DIH-III-172/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 16 grudnia 2025 r. DIH - 3.707.165.2025.J S DECYZJA DIH - 3.172.2025 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 202 5 r. poz. 1691 ) w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji KHU.D.80.2025.AB Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 27 paź dziernika 2025 r. (sygn.: KHU.8361.213.2025.ŁL.JJ ), na mocy której przedsiębiorcy Elżbiecie Buczkowskiej prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Handel Artykułami Przemysłowymi w Wejherowie , zwanemu dalej: „stroną” lub „przedsiębiorcą”, wymierzono ka rę pieniężną w wysokości 1 800 zł (słownie: tysiąc osiemset złotych) , z tytułu niewykonania obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ww. ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług - Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarż oną decyzję . UZASADNIENIE W dniach od 14 do 21 sierpnia 2025 r. inspektorzy reprezentujący Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej zwanego dalej: „Pomorskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, na podstawie upoważnienia KHU.057.213. 2025.NW z 13 sierpnia 2025 r., przeprowadzili czynności kontrolne w punkcie sprzedaży na targowisku miejskim, należącym do przedsiębiorcy. Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480), zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców”, w dniu 15 lipca 2025 r., skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli sygn.: KHU.8360.157.2025.NW ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli, obejmującego kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej: „ustawą o cenach”. Zawiadomienie zostało skutecznie doręczone 21 lipca 2025 r. W toku kontroli inspektorzy re prezentujący Pomorskiego WIIH ocenili prawidłowość uwidaczniania informacji o cenach, w odniesieniu do wymagań wskazanej powyżej ustawy o cenach oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 gru dnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), zwanego dalej: „rozporządzeniem”. W tym celu inspektorzy dokonali sprawdzenia prawidłowości uwidaczniania cen w odniesieniu do 160 rodzajów losowo wybranych artykułów. Z astrzeżenia wniesiono względem Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 142 towarów, z uwagi na brak uwidocznienia informacji o cen ie przy sprzedawanych produktach tj.: − 13 kompletów pościeli; − 9 sztuk plecaków szkolnych; − 10 par kapci męskich; − 7 par kapci damskich; − 6 sztuk toreb ręcznych; − 30 sztuk torebek damskich; − 22 sztuk pasków; − 24 par butów męskich; − 10 par butów damskich; − 7 par sandałów męskich; − 4 pary sandałów damskich. Powyższe stanowiło naruszenie postanowień zawartych w art. 4 ust. 1 ustawy o cenach, a także wymagań określonych w § 3 i § 4 rozporządzenia. Szczegółowe ustalenia oraz wykaz produktów zakwestionowanych udokumentowano w aktach sprawy, w tym w szczególnośc i w Protokole kontroli sygn.: KHU.8361.213.2025.ŁL.JJ oraz Załącznikach do tego Protokołu. Ww. Protokół został podpisany przez przedsiębiorcę w dniu 21 sierpnia 2025 r. Kontrolowany nie zgłosił uwag do Protokołu w przewidzianym ustawowo terminie. Na podsta wie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 202 5 r. poz. 1691 ), dalej jako: „Kpa”, Pomorski WIIH zawiadomieniem KHU.8361.2013.2025.ŁL.JJ z 9 września 2025 r., poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu z ur zędu postępowania administracyjnego, w sprawie wydania, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach, decyzji o nałożeniu na niego kary pieniężnej z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie poinformowano stronę o pr zysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności prawie do zapoznania się z aktami sprawy, sporządzenia z nich notatek i odpisów oraz składania wyjaśnień i wniosków dowodowych, a także wypowiedzenia się co do zebra nych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto zobowiązano stronę do przekazania informacji o wielkości jej obrotów i przychodu za ubiegły rok. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Pomorski WIIH w drodze decyzji KHU.D.80.2025.AB z 27 października 2025 r. (sygn.: KHU.8361.213.2025.ŁL.JJ), nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1 800 zł (słownie: tysiąc osiemset złotych), na mocy art. 6 ust. 1 ustawy o cenach. Decyzja ta została doręczona stronie 30 października br. 13 listopada br. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej: „Prezesem UOKiK” albo „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Pomorskiego WIIH odwołanie od ww. decyzji, w którym strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprze z znaczne obniżenie wysokości kary, ewentualnie zastosowanie łagodniejszego środka w postaci ostrzeżenia (art. 189f § 1 Kpa). W uzasadnieniu strona wskazała na: 1) usunięcie uchybień i pełna współpraca z organem. Wszystkie uchybienia wskazane przez kontrolu jących zostały niezwłocznie i całkowicie usunięte. Obecnie wszystkie towary są prawidłowo oznakowane, a ceny znajdują się na wszystkich artykułach. Strona stwierdziła, że działała w dobrej wierze i pozostawała w pełnej współpracy z organem; 2) przesłanki łag odzące z art. 189d Kpa. W opinii strony organ powinien uwzględnić m.in. charakter i wagę naruszenia, stopień zawinienia, działania podjęte w celu zaprzestania Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 naruszenia i usunięcie jego skutków oraz sytuację majątkową. Strona podkreśliła, że w jej sprawie : − naruszenia miały charakter incydentalny i zostały szybko naprawione, − nie wywołały negatywnych skutków dla konsumentów po usunięciu uchybień, − stopień winy był nieznaczny, a współpraca z organem pełna, − kara 1 800 zł stanowi blisko 10 % przychodów firmy za 2024 r, co zagraża płynności przedsiębiorca; 3) szczególnie trudną sytuację ekonomiczną. Strona nadmieniła, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, jest osobą samotną i nie posiada innych źródeł dochodu. Stałe koszty prowadzenia działalności są bardzo wysokie. W szczególności wysokość składek ZUS oraz innych danin publicznoprawnych stanowi obecnie znaczne obciążenia finansowe. Nałożenie kary w dotychczasowej wysokości dodatkowo pogarsza sytuację i jest niewspółmierne do wagi stwierdzonych nieprawidłowości, co pozostaje sprzeczne z zasadą proporcjonalności (art. 8 § 1 Kpa w zw. z art. 189d Kpa ); 4) możliwość odstąpienia od kary lub jej istotnego obniżenia. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa i usunęła jego skutki, organ może odstąpić od nałożenia kary i poprzestać na ostrzeżeniu. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona zawiad omienie o wszczęciu postępowania odebrała, lecz nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i nie wypowiadała się w sprawie. Na wezwanie do przedłożenia informacji o wysokości obrotów i przychodu za rok 2024, przekazała wyłącznie wysokość przychodów za 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnię ciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229) , dalej jako „ ustawa o Inspekcji Handlowej”, Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ww . ustawy, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o cenach przedsiębiorca ma obowiązek w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru lub us ługi, w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Jak wskazuje ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o cenach – cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest zobowiązany zapłacić przedsiębi orcy za towar lub usługę. Ponadto, sposób uwidaczniania cen towarów lub usług regulują przepisy rozporządzenia będącego rozporządzeniem wykonawczym do ww. ustawy. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia – cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się przy danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w m iejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności (§ 3 ust. 2): 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obw olucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o cenach, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w tym przypadku, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowan iu o cenach, wynosi do 20 000 zł. Przepis ten w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, cho ćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały wyeliminowane. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o k tórych mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wc ześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje na łożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Ra dy (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.). Przepisy ustawy o cenach nie regulują kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, w związku z czym stosownie do art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 i 2 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za t o samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub została ona prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skaza na za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem wniesionym przez przedsiębiorcę od d ecyzji KHU.D.80.2025.AB Pomorskiego Wojewódzkiego Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 Inspektora Inspekcji Handlowej 27 października 2025 r. (sygn.: KHU.8361.213.2025.ŁL.JJ ), na mocy której na przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 1 800 zł , na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o ce nach, z tytułu naruszenia art. 4 ust. 1 ww. ustawy. Odwołując się od decyzji strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez znaczne obniżenie wysokości kary, ewentualnie zastosowanie łagodniejszego środka w postaci ostrzeżenia (art. 189f § 1 Kpa). W uzasadnieniu strona wskazała na: usunięcie uchybień i pełna współpraca z organem, przesłanki łagodzące z art. 189d Kpa, szczególnie trudną sytuację ekonomiczną. Analiza akt sprawy przeprowadzona przez Prezesa UOKiK wykazała, że Pomorski WIIH wydając za skarżoną decyzję oparł się na kompletnym, rzetelnym i spójnym materiale dowodowym, a przede wszystkim ustaleniach kontroli udokumentowanych w protokole kontroli z 21 sierpnia br. (sygn. KHU.8361.213.2025.ŁL.JJ ) wraz z załącznikami. W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w punkcie sprzedaży należącym do przedsiębiorcy stwierdzono brak informacji o cenie w odniesieniu do 142 partii produktów na 160 partie podanych ocenie, a więc stronie bez wątpienia została udowodniona okoliczność naruszenia p rawa. Odnosząc się do argumentów strony, Prezes UOKiK stwierdza, że są one bezprzedmiotowe. Wskazać należy, że ustawa o cenach nie jest aktem nowym, bowiem obowiązuje od 2014 r, a więc już od ponad 11 lat. Jej przepisy są proste i jednoznaczne, a tym samym nie wymagają żądnej dodatkowej wykładni. Art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy definiuje pojęcie ceny, a art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy – ceny jednostkowej towaru lub usługi. Natomiast art. 4 ust. 1 ustawy nakazuje sprzedawcy aby w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Również rozporządzenie nie jest aktem nowym, co prawda aktualnie obowiązujące weszło w życie w 2023 r., ale pierwsze z 2015 r. zawiera analogiczne rozwiązania, jak obecnie obowiązujące. Strona, zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego prowadzi działalność gospodarczą od 1 marca 2023 r., zatem do chwili kontroli działała na rynku dwa lata. Przez t en okres powinna poznać i stosować obowiązujące przepisy. Od strony jako profesjonalisty prowadzącego działalność gospodarczą, konsumenci mają prawo wymagać znajomości i stosowania przepisów związanych z prowadzoną przez niego działalnością. Nie ulega też wątpliwości, że obowiązek uwidocznienia cen w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie powinien nastąpić przed momentem udostępnienia towarów konsumentom w celu ich zakupu . Ustawodawca nałożył na przedsiębiorców obowiązek i nformowania o cenach, aby konsument mógł w sposób rzetelny i świadomy zapoznać się z nimi przed dokonaniem wyboru. C elem ustawy o informowaniu o cenach jest ochrona konsumenta. To kontrolowany przedsiębiorca ma obowiązek działania w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Obowiązek umieszczania cen w sposób jednoznaczny, nie budzący wątpliwości i umożliwiający ich porównanie wynika z podstawowych przepisów i powinien być bezwz ględnie respektowany. Organ drugiej instancji, stwierdza również, że naruszenie przez przedsiębiorcę obowiązków w sposób bezpośredni godziło w interesy konsumentów, a tym samym ograniczało dostęp do ważnej dla nich informacji o cenie, zagwarantowanej obowi ązującymi przepisami. Przepisy te są prawem powszechnie obowiązującym i dotyczą każdego przedsiębiorcy dokonującego sprzedaży detalicznej towarów lub świadczącego usługi. Prezes UOKiK podkreśla, że przepisy dotyczące uwidaczniania cen , dotyczą wszystkich p rzedsiębiorców i nie ma znaczenia forma prowadzonej sprzedaży, czy też skala prowadzonej działalności, tj. czy jest to mały sklep w Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 którym towar podaje sprzedawca, czy też sklep wielkopowierzchniowy bądź zakład usługowy. W niniejszym przypadku stopień naru szenia obowiązków w zakresie uwidaczniania cen miał istotny charakter, ponieważ stwierdzono brak jakichkolwiek informacji o cenach dla 142 partii towarów na 160 towarów objętych kontrolą, co daje odsetek nieprawidłowości na poziomie 89 %. Dlatego też w org an pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że strona dopuściła się naruszenia wymagań prawnych w zakresie informowania konsumentów o cenach towarów w stopniu uzasadniającym wymierzenie kary pieniężnej. Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o k tórych mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł, chociażby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przys tąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowości zostały wyeliminowane. Tym samym, przedstawione przez stronę stanowisko, że stopień winy był nieznaczny i nie doszło do negatywnych skutków w sferze nar uszenia prawa konsumentów, należy uznać za błędne. Prezes UOKiK wskazuje, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach , zgodnie z którym , jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ww. ustawy, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego karę pieniężną określoną w tym przepisie w wysokości do 20 000 zł. Przepisy te w sposób niewymagających dodatkowych założeń i wykładni nakazują właściwemu organowi IH wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązków przewidzianych ww. przepisami, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały usunięte. Dowiedzenie zatem, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konie czność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obligatoryjny (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 sierpnia 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 805/19). Podkreślić należy, że odpowiedzialność określona w art. 6 us t. 1 ustawy o cenach ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą naruszenia prawa, w tym przypadku art. 4 ust. 1 tej ustawy w związku z § 3 i § 4 rozporządzenia. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wy rok NSA z 8 października 2010r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. W świetle powyższego, bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w trakcie kontroli i będące jej efektem, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Nadmienić należy, że ustawa o cenach nie przewiduje możliwości badania przez organ Inspekcji Handlowej istnienia winy (umyślnej czy nieumyślnej), bądź braku jej po stronie podmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowośc i. W ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o cenach, w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust . 1 tej ustaw y, zaś opisane w treści zaskarżonej decyzji, ustalenia kontroli i przesłanki, jakimi kierował się Pomorski WIIH przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, nie dają podstaw do zmiany decyzji na korzyść strony w tym do odstąpienia od zastosowanej sankcji. Pom orski WIIH przy wymierzaniu kary uwzględnił wszystkie przesłanki wynikające z art. 6 ust. 3 ustawy o cenach, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 tj. stopień naruszenia obowiązków; dotychczasową działalność przedsiębiorcy; wielkość przychodu oraz sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE. Jednocześnie Prezes UOKiK wyjaśnia, że w niniejszym przypadku art. 189d Kpa nie znajduje zastosowania ponieważ ustawa o cenach jasno określa przesłanki brane pod uwagę przy wymierzeniu kary. Prezes UOKiK wskazuje, że zgodnie z art. 189a § 1 Kpa, w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy działu IVA „Administracyjne kary pieniężne”. Jednakże, jak wynika z art. 189a § 2 pkt 1 kpa, w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, przepisów ww. działu w tym zakresie nie stosuje się. Ponieważ przesłanki wymierzenia kary z art. 6 ust. 1 ustawy o cenach określone zostały w ust. 3 tego artykułu, tym samym dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej określone w art.189d Kpa nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania. Prezes UOKiK dokonał ponownej analizy ustaleń w tym zakresie i na podstawie zgromadzonego materiału dowod owego stwierdził, że dokonana przez Pomorskiego WIIH ocena przesłanek dotyczących wymiaru kary , była prawidłowa i znajdowała uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Miarkując stopień naruszenia obowiązków, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę, że charakter i waga naruszenia obowiązków była wysoka. Cena bowiem jest jednym z podstawowych kryteriów obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z wartościami towarów u inn ych przedsiębiorców. Przy ocenie tej przesłanki, organ pierwszej instancji prawidłowo wziął pod uwagę również skalę naruszenia obowiązków, stwierdzając nieprawidłowości w stosunku do 89 % objętych kontrolą towarów. Brak podania ceny narusza prawo konsumenta do wyczerpującej informacji, a tym samym ogranicza jego możliwości świadomego, najkorzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru, co prowadzi do zagrożenia jego interesów. Oceniając dotychczasową działalność p rzedsiębiorcy, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę podjęte przez stronę działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, polegające na podjęciu działań naprawczych, w wyniku których usunęła ona stwierdzone n ieprawidłowości. Przy ocenie tej przesłanki, organ pierwszej instancji uwzględnił fakt, iż strona nie była wcześniej objęta jego kontrolą. Jednocześnie należy zauważyć, że strona była powiadomiono o zamiarze przeprowadzenia kontroli i pomimo tego nie usunę ła nieprawidłowości. Uwzględniając trzeci czynnik wpływający na wymiar kary, tj. oświadczenie strony o wysokości przychodu przedsiębiorcy, organ pierwszej instancji wziął pod uwagę tę informację. W opinii organu drugiej instancji kara w wymierzonej kwocie została zindywidualizowana zarówno pod względem przedmiotowym i podmiotowym, tak że jej wysokość nie stanowi zagrożenia dla bytu przedsiębiorcy, a jednocześnie jest na tyle dolegliwa i odstraszająca, aby zrealizować cele wymiaru kary. Odnosząc się do czwar tej przesłanki wymiaru kary tj. sankcji nałożonych na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem ( UE) 2017/2394, organ pierwszej instancji wskazał, że powyższe kryterium nie znajduje zastosowania. Wysokość kary pieniężnej ustalona na poziomie 1 800 zł przy maksymalnej wysokości 20 000 zł, jest w opinii organu drugiej instancji, kwotą optymalną i adekw atną do wagi naruszenia . Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 Wymiar kary uwzględnia przede wszystkim prawa i interesy konsumentów, którzy zostali pozbawieni informacji o cenach dla 89 % skontrolowanych towarów. Cena jest jednym z podstawowych kryteriów obiektywnej informacji o wartości towa ru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z wartościami innych towarów. Strona nie uwidaczniając cen przy towarach uniemożliwiła kupującym dokonanie optymalnego i właściwego dla niech wyboru towaru, naruszając ich inte resy ekonomiczne oraz prawo do rzetelnej informacji o cenie. W niniejszej sprawie przedsiębiorca pozbawił konsumentów istotnych informacji niezbędnych do podjęcia decyzji o zakupie, w przypadku 142 partii towarów, tym samym skala ujawnionych nieprawidłowoś ci uzasadniała wymierzenie adekwatnej kary. Wskazać należy, że kara pieniężna nałożona na podmiot musi spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna czyli właściwa do osiągnięcia zakładane go celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były wyłącznie towary opatrzone odpowiednimi informacji o ich cenach. Wszystkie te cele winny być łącznie uwzględnione, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W opinii Prezesa UOKiK, wymierzona stroni e kara pieniężna w wysokości 1 800 zł jest kwotą optymalną i wystarczającą do spełnienia jej celów. Kara w wysokości nałożonej niniejszą decyzją stanowi skuteczne narzędzie egzekwowania realizacji obowiązków nałożonych ustawą. Jednocześnie, dotkliwość nał ożonej kary pozostaje na takim poziomie, który w zestawieniu z wielkością przychodu przedsiębiorcy, nie spowoduje wyeliminowania kontrolowanego z rynku i pozwoli na dalsze prowadzenie działalności w sposób zgodny z przepisami ustawy i z poszanowaniem praw konsumentów oraz zasad konkurencji. Organ miał na uwadze, by kara była proporcjonalna do celu, jaki ma zostać osiągnięty poprzez jej nałożenie, jak również, by uciążliwość sankcji administracyjnej pozostawała na poziomie akceptowalnym dla przedsiębiorcy. N akładając karę organ dokonał zestawienia wysokości przychodu z faktem, iż kontrolowany posiada status mikroprzedsiębiorcy. Odnosząc się do wniosku o umorzenie na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa i poprzestanie na pouczeniu, z uwagi na przytoczone w odwo łaniu argumenty, Prezes UOKiK stwierdza, iż brak jest podstaw do uznania jego zasadności. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeni u, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Z treści przepisu wynika, że organ jest zobligowany do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy wskazane w nim przesłanki zost aną spełnione łącznie. Z akt sprawy wynika, że Pomorski WIIH rozważył, czy ziściły się przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o którym mowa w art. 189f Kpa, czemu dał wyraz w treści zaskarżonej dec yzji. W ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie strona podjęła działania naprawcze i uzupełniła brakujące ceny przy zakwestionowanych towarach a tym samym zaprzestała naruszenia prawa, natomiast nie mo żna było uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma, ponieważ konsumenci zostali pozbawienie informacji o cenach a brak cen stwierdzono w odniesieniu do 89 % skontrolowanych produktów. Konieczność informowania o cenie to przede wszystkim zabezpieczenie i ochrona interesów konsumentów . W realiach rozpatrywanej sprawy, nie sposób uznać, by waga naruszenia prawa była znikoma. Wobec powyższego, uznać należy, że część pierwsza przesłanki pierwszej nie została spełniona. To na przedsiębiorcy, który prowadzi daną placówkę, spoczywa m. in. obowiązek dopilnowania, by przy oferowaniu do sprzedaży produktów konsument za każdym razem Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 otrzymywał wyczerpującą, konkretną, rzetelną informację o cenach. Podkreślić należy, iż okoliczn ość ta całkowicie zależy od przedsiębiorcy. Rzetelna, niebudząca zastrzeżeń informacja o cenie nabywanego towaru jest bardzo istotna i służy właściwemu poinformowaniu o niej nabywcy, a także stwarza identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalnośc i gospodarczą. Mając na uwadze powyższe, nie można uznać wagi naruszenia za znikomą, a argumenty podniesione w odwołaniu należy uznać za bezzasadne. Tym samym przesłanka pierwsza nie została spełniona. Nawet uznając za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprze stania naruszenia, to należy wskazać, że te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Ponadto nie została spełniona przesłanka z art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż jak słusznie uznał organ pierwszej instancji na podstawie posiadanej wiedzy, na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstw o lub przestępstwo skarbowe. Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o cenach stanowi naruszenie o charakterze deliktu administracyjnego, które zagrożone jest karą pieniężną określoną w art. 6 tej ustawy, zaś do nałożenia tej kary uprawni ony jest wyłącznie wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w takim zakresie mogły być prowadzone wyłącznie przez Pomorskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognic ji Pomorskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej na stronę za to samo naruszenie, w związku z czym należy przyjąć, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes UOKiK stwierdził, że w rozp atrywanej sprawie nie zaistniały również okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 i 3 Kpa . Art. 189f § 2 Kpa, stanowi, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 Kpa, organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierd zające wykonanie postanowienia. Prezes UOKiK wskazuje, że w związku z faktem usunięcia przez stronę stwierdzonych nieprawidłowości niezwłocznie, organ pierwszej instancji nie musiał wzywać strony do przedstawienia dowodów potwierdzających ten fakt. Ponadto l iteralna wykładnia przepisu art. 189f § 2 Kpa jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na p rzypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienn e brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz nale ży usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się strona, wyklucza Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 25 lipca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące pods tawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszen ia.”). Ponieważ k onsumenci zostali pozbawieni jakiejkolwiek informacji o ceni i cenie jednostkowej , które muszą być uwidocznione przez przedsiębiorcę w momencie rozpoczęcia oferowania wyrobów do sprzedaży, tak aby konsument na tej podstawie mógł podjąć dec yzję o ich zakupie (tj. uwidocznienie ma charakter obowiązku przedumownego) zatem w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 Kpa. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktyc znych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 4 ustawy o cenach dla 89 % skontrolowanych towarów, bowiem nie uwidoczniła cen. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o cenach , jak również ustalenie jej wysokości , było prawidłowe i zgodne z prawem i nie dawało podstaw do odstąpienia od zastosowanej sankcji. Stąd też, postępowanie organ u pierwszej instancji w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu drugiej instancji brak jest podstaw do zmiany decyzji zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W związku ze wskazaniem przez stronę, że kara może stan owić dodatkowe obciążenie i tak już wysokich kosztów prowadzonej działalności, Prezes UOKiK informuje, iż w myśl art. 67a § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111), organ administracji publicznej, który nałożył karę p ieniężną (tj. Pomorski WIIH), na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności kary pieniężnej lub rozłożyć jej zapłatę na raty, 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Organ drugiej instancji nie ma podstaw do obniżenia czy odstąpienia od wymierzenia kary pieniężne j przedsiębiorcy, jeżeli stan faktyczny wprost uzasadnia nałożenie kary w określonym przez Pomorskiego WIIH wymiarze. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Gdańsku w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzen iu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powsta ńców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegan ia się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo - administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ) . Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Minist rów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), art. 8 ust. 1 z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. poz. 2023 r. poz. 168). Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej