DIH-III-166/2024

1 1144400.3409939.3280813 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 19 grudnia 2024 r. DIH - 3.707.150.2024 .AŁ DECYZJA DIH - 3. 166 .2024 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312, ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie odwołania przedsiębiorcy PROMIR O Sp. z o.o. z siedzibą w Częstochowie od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 27 września 2024 r. (nr akt sprawy: DC.8361.128.2024/258DEC/ 24), na mocy której, na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 800 zł (słownie: osiemset złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), za niewykonan ie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 23 - 25 lipca b r. inspektorzy reprezentujący Śl ąs kiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „ Śląskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z 23 lipca b r. nr DC - 130/2024, przeprowadzili kontrolę w sklepie interneto wym [xxxxxx] , należącym do przedsiębiorcy [xxxxxx] , zwanego dalej „stroną”, „spółką” lub „przedsiębiorcą”. Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236, ze zm.), zwanej dalej „Prawem przedsiębior ców”, skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z 25 czerwca b r. nr DC .835.93.2024, w którym wskazano na zakres przedmiotowy kontroli, obejmujący m.in. sprawdzenie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”. Zawiadomienie to doręczono stronie 26 czerwca b r. Kontrolę przeprowadzono w obecności pracownika spółki , będącego osobą upoważnioną przez przed siębiorcę do jego reprezentowania w trakcie kontroli (według upoważnienia z 23 lipca b r.), któremu p rzed przystąpieniem do czynności kontrolnych, okazano legitymacje służbowe oraz doręczono za pokwitowaniem upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, stanowiącym załącznik do ww. upoważnienia do kontroli. 2 1144400.3409939.3280813 W toku kontroli dokonano oceny prawidłowości uwidaczniania cen oferowanych towarów na zgodność z przepisami ustawy o informowaniu o cen ach oraz przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 2776) , zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen ”, wydanego na podstawie art. 4 u st. 6 tej ustawy. Sprawdzeniem objęto 40 wyrywkowo wybranych produktów z oferty internetowej sklepu (wykazanych w załączniku nr 1 do protokołu kontroli), w tym 7 produktów oferowanych w obniżonych cenach (wykazanych w załącznikach nr 1 i 2 do protokołu kon troli), które były eksponowane z informacjami wskazującymi na obniżenie cen, np. przekreślone ceny wyższe. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że w miejscu sprzedaży detalicznej (na stronie internetowej sklepu) nie uwidoczniono cen jednostkowych dla 20 partii towarów w opakowaniach (wykazanych w poz. 1 - 20 załącznika nr 1 do protokołu kontroli), co było niegodne z przepisami art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Uwzględniono pr zy tym, że zakwestionowane artykuły nie stanowiły towarów, o których mowa w § 7 tego rozporządzenia, które zostały zwolnione z obowiązku uwidaczniania c en jednostkowych. Były to towary paczkowane przeznaczone do sprzedaży według masy albo objętości o ilośc i nominalnej innej niż 1 kg lub litr oraz dziesiętne wielokrotności i podwielokrotności tych jednostek miar. Ponadto stwierdzono, że w przypadku produktów oferowanych w obniżonych cenach dla 3 partii artykułów (wykazanych w poz. 5 - 7 załącznika nr 2 oraz po z. 38 - 40 załącznika nr 1 do protokołu kontroli) nie uwidoczniono informacji o najniższej cenie, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki (obok informacji o obniżce znajdowała się tylko przekreślona cena wyższa oznaczona jako „cena po przednia” oraz grafika z zegarem odmierzającym czas i napisem „pozostało tylko do końca promocji!!” w kolorze czerwonym), co stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. W trakcie kontroli osoba upoważniona przez spółkę złoż yła sosowane oświadczenie odnośnie do stwierdzonych nieprawidłowości, a także zobowiązała się do podjęcia działań naprawczych, poprzez poprawienie i uzupełnienie informacji dotyczących cen w ofercie internetowej poszczególnych produktów. Wydruki ze strony internetowej sklepu przedstawiające ofertę produktów, w odniesieniu do których wniesiono zastrzeżenia, wykonane w dniu rozpoczęcie kontroli, stanowią załącznik nr 3 do protokołu kontroli. Od osoby upoważnionej przez spółkę pobrano również oświadczenie z 24 lipca b r., z którego wynika, że spółka ze względu na średnioroczne zatrudnienie pracowników oraz osiągany roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług kwalifikuje się jako mikroprzedsiębiorca w rozumieniu Prawa przedsiębiorców. Powyższe ustale nia udokumentowano w protokole kontroli z 25 lipca b r. (nr akt kontroli: DC.8361.128.2024 ) oraz w dołączonej do niego dokumentacji. Do protokołu kontroli nie zostały zgłoszone uwagi w przewidzianym ustawowo terminie. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłow ościami, pismem z 4 września b r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „ k pa”, Śląski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administra cyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, za niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach , informując jednocześnie 3 1144400.3409939.3280813 o przysługującym jej prawie d o czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto, w tym samym piśmie wezwał stronę do: nadesłania deklaracji podatkowej albo pisemnego oświadczenia o wielkości obrotów i przychodu za poprzedni rok obrotowy, a także złożenia pisemnego oświadczenia, czy na stronę zostały nałożone sankcje za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych. Zawiadomienie to doręczono stronie 6 września b r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień, natomiast drog ą mailową , 11 września b r. , przekazała wymagane dokumenty, tj. zeznanie podatkowe za rok 2023 (CIT - 8) oraz oświadczenie o braku nałożonych wobec niej sankcji za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych. Po przeprowadzeniu postępowania adm inistracyjnego, Śląski WIIH, decyzj ą z 27 września b r. (nr akt sprawy: DC.8361.128.2024/258DEC/24, nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł, na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, za niewykonanie obowiązków, o których mow a w art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy . Decyzja ta została doręczona stronie 1 października b r. 22 października b r. Prezes Urzędu O chrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej także „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Śląskiego WIIH, złożone przez stronę pismo z 9 października b r. (nadane 10 października b r. w polskiej placówce pocztowej operat ora publicznego ) , będące odwołaniem od ww. decyzji. Pismem z 29 października b r., Prezes UOKiK poinformował stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebr anych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie to doręczono stronie 5 listopada b r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i r ozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312, ze zm.), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 k pa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się ce nę oraz cenę jednostkową towaru (lub usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Jak wynika z definicji zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, przez cenę należy rozumieć wartość wyrażoną w jednostkach p ieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić 4 1144400.3409939.3280813 przedsiębiorcy za towar lub usługę (inaczej cenę sprzedaży), zaś przez cenę jednostkową towaru (lub usługi) – cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru (lub określonej usługi), których ilość lub liczb a są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Przepisy art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach stanowią, że w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi, obok informacji o obniżonej cenie, uwidacznia się równ ież informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Powyższe przepisy zostały wprowadzone w związku z implementacją dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z dnia 2 7 listopada 2019 r. zmieniającą dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, 2005/29/WE oraz 2011/83/UE w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnienia unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta (Dz.Urz. UE L 328 z 18.12.2019, s. 7), tzw. „dyrektywą Omnibus”, co nastąpiło w drodze ustawy o zmianie ustawy o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw z dnia 1 grudnia 2022 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 2581). Taka zmiana była podyktowana koniecznością ochrony ko nsumenta przed tzw. „rzekomymi obniżkami”. Jak bowiem wynika z Zawiadomienia Komisji - Wytyczne dotyczące wykładni i stosowania art. 6a dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz.Urz. UE C 526 z 29.12.2021, str. 130), „Celem tego co najmniej 30 - dniowego okresu odniesienia jest uniemożliwienie podmiotom gospodarczym żonglowania cenami i przedstawiania fałszywych obniżek cen, np. podnoszenia ceny na krótki okres, aby następnie ją obniżyć i przedstawić jako (znaczącą) obniżkę ceny, co wprowadza konsumentów w błąd. Wspomniany 30 - dniowy okres na ustalenie „wcześniejszej” ceny odniesienia jest zatem gwarancją, iż cena odniesienia jest prawdziwa, a nie stanowi jedynie narz ędzia marketingowego, które ma wywołać wrażenie atrakcyjności obniżki.”. Jak wynika z definicji zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, przez cenę należy rozumieć wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić p rzedsiębiorcy za towar lub usługę (cenę sprzedaży), zaś przez cenę jednostkową towaru (lub usługi) – cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru (lub określonej usługi), których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o mia rach. Dodatkowo sposób uwidaczniania cen towarów lub usług, w tym informacji o obniżonej cenie, regulują przepisy rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę, cenę jednostkową lub inform ację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Jak stanowi § 3 ust. 2 tego rozporządzenia , cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego, 5 1144400.3409939.3280813 w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy , przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki inspektor IH uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obow iązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę o raz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach tr ansgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za e gzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, ze