawidłowej organizacji selektywnej zbiórki stanowiącej warunek konieczny do zagwarantowania właściwego przetwarzania i recyklingu zużytego sprzętu co jest niezbędne do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Tym samym rodzaj i zakres tego naruszenia odnoszący się do dużej ilości użytkowników tego sprzętu ma charakter poważny. Stwierdzone naruszenie odnosiło do informacji, które powinny znajdować się przy objętym kontrolą sprzęc ie przeznaczonym dla gospodarstw domowych, a obowiązkiem przedsiębiorcy jako profesjonalnego uczestnika obrotu, jest znajomość przepisów dotyczących jego działalności, wypełnienia tych obowiązków i ich respektowania. Stopień szkodliwości naruszenia został określony przez Prezesa Urzędu jako poważny a zakres naruszenia jako znaczny. Okres trwania naruszenia przepisów przyjęto jako znaczny. Ustawa o zużytym sprzęcie weszła w życie w dniu 1 stycznia 2016 roku, strona została zawiadomiona o zamiarze wszczęcia k ontroli 14 dni przed rozpoczęciem kontroli, natomiast kontrola została wszczęta w dniu 28 lipca 2023 roku. Tym samym strona jako profesjonalny przedsiębiorca mogła przygotować się do respektowania przepisów ww. ustawy w związku z wykonywaną przez stronę dz iałalnością gospodarczą. Dotychczasowa działalność podmiotu. S prawdzenie wymagań określonych w art. 39 ustawy o zużytym sprzęcie było przeprowadzone przez Podlaskiego WIIH po raz pierwszy w przedsiębiorstwie Strony postępowani a. K ontrolowany podjął działania mając e na celu wyeliminowanie nieprawidłowości tylko w odniesieniu do zakwestionowanych produktów. Nie umieścił natomiast informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu na stronie internetowej pomimo wskazania przez organ nieprawidłowości w tym zakresie. W ocenie Prezesa Urzędu, organ I instancji zasadnie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 7 000 zł z tytułu niedopełnienia obowiązków dystrybutora wynikających z art. 39 pkt 2 i 3 ustawy o zużytym sprzęcie . Organ I instancji w zaskarżone j decyzji przeanalizował możliwość odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA, stwierdzając, że wagi naruszenia prawa przez Stron ę nie można uznać za znikomą, gdyż brak uwidocznienia wskazanej informacji narusza prawo klientów Strony do uzyskania informacji o możliwości pozbycia się w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytego drobnego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Organ I instancji wskazał, że w aga naruszeń jakich dopuściła się Strona, będąca przedsiębiorcą profesjonalnie zajmującym się sprzedażą sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, nie może być uznana za znikomą. W sposób oczywisty wyklucza to możliwość odstąpienia od nałożenia admin istracyjnej kary pieniężnej w oparciu o art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Brak jest również dowodów wskazujących na możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA. Kara powinna pełnić funkcję prewencji indywidualnej, więc spowodować wykonanie obowiązku przez Stronę , przy czym w tej sprawie kara ta ma również znaczenie jako prewencja ogólna. Organ stwierdził, iż w okolicznościach niniejszej sprawy niezasadne jest odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu. Instytucja ta jest wyjątkiem od zasady, iż każde naruszenie musi być ukarane zgodnie z zasadą legalizmu i tylko wyjątkowe okoliczności, które w niniejszej sprawie nie występują, mogą spowodować, że Organ będzie mógł skorzystać z uprawnienia przyznanego mu na podstawie art. 189f § 2 i 3 KPA. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 KPA: „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia 14 administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała na ruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie została wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie uwzględnił przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa. Decyzja I instancji zawiera analizę przesłanki wagi naruszenia prawa, której nie oceniono jako znikomej. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie prze z stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą pr zesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile stron a zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od n ałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zas tosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu publicznego, który polega na ochronie środowiska i zdrowia ludzi. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszeni a prawa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia ora z jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się od chronionych wartości i dóbr, t o strona naruszyła istotne obowiązki informacyjne, dzięki którym konsumenci mogli zapoznać się z przepisami prawa dotyczącymi ich uprawnień związanych z zużytym sprzętem. Brak tych informacji mógł spowodować niezgodne z przepisami gospodarowanie przez kons umentów zużytym sprzętem. Strona jest przedsiębiorcą prowadzącym profesjonalną działalność gospodarczą i powinna znać i stosować przepisy prawa, które dotyczą jej działalności gospodarczej i tym samym nie można jej przypisać braku zawinienia. Ponadto cele zostały określone w art. 1 w/w ustawy, który brzmi: „Ustawa określa środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi przez zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zwanego dalej „zużytym sprzętem”, i gospodarowania nim lub przez ograniczanie tych skutków oraz ogólnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę efektywności ich wykorzystania.” W ocenie Prezesa Urzędu, nie można bowiem uznać za naruszenie przepisów prawa, w 15 stopniu znikomym, takiego naru szenia, które nie budzi żadnych wątpliwości, a do którego doszło na skutek nieprzestrzegania przepisów prawa przez podmiot do tego zobowiązany. W odniesieniu zaprzestania naruszania prawa, o którym mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA oraz informacji, że strona podjęła dobrowolne działania naprawcze i stwierdzone nieprawidłowości zostały bezzwłocznie usunięte, to należy podkreślić, że działania miały charakter następczy i podjęto je w wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Inspekcji Handlowej. Tym sam ym w ocenie Prezesa Urzędu, nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa, co uniemożliwia zastosowanie w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Na tej podstawie, Prezes Urz ędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skar bowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 93 ust. 2 ww. ustawy. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszen ia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administrac yjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna czyli celów związanych z gospodarowaniem zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym. Zasadnie zatem Organ I instancji nie zastosowa ł w przedmiotowej sprawie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary. Odnosząc się do pozostałych zarzutów strony, Prezes Urzędu informuje co następuje. Zarzuty strony nie zasługuj ą na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zarzut odnoszący się do naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie ogólnych dyrektyw wymiaru kary administracyjnej, tj. art. 189d KPA, polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu (zarzut nr 2) oparty jest na niewłaściwej podstawie prawnej art. 189d KPA, który w tym przypa dku nie miał zastosowania, ponieważ organ I instancji prawidłowo ocenił dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie. Określenie dyrektyw wymiaru kary w ustawie szczególnej wyklucza stosowanie dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 189d KPA. Ponadto powiązanie dyrektyw wymiaru kary z instytucją odstąpienia od wymierzenia kary jest błędem logicznym strony, ponieważ dyrektywy wymiaru kary nie dotyczą w ogóle instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej . 16 Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 29 października 2021 r., II GSK 1606/21 orzekł: „Czym innym są dyrektywy wymiaru kary, określone w art. 189d KPA pozwalające na prawidłowe określenie wysokości wymierzanej kary pieniężnej, a czym innym prz esłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wskazane w poszczególnych przepisach art. 189f KPA, w tym w art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Wskazany wyżej przepis art. 189a § 2 pkt 1 KPA nie pozwala na zastosowanie do przesłanek odstąpienia od n ałożenia kary pieniężnej przepisów art. 189d KPA, ponieważ ani art. 189a § 2 pkt 1 KPA ani art. 189d KPA nie dotyczą w ogóle instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.” Ponadto w uzasadnieniu tego zarzutu strona podniosła, że Organ pierwszej instancji przypisał naruszeniu Skarżącej wagę wyższą niż znikoma a prawidłowa ocena całokształtu okoliczności sprawy, w tym w szczególności faktu, że naruszeniem objęte były tylko trzy partie wyrobów jednego producenta i że naruszenie to zo stało wyeliminowane w toku postępowania powinna była doprowadzić Organ pierwszej instancji do zakwalifikowania naruszenia jako naruszenia o znikomej wadze i do odstąpienia od nakładania na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczen iu z uwagi na znikomą wagę naruszenia . Adekwatnie w zarzucie nr 3 strona podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 92 pkt 5 w zw. z art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez wymierzenie Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej w kwocie przewyższającej jej minimalną wysokość, mimo uprzedniego przedstawienia prze z Skarżącą dowodów na okoliczność tego, że naruszenie Skarżącej polegające na udostępnieniu na rynku sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych bez dołączonej do niego informacji o potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z o becności w sprzęcie niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych, cechowało się znikomym stopniem szkodliwości, dotyczyło tylko wybranych partii produktów i w toku postępowania zostało usunięte. Prezes Urzędu odnosząc się do ww. zarzut ów w skazuje, że dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie nie zawierają dyrektywy odnoszące j się do obowiązku określenia znikomości naruszenia czy znikomości szkodliwości przy wymiarze kary. Odstąpienie od wymierzenia kary w try bie art. 189f KPA stanowi odmienną instytucję od dyrektyw wymiaru kary, w tym przypadku określonych w art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie , które w niniejszej sprawie prawidłowo zostały zastosowane. Problematyka powoływania się na znikomy stopień szkodliwości przy wymiarze kary w szczególności na bazie przepisów ustawy o zużytym sprzęcie była już analizowana przez Naczelny Sąd Administracyjny . Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku sygn. akt II GSK 323/23 z 21 grudnia 2023 r. odnoszącym się do ustawy o zużytym sprzęcie orzekł: „(…) zdaniem skarżącego kasacyjnie, naruszenie którego się dopuścił stanowiło niski stopień szkodliwości, wobec czego uzasadnione było odstąpienie od wymierzenia kary. W tym aspekcie nie sposób jednak pominąć tego, że ust awodawca w art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. mówi nie o niskim stopniu szkodliwości naruszenia, ale o wadze tego naruszenia. Ta zaś nie ogranicza się do materialnych i rzeczywistych skutków uchybienia, ale pociąga za sobą konieczność rozważenia konkretnego naruszenia, w ramach całokształtu towarzyszących mu uwarunkowań. W niniejszej sprawie WSA w Warszawie zasadnie uznał, że uchybienie jakiego się skarżący kasacyjnie dopuścił godzi w cele jakie przyświecały ustawodawcy w zakresie odzysku i recyklingu zużyteg o sprzętu elektrycznego i elektronicznego, a w konsekwencji ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzi. ” . Tym samym powoływanie się przez stronę na znikomy stopień szkodliwości poprzez wskazywanie, że naruszenie dotyczyło tylko wybranych partii produkt ów i w toku postępowania zostało usunięte , jest oczywiście bezzasadne. 17 Odnosząc się do stanowiska strony, że strona zaprzestała naruszania prawa, to powyższe stanowisko strony budzi wątpliwości Prezesa Urzędu. Przede wszystkim należy wskazać, że strona ws półpracowała z organem i z producentem tylko w odniesieniu do naruszenia jednego przepisu . Strona podjęła działania mające na celu wyeliminowanie nieprawidłowości tylko w odniesieniu do zakwestionowanych produktów (naruszenie art. 39 pkt 3 ww. ustawy). Strona nie umieściła natomiast informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu na stronie internetow ej pomimo wskazania przez organ nieprawidłowości w tym zakresie (naruszenie art. 39 pkt 2 ww. ustawy). Powyższe było analizowane przy ocenie przesłanki dotychczasowej działalności przedsiębiorcy z art. 93 ust. 3 ww. ustawy. Z uwagi na brak współpracy przed siębiorcy przy przywróceniu stanu zgodnego z prawem, powyższe powinno zostać ocenione negatywnie dla strony. Tym samym nie można w tym przypadku mówić o całkowitym zaprzestaniu naruszenia prawa przez stronę. Natomiast uzupełnienie brakujących informacji, w przypadku stwierdzenia zaistnienia deliktu nie zawsze jest traktowane jako zaprzestanie naruszania prawa. W myśl aktualnego orzecznictwa zaprzestanie naruszenia prawa nie może odnosić się do zaprzestania popełniania deliktu . „Delikt się bowiem popełniło raz, nie można go popełnić więcej razy, nie można też stanu naruszenia cofnąć. Pojęcia zaprzestania naruszania prawa nie należy utożsamiać z obowiązkiem przywrócenia przez stronę stanu zgodnego z prawem lub usunięciem skutków naruszenia prawa.” (patrz: Wyr ok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2020 r., IV SA/Wa 2529/19). Tym samym zarzuty strony zawarte w odwołaniu są oczywiście bezzasadne. Wnioski strony nie mogą zostać uwzględnione z uwagi na utrzymanie decyzji organu I insta ncji w mocy. Strona nie spełniła warunków do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia kary jak również nie dowiodła, że zachowała wszelką staranność, jakiej wymaga art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Poglądy strony na temat zasadności obowiązków, które zostały na stronę nałożone jako na profesjonalny podmiot wykonujący określoną działalność gospodarczą nie mają wpływu na stwierdzenie naruszeń przepisów i w konsekwencji na nałożenie kary. Przedsiębiorcy nie posiadają uprawnienia do określania przydatności nałożonych na nich obowiązków, nie mają uprawnienia do przyjmowania własn ych kryteri ów celowości ich realizacji. Teza wyroku NSA z 9 października 2019 r. sygn. akt II GSK 710/19 brzmi: "Nie oznacza ona, że o przydatności uwidaczniania ceny rozstrzygać może każdorazowo przedsiębiorca, przyjmując swoje własne kryteria celowości informowania o cenach odpowiednich produk tów.” Teza ta została utrzymana i przywołana w treści uzasadnienia wyroku NSA z 28 września 2021 r. (sygn. akt II GSK 805/21): „Nie ma żadnego prawnego uzasadnienia, aby przedsiębiorcy, uwzględniając specyfikę prowadzonej przez siebie działalności usług owej, kierując się niejasnymi i nieprecyzyjnymi kryteriami, uwidaczniali ceny z naruszeniem kryteriów ustawowych” Pomimo tego, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ustawa o zużytym sprzęcie, tezy orzeczeń NSA wskazują wyraźnie, że w przypadku realizacji o bowiązku informacyjnego, określonego przepisami prawa, dowolność stosowania przepisów przez stronę jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkre ślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez Organ drugiej instancji oceny, że decyzja Organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez Organ drugiej instancji. Preze s Urzędu przychylił się tym samym do 18 ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uznał, ż e Podlaski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Białymstoku zasadnie nałożył decyzją z dnia 17 listopada 2023 r. nr DS.47.2023 (sygn. akt DS.8361.123.2023.EM) na „ SUPER HOBBY MARKET BUDOWLANY” SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ karę pieniężną w wysokości 7 000 zł z tytułu niedopełnienia obowiązków dystrybutora wynikających z art. 39 pkt 2 i 3 ustawy o zużytym sprzęcie polega jących na niezamieszczeniu na prowadzonej przez przedsiębiorcę stronie internetowej - https://www.obi.pl za pośrednictwem której prowadzona jest sprzedaż na odległość, informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz na udostępnieniu na rynku trzech partii wyrobów przeznaczonych dla gospodarstw domowych bez dołączonych informacji o potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z obecności w sprzęcie niebezpieczn ych: substancji, mieszanin oraz części składowych, określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie . Tym samym decyzja Podlaski ego Wojewódzki ego Inspektor a Inspekcji Handlowej w Białymstoku z dnia 17 listopada 2023 r. nr DS.47.2023 (sygn. akt DS.8361.123.2023.EM) powinna pozostać w obrocie prawnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurenc ji i Konsumentów An na Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/