DIH-III-88/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 15 lipca 2024 r., DIH.3.707.60.2024 .AWS DECYZJA DIH - 3. 88 .202 4 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 202 4 r. poz. 572 ), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 202 4 r. poz. 312 ), art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie od decyzji ( PO.77.C.54.2024.MM) Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 21 marc a 202 4 r. (sygn atura: DC.8361.2 78 .2023), na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 1 8 000 zł (słownie: osiemnaście tysięcy złotych), wynikającą z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ww. ustawy - Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje zas karżoną decyzję w mocy. UZASADNIENIE W dniach 4 - 11 stycznia 2024 r. inspektorzy reprezentujący Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie (zwanego dalej: „ Mazowiec kim WIIH” lub „organem pierwszej instancji” ), działając na podstawie upoważnienia z dnia 4 stycznia 2024 r. (nr D C 1/2024) , przeprowadzili czynności kontrolne w sklepie [xxxxxxxxxxxxxxx] należącym do przedsiębiorcy [xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx] (zwanego dalej: „st r oną” , „stroną postępowania” lub „przedsiębiorcą” ). Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 202 4 r. poz. 236 ) (zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców”), skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z dni a 4 grudnia 2023 r. (sygnatura: DC.8361.278.2023 ), ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli, obejmującego m. in. kontrolę przestrzegania przepisów dotyczących uwidaczniania cen, a mianowicie realizację postanowień zawartych w ustawie z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168) (zwanej dalej: „ustawą o informowaniu o cenach” ) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776) 2 (zwanego dalej: „ rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen” ). Jak wynika za akt sprawy p rzedmiotowe pismo strona odebrała w dniu 7 grudnia 2023 r. W toku kontroli przeprowadzone j w dniu 4 stycznia 202 4 r. w sklepie [xxxxxxxxxxxxx] , sprawdzono prawidłowość informowania o cenach dla wybranych losowo 2 50 partii produktów znajdujących się w ofercie handlowej sklepu , stwierdzając nieprawidłowości łącznie przy 29 z nich , tj.: stwierdzono brak cen oraz cen jednostkowych przy 25 partiach towarów oraz brak cen przy 4 partiach towaró w . Powyższe nieprawidłowości stanowią naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz wymagań określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia w s prawie uwidaczniania cen. U stalenia udokumentowano w aktach sprawy, w tym w szczególności w P rotokole kontroli (nr akt kontroli: DC.8361.2 78 .2023) oraz Załącznikach 1 - 3 do tego Protokołu . Szczegółowy wykaz towarów zakwestionowanych zawarto w Załączniku nr 3 do Protokołu kontroli. W dniu podpisania Protokołu kontroli (tj. 11 stycznia 2024 r.) stwierdzono, że nieprawidłowości dotyczące braku cen, cen jednostkowych zostały usunięte. W związku z nieobecnością przedsiębiorcy lub osoby upoważnionej do reprezento wania przedsiębiorcy, pismem z dnia 16 stycznia 2024 r. Mazowiecki WIIH przekazał stronie egzemplarz Protokołu kontroli drogą pocztową . Do ww. Protokołu przedsiębiorca nie wniósł żadnych uwag. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, ujawnionymi w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 4 stycznia 2024 r. u ww. przedsiębiorcy , zawiadomieniem (PO.77.C.54.2024.MM) z dnia 22 lutego 2024 r., Mazowiecki WIIH poinformował ww. przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia n a tego przedsiębiorcę, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, kary pieniężnej z tytułu kolejnego (co najmniej trzykrotnego) naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. W piśmie tym poinformowano stronę, iż zgodnie z art. 10 § 1 Kpa przysługuje jej prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, w tym wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zapoznania się z aktami sprawy , jak również składania wniosków dowodowych – w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma. Jednocześnie, w tym samym piśmie, organ pierwszej instancji zobligował stronę do przekazania informacji o wielkości obrotów i przychodu uzyskanych przez stronę w roku poprzedzającym rok nałożenia kary oraz przedłożenia informacji o uzyskanych przez przedsiębiorcę korzyściach majątkowych lub stratach w związku z naruszeniem obowiązków, o których mowa w przedmiotowej sprawie, wyznaczając stronie 7 - dniowy termin na realizację powyższego zobowiązania. Ww. zawiadomienie doręczono stronie w dniu 27 lutego 2024 r. S trona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i nie wypowiedziała się co do zebranych dowodów i materiałów. Nie wskazała także czy w związku z naruszeniem ustawowych obowiązków dotyczących cen i ich uwidaczniania osiągnęła jakie kolwiek korzyści bądź straty. Pismem z dnia 1 1 marca 2024 r. (data wpływu do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w dniu 13 marca 2024 r.) przedsiębiorca p rzekazał natomia st dane o łącznych przychodach spółki za rok 2022. 3 Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją ( PO. 77 .C. 54 .202 4 . MM ) z dnia 21 marca 202 4 r. (sygn atura: DC.8361.2 78 .2023), Mazowiecki WIIH nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1 8 000 zł (słownie: osiemnaście tysięcy złotych), na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu naruszenia obowiązku uwidaczniania cen towarów w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Ww. d ecyzja została doręczona stronie w dniu 26 marca 2024 r. Pismem z dnia 8 kwietnia 202 4 r. , nadanym placówce operatora pocztowego Poczty Polskiej w dniu 9 kwietnia 2024 r., str ona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów , ( zwanego dalej również „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”) , o dwołanie od ww. decyzji , zarzucając jej naruszenie: 1) art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach poprzez: − uznanie, że doszło do wyższego niż znikomy stopień naruszenia obowiązków z ww . ustawy, podczas gdy naruszenie dotyczyło wyłącznie 25 partii towarów, − niewłaściwą ocenę dotychczasowej działalności przedsiębiorcy, poprzez: • całkowite pominięcie wyników innych kontroli przeprowadzanych w sklepach prowadzonych przez [xxx] , których wyniki były pozytywne – w których nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości; • brak wskazania dlaczego przy ustalaniu wysokości kary pominięto wyniki innych kontroli, których wyniki były całkowicie pozytywne; • przy ustalaniu kary brano pod uwagę wyłącznie kontrole, w których stwierdzano nieprawidłowości; • pominięcie okoliczności, iż wszystkie naruszenia zostały usunięte oraz podjęto działania mające na celu poprawę poziomu przestrzegania przepisów ust awy; − niedostateczne uwzględnienie przesłanki wymiary kary wskazanej w art. 6 ust. 3 pkt 4 w/w ustawy, tj. braku nałożenia sankcji na stronę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych; − niewłaściwą oc enę dotychczasowej działalności przedsiębiorcy poprzez pominięcie okoliczności, iż wszystkie uprzednie kary nałożone na stronę w ciągu 12 miesięcy wstecz dotyczyły innych sklepów, jak również poprzez pominięcie okoliczności, iż strona prowadzi sieć kilku t ysięcy sklepów, a zatem brak uwidocznienia cen przy jednej kategorii produktów (artykuły szkolne) nie może być uznany za wyższy niż znikomy stopień naruszenia obowiązków, gdyż należy brać pod uwagę skalę działalności przedsiębiorcy, w tym liczbę sklepów or az ilość asortymentu; 2) art. 8 dyrektywy 98/6/WE PE i Rady z dnia 16 lutego 1998 r . w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom - poprzez niewłaściwe zastosowanie przesłanki proporcjonalności przy wymierzaniu kary, tj. naruszenie dotyczyło wyłącznie 15 partii towarów należących do tej samej kategorii produktów – artykuły szkolne, przy 265 partiach produktów, co stanowiło ok. 5,5% sprawdzonych towarów, wobec czego nałożona kara jest nieproporcjonalna – za wysoka; 3) art. 6, art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej dalej : „Kpa” ) poprzez : 4 − całkowite pominięcie wyników innych kontroli, przeprowadzonych w sklepach prowadzonych przez [xxx] , których wyniki były pozytywne - gdzie nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości; − brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy – brak wskazania dlaczego przy ustalaniu wysokości kary pominięto wyniki innych kontroli, których wyniki były całkowicie p ozytywne, gdzie nie stwierdzono nieprawidłowości; − przy ustalaniu wymiaru kary brano pod uwagę wyłącznie kontrole, w których stwierdzono nieprawidłowości, co prowadzi do utraty zaufania przez przedsiębiorcę organu reprezentującego władzę publiczną, a także podważa zasadę proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; 4) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 Kpa - poprzez niewszechstronne rozważenie zebranego materiału dowodowego, z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, zasady zaufania obywateli do o rganu, zasady przestrzegania interesu społecznego, tj.: − pominięcie okoliczności, iż strona niezwłocznie usunęła wszelkie nieprawidłowości oraz podjęła czynności mające na celu eliminację nieprawidłowości na przyszłość; − pomini ę cie wyników innych kontroli, d okonywanych przez organ w ostatnich tygodniach, w których nie wykazano żadnych naruszeń; − niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także niezebranie w sposób wyczerpujący materiału d owodowego m. in. poprzez oparcie się wyłącznie na niewielkiej części asortymentu; − niewzięcie pod uwagę okoliczności, że strona prowadzi sieć sklepów; 5) art. 189a § 2 pkt 1 w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 K pa - poprzez brak zastosowania wskazanych przepisów tj. b rak odstąpienia od nałożenia decyzji, podczas gdy spełniona była przesłanka jego zastosowania – tzn. waga naruszenia była znikoma. Zdaniem strony, powyższe naruszenia doprowadziły do błędnych ustaleń stanu faktycznego, tj. uznania, że doszło do wyższego ni ż znikomy stopień naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy, podczas gdy naruszenia dotyczyły wyłącznie 25 produktów i niezasadnego nałożenia na stronę kary pieniężnej. Strona stwierdziła również, że wysokość kary jest rażąco wygórowana, g łównie przez wzgląd na znikomy stopień naruszenia obowiązków ustawowych. W złożonym do Prezesa UOKiK odwołaniu strona postępowania zaskarżyła w całości decyzję ( PO.77.C.54.2024.MM) z dnia 21 marca 2024 r. (sygn. DC.8361.206.2023) , wydaną przez Mazowieckiego WIIH , wnosząc tym samym o uchylenie ww. decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy w ten sposób, że organ odstępuje od nałożenia na stronę kary pieniężnej. Pismem z 19 kwietnia 2024 r., Prezes UOKiK poinformował w/w przedsiębiorcę, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 K pa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i 5 materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona ww. pismo odebrała w dniu 26 kwietnia 2024 r., jed nak nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia . Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził . Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonu je oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. W toku postępowania odwoławczego Prezes UOKiK przeprowadził analizę ustaleń kontroli, w oparciu o k tóre wydano decyzję oraz treść skarżonej decyzji, jak również uwzględnił zarzuty strony postępowania zawarte w odwołaniu. Jak wskazuje art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, przedsiębiorca w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług ma obow iązek uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Zgodnie z definicją określoną w art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy za cenę uznaje się wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę. Z kolei cena jednostkowa towaru lub usługi – to cena ustalona za jednostkę określonego towaru lub określonej usługi, których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach (art. 3 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Ponadto, sposób uwidaczniania cen towarów lub usług regulują przepisy rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , będącego rozporządzeniem wykonawczym do ww. ustawy. Zatem, w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen – cenę , cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, k tórego dotyczy. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy dotyczące nakładania kar, niezrealizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach powoduje – zgodnie art. 6 ust. 1 ww. ustawy – nałożenie kary pieniężnej w wysokoś ci do 20 000 zł. Natomiast, stosownie do dyspozycji określonej w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc o d dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Przepisy w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazują wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązków określonych w ww. przepisach . Dowiedzenie, że podmiot 6 nie wykonał pow yższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Ustalając wysokość kary pieniężnej, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesi onej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu p rzedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parla mentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.). W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w należącej do ww. przedsiębiorcy placówce handlowej , stwierdzono : brak cen jak i cen jednostkowych w odniesieniu do 25 partii produktów oraz brak cen przy 4 pa rtiach produktów (na 2 50 produktów poddanych kontroli ). Ja k wynika z akt sprawy, okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie przepisów po raz pierwszy, organ ujawnił co najmniej trzy przypadki naruszenia wymagań ustawy o informowaniu o cenach (braku cen, cen jednostkowych) w toku przeprow adzanych kontroli u ww. przedsiębiorcy , tj.: 1) sprawa o sygnaturze: PO.35.C.15.2023 – decyzją z dnia 27 marca 2023 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 15 000 zł; 2) sprawa o sygnaturze: PO.355.C.253.2023 - decyzją z dnia 6 grudnia 2023 r. nałożono karę pieni ężną w wysokości 10 000 zł; 3) sprawa o sygnaturze: PO.359.C.257.2023 - decyzją z dnia 7 grudnia 2023 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 4 000 zł; 4) sprawa o sygnaturze: PO.399.C.286.2023 - decyzją z dnia 15 grudnia 2023 r. nałożono karę pieniężną w wysokoś ci 20 000 zł . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Mazowiecki WIIH w drodze decyzji administracyjnej , wydanej na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, nałożył karę pieniężną w wysokości 1 8 000 zł (słownie: osiemnaście tysięcy złotych) na w w. przedsiębiorcę, tj. na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia. Równocześnie, Prezes UOKiK dokonując analizy akt sprawy oraz treści skarżonej decyzji zwrócił uwagę na wskazanie przez Mazowieckiego WII H, że kontrolowany przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o cenach co najmniej 7 trzykrotnie , w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Organ pierwszej instanc ji ujawnił cztery przypadki naruszenia wymagań ustawy o informowaniu o cenach w toku przeprowadzonych kontroli, które zakończyły się wydaniem przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej następujących decyzji wymierzających karę pieniężną: 1) decyzj i z dnia 27 marca 2023 r. (sygnatura: PO.35.C.15.2023); 2) decyzj i z dnia 6 grudnia 2023 r. (sygnatura: PO.355.C.253.2023); 3) decyzj i z dnia 7 grudnia 2023 r. (sygnatura: PO.359.C.257.2023); 4) decyzj i z dnia 15 grudnia 2023 r. (sygnatura: PO.399.C.286.2023). Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK potwierdza prawidłowość ustaleń dokonanych w powyższym zakresie przez Mazowieckiego WIIH, a więc okoliczność, że w okresie 12 miesięcy poprzedzających narusz enie będące przedmiotem zaskarżonej decyzji strona co najmniej trzykrotnie naruszyła art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Tym samym, w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, zgodnie z którym - jeż eli przedsiębiorca nie wykonał wspomnianych obowiązków, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy - wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze dec yzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Analizując akta przedmiotowej sprawy Prezes UOKiK zauważył, że pełnomocnik strony błędnie podał w odwołaniu liczbę zakwestionowanych oraz sprawdzanych partii towarów, jak również odsetek nieprawidłowości, wskazując np. że: „ (…) naruszenie dotyczyło wyłącznie 15 partii towarów należących do tej samej kategorii produktów – artykuły szkolne, przy kontrolowanych 265 partiach produktów, co stanowiło około 5,5% sprawdzonych towarów (…) ”. Także wskazanie przez pełnomocnika , że „ceny nie były widoczne (…) wyłącznie przy 25 artykułach (…)” ; „ naruszenie dotyczyło wyłącznie 25 partii towarów” nie jest zgod n e ze stanem faktycznym ustalonym w toku przeprowadzonej przez organ kontroli . Na marginesie dodać należy, że całkowicie nieprawdziwe jest stwierdzenie strony, o tym że brak uwidocznionych cen dotyczył jednej kategorii produktów, tj. artykułów szkolnych. W przedmiotowej sprawie s twierdzone nieprawidłowości dotyczyły asortymentu takiego jak np. produkty spożywcze czy chemii gospodarczej oraz art ykuły do higieny niemowląt. Należy w tym miejscu wyartykułować, że w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 4 stycznia 2024 r. w sklepie nr 3923 , zakwestionowano łącznie 29 partii towarów spośród 250 skontrolowanych z uwagi na brak cen oraz cen jednostkowych, co oznacza, że stwierdzone naruszenia dotyczą 11,6% kontrolow anyc h towarów . Niezależnie od powyższego, u stalenia organu pierwszej instancji w zakresie stanu faktycznego nie budzą wątpliwości Prezesa UOKiK albowiem wskazują one jednoznacznie, iż strona nie dopełniła obowiązków w zakresie uwidaczniania cen, naruszając t ym samym art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Konsekwencją powyższego naruszenia, które niewątpliwie powstało z winy strony, jest nałożenie na ww. przedsiębiorcę administracyjnej kary pieniężnej, przy ustalaniu której organ jest zobowiązany do uwzględnienia przesłan ek określ onych w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach . 8 Prezes UOKiK, mając na względzie zarzuty strony w zakresie naruszenia art. 6 ust. 3 ww. ustawy, jak również działając w oparciu o przepis art. 6 ust. 3 ww. ustawy, przeanalizował ponownie wszystkie przewidziane w nim kryteria wymiaru kary, co zostało przedstawione poniżej. Wbrew temu co usiłuje przeforsować strona, organ drugiej instancji nie dopatrzył się jednak znamion naruszenia powyższego prze pisu. Art ykuł 6 ust . 3 pkt 1 ww. ustawy jako przesłankę wymiaru kary wymienia stopień naruszenia obowiązków, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków. Analizując przesłankę - stopnia naruszenia obowiązków należy w pierwszej kolejności odwołać się do art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, zgodnie z którym, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Prezes UOKiK nie ma wątpliwości co do tego , że strona nie wywiązała się w sposób należyty z obowiązków jakie nakłada na nią ustawa o informowaniu o cenach, po nieważ w pierwszym dniu kontroli (tj. w dniu 4 stycznia 2024 r. ), w sklepie należącym do strony , ewidentnie wykazano, iż nie uwidoczn ion e zostały ce n y i cen y jednostko we w odniesieniu do 29 partii towarów łącznie (na 250 partii skontrolowanych). W odniesi eniu do przedmiotowej przesłanki, strona podniosła szereg zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego, czego skutkiem miało być ustalenie stopnia naruszenia obowiązków wyższego niż znikomy. Według strony, organ pierwszej instancji pominął, iż wszystkie uprzednie kary nałożone na stronę w ciągu 12 miesięcy wstecz dotyczyły innych sklepów, aniżeli sklep kontrolowany oraz fakt, że strona prowadzi sieć kilku tysięcy sklepów, a zatem przedmiotowe naruszenie nie może być uznane za wyższe niż znikome , gdyż należy brać pod uwagę skalę działalności przedsiębiorcy, w tym liczbę sklepów oraz ilość asortymentu. Odnosząc się do powyższej argumentacji stwierdzić należy , że przy ustalaniu przesłanki stopnia naruszenia, decydująca nie jest liczba skontrolowanych produktów (a co za tym idzie liczba produktów dotkniętych uchybieniem) czy ich rodzaj. Nie sposób również uznać, że kontrola powinna objąć całość sprzedawanych produktów, co byłoby niewykonalne. Dlatego też kontrola obejmuje tylko część spr zedawanych produktów, przyjmując, że jest ona reprezentatywna dla całości produktów znajdujących się w sprzedaży. Z tego też względu przy ustalaniu przesłanki stopnia naruszenia bierze się pod uwagę stosunek towarów dotkniętych naruszeniem w zakresie infor mowania o cenach do ogółu towarów skontrolowanych, bez względu na to, jak wielka partia produktów jest objęta kontrolą. Strona, w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, podniosła również okoliczność braku uwzględnienia przez organ tych kontroli, których wyniki były pozytywne i oparcie się wyłącznie na tych kontrolach, gdzie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. W tej kwestii należy przyznać, iż istotnie Mazowiecki WIIH przy analizie przesłanek wymiaru kary, pominął te k ontrole, gdzie nie stwierdzono żadnych naruszeń. Jednak powyższa okoliczność była podniesiona przez s tronę w odwołaniu i została wzięta pod uwagę przez organ drugiej instancji (co zostało omówione szerzej w dalszej części niniejszej decyzji , przy ocenie do tychczasowej działalności przedsiębiorcy ). Z kolei, a rt ykuł 6 ust. 3 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach jako przesłankę wymiaru kary wymienia dotychczasową działalność przedsiębiorcy , w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze 9 naruszenia obowiązków zakresie uwidaczniania cen oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z narusz eniem tych obowiązków. Strona w odwołaniu zarzuca niewłaściwą ocenę tej przesłanki poprzez całkowite pominięcie wyników innych (pozytywnych) kontroli oraz niewskazanie dlaczego je pominięto ; oparcie się wyłącznie na kontrolach negatywnych oraz pominięcie okoliczności, że wszystkie naruszenia zostały usunięt e oraz podjęto działania mające na celu poprawę poziomu przestrzegania przepisów ustawy. Odnosząc się do ww. zarzutów należy w yjaśnić , że pojęcie „dotychczasowej działalności” obejmuje okres działalności przedsiębiorcy poprzedzający przeprowadzenie kontroli. Z tego też względu, zasadnym jest wzięcie pod uwagę zarówno wyników kontroli negatywnych i wyników kontroli pozytywnych, przeprowadzon ych wobec przedsiębiorcy. W tej kwestii należy przyznać rację stronie, aczkolwiek spośród kontroli wymienionych w odwołaniu nie mogą zostać wzięte pod uwagę te kontrole, które zostały przeprowadzone po dniu 11 stycznia 2024 r., a więc po dniu kontroli, któ rej ustalenia były podstawą do wydania zaskarżonej decyzji. N ależy mieć na względzie , iż pojęcie „dotychczasowej działalności” jest pojęciem na tyle obszernym, iż jego znaczenia nie można ograniczać tylko do kontroli pozytywnych. Z tego też względu, obok kontroli pozytywnych organ bierze pod uwagę również i kontrole negatywne, które mają znaczenie w przypadku ustalenia liczby na ruszeń zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Organ rozpoznając przesłankę dotychczasowej działalności wziął pod uwagę, że przedsiębiorca w okresie 12 miesięcy od dnia pierwszej kontroli, włącz ając bieżącą kontrolę, po raz piąty naruszył p rzepisy o uwidacznianiu cen. Istotnym jest tu również fakt, że kontrole we wszystkich ww. przypadkach poprzedzone były zawiadomieniem o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Strona miała więc możliwość odpowiedniego przygotowania się do kontroli. Tymczasem fa kt, iż w okresie 12 miesięcy poprzedzających przedmiotowe naruszenie stwierdzono cztery naruszenia w zakresie informowania o cenach , jednoznacznie potwierdza , że strona nie przywiązuje należytej wagi do wykonywania obowiązków nałożonych na nią przedmiotową ustawą. Prezes UOKiK wskazuje przy tym, że obowiązek informowania o cenach produktów i usług istnieje od 2001 r ., natomiast s trona postępowanie prowadzi działalność gospodarczą od 1 grudnia 2004 r. (w edług danych wskazanych w KRS) , tak więc powinna wykaza ć się znajomością przepisów dotyczących wykonywanej działalności i należycie respektować obowiązujące przepisy prawa . Strona postępowania formułując zarzut naruszenia art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, oraz niewłaściwej oceny przesłanki - dotychczasowej działalności przedsiębiorcy stwierdza również, że organ nie uwzględnił faktu, że strona prowadzi sieć kilku t ysięcy sklepów, co miałoby stanowić czynnik łagodzący w sprawie. Odpowiadając na powyższe, w tym miejscu Prezes UOKiK pragnie wyjaśnić, że to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek uwidaczniania cen/ cen jednostkowych i to przedsiębiorca powinien realizować go we wszystkich prowadzonych przez siebie miejscach sprzedaży, niezależnie od liczby placówek czy ilości, rodzaju sprzedawanego asortymentu. Ww. przedsiębiorca jako profesjonalny, a zarazem doświadczony i poważny uczestnik obrotu gospodarczego tym bardzie j powinien znać obowiązujące przepisy i należycie je respektować. Powinien tak zorganizować prowadzoną przez siebie działalność, aby sprostać tym wymaganiom. Tak więc, p rzywołan a przez stronę okolicznoś ć nie usprawiedliwia strony. 10 Prezes UOKiK stwierdza dalej, iż nie zgadza się z argumentem stron y jakoby organ pominął fakt, że wszystkie stwierdzone naruszenia zostały usunięte oraz podjęto działania mające na celu poprawę poziomu przestrzegania przepisów ustawy. Odnosząc się do ww. argumentu należy zauważy ć, iż s trona powołuje się na czynności, które są podejmowane po ujawnieniu nieprawidłowości przez organ kontroli, po zakończeniu bądź w toku kontroli. Usunięcie stwierdzonych naruszeń nie jest tożsame z przesłanką dotychczasowego działania, stąd też nie bę dzie miało ono znaczenia przy wymiarze kary za stwierdzone naruszenie, ale dopiero przy wymiarze kary za ewentualne naruszenia późniejsze. Organ zwraca przy tym uwagę, że nieprawidłowości w zakresie informowania o cenach nie zostały usunięte po otrzymaniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, lecz dopiero w czasie jej trwania, co potwierdza protokół kontroli. Art ykuł 6 ust. 3 pkt 3 ustawy o informowaniu o cenach jako przesłankę wymiaru kary wymienia wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, który został ustalony przez organ pierwszej instancji w toku postępowania administracyjnego. P rzedmiotowa przesłanka została u stalona w oparciu o informacje o dochodach , które przekaza ła strona przez w piśmie z dnia 11 marca 2024 r . Natomiast, artykuł 6 ust. 3 pkt 4 ustawy o informowaniu o cenach jako przesłankę wymiaru kary wymienia sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to s amo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudn ia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochr ony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm .). Należy dodać prz y tym, że strona zarzucając skarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego wskazała również na okoliczność niedostatecznego uwzględnienia przesłanki wymiaru kary wskazanej w art. 6 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy tj. braku nałożenia sankcji na stronę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych. Odnosząc się do powyższego argumentu należy wskazać, że organy obu instancji jednomyślnie stwierdziły, iż w przedmiotowej sprawie powyższa przesłanka nie ma zastosow ania, albowiem kontrola przeprowadzona przez Inspekcję Handlową nie jest kontrolą przeprowadzoną w sprawach transgranicznych. Stąd też, zdaniem Prezesa UOKiK, niezrozumiałym jest, na czym miałoby polegać niedostateczne uwzględnienie przedmiotowej przesłanki, tym bardziej, że strona nie sprecyzowała tego w uzasadnieniu skargi. Organ drugiej instancji, po przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy, podziela stanowisko Mazowieckiego WIIH, który prawidłowo uznał, iż stopień naruszenia przepi sów ustawy o informowaniu o cenach jest wyższy niż znikomy . Kwestia ta została również omówiona przy ocenie przesłanki znikomości naruszenia – art. 189f Kpa. Niemniej jednak przypomnieć trzeba, iż uwidocznienie zarówno cen, jak i cen jednostkowych jest bar dzo istotne z punktu widzenia interesów przeciętnego konsumenta. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach, cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę . C ena jednostkowa jest z kolei podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z 11 takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przez naczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, wzornictwa, poziomu technicznego itp. B rak cen jednostkowych uniemożliwia konsumentowi dokonywanie porównań cen towarów podobnych lub tożsamych w ramach tej samej placówki bądź różnych placówek handlowych, zaś brak uwidoczni onych cen pozbawia konsumentów należytej a zarazem podstawowej informacji o oferowanych produktach. Nieuwidocznienie tych informacji, nawet przy niewielkiej ilości towarów, stanowi znaczny stopień naruszenia . Stanowi sko takie znajduje uzasadnienie chociażby w wyroku W ojewódzkiego S ądu A dministracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 1400/19 , w którym Sąd wskazuje, że: „Nie można natomiast, w ocenie Sądu, podzielić zarzutu skargi o znikomym stopniu naruszenia obowiązku informowania o cenach w przedmiotowej sprawie. Jeżeli bowiem przyjrzeć się produktom, w stosunku do których ceny nie były uwidocznione, ewidentnie widać, że dotyczą one szeroko rozumianej chemii gospodarczej. Tym samym klienci poszukujący towarów w tym właśnie dziale sklepu, istotnie pozbawieni zostali podstawowej informacji, która winna im zostać zapewniona przez Skarżącą, a więc ceny produktu. Bez tej podstawowej informacji trudno mówić o realizacji jednej z dyrektyw ujętych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach a więc umożliwieniu klientom porównania cen konkurencyjnych towarów.” ). Prezes UOKiK stwierdza następnie , że z arzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 w związku z art. 80 K pa - poprzez niewszechstronne rozważeni e zebranego materiału dowodowego , z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, zasady zaufania obywateli do organu, zasady przestrzegania interesu społecznego - nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ materiał dowodowy przez organ pierwszej instancji został z ebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a fakty mające znaczenie dla załatwienia sprawy i zastosowania określonej normy prawa zostały w sposób prawidłowo ustalone. Z akt tych jednoznacznie wynika, że w toku postępowania stwierdzono naruszenie określony ch przepisów prawa, oraz że ustalono podmiot odpowiedzialny za popełnienie tego czynu. Prezes UOKiK stwierdza, iż organ pierwszej instancji działał na podstawie prawa i w jego granicach, podejmując wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Mazowiecki WIIH merytorycznie i poprawnie uzasadnił zaskarżoną decyzję, podpierając ją logicznymi wnioskami. Równocześnie, z arzut naruszenia art. 80 K pa nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zawarta w tym przepisie istota swobodnej oceny dowodów sprowadza się do zapewnienia o rganowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowo dowego. Zasada ta nie oznacza, że o rgan jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów. Swoją ocenę o rgan obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Rozumowanie, w wyniku którego o rgan ustala i stnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt GSK198/ 18). W ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji swoje ustal enia, ocenę, wnioski oparł na solidnym i wyczerpującym materiale dowodowym zebranym w toku kontroli, wykazując tym samym, że doszło do naruszenia prawa. P onadto, P rezes Urzędu nie podziela zarzutu strony odnośnie rzekomego naruszenia zasady prawdy obiektyw nej, określonej w art. 7 K pa , zasady zaufania obywateli do o rganu ( określonej w art. 8 § 1 K pa ) , zasady przestrzegania interesu społecznego. S tawiając zarzut naruszenia 12 art. 7 w związku z art. 77 w związku z art. 80 K pa strona po raz kolejny podnosi, że w zaskarżonej decyzji pominięto okolicznoś ć niezwłocznego usunięcia wszelkich nieprawidłowości; pominięto wyniki innych kontroli, które nie wykazywały uchybień . Strona wskazuje też na niewyczerpujące zebran ie materiał u dowodow ego poprzez opieranie się na niewielkiej części asortymentu oraz na nieuwzględnienie okoliczności , że strona prowadzi sieć sklepów. W ocenie Prezesa Urzędu, przedsiębiorca formułując ww. zarzuty, zdaje się nie zauważa ć , że to on , zresztą nie po raz pierwszy, narusza interes społeczny poprzez naruszanie praw konsumenta do rzetelnej informacji o cenach i cenach jednostkowych. Z arzut naruszenia art. 6, art. 8 oraz art. 11 Kpa poprzez pominięcie wyników kontroli, które nie wykazały nieprawidłowości z ostał omówiony przy szczegółowym odniesieniu się do naruszenia art. 6 ust. 3 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach dlatego też , t wierdzenie strony, że w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów Kpa, nie znajduje uzasadnienia. Prezes UOKiK, po przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy stwierdza równocześnie , że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania instytucja odstąpienia od wymierzenia kary. Z godnie z art. 189f § 1 K pa organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyj nej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny up rawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona admini stracyjna kara pieniężna. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że waga naruszenia z pewnością nie może być uznana za znikomą , ponieważ brak cen jest naruszeniem interesów konsumentów w zakresie ich prawa do uzyskania rzetelnej i wyczerpującej informacj i. Tego typu naruszenie stanowi zagrożenie dla interesów majątkowych konsumentów, a tym samym wyklucza możliwość uznania stopnia tego naruszenia za znikomy. Naruszono bowiem w sposób istotny prawa konsumenta do dostępu przysługujących mu informacji, a tym samym realna ochrona konsumenta została w tej materii zachwiana. W związku z powyższym, uznać należy, iż przesłanka pierwsza nie została spełniona. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. W niniejszej sprawie podjęła działania naprawcze, poprzez uzupełnienie brakujących informacji o cenach, cenach jednostkowych, co pozwala przyjąć, że przesłanka zaprzestania naruszania prawa została spełniona . Znamienny jest przy tym fakt, że kontrola ta została przeprowadzona po uprzednim zawiadomieniu strony o zamiarze wszczęcia kontroli, a tym samym strona miała czas i możliwość odpowiedniego przygotowania się do zapowiedzianej kontroli np. poprzez zweryfikowanie sposobu uwidaczniania cen oraz cen jednostkowych w swojej placówce. Podkreślić należy również, że przedsiębiorca zaprzestał naruszania prawa dopiero w wyniku przeprowadzonej kontroli. Można przypuszczać, że gdyby kontrola organu się nie odbyła, strona w dalszym ciągu mogłaby naruszać przepisy z zakresu uwidaczniania cen i cen jednostkowych . W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprz estania na pouczeniu, o której mowa 13 w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie zo stała prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi naruszenie o charakterze deliktu administracyjnego, które zagrożone jest karą pieniężną określoną w art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia tej kary uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w takim zakresie mogły być prowadzone wyłącznie przez Mazowieckiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Mazowieckiego WIIH nałożyć kary pieniężnej na stronę za to samo naruszenie, w związku z czym należy przyjąć, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Odnosząc się natomiast do art. 189f § 2 K pa, który wskazuje na możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadkach innych niż wymienione w art. 189f § 1, Prezes UOKiK zwraca uwagę, że powtarzające się naruszenia przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu ocenach nie pozwalają na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Celem tym jest przestrzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Należy zauważyć ponadto, że fakt kilkukrotnego wystąpienia nieprawidłowości - w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach - oznacza, że funkcja prewencyjna kary nie została spełniona. W oce nie Prezesa UOKiK brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f Kpa. Co więcej, z uwagi na stwierdzone naruszenie obowiązku uwidaczniania cen w warunkach recydywy, skorzystanie z instytucji odstąpienia od nałożenia kary miałob y charakter demoralizujący oraz nie zrealizowałoby wymogów określonych w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r . w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom. Zgodnie z tym prz episem kary muszą być skuteczne, proporcjonalne a zarazem odstraszające ( zniechęcające przedsiębiorców do ewentualnych kolejnych naruszeń w przyszłości ) . Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału, uzna ł odwołanie za bezzasadne. Nietrafiony jest przy tym zarzut strony, iż organ pierwszej instancji przy wymiarze kary niewłaściwie zastosował przesłankę proporcjonalności zawartą w art. 8 dyrektywie 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1 998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom . Należy bowiem zauważyć, iż powołany przepis nie ogranicza się tylko do wspomnianej przesłanki proporcjonalności, ale wymienia również przesłankę skuteczności i odstraszania, przy czym wszystkie te przesłanki są stosowane łącznie. Ponadto, nie sposób mówi ć o niewłaściwym zastosowaniu przesłanki proporcjonalności, skoro strona uzasadnia swoje stanowisko niewłaściw ymi dan ymi odnosząc ymi się do liczby towarów względem których stwierdzono naruszenie. Trudno podzielić także argumentację strony, która sugeruje jakoby wymierzona jej kara była rażąco wygórowana. W ocenie Prezesa UOKiK sankcja pieniężna - wymierzona przez Mazowieckiego WIIH - na poziomie 45 % zagrożenia ustawowego, jest w ocenie Prezesa UOKiK jak najbardziej proporcjonalna do stwierdzonych nieprawid łowości jakiego dopuściła się 14 strona i jest daleka od górnej granicy wymiaru kary z uwzględnieniem ponownego , już po raz piaty wystąpienie nieprawidłowości w zakresie uwidaczniania cen. Strona zdaje się nie zauważać, że w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności wskazane w art. 6 ust. 2, czego oczywistą konsekwencją jest przesunięcie górnej granicy wymiaru kary. Tak więc, n ałożona na stronę kara pieniężna w kwocie 18 000 zł (słownie: osiemnaście tysięcy złotych) jest karą adekwatną do stwierdzonych ni eprawidłowości. Prezes UOKiK stwierdza zatem , że kara wymierzona w ww. wysokości jest właściwa do osiągnięcia celu , a ponadto spełni ona funkcję prewencyjną, skłaniając stronę do przestrzegania przepisów dotyczących cen i ich uwidaczniania w przyszłości. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 K pa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyz ja (PO.77.C.54.2024.MM) Mazowieckiego WIIH z dnia 21 marca 2024 r. (sygnatura akt: DC.8361.278.2023) była prawidłowa . Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez o rgan pierwszej instancji oraz uznał, iż Mazowie cki WIIH zasadnie nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 18 000 zł (słownie: osiemnaście tysięcy złotych) w związku z kolejnym niewykonaniem obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w okresie 12 miesięcy od d nia, w którym stwierdzono naruszenie obowiązków po raz pierwszy. Tym samym decyzj a (PO.77.C.54.2024.MM) Mazowieckiego WIIH z dnia 21 marca 2024 r. (sygnatura akt: DC.8361.278.2023) powinna pozostać w obro cie prawnym. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsu mentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkow y, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł ; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 15 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo - administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnyc h nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. ). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1) [xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx] 2) Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Warszawie 3) a/a