zm.). Przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie regulują kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjne j kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, w związku z czym stosownie do art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy art. 189f k pa. Zgodnie z art. 189f § 1 k pa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia admi nistracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna prze z inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożo na administracyjna kara pieniężna. Powyższe przepisy ustanawiają regułę obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli ziszczą się przesłanki w nim powołane. Ponadto, w art. 189f § 2 k pa ustawodawca przewiduje fakultatywne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. wskazuje, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia - art. 189f § 3 k pa. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli pr zeprowadzonej w sklepie należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy, Śląski WIIH stwierdził, że: − przy 20 partiach towarów w opakowaniach (spośród 40 wyrywkowo sprawdzonych) nie uwidoczniono cen jednostkowych, co stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 6 1144400.3409939.3280813 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, − przy 3 partiach towarów w obniżonych cenach (spośród 7 sprawdzonych w tym zakresie) nie uwidoczniono informacji o najniższej cenie obowiązującej w okresie 30 dni przed obniżką (obok informacji o obniżce znajdowała się tylko przekreślona cena wyższa oznaczona jako „cena poprzednia” oraz grafika z zegarem odmierzającym czas i napisem „pozostało tylko do końca promocji!!” w kolorze czerwonym), co stanowiło nar uszenie przepisów art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Śląski WIIH, w drodze decyzji z 27 września b r., nałożył karę pieniężną w wysokości 800 zł na ww. przedsiębiorcę, to jest na podmiot, który dopu ścił się powyższego naruszenia. Odwołując się od wydanej decyzji, strona nie kwestionowała ustaleń kontroli wskazujących na naruszenie obowiązków z ustawy o informowaniu o cenach, natomiast wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz odstąpienie od nałożeni a kary pieniężnej lub jej obniżenie, biorąc pod uwagę natychmiastową reakcję ze strony jej firmy, podjęte działania naprawcze oraz braki zysków ze sprzedaży produktów, które były przedmiotem kontroli. Odnosząc się do powyższych argumentów strony, należy wskazać, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej w wysokości 800 zł, w związku z ustaleniami kontroli, któryc h strona nie kwestionowała, a które w sposób jednoznaczny wskazują na niewykonanie obowiązków w zakresie uwidaczniania cen jednostkowych oraz cen promocyjnych, określonych w art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy. Stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły łącznie ponad 57% towarów objętych sprawdzeniem, które wytypowano do kontroli w sposób wyrywkowy. Jednocześnie należy wskazać, że n aruszenie powyższych obowiązków nosiło znamiona czynu określonego i sankcjonowanego przez art. 6 ust. 1 tej ustawy, w świetle którego, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje powyższych obowiązków, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego karę pieniężną określoną w tym przepisie, tj. w wysokości do 20 000 zł . P rzepisy te w sposób niewymagających dodatkowych założeń i wykładni nakazują właściwe mu organowi IH wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązków przewidzianych ustawowo, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały skorygowane. Dowiedzenie zatem, że określo ny podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obowiązkowy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 805/19) . Należy zaznaczyć, że przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie przewidują możliwości badania przez organ IH istnienia winy (umyślnej lub nieumyślnej), bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego stwierdzono nieprawidłowości. Nałożona na stronę kara p ieniężna jest typową karą administracyjną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem , a odpowiedzialność administracyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter odpowiedzialności obiektywnej i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez okre ślony podmiot nałożonych prawem obowiązków , bez względu na winę i przyczyny powstania naruszenia. Tym samym, organ IH w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, polegających na niewykonaniu przez kontrolowanego przedsiębiorcę obowiązków, o których mowa w a rt. 4 ust. 1 i 2 ustawy 7 1144400.3409939.3280813 o informowaniu o cenach, może jedynie wydać decyzję administracyjną, na mocy której, nakłada na niego karę pieniężną w przewidzianej w tej ustawie wysokości. Mając na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej, okoliczności towarzyszące naruszeniu prawa, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa (błędy w systemie sprzedażowym ), czy też działania naprawcze podjęte w trakcie kontroli i będące jej efektem (wprowadzenie niezbędnych pop rawek dotyczących wyświetlania cen i promocji, w tym informacji o najniższej cenie obowiązującej w ciągu 30 dni przed obniżką, wymagających aktualizacji oprogramowania sklepu internetowego), pozostają bez znaczenia dla oceny zasadności jej ukarania, gdyż k arę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Takie okoliczności mogą być wzięte pod uwagę dopiero przy ocenie przesłanek, które mają wpływ na wysokość nakładanej kary lub na możliwość odstąpienia od jej nałożenia. Podkreślić należy, że przepisy art . 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach wprowadzają zasadę jednoznaczności uwidaczniania cen towarów (lub usług) w taki sposób, by nie budziły one wątpliwości i możliwe było ich porównanie. Jest to ustawowy obowiązek przedsiębiorcy. Regulacja nakazuje je dnoczesne uwidacznianie cen w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (tj. wartości pieniężnej, jaką kupujący ma zapłacić za określony towar) oraz ceny jednostkowej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (tj. wartości ustalonej za jednostkę określon ego towaru, którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach). Takie ukształtowanie obowiązku informacyjnego przez sprzedawcę służyć ma transparentności cen. Ułatwia również kupującemu porównanie cen za różne towar y podobne. Kupujący ma wówczas bowiem nie tylko jednoznaczne zobrazowanie tego, ile powinien zapłacić za określony towaru (lub usługę), ale również dowiaduje się o cenie „zobiektywizowanej”, odniesionej do powszechnego systemu miar. Możliwość porównania ce n ma istotne znaczenie chroniące konsumenta przed ryzykiem dokonania zakupu bez możliwości dokonania pełnego rozeznania. Tego rodzaju wymóg ustawowy jest zasadny, gdyż zwalnia konsumenta z konieczności prowadzenia skomplikowanych niejednokrotnie operacji m atematycznych w celu porównania cen towarów konkurencyjnych. Jak już wyżej wskazano, przepisy art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach wymagają, aby informacja o cenach towarów (lub usług) była prezentowana w sposób dobrze widoczny, jednoznaczny, niebu dzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Przepisy art. 4 ust. 2 tej ustawy wymagają z kolei, aby w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru (lub usługi), obok informacji o obniżonej cenie (obniżce), uwidoczniona była również inform acja o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Z powyższego wynika, że przedsiębiorca w sytuacji, gdy prezentuje obniżkę ceny, ma obowiązek uwidocznić informację o obniżonej cenie (cenę po zastosowaniu obniżki) oraz informację o najniższej cenie w okresie 30 dni przed obniżką (drugą cenę wraz z objaśnieniem, co ta cena oznacza), która jest punktem odniesienia do prezentowanej obniżki. Oznacza to, że komunikowanie obniżki ceny nie może być oparte na cenie innej niż najniższa cena w okresie 30 dni przed obniżką. Przedsiębiorca może więc przedstawić obniżkę ceny w sposób dowolny (kwotowo, procentowo lub za pomocą innych mierników), pod warunkiem jednak, że taka obniżka jest ustalana i prezent owana poprzez odniesienie jej do najniższej ceny z minimum 30 wcześniejszych dni. Jednocześnie należy przyjąć, że informacja o obniżonej cenie to informacja o cenie, która jest niższa (została zmniejszona) od najniższej ceny w okresie 30 dni przed obniżką, a więc cena sprzedaży przedstawiona na wywieszce jako cena obniżona w rzeczywistości nie może być taka sama, jak ta z 30 - dniowego okresu poprzedzającego obniżkę, czy wręcz wyższa od niej (por. wyrok 8 1144400.3409939.3280813 TSUE z dnia 26 września 2024 r. w sprawie C - 330/23, Verb raucherzentrale Baden - Württemberg eV przeciwko Aldi Süd Dienstleistungs SE & Co. OHG ). Powyższe wymagania zostały wprowadzone w celu ułatwienia kupującemu ocenę rzeczywistej wielkości obniżki (promocji) i szybszych wyborów rynkowych na podstawie przejrzyst ych informacji o cenach. Jak już wyżej wskazano strona wskazała wprost, że dla 5 produktów obniżyła ceny, jednak nie poinformowała o najniższej cenie z ostatnich 30 dni przed ogłoszeniem obniżki, a tym samym nie przekazała konsumentowi istotne informacji, czy promocja jest dla niego korzystna. Zamysłem ustawodawcy wprowadzającego powyższy wymóg informacyjny, było przede wszystkim ochronienie konsumentów przed fałszywymi obniżkami, które proponowali sprzedawcy . W omawianym przypadku konsument nie posiada inf ormacji czy ta promocja, jest rzeczywiście promocj ą i czy warto z takiej okazji skorzystać. Strona, jako profesjonalny uczestnik obrotu, funkcjonujący na rynku od 4 października 2021 r. (według wpisu do KRS) miała obowiązek znać i przestrzegać przepisy prawa związane z wykonywaną przez nią działalnością. Przepisy ustawy o informowaniu o cenach są prawem powszechnie obowiązującym i dotyczą każdego przedsiębiorcy dokonującego sprzedaży detalicznej towarów lub świadczącego usługi. Nieznajomość przepisów lub ich niewłaściwa interpretacja nie zwalnia z obowiązku prawidłowego uwidaczniania cen oraz informacji o obniżonej cenie. Ustawa o informowaniu o cenach obowiązuje od 25 lipca 2014 r. (analogiczne zasady uwidaczniania cen i cen jednostkowych istnieją jednak od 2001 r. na mocy wcześniej obowiązujących przepisów), zaś nowelizacja niniejszej ustawy w związku z implementacją dyrektywy Omnibus, wprowadzająca obowiązek uwidaczniania informacji o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi w okresie 30 dni przed wp rowadzeniem obniżki, obowiązuje od 1 stycznia 2023 r., co jest wystarczające na zapoznanie się z obowiązującymi przepisami i należyte ich przestrzeganie. Strona była zobowiązana do uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej (na stronie internetowej skle pu) cen i cen jednostkowych oferowanych towarów, a w przypadku zakomunikowania obniżki (promocji) - do przekazania konsumentom informacji o obniżonej cenie oraz informacji o najniższej cenie obowiązującej w okresie 30 dni przed obniżką, tymczasem w toku ko ntroli ustalono, że dla 23 na 40 partii towarów (ponad 57% wyrywkowo sprawdzonych) uchybiła powyższym obowiązkom, w tym dla 20 z nich w zakresie uwidocznienia cen jednostkowych, a dla 3 z nich (przy czym 7 na 40 oferowano w obniżonych cenach) w zakresie uwidocznienia informacji o najniższej cenie obowiązującej w okresie 30 dni przed obniżką, co stanowiło wystarczającą przesłankę do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz nałożenia na nią kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust . 1 ustawy o informowaniu o cenach. W niniejszej sprawie, Śląski WIIH był uprawniony do nałożenia na stronę kary pieniężnej w granicach przewidzianych ustawowo, tj. w wysokości do 20 000 zł. Po uwzględnieniu przesłanek określonych w art. 6 ust. 3 ustawy o info rmowaniu o cenach , stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 800 zł, która stanowi 4% górnego wymiaru kary. Biorąc pod uwagę, że strona zakwestionowała wysokość nałożonej na nią kary pieniężnej , wnosząc o jej obniżenie , Prezes UOKiK dokonał ponownej an alizy ustaleń w tym zakresie i na podstawie zebranego materiału dowodowego uznał, że dokonana przez Śląskiego WIIH ocena poszczególnych przesłanek wymiaru kary była prawidłowa i znajdowała uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Miarkując stopień naru szenia obowiązków, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków, organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że stwierdzone nieprawidłowości, polegające na braku uwidocznienia cen jednostkowych przy 20 partiach 9 1144400.3409939.3280813 towarów w opakowani ach (spośród 40 wyrywkowo sprawdzonych) oraz braku uwidocznienia informacji o najniższej cenie w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki przy 3 partiach towarów w obniżonych cenach (spośród 7 sprawdzonych w tym zakresie), godziły istotnie w interesy kon sumentów. Prezes UOKiK wskazuje, że cena, a w przypadku zakomunikowania przez przedsiębiorcę obniżki - informacja o obniżonej cenie oraz informacja o najniższej cenie obowiązującej w okresie 30 dni przed obniżką, są jednymi z podstawowych wyróżników towaró w, poza marką oraz indywidualnymi preferencjami konsumentów, na podstawie których podejmowane są decyzje o zakupie towaru. Informacje te powinny być prawidłowo uwidocznione w miejscu sprzedaży detalicznej (na stronie internetowej sklepu), tak aby umożliwić konsumentom dokonanie samodzielnej oceny, czy zaprezentowana obniżka jest w istocie opłacalna, a tym samym umożliwić im dokonanie świadomego i korzystnego pod względem ekonomicznym wyboru towaru. Jest to o tyle istotne, że dla konsumentów informacja o obn iżce cen oznacza możliwość kupienia towaru taniej, zaoszczędzenia, co skutkuje większą skłonnością do zainteresowania się ofertą. Ponadto, cena jednostkowa jest podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężn ych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przeznaczenia, lecz o odmiennych cechach, np. co do marki, producenta lub ilości. Powyższe ustalenia wskazywały na naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach . Przepisy te zostały wprowadzone w celu przekazywania konsumentom pełnych i niebudzących wątpliwości informacji o cenie, w tym o jej obniżce. Strona, poprzez niespełnienie powyższych obowiązków , pozbawiła konsumentów możliwości realizacji prawa do informacji o cenie, a tym samym możliwości rozważenia przedstawionej oferty i podjęcia świadomej decyzji o zakupie towaru, a przez to ograniczyła swobodę zawierania umów. Z kolei, brak uwidocznienia ce n jednostkowych uniemożliwiał kupującym porównanie cen towarów z cenami towarów podobnych, lecz o innej masie czy objętości netto, a przez to utrudniał kupującym dokonanie optymalnego i właściwego dla nich wyboru towaru, naruszając ich interesy ekonomiczne oraz prawo do rzetelnej informacji o cenie. Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji słusznie uznał, że charakter i waga naruszenia obowiązków były istotne i z pewnością nie miały cech znikomości. Przy ocenie powyższej przesłanki, orga n pierwszej instancji prawidłowo odniósł się również do skali naruszenia obowiązków, stwierdzając, iż na 40 wyrywkowo sprawdzonych towarów, zakwestionowano łącznie 23 z nich. Jednocześnie Śląski WIIH słusznie stwierdził, że czas trwania naruszenia przypada co najmniej na dzień stwierdzenia nieprawidłowości w czasie przeprowadzania kontroli, tj. 23 lipca 2024 r., zaś kończy się w momencie podjęcia przez stronę działań naprawczych, wskazujących na zaprzestanie naruszenia prawa, do czego osoba upoważniona prze z stronę zobowiązała się jeszcze w trakcie kontroli. Nie ma przy tym znaczenia, wbrew przekonaniu strony, jaka była liczba i wartość towarów sprzedanych we wskazanym okresie, czy też licząc od dnia wprowadzenia ich do sprzedaży do dnia kontroli, mając na w zględzie towary z błędnie podanymi cenami . K ażdorazowe bowiem naruszenie obowiązków w powyższym zakresie, oceniać należy w kontekście ryzyka dokonania przez konsumenta potencjalnego zakupu towarów, bez możliwości pełnego rozeznania. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe przemawia za tym, iż organ pierwszej instancji mógł przypisać stronie wyższy niż znikomy stopnień naruszenia obowiązków. Oceniając dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia sz kody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze 10 1144400.3409939.3280813 naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach, oraz uzyskane korzyści majątkowe lub straty wynikające z naruszenia tych obowiązków, organ pierwszej instancji prawidło wo wziął pod uwagę, że strona dopuściła się naruszenia przepisów art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach po raz pierwszy, co miało wpływ na złagodzenie wymiaru kary. Śląski WIIH uwzględnił przy tym pozytywną postawę strony, która niezwłocznie po z apoznaniu się z wynikami kontroli podjęła dobrowolne działania naprawcze w zakresie stwierdzonych naruszeń. Warto jednak podkreślić, że były to działania następcze, będące efektem kontroli. Należy wskazać, że kontrole w zakresie przestrzegania przepisów us tawy o informowaniu o cenach prowadzone są po uprzednim zawiadomieniu strony o zamiarze jej wszczęcia . Strona została poinformowana o zamiarze przeprowadzenia kontroli w piśmie z 25 czerwca b r., które odebrała 26 czerwca b r. Kontrole zaś wszczęto 23 lipca b r. Strona miała więc wystarczająco dużo czasu, aby przygotować się do kontroli i nie dopuścić do powstania naruszenia. Pomimo tego, nieprawidłowości stwierdzono i strona doprowadziła do ich zaprzestania dopiero w efekcie kontroli. Podjęte przez stronę dzi ałania miały zatem charakter następczy. Uwzględniając trzeci czynnik wpływający na wymiar kary, tj. wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę informację przekazaną przez stronę drogą mailową 11 września b r. w postaci zeznania podatkowego za rok 2023 (CIT - 8), jak również oświadczenie z 24 lipca b r., złożone w toku kontroli przez osobę upoważnioną przez stronę, pozwalające na zakwalifikowanie spółki do grupy mikroprzedsiębiorców w rozumieniu Prawa przedsię biorców. Rozpatrując czwartą z przesłanek wymiaru kary , tj. sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, organ pierwszej instancji prawidłowo uwzględnił oświadczenie strony przeka zane w dniu 11 września 2024 r. drogą mailową, wskazujące na brak nałożenia wobec niej takich sankcji. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków, o których mow a w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust . 1 tej ustawy, zaś opisane powyżej, jak również w t reści zaskarżonej decyzji, ustalenia kontroli i przesłanki, jakimi kierował się Śląski WIIH przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, nie dawały podstaw do jej obniżenia. Wysokość kary pieniężnej ustalona na poziomie 800 zł przy maksymalnej wysokości 20 00 0 zł, jest, w opinii Prezesa UOKiK, kwotą optymalną i adekwatną do stwierdzonego naruszenia. Stanowi ona 4% górnego wymiaru kary . Wymiar kary uwzględnia przede wszystkim fakt naruszenia praw i interesów konsumentów, którzy zostali pozbawieni jasnej i zrozu miałej informacji o cenach dla 23 z 40 partii towarów oferowanych do sprzedaży (ponad 57% wyrywkowo sprawdzonych), w tym z uwagi na brak uwidocznienia cen jednostkowych (20 przypadków) lub brak informacji o najniższej cenie obowiązującej w okresie 30 dni p rzed obniżką (3 przypadki). Dodatkowo należy wskazać, że kara pieniężna została nałożona w relatywnie niskiej kwocie w odniesieniu do maksymalnej możliwej do nałożenia wysokości i była miarkowana. Organ pierwszej instancji uwzględnił wszystkie przesłanki w ymiaru kary, zgodnie z regulacją art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, poprzez dokonanie analizy wszelkich przedmiotowo istotnych okoliczności sprawy (m.in. stopień i okoliczności naruszenia prawa, ustalenie, czy wobec strony uprzednio stwierdzono uchybienie rodzajowo podobne, stwierdzenie podjęcia przez nią działań naprawczych, wielkość jej obrotów i przychodu). Nie mógł on natomiast 11 1144400.3409939.3280813 oprzeć się na przesłankach pozaustawowych, na które strona powołuje się w odwołaniu, w szczególności dotyczących ponoszenia przez jej firmę dodatkowych kosztów związanych z aktualizacją oprogramowania sklepu internetowego, mających na celu zapewnienie zgodności z obowiązującymi przepisami prawa , podejmowania przez stronę dobrowolnych działań na rzecz konkurencji i po prawy funkcjonowania systemu sprzedażowego w całej branży , czy też problemów związanych z brakiem doświadczenia i koniecznością dalszego rozwoju sklepu internetowego , gdyż w ocenie Prezesa UOKiK, wskazane okoliczności są prawnie bez znaczenia i nie mogą mi eć wpływu na zmianę zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach stanowi sankcję administracyjną, zaś jej celem jest ochrona konsumenta oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorc ami. Informacje o cenach służą właściwemu poinformowaniu nabywcy o tym, za jaki towar lub usługę ma zapłacić daną należność, a także stwarzają identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej towarów lub świadczeni a usług. Cena jest jednym z podstawowych wyróżników towarów lub usług, poza marką oraz indywidualnymi preferencjami klientów, mającym wpływ na decyzje o ich zakupie. Dlatego jasna i rzetelna informacja o cenie ma istotne znaczenie z punktu widzenia interes ów konsumenta. Jednocześnie Prezes UOKiK wskazuje, że kara pieniężna powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów ofe rowanych konsumentom, co oznacza, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (por. wyroki NSA z dnia 23 maja 2012 r. o sygn. akt II GSK 684/11 oraz z dnia 19 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możli wości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem mającym na celu niedopuszczenie do powstania podobnych nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, czyli właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były wyłącznie towary z odpowiednimi informacjami cenowymi, jak również powinna być ona możliwie najmniej uciążliwa. Wszystkie te cele winny być łącznie spełnione, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. W opinii Prezesa UOKiK, wymierzona stronie kara pieniężna w wysokości 800 zł jest kwot ą optymalną i wystarczającą do spełnienia jej celów. Prezes UOKiK podziela także stanowisko organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k pa, tj. odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy r ozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. Bezsporny jest fakt, że w niniejszej sprawie strona podjęła niezwłoczne i dobrowolne działania naprawcze, polegające na poprawieniu i uzupełnieniu brakujących oznaczeń cenowych, a więc zaprzestała naruszenia prawa. Jednakże co istotne, w trakcie kontroli ustalono, iż strona nie sprostała obowiązkom, jakie nakłada na nią ustawa o informowaniu o cenach w art. 4 ust. 1 i 2 , gdyż dla 20 partii towarów w opakowaniach (spośród 40 wyrywkowo sprawdzonych) nie uwidoczniła cen jednostkowych, 12 1144400.3409939.3280813 zaś dla 3 partii towarów w obniżonych cenach (spośród 7 sprawdzonych w tym z akresie) nie uwidoczniła informacji o najniższej cenie obowiązującej w okresie 30 dni przed obniżką, co przekładało się w sposób bezpośredni na naruszenie interesów konsumentów w zakresie ich podstawowego prawa, tj. prawa do informacji, a więc stanowiło o istotnej wadze naruszenia prawa. Mając na uwadze charakter i ilość stwierdzonych nieprawidłowości (zakwestionowano łącznie ponad 57% objętych kontrolą towarów), nie można było uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma, a więc przesłanka pierwsza nie zos tała spełniona . Podkreślić należy, że wprowadzenie przepisów dotyczących obniżek cenowych produktów miało na celu eliminacje fałszywych obniżek i zagwarantowanie konsumentom łatwej oceny rzeczywistej wielkości rabatu i szybszych wyborów rynkowych na podsta wie przejrzystych informacji dotyczących cen, a także stworzenie identycznych warunków dla podmiotów prowadzących działalności gospodarczą. Nowe regulacje prawne mają zapobiec sztucznym zawyżaniom cen tuż przed ich „obniżką”, tak aby zwiększyć „atrakcyjnoś ć” oferty. Rozwiązaniem tego problemu jest właśnie wskazywanie, obok ceny po obniżce, najniższej ceny obowiązującej w okresie 30 dni przed obniżką, jak również podawanie obliczanej obniżki względem najniższej ceny z 30 dni przed jej wprowadzeniem. Przy czy m wyrażonej liczbowo informacji o wysokości najniższej ceny, jaka obowiązywała w okresie 30 dni przed obniżką, powinna towarzyszyć słowna informacja wyjaśniająca znacznie tej ceny. Warto zwrócić uwagę, że ustawa o informowaniu o cenach implementuje przepis y dyrektywy 98/6/WE. Odnosząc się do celów tej dyrektywy, zmierza ona, zgodnie z brzmieniem jej art. 1 w związku z motywem 6, do lepszego przekazywania informacji konsumentom i ułatwienia porównywania cen sprzedaży produktów oferowanych konsumentom przez p rzedsiębiorców, tak, aby mogli oni dokonać świadomych wyborów. Motyw 1 tej dyrektywy podkreśla znaczenie przejrzystości funkcjonowania rynku oraz prawidłowej informacji dla ochrony konsumentów. W motywie 12 tej dyrektywy doprecyzowano, że ma ona na celu za pewnienie jednolitej i przejrzystej informacji, z korzyścią dla wszystkich konsumentów na rynku wewnętrznym. Co więcej, z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy, odczytywanego w świetle jej motywu 2, wynika, że cena sprzedaży produktów oferowanych konsumentom musi by ć jednoznaczna, łatwo dostrzegalna i czytelna, tak, aby informacja w tym zakresie była dokładna, przejrzysta i jednoznaczna. Ponadto, motyw 1 dyrektywy Omnibus , która wprowadziła art. 6a do dyrektywy 98/6/WE, wyraźnie odsyła do postanowień art. 38 Karty pr aw podstawowych Unii Europejskiej. To ostatnie postanowienie, podobnie jak art. 169 Traktatu o Funkcjonowaniu UE, ma na celu zapewnienie w politykach UE wysokiego poziomu ochrony konsumentów. Ten sam cel został wskazany w motywie 2 dyrektywy 98/6/WE (por. ww. wyrok TSUE z dnia 26 września 2024 r. w sprawie C - 330/23 , a także powołane tam orzecznictwo ). Powyższe założenia prawa UE w sposób optymalny urzeczywistniają przepisy art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach. Brak uwidocznienia informacji o jed noznacznie skonkretyzowanych cenach narusza powyższe zasady, tzn. ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku oraz skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, co nie poprawia poziomu ochrony konsumentów, a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorcami i produktami. Stwierdzone naruszenie prawa obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służyć ma przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. Na gruncie niniejszej sprawy, należy przychylić się do stanowiska organu pierwszej instancji, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE i dyrektywie Omnibus. 13 1144400.3409939.3280813 Nawet gdyby uzna ć za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, to należy wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sam fakt zaprzestania przez stronę naruszenia prawa przemawia na jej kor zyść i stanowi okoliczność łagodzącą, jednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k pa . Pozostałe, przytoczone w odwołaniu argumenty strony, wskazujące na niską sprzedaż lub jej brak i w związku z tym brak jakichkolwiek zysków ze sprzedaży towarów objętych kontrolą, ponoszenie przez firmę dodatkowych kosztów związanych z aktualizacją oprogram owania sklepu internetowego, w szczególności z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości, które w sposób istotny naruszały interesy konsumentów , jak również problemy związane z brakiem doświadczenia i koniecznością dalszego rozwoju sklepu internetowego oraz po dejmowanie przez stronę dobrowolnych działań na rzecz konkurencji i poprawy funkcjonowania systemu sprzedażowego w całej branży , nie mogą stanowić podstawy do odstąpienia od ukarania, a do tego prowadzą wnioski strony zawarte w odwołaniu. Prezes UOKiK wska zuje , że podmioty działające na rynku są zobowiązane do znajomości obowiązujących przepisów prawa i jego respektowania. To na przedsiębiorcy spoczywa m.in. obowiązek dopilnowania, by przy oferowaniu do sprzedaży produktów (lub usług) konsument za każdym ra zem otrzymywał wyczerpującą, konkretną i rzetelną informację cenową. Należy zatem podkreślić, iż okoliczność ta całkowicie zależy od przedsiębiorcy. Strona powinna w zakresie swojej działalności podejmować takie środki organizacyjne, aby wypełnić prawny ob owiązek w tym zakresie, niezależnie od przytoczonych w odwołaniu argumentów. W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 k pa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykrocze nie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi naruszenie o charakterze deliktu administracyjnego, które sankcjonowa ne jest przez art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie nałożenia takiej sankcji mogły być prowad zone wyłącznie przez Śląskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Śląskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, w związku z czym należy przyjąć, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 k pa nie mają zastosowania w omawianym p rzypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 Kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administ racyjna kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie spełniła obowiązków nał ożonych na nią w art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy. Literalna wykładnia ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 k pa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, 14 1144400.3409939.3280813 red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorows ka. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naru szanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało)”. Charakter naruszeń, jakich strona dopuściła się w niniejszej spr awie, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zg odnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej”). Biorąc pod uwagę, że jednoznaczna i niebudząca wątpliwości cena musi być uwidoczniona przez przedsiębiorcę w momencie oferowania danego towaru, tak, aby konsument mógł na tej podstawie podjąć decyzję o zakupie (tj. uwidocznienie cen ma charakter obowiązku przedumownego), należy przyjąć, że w niniejszej sprawie przesłanka w postaci konieczności usunięcia skutków naruszenia prawa nie występuje i w związku z tym brak jest podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia na podstawie art. 189f § 2 i 3 k pa. Prezes UOKiK stoi również na stanowisku, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów kary pieniężnej nakładanej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, ma jącą zapewnić wysoki poziom ochrony interesów konsumentów oraz nie dopuścić do powstania tych samych lub podobnych naruszeń w przyszłości. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , jak również ustalenie jej wysokości , było prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej lub jej obniżenie , należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w zakresie nakładania kary pieniężnej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach. Stąd też, postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Prezes UOKiK, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów IH. Zatem, w myśl art. 127 § 2 k pa w związku z art. 1 ust. 3 ust awy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy w płacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Katowicach w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania niniejszej decyzji . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k pa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. 15 1144400.3409939.3280813 Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W term inie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o prz yznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o ce nach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują : 1) [xxxxxx] 2) Śląs ki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej