DIH-III-47/2023

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 30 czerwca 2023 r. DIH - 3.707.39.202 3.AWS DECYZJA DIH - III/47/2023 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 , z późn. zm. ), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1706) oraz art. 91 pkt 25 oraz pkt 26 lit. c), art. 92 pkt 5 i 6 oraz art. 93 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1622), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przed miocie odwołania od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2023 r. (nr akt kontroli: D/KA.NR.8361.19.2023), na mocy której Panu Wiesławowi Krzeszkiewiczowi prowadzącemu działalność gospodarczą po d nazwą: Przedsiębiorstwo Handlowe „ARTECH” Wiesław Krzeszkiewicz w Kaliszu (zwanemu dalej: „stroną” , „stroną postępowania” lub „przedsiębiorcą” ), wymierzono karę pieniężną w wysokości 6 000 zł (słownie: sześć tysięcy złotych) z tytułu niedopełnienia obo wiązków informacyjnych wynikających z art. 37 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1 - 3 oraz art. 39 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1622) - Prezes Urzędu Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach od 30 stycznia do 3 lutego 2023 r. inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (zwanego dalej: „Wielkopolskim WIIH” bądź „organem pierwszej instancji ” ), działając na podstawie upoważnienia (nr D/KA.NR.8361.19.2023) z dnia 30 stycznia 2023 r. przeprowadzili kontrolę w sklepie w [ xxxxxxx] n ależącym ww. przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r., poz. 162) (zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców” ) nie zawiadomiono 2 przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli, ponieważ kontrola została przeprowadzona na podstawie stosowanych bezpośrednio przepisów prawa Unii Europejskiej. Czynno ści kontrolne zostały przeprowadzone w obecności przedsiębiorcy i miały ma celu zweryfikowanie , czy i w jakim stopniu przedsiębiorca realizuje obowiązki wynikające z przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronic znym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1622 ), (zwanej dalej: „ ustawą o zużytym sprzęcie elektrycznym ” bądź „ ustawą o zużytym sprzęcie ”). W toku kontroli ustalono, że przedsiębiorca będąc dystrybutorem udostępniał na rynku sprzęt elektryczny i elektroniczny (w tym prowadził sprzedaż detaliczną m. in. sprzętu budowlanego). W wyniku podjętych działań kontrolnych inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego WIIH ustalili również, że strona, wbrew ciążącemu na nich obowiązkowi wynikającemu z art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, nie umieściła w widocznym miejscu, w punkcie sprzedaży informacji (o których mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy) , o tym że: ▪ dystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany; ▪ dystrybutor, dostarcza jąc nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje c o sprzęt dostarczony; ▪ dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmniej 400 m 2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. Inspektorzy w toku kontroli stwierdzi li ponadto, że kontrolowany podmiot nie wywiesił również informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, co narusza art. 39 pkt 2 ww. us tawy. Szczegółowe ustalenia z kontroli udokumentowano w aktach sprawy, w tym w szczególności w Protokole kontroli (nr akt kontroli: D/KA.NR.8361.19.2023) oraz dokumentacji fotograficznej zebranej w miejscu kontroli. Kontrolowany przedsiębiorca, w odręcznie sporządzonym piśmie z 30 stycznia 2023 r., oświadczył, iż na dzień kontroli nie posiada ł - w punkcie sprzedaży w [ xxxxxxx] - informacji wymaganych z art. 37 ust. 1 - 3 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Jednocześnie, zobowiązał się, w trybie niez włocznym, umieścić w widocznym miejscu informacje wynikające z ww. ustawy. 3 W dniu 2 lutego 2023 r. przedsiębiorca drogą elektroniczną przesłał na adres skrzynki e - mail Wielkopolskiego WIIH kserokopię informacji o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektroni cznym , którą wywieszon o w sklepie . W oparciu o zebrany materiał dowodowy, na podstawie art. 61 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 202 3 r. poz. 775 z późn. zm. ), (zwanej dalej: „ Kpa ”), Wielkopolski W IIH zawiadomieniem z dnia 17 marca 2023 r., poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej określonej w: ➢ art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie - za nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ustawy o zużytym sprzęcie, co narusza art. 37 ust. 4 ww. ustawy; ➢ art. 91 pkt 26 lit. c) ww. ustawy - za brak informacji, umieszczonej w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży, o punk tach zbierania zużytego sprzętu, co narusza art. 39 pkt 2 ww. ustawy. W piśmie tym organ pierwszej instancji równocześnie poinformował przedsiębiorcę o przysługującym mu, na mocy art. 10 § 1 Kpa, prawie do czynnego udziału w prowadzonym post ę powaniu oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz wglądu do akt sprawy. Strona postępowania nie skorzystała jednak z przysługującego jej uprawnienia. Pismem z dnia 28 marca 2023 r. Wielkopolski WIIH skierował do przedsiębiorcy wystąpienie poko ntrolne, w którym wniósł o usunięcie stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości, którą strona sporządziła i następnie załączyła do korespondencji z dnia 2 lutego 2023 r. oraz szczegółowo wyjaśnił rodzaj nieprawidłowości. W dniu 6 kwietnia 2023 r. d o Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu, wpłynęło pismo strony (datowane na 31 marca 2023 r.) wraz podanymi (skorygowanymi) danymi adresowymi punktów odbioru zużytego sprzętu, do którego przedsiębiorca załączył wywieszkę informacyjną um ieszczoną w sklepie. W dniu 17 kwietnia 2023 r. Wielkopolski WIIH, działając na podstawie art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c), art. 92 pkt 5 i 6 oraz art. 93 ust. 2 i 5 ustawy o zużytym sprzęcie wydał decyzję (sygnatura: D/KA.NR.8361.19.2023), na mocy której ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pieniężną w wysokości 6 000 zł (słownie: sześć tysięcy złotych) za: ▪ nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ustawy o zużytym sprzęcie, co narusza a rt. 37 ust. 4 ww. ustawy; ▪ nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, co narusza art. 39 pkt 2 ww. ustawy. Niniejsza decyzja została doręczona stronie w dniu 19 kwietnia 2023 r. W dniu 4 maja 2 023 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” bądź „organem drugiej instancji” ) otrzymał odwołanie od ww. decyzji. 4 W odwołaniu przedsiębiorca zaskarżył decyzję Wielkopolskiego WIIH w całości oraz zarzucił jej naruszenie zasady proporcjonalności, błędną ocenę okoliczności sprawy oraz inne aspekty, które winny zostać uwzględnione w ocenie sprawy, w szczególności: a) błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie okoliczności wskazanych w art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym s przęcie, których nie stwierdzono: • w sytuacji, gdy w ocenie odwołującego się, wymaganie informacje nie były widoczne podczas kontroli, albowiem zostały zdjęte ze stałych miejsc na czas sprzątania lub stały się niewidoczne w związku z przestawieniem pojemnik a na ten czas w inne miejsce lokalu przez Panią sprzątaczkę; • w sytuacji, gdy w ocenie odwołującego się, przedsiębiorca o kontroli i jej przedmiocie nie został uprzednio poinformowany, co uniemożliwiło sprawdzenie przed dniem kontroli, czy wymagane ustawą i nformacje nie zostały tymczasowo usunięte na skutek nie dających się wcześniej przewidzieć okoliczności; b) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że przedsiębiorca nie wykonywał nałożonych na niego obowiązków od czasu wejścia w życie ustawy tj. od 2016 r., w sytuacji, gdy w ocenie skarżącego przedsiębiorca realizował obowiązek informacyjny, co mają potwierdzać dokumenty urzędowe i prywatne sprzed dnia kontroli; c) brak informacji o zamiarze przeprowadzenia kontroli z odpowiednim wyprzedze niem, co uniemożliwiło , w ocenie odwołującego , skorygowanie sytuacji i zachowanie należytej staranności w spełnieniu obowiązków wynikających z ustawy; d) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 189f § 1 Kpa poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary a lbowiem waga naruszenia prawa i okoliczności budzą wątpliwości, ponieważ nie wszystkie okoliczności zostały w prawidłowy sposób ustalone, gdyż brak stosownych informacji był jedynie incydentem spowodowanym przez osobę sprzątającą lokal należący do przedsię biorcy, która to po zakończeniu czynności nie przywróciła informacji na miejsca ich pierwotnego zamieszczenia i w związku z tym nie można mówić o dużej wadze naruszonych przepisów prawa; e) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie (w związku z art. 93 ust. 2 i 5) poprzez uznanie, że przedsiębiorca nie wykonał wynikających z tych przepisów obowiązków, w sytuacji gdy, w ocenie odwołującego się, jedynie krótkotrwały brak stosownych informacji (brak jed nej, a druga była umieszczona w miejscu nie do końca zapewniającym jej widoczność) był spowodowany działaniem osoby sprzątającej, co ma potwierdzać brak we wnioskach poprzednich kontroli informacji o nieprzestrzeganiu przepisów ustawy; f) niewspółmierność na łożonej kary oraz możliwość odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 Kpa wobec jednorazowego, nieumyślnego naruszenia obowiązków wynikających z ustawy, braku wcześniejszych naruszeń oraz obecnej 5 sytuacji ekonomicznej przedsiębiorców w Pol sce, spowodowanej kryzysem gospodarczym oraz niższą sprzedażą w branży. W złożonym odwołaniu strona skarżąca wniosła równocześnie o przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie załączonych do odwołania dokumentów, tj. zdjęć informacji umieszczonych w widocznym miejscu, kserokopii dokumentów potwierdzających wcześniejsze kontrole inspektorów WIIH na okoliczność braku winy przedsiębiorcy w zaniechaniu realizacji obowiązków ustawy, nieproporcjonalności kary. Ponadto, przedstawiając swoje zarzuty podmiot odwołujący wniósł o: ➢ przeprowadzenie postępowania dowodowego zgodnie z wnioskiem dowodowym zawartym w odwołaniu decyzji; ➢ uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie w tym zakresie postępowania względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoz nania; ➢ na wypadek przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy – zmianę zaskarżonej decyzji przez odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 Kpa; ➢ w przypadku uznania, że nie zachodzą okoliczności przewidzia ne w art. 189f § 1 Kpa – o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez nałożenie kary najłagodniejszej przewidzianej w przepisach z jednoczesnym rozłożeniem jej na 10 równych rat płatnych w okresach miesięcznych. Pismem z dnia 10 maja 2023 r. Prezes UOKiK poinfo rmował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w związku z odwołaniem od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 17 kwietnia 2023 r. (nr akt kontroli: D/KA.NR.8361.19.2023) oraz o przysługującym mu pr awie do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i dniu 16 czerwca 2023 r. radca prawny reprezentujący kontrolowany podmiot stawił si ę w si edzibie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na przeglądanie akt sprawy . Dodatkowych materiałów oraz dowodów do sprawy nie wniesiono. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania je st uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji, organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest 6 organem wyższego stopnia i w związku z powyższym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Do zadań Inspekcji Handlowej, zgodnie z art. 87 ustawy o zużytym sprzęcie , należy kontrola przestrzegania przez dystrybutorów przepisów zawartych w art. 37 i 39 ww. ustawy. Przepis wskazuje przy tym, że kontrola ta jest przeprowadzona na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Artykuł 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie wskazuje, że dystrybutor jest zobowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji dla konsumenta dotyczących postępowania ze zużytym sprzętem zgodnie z zakres em , o którym mowa m. in. w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy. Zgodnie z art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten kto wbrew przepisom art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w przypadku, o którym mowa powyżej, stosownie do art. 92 pkt 6 ww. ustawy, wynosi od 5 000 zł do 300 000 zł. Ponadto, należy mieć na uwadze przepisy zawarte w art. 39 ww. ustawy, zgodni e z którymi dystrybutor jest obowiązany do: 1) udostępniania na rynku wyłącznie sprzętu: a) wprowadzonego do obrotu przez wprowadzającego sprzęt wpisanego do rejestru lub pochodzącego od producenta, który wyznaczył autoryzowanego przedstawiciela wpisanego do rej estru; b) oznakowanego zgodnie z art. 14 ust. 1; 2) umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość – do przekaz ania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu; 3) udostępniania na rynku sprzętu wraz z dołączoną do niego informacją, o której mowa w art. 13 ust. 1, w przypadku sprzętu p rzeznaczonego dla gospodarstw domowych. Zgodnie z art. 91 pkt 26 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto nie wykonuje obowiązków o których mowa w art. 39 niniejszej ustawy. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w t ym przypadku, stosownie do art. 92 pkt 5 ustawy o zużytym sprzęcie, wynosi od 5 000 zł do 500 000 zł. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową dz iałalność podmiotu (art. 93 ust. 3 ww. ustawy). W myśl art. 93 ust. 5 ww. ustawy w przypadku stwierdzenia – w czasie jednego postępowania – kilku naruszeń wyczerpujących znamiona naruszeń określonych w art. 91 ww. ustawy orzeka się jedną karę za wszystki e naruszenia, której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia. 7 Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem wniesionym przez przedsiębiorcę od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2023 r., na mocy której ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pieniężną w wysokości 6 000 zł (słownie: sześć tysięcy złotych) z tytułu niedopełnienia obowią zków informacyjnych wynikających z art. 37 ust. 4 ( w związku z art. 37 ust. 1 - 3 ) oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Po dokładnym przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego, Prezes UOKiK uznał, że ustalenia kontroli przeprowadzonej przez Wielkopolski WIIH dały podstawę do stwierdzenia, że ww. przedsiębiorca, nie wykonał ciążących na nim obowiązków wskazanych w ustawie o zużytym sprzęcie. Powyższe dało podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o art. 93 ust. 2 i 5 w związku z art. 9 1 pkt 25 i pkt 26 lit. c) ustawy o zużytym sprzęcie. Jednocześnie Prezes UOKiK stwierdza, że postępowanie administracyjne Wielkopolski WIIH przeprowadził w sposób rzetelny i prawidłowy, w tym organ ten zapewnił stronom wszystkie uprawnienia wynikające z p rzepisów prawa administracyjnego, zastosował i wyjaśnił przepisy prawa materialnego oraz administracyjnego mające zastosowanie w niniejszej sprawie, przeanalizował i uwzględnił wszystkie możliwe przesłanki (kryteria) wymiaru kary. Tym samym, działania org anu pierwszej instancji były zgodne z prawem, a decyzja została wydana w sposób prawidłowy. Odnosząc się do odwołania strony, Prezes UOKiK stwierdza, że nie zasługuj e on o na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że istotne dla sprawy są ustalenia poczynione w toku kontroli oraz fakt, że w pierwszym dniu kontroli informacje wymagane art. 37 ust. 4 (w związku z art. 37 ust. 1 - 3) oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, ni e były dostępne dla konsumentów w kontrolowanej placówce, tj. w sklepie w [xxxxxxx] n ależącym do kontrolowanego przedsiębiorcy , w którym strona udostępniała sprzęt, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Prezes UOKiK wskazuj e równocześnie, że obowiązkiem przedsiębiorcy (dystrybutora), który udostępnia na rynku sprzęt elektryczny i elektroniczny, jako profesjonalnego uczestnika obrotu, jest znajomość przepisów dotyczących jego działalności oraz ich respektowanie. Przepisy te s twierdzają jednoznacznie, iż to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za niezrealizowanie obowiązków, jakie nakłada na niego ustawa o zużytym sprzęcie. Tak więc, podmiot gospodarczy zobowiązany do stosowania prawa i w tym zakresie powinien zorganizować dz iałalność placówki którą prowadzi w taki sposób, by nie doszło w niej do naruszeń obowiązujących przepisów. Zaznaczyć należy również, że w sytuacji gdy przedsiębiorca decyduje się na prowadzenie działalności gospodarczej, to rozsądnym jest oczekiwanie od n iego, iż będzie się stosował do obowiązujących przepisów prawa w zakresie zużytego sprzętu i za każdym razem będzie nadzorował, by wymagane informacje zostały uwidocznione w placówce. Przepisy te są prawem powszechnie obowiązującym i dotyczą każdego przeds iębiorcy, bez wyjątku, który jest dystrybutorem wprowadzającym sprzęt 8 w rozumieniu ustawy o zużytym sprzęcie. Organ drugiej instancji stoi na stanowisku, że czynność umieszczania (wywieszania) wymaganych informacji dla klientów jest okolicznością całkowicie zależną od przedsiębiorcy . Powinnością organu kontrolującego jest natomiast zweryfikowanie, czy wymagane obowiązki informacyjne są wykonywane przez dystrybutorów w sposób należyty. Prezes UOKiK wskazuje dalej, że cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej, a taką jest kara pieniężna nakładana na podstawie przepisów o zużytym sprzęcie, jest jej automatyczne stosowanie wobec podmiotu ponoszącego przypisaną mu obiektywną odpowiedzialność za naruszenie ciążących na nim obowiązków. Nie ma znacze nia przy tym, czy naruszenie nastąpiło z winy umyślnej bądź nieumyślnej przedsiębiorcy (bądź było wynikiem np. zwykłego niedopatrzenia). Samo udowodnienie braku właściwej informacji wymaganej przepisami prawa jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej. Zatem, stwierdzenie w wyniku kontroli, że określony podmiot nie zrealizował ciążących na nim ustawowych obowiązków, co w niniejszym przypadku miało miejsce, powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną. Po nadto, odnotować należy, że ustawa nie przewiduje możliwości badania przez organ Inspekcji Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowości. Zatem, samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że określony podmiot nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej. W niniejszej sprawie podmiot skarżący wprawdzie uzupełnił brakujące informacje, ale nastąpiło to dopiero w następstwie przeprowadzonej kontroli. Zdaniem Prezesa UOKiK podejmowanie działań naprawczych czy zaprzestanie naruszenia przepisów nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w chwili kontroli. Zważyć należy przy tym, że strona jest doświadczonym podmiote m gospodarczym, bowiem swoją działalność prowadzi od dłuższego okresu czasu, tj. od 2003 r. Zatem, winna ona wykazywać się dobrą znajomością przepisów prawa w zakresie prowadzonej działalności i je należycie respektować. Odnosząc się do zarzutu, jakim je st przeprowadzenie kontroli bez wcześniejszego zawiadomienia strony Prezes UOKiK stwierdza, iż jest on bezzasadny. Należy zauważyć, że uprawnienie organu, jakim jest możliwość przeprowadzenia kontroli bez zawiadomienia, będące wyjątkiem od ogólnej zasady z awiadamiania o zamiarze wszczęcia kontroli, wynika bezpośrednio z ustawy – Prawo przedsiębiorców. W tym przypadku stanowi o tym art. 48 ust. 11 pkt 1 ww. ustawy i wskazuje, że: „Zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się w przypadku, gdy : kontrola ma zostać przeprowadzona na podstawie ratyfikowanej umowy międzynarodowej albo bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej.” W przedmiotowej sprawie działania kontrolne u przedsiębiorcy zainicjowano w oparciu o konkretny przepis p rawa Unii Europejskiej, a mianowicie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniające dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/ 2008 i (UE) nr 305/2011 (Dz. Urz. UE L 169 9 z 25.06.2019 r., str. 1). Powyższy przepis, jako podstawa prawna, został wskazany stronie w Protokole kontroli (nr D/KA.NR.8361.19.2023) – karta nr 2, jak również w Upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli z dnia 30 stycznia 2023 r. (nr D/KA.NR.8361.19.2023), przekazanym jej w pierwszym dniu rozpoczęcia kontroli. Prezes UOKiK badając powyższe zagadnienie nie stwierdził, by Wielkopolski WIIH przeprowadził kontrolę z naruszeniem przepisów prawa. Działania podejmowan e przez organ pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie stanowiły zatem legalne czynności kontrolne. Organ drugiej instancji analizując sprawę , przeanalizował również załączoną do odwołania dokumentację na okoliczność przeprowadzenia postępowania dowodo wego, o który zawnioskowała strona, tj. załączoną dokumentację fotograficzną wykonaną w sklepie przedsiębiorcy wraz z umieszczonymi wywieszkami informacyjnymi oraz kserokopię dokumentu z dnia 14 lutego 2014 r. wystawionego przez Wielkopolski WIIH świadcz ącego o podjętej w tym dniu kontroli organu. W rezultacie poczynionych ustaleń organ doszedł do wniosku, iż wniosek strony o przeprowadzenie postępowania dowodowego należy uznać za bezprzedmiotowy. Na podstawie dołączonych do odwołania zdjęć trudno jest je dnoznacznie stwierdzić z jakiego okresu one pochodzą (nie zostały bowiem opatrzone żadną datą); nie jest także wiadomym czy zostały one wykonane przed czy po kontroli organu. Podobnie, dokument potwierdzający jedynie wcześniejszą kontrolę organu ( de facto dotycząca innej podstawy prawnej – ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), nie stoi w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez Wielkopolski WIIH, tym samym nie dowodzi jakichkolwiek nieprawidłowości z jego strony. Organ w treści decyzji (na stron ie 4) wyraźnie wskazuje, że przedsiębiorca nie był dotychczas karany z tytułu naruszenia przepisów ustawy (w domyśle ustawy o zużytym sprzęcie). Zaakcentować należy, iż skarżący podmiot w swoim oświadczeniu z dnia 30 stycznia 2023 r., które włączono jako m ateriał dowodowy do akt sprawy potwierdził, że na dzień kontroli nie posiadał w punkcie sprzedaży informacji wymaganych zgodnie z art. 37 ust. 4 oraz w art. 39 pkt 2 ustawy , a więc sam przyznał się do zarzucanych mu naruszeń. Zgodnie z art. 78 § 1 Kodeks u postępowania administracyjnego żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że organ administracji publicznej może nie uwzglę dnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Jak wynika z treści cytowanych przepisów (§ 2) organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu przedstawionego przez skarżącego, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w trakcie postępowania. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, iż przeprow adzenie dowodów dotyczących okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami byłoby sprzeczne z istotą regulacji zawartej w art. 78 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten wyraźnie uprawnia organ administracji publicznej do nieuwzględnienia w niosku dowodowego, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Dowody zgromadzone 10 w sprawie – w postaci ustaleń kontroli udokumentowanych w protokole kontroli oraz oświadczenie strony z dnia 30 stycznia 2023 r., - nie pozosta wiają wątpliwości, iż strona nie dopełniła obowiązków wynikających z art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Uwzględniając powyższe Prezes UOKiK stwierdza, że wniosek strony zawarty w odwołaniu o przeprowadzenie postępowania dowodowego należy jest bezprzedmiotowy. Niewątpliwie sprostowania wymaga również fakt, iż odwołujący mylnie interpretuje zapis zawarty w treści decyzji z dnia 17 kwietnia 2023 r. (na stronie 4) odnoszący się do okresu trwania naruszenia. W ww. decyzji organ wprost wskazuje (tu cytat): „Odnosząc się do okresu trwania naruszenia stwierdzić należy, że ustawa, a co za tym idzie obowiązki dystrybutora z niej wynikające obowiązują od 1 stycznia 2016 r., a zatem strona miała dostateczny czas na zapoznanie się i zastosowanie obowiązujących przepisów ustawy.” Organ drugiej instancji stw ierdził, że Wielkopolski WIIH nie formułował wobec strony zarzutu ani też nie stwierdzał bądź nie sugerował, że nie wykonywała ona nałożonych na nią obowiązków od czasu wejścia w życie ustawy o zużytym sprzęcie, a więc od 2016 r. Z argumentem powyższym w sposób oczywisty nie można się zgodzić, albowiem jest on w ocenie Prezesa UOKiK zniekształconą interpretacją przedsiębiorcy. Prezes UOKiK oceniając zebrany materiał dowodowy stwierdził również, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy przeanalizow ał i uwzględnił wszystkie przesłanki określone w art. 93 ust. 3 ww. ustawy, którymi się kierował przy wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej, tj.: stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia jak również dotychczasową działalność podmiotu (zob. strona 4 decyzji). Organ wziął pod uwagę fakt, że strona nie była wcześniej karana za naruszenie przepisów ustawy o zużytym sprzęcie, jak również okoliczność, że w stosunkowo krótkim czasie przystąpiła do usunięcia stwierdzonych uchybień, o których mowa w przedmiotowej sprawie, a następnie na żądanie organu je skorygowała. Jednakże podkreślić należy, że w rzeczonej sprawie strona przede wszystkim nie wywiązała się z istotnych obowiązków informacyjnych, określonych zarówno w art. 3 7 ust. 4 (w związku z art. 37 ust. 1 - 3) jak i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, co zostało jej niezbicie udowodnione. Prezes UOKiK, podobnie jak Wielkopolski WIIH uważa, że naruszenie dwóch przepisów przez stronę jest niewątpliwie istotnym naruszeni em z punktu widzenia interesów konsumentów. Trudno też zgodzić się ze stroną odwołującą w kwestii rzekomo błędnych ustaleń faktycznych czy naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 37 ust. 4 i 39 pkt 2 ww. ustawy), które insynuuje strona, skoro mater iał dowodowy jasno wskazuje na rodzaj i charakter naruszeń jakich się dopuściła strona, w konsekwencji czego została słusznie u karana administracyjną karą pieniężną. Prezes UOKiK nie podziela przekonania strony jakoby dopuściła się naruszenia prawa w sto pniu nieznacznym. Uznała bowiem, że „nie można mówić o dużej wadze naruszonych przepisów prawa” . O nieznacznej, znikomej wadze naruszenia w przypadku przepisów ustawy o zużytym sprzęcie można byłoby mówić w przypadku , gdyby wymagane prawem informacje przed stawiono w sposób niepełny, niekompletny. Natomiast, z całą pewnością 11 należy stwierdzić, że nie dotyczy to sytuacji, w której brak było jakichkolwiek informacji wymaganych przepisami prawa. Z materiału dowodowego zebranego przez inspektorów Wielkopolskiego WIIH wynika jednoznacznie, że skarżący przedsiębiorca nie zamieścił żadnych informacji, o których mowa w art. 37 ust. 4 (w związku z art. 37 ust. 1 - 3) oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Konsumenci tym samym zostali pozbawieni zupełnie dostępu d o istotnych dla nich informacji. Dystrybutor całkowicie nie zrealizował nałożonego na niego obowiązku wynikającego z art. 37 ust. 4 oraz 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Po analizie materiału dowodowego zebranego w sprawie, Prezes UOKiK uznał, że w niniejszym przypadku brak jest także podstaw do odstąpienia od ukarania kary w trybie art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Obowiązujące przepisy ustawy o zużytym sprzęcie przewidują możliwość od odstąpienia od zastosowania sankcji w sytuacji kiedy p odmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na pow stanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W takich przypadkach organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza. Niemniej jednak, w niniejszym przypadku nie zaszły jakiekolwiek przesłanki, o których mowa we wskazanym przepisie, pozwalające Wielkopolskiemu WIIH na odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Przeprowadzo na przez Wielkopolski WIIH kontrola wykazała ponad wszelką wątpliwość, że doszło do naruszenia przepisów, o których mowa w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym. Powyższy stan rzeczy potwierdzają ustalenia kontroli zawart e w Protokole kontroli. Do ww. Protokołu, strona nie wniosła uwag/zastrzeżeń w przewidzianym ustawowo 7 - dniowym terminie (o czym został a prawidłowo poinformowana w Pouczeniu o prawach i obowiązkach kontrolowanego ). Dokument ten stanowi niezbity dowód w spr awie, świadczący o naruszeniu prawa jaki ego dopuścił się skarżący. Przedsiębiorca w żaden sposób nie udowodnił również, że nie miał wpływu na powstałe naruszenie. Podkreślenia wymaga fakt, że to na dystrybutorze spoczywa obowiązek należytego dopilnowania, aby wymagane prawem informacje dla klientów w zakresie nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu oraz punktach zbierania tegoż sprzętu, znajdowały się za każdym razem w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży. Mając powyższe na względzie, Prezes UOKiK doszedł do wniosku, iż kontrolowany przedsiębiorca nie uczynił wszystkiego, czego można było od nich rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło, a argumenty przedstawione przez niego nie dowodzą, że nie miał wpływu na powstałe naruszenie. W związku z tym, w ocenie Prezesa UOKiK, Wielkopolski WIIH zasadnie nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną za niewykonanie konkretnych obowiązków, o których mowa w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym. Organ drugiej instancji zaznac za również, że Wielkopolski WIIH właściwie zastosował zasadę określoną w art. 93 ust. 5 ww. ustawy, orzekając jedną karę za wszystkie stwierdzone 12 nieprawidłowości. Kara pieniężna ustalona przez Wielkopolskiego WIIH na poziomie 6 000 zł (słownie: sześć tysi ęcy złotych), zdaniem organu drugiej instancji została ustalona na poziomie stosunkowo niskim, biorąc pod uwagę, że przedsiębiorca nie wypełnił obowiązków wynikających z dwóch przepisów ustawy o zużytym sprzęcie, czyli art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ust awy o zużytym sprzęcie. W ocenie organu drugiej instancji wymierzona stronie kara jest proporcjonalna i adekwatna do zakresu oraz rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości, zważywszy że organ w przedmiotowej sprawie mógł wymierzyć skarżącemu podmiotowi karę n awet do wysokości 500 000 zł. Po ponownym przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy, organ drugiej instancji wskazuje również, że nie widzi również podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189 f § 1 pkt 1 Kpa. Ok oliczności oraz waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenia kary pieniężnej. Strona, jak wspomniano wcześniej, nie dopełniła istotnych obowiązków informacyjnych wskazanych w art. 37 ust. 4, a dodatkowo również określonych w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, co nie pozwala uznać, że waga naruszenia była znikoma (dwa rodzaje naruszenia prawa) - s twierdzono brak informacji istotnych z punktu widzenia interesów konsumenta. Tym samym, przes łanka pierwsza nie została spełniona. Za spełnioną można natomiast uznać przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszenia, ponieważ w toku kontroli podjęła działania mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jednakże ww. przesłanki powyższe musz ą być spełnione łącznie, by organ mógł odstąpić od wymierzenia kary. Natomiast w omawianym przypadku nie spełniono warunku kumulatywności tychże przesłanek. Nie została również spełniona przesłanka zawarta w pkt 2 art. 189 f § 1 Kpa, ponieważ nie była wyda na przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na strony za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strony nie zostały prawomocnie skazane za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa UOKiK zastosowanie art. 189 f § 2 Kpa nie spełni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w przepisach ustawy o zuży tym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Mając powyższe na względzie, w ocenie organu drugiej instancji brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, względnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odnosząc się por uszonej w odwołaniu kwestii ewentualnego rozłożenia administracyjnej kary pieniężnej na 10 równych rat, organ drugiej instancji wyjaśnia, iż w myśl art. 67a § 1 ustawy dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), któr y zgodnie z odesłaniem wskazanym w art. 94 ustawy o zużytym sprzęcie, znajdzie zastosowanie w niniejszym przypadku, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, m oże: 13 1) odroczyć termin płatności kary lub rozłożyć jej zapłatę na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolo ngacyjną. Jednakże niniejsze uprawnienie przysługuje stronie dopiero po tym jak niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W ocenie organu drugiej instancji wniosek o rozłożenie kary na raty na obecnym etapie postępowania jest przedwczesny, a ponadto nie dot yczy on okoliczności mających wpływ na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Prezes UOKiK stwierdził, że Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej miał podstawy do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 91 pkt 25 oraz pkt 26 l it. c) ustawy o zużytym sprzęcie. Organ pierwszej instancji wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, uwzględnił kryteria wymiaru kary zawarte w art. 93 ust. 3, dokonał również właściwej analizy przesłanek zawartych w art. 189 f Kpa oraz okoliczności wskazanych w art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Konkludując, na podstawie zebranego materiału dowodowego, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał, że podjęta przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej decyzja by ła prawidłowa. Tym samym, decyzja Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2023 r. (nr akt kontroli: D/KA.NR.8361.19.2023) powinna pozostać w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoław czy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Stosownie do art. 93 ust. 6 i 7 ustawy o zużytym sprzęcie, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy uiścić na rachunek bankowy Wojewódz kiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostat eczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powsta ńców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: ▪ do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 14 ▪ ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; ▪ ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; ▪ ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo - administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 poz. 2651 ze zm.). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konk urencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1. [xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxx] 2. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Poznaniu 3. a/a