DIH-III-161/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 19 grudnia 2024 r. DIH - 3.707.148.2024.AB DECYZJA DIH - 3.161.2024 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 poz. 572), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312 , ze zm.) oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekc ji Handlowej z 16 września 2024 r. (sygn. D/LE.UH.8361.118.2023), na mocy której, na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ww. ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług (, na przedsiębiorcę WOJAS Spółka Akcyjna z siedzibą w Nowym Targu, zwanego dalej: „stroną” , „spółką” lub „przedsiębiorcą”, nałożono karę pieniężną w wysokości 1 800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych 00/100) – za brak uwidocznienia informacji o najniższej cenie towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, wbr ew obowiązkom określonym w art. 4 ust. 2 ww. ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 1) uchyla zaskarżoną decyzję w całości, 2) orzeka co do istoty sprawy w ten sposób, że przedsiębiorcy WOJAS Spółka Akcyjna z siedzibą w Nowym Targu, wymierza karę pieniężną w wysokości 1 800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych) w związku ze stwierdzeniem w miejscu sprzedaży detalicznej nieprawidłowości polegającej na uwidocznieniu w sposób niejednoz naczny oraz budzący wątpliwości cen produktów oferowanych po obniżonej cenie, co narusza przepisy art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług. UZASADNIENIE O d 11 do 14 września 2023 r. inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (dalej: „Wielkopolski WIIH” lub „organ pierwszej instancji”), działając na podstawie upoważnienia D/LE.UH.8361.118.2023 z 11 września 2023 r. przeprowadzili kontrolę w sklepie, należącym do ww. p rzedsiębiorcy. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r., poz. 236) – dalej jako „Prawo przedsiębiorców”, 24 sierpnia 2023 r. skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli ze w skazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168) – dalej jako „ustawa o cenach”. Pismo odebrano 28 sierpnia 2023 r. 2 W w yniku podjętych działań kontrolnych inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego WIIH sprawdzili 10 partii produktów oferowanych do sprzedaży detalicznej po obniżonych cenach w ofertach „SALE” oraz „od 149 zł” , o których informacje zamieszczono na półkach w postaci tablic z tłem w kolorze bordo. Ceny produktów uwidocznione były na metkach na etykiecie (przywieszce) dołączonej bezpośrednio do towaru objętego obniżką, która zawierała cenę przekreśloną, cenę sprzedaży (po obniżce)”, treść: „najniższa cena z 30 d ni” z podaną liczbowo ceną oraz na odwrocie napis „SALE”. A zatem ustalono, że wszystkie skontrolowane partie produktów oznaczone zostały nieprawidłową treścią informacji, dotyczącą najniższej ceny tych towarów, które obowiązywały w okresie 30 dni przed wp rowadzeniem obniżki, ponieważ na metce umieszczono informację: „ najniższa cena z 30 dni ” zamiast: „najniższa cena w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki”. Zdaniem inspektorów powyższe narusza postanowienia art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Na postawie a nalizy przedstawionej dokumentacji ustalono, iż cena podana, jako najniższ a z 30 dni, obowiązywała przez 30 dni przed ogłoszeniem obniżki. W toku kontroli stwierdzone nieprawidłowości zostały poprawione poprzez dopisanie treści: „przed obniżką” co zostało udokumentowane w załączniku nr 3 do protokołu kontroli. Ustalenia te udokumentowano w protokole kontroli z 11 września 2023 r. (nr akt kontroli: D/LE.UH.8361.118.2023) i załącznikach. Do niniejszego protokołu strona nie wniosła uwag. Na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) – dalej jako: „ k pa”, Wielkopolski WIIH zawiadomieniem z 9 sierpnia 2024 r., poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administrac yjnego, w sprawie nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o cenach, za brak uwidocznienia informacji o najniższej cenie towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, co stanowi naruszeni e art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Jednocześnie poinformowano na podstawie art. 10 § 1 k pa, że stronie przysługuje prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności wypowiadania się co do zebranych dowodów i przesłanek w ymiaru kary oraz może zapoznać się ze zgromadzonymi w tej sprawie materiałami. W niniejszym piśmie Wielkopolski WIIH wezwał przedsiębiorcę do przedstawienia informacji o wielkości obrotów i przychodu osiągniętych za 2023 r. W odpowiedzi przedsiębiorca w piśmie z 26 sierpnia b r. poinformował o przychodach osiągniętych w 2023 r. Ponadto przedsiębiorca m.in. nie zgodził się z Wielkopolskim WIIH, że kontrolowana spółka naruszyła art. 4 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o cenach, gdyż wbre w twierdzeniom inspektora informacja podawana klientom/konsumentom byłą spójna, jednoznaczna i na pewno nie wprowadzała nikogo w błąd. 16 września b r. Wielkopolski WIIH, na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o cenach, art. 104 § 1 k pa, wydał decyzję (sygn .: D/LE.UH.8361.118.2023), na mocy której nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1 800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych 00/100) – za brak uwidocznienia informacji o najniższej cenie towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, wbrew obowiązkom określonym w art. 4 ust. 2 ww. ustawy o cenach . Decyzję strona odebrała 20 września b r. 21 października b r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” albo „organem drugiej instanc ji”) otrzymał za pośrednictwem 3 Wielkopolskiego WIIH odwołanie od ww. decyzji, w którym strona zarzuciła naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k pa, polegającego na jego niezastosowaniu w sytuacji, w której postępowanie odwołującej charakteryzowała znikoma społeczn a szkodliwość, a odwołująca zaprzestała naruszania prawa. Mając na uwadze powyższe strona wniosła o zmianę decyzji oraz odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Pismem z 4 listopada b r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o tocząc ym się postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od ww. decyzji Wielkopolskiego WIIH z 16 września b r. oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystał a z przysługującego jej prawa. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organ u pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2 024 r. poz. 312 , ze zm.) , dalej jako „ustawa o Inspekcji Handlowej”, Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 k pa w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prez es UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k pa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 17 listopada 2016 r. (II SA/Rz 190/16), w ramach kontroli instancyjnej organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ni ejako „od nowa” i może oczywiście oprzeć swoje ustalenia na ustaleniach poczynionych przez organ pierwszej instancji i przywołać je jedynie w swoim uzasadnieniu (LEX nr 2162495). Podkreślenia wymaga, że istota postępowania odwoławczego w procesie administr acyjnym polega także na usuwaniu przez organ drugiej instancji nieprawidłowości dokonanych przez organ pierwszoinstancyjny w drodze m.in. uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy (patrz: art. 138 § 1 pkt 2 kpa). W omawianym przypadku nie jest konieczne zebranie nowych dowodów, gdyż stan faktyczny jest znany, tym samym Prezes UOKiK postanowił, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty. Zgodnie z art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Natomiast art. 4 ust. 2 ww. ustawy wskazuje, że w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed w prowadzeniem obniżki. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o cenach, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto nie wykonuje obowiązków o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5. Wysokość administracyjnej 4 kary pieniężnej w tym przypadku, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o cenach, wynosi do 20 000 zł. Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem wniesionym przez przedsiębiorcę od decyzji Wielkopolskiego WIIH z 16 września b r. (sygn. akt: D/LE.UH.8361.118.2023), na mocy której na przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 1800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych) z tytułu ujawnionego w toku kontroli naruszenia art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. W toku postępowania odwoławczego Prezes UOKiK przeprowadził dokładną analizę ustaleń kontroli, w oparciu o które wydano decyzję oraz treści skarżonej decyzji, jak również uwzględnił zarzuty strony zawarte w odwołaniu. Po przeprowadzonym postępowaniu organ drugiej instancji wskazuje, iż nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca naruszył przepisy ustawy o cenach, co spowodowało konieczność nałożenia przez Wielkopolskiego WIIH kary pieniężnej. Ustalenia kontroli dały podstawę do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach. Wielkopolski WIIH wydając 16 września b r . (sygn. akt: D/LE.UH.8361.118.2023), wskazał naruszenie art. 4 ust. 2 ww. ustawy, jednakże w ocenie Prezesa UOKiK doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach . Organ drugiej instancji w wyniku analizy zgromadzonego materiał u w sprawie wskazuje, że przy 10 produktach oferowanych do sprzedaży po obniżonej cenie, cena została uwidoczniona w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości ponieważ na wywieszce uwidocznione zostały: cena przekreślona, cena sprzedaży i „najniższa cen a z 30 dni” z podaną wartością liczbową. Należy tutaj stwierdzić, że opis „najniższa cena z 30 dni” został sformułowany w sposób niejednoznaczny – tj. przedsiębiorca nie wskazał, których 30 dni ta cena dotyczy. Ponieważ kontrolowany nie wskazał, że jest to informacja o najniższej cenie, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki , konsument nie posiada jasnej i pełnej informacji o cenach, na podstawie których mógł podjąć decyzję, czy opłaca mu się kupić dany produkt, bo obniżka jest na tyle atrakcyjna dla niego. Nawet jeżeli faktyczna wartość cenowa, jest najniższą ceną z ostatnich 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, o której mowa w art. 4 ust.2, to w opinii organu drugiej instancji, taki sposób prezentacji informacji cenowej budzi wątpl iwości i nie jest jednoznaczny, a w konsekwencji nie spełnia wymogów art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Zaznaczyć przy tym należy, że artykuł określający wysokość sankcji z tytułu przedmiotowego naruszenia, tj. art. 6 ust. 1 wskazuje , że jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Zatem zmiana kwalifikacji czynu przez Prezesa UOKiK ni e ma wpływu na rozstrzygnięcie. W ocenie Prezesa UOKiK zgromadzony w sprawie materiał jest rzetelny i spójny. Stwierdzony w toku kontroli stan faktyczny został opisany w stanowiącym akta sprawy protokole kontroli oraz załącznikach. Co więcej, zarówno stan faktyczny, jak i stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o cenach, a co za tym idzie konieczność nałożenia kary pieniężnej, nie budzi wątpliwości organu drugiej instancji. Podsumowując Prezes UOKiK stwierdził, że w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę st wierdzony stan faktyczny, należy wskazać na naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Prezes UOKiK uchylił skarżoną decyzję oraz wydał decyzję orzekając 5 w sprawie co do istoty w ten sposób, że wymierzył przedsiębiorcy karę pienięż ną w wysokości 1 800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych) w związku ze stwierdzeniem w miejscu sprzedaży detalicznej nieprawidłowości polegającej na uwidocznieniu cen produktów oferowanych po obniżonej cenie w sposób niejednoznaczny oraz budzący wąt pliwości, co narusza przepisy art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Organ drugiej instancji orzekając jak powyżej, tak jak organ pierwszej instancji, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnił kryteria wymiaru kary wskazane w a rt. 6 ust. 3 ustawy o cenach, tj. stopień naruszenia obowiązków, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia sz kody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o cenach przez przedsiębiorcę oraz uzyskane przez niego korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków, wielkość jego obr otów i przychodu, a także sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządz eniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz . Urz. UE L z 2017 r. Nr 345 , str. 1, z e zm.). Dokonując oceny stopnia naruszenia obowiązków Prezes UOKiK, uznał go za znaczny. Organ drugiej instancji wskazuje, że przekazywana konsumentom informacja o cenach, aby była jasna i zrozumiała musi się składać z dwóch elementów – opisu słownego i cen wyrażonych liczbowo (cena obniżona oraz najniższa cena tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki). Opis słowny powinien w sposób jednoznaczny wskazywać, że jest to najniższa cena z 30 dni przed obniżką , a nie sprzed innego wydarzenia, czy dowolnie wybranych 30 dni w roku, tylko 30 dni obowiązujących przed ogłoszeniem obniżki. Oczywiście ustawa nie określiła jakiej treści musi być sformułowanie, ale jego treść musi wskazywać, że podana cena jest to cena, która obowiązywała 30 dni przed ogłoszeniem obniżki. Natomiast treść zamieszczona przez przedsiębiorcę nie wskazuje jakich 30 dni to dotyczy. Strona naruszyła więc przepisy zawarte w art. 4 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o cenach, które nakładają na przedsi ębiorcę obowiązek przekazania konsumentom informacji o obniżonej cenie oraz informacji o cenie, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. W kwestionowanych przypadkach informacje te klie nt otrzymał w formie niejasnej i wprowadzającej w błąd. Cena produktu, obok jego marki i przeznaczenia, jest podstawowym czynnikiem determinującym wybór danego towaru spośród innych dostępnych w ofercie handlowej. A prawidłowe zaprezentowanie informacji d otyczących obniżki jest jednym z ważniejszych czynników mających wpływ na podjęcie decyzji o zakupie towaru przez konsumenta i umożliwia dokonania świadomego i korzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru. Wprowadzenie przepisów dotyczących obniżek ce nowych produktów miało na celu eliminacje fałszywych obniżek i zagwarantowanie konsumentom łatwej oceny rzeczywistej wielkości rabatu i szybszych wyborów rynkowych na podstawie przejrzystych informacji dotyczących cen. Nowe regulacje mają zapobiec sztuczny m zawyżaniom cen tuż przed ich „obniżką”, tak aby zwiększyć „atrakcyjność” oferty. Rozwiązaniem tego problemu jest m.in. wskazywanie obok ceny po obniżce najniższej ceny z okresu 30 dni przed 6 wprowadzeniem obniżki, wskazując wprost co oznacza uwidoczniona cena. Ponadto oceniając skalę naruszenia, organ drugiej instancji uwzględnił fakt, że strona uwidoczniła ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości przy wszystkich 10 skontrolowanych produktach oferowanych w obniżonej cenie (100 % wszystkich skont rolowanych). Z kolei charakter i waga naruszenia nie budzi wątpliwości. Podmiot kontrolowany bezsprzecznie naruszył przepisy dotyczące uwidaczniania cen. Pomimo, że strona podała wartość liczbową najniższej ceny produktu, która obowiązywała w okresie 30 dn i przed wprowadzeniem obniżki, to opisując ją jako „najniższa cena z 30 dni” spowodowało, że ceny uwidocznione zostały w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Natomiast oceniając czas trwania naruszenia obowiązków, należy wskazać, że nieprawidłowoś ci zostały stwierdzone w toku prowadzonej kontroli, i jeszcze w toku kontroli usunięte. Nastąpiło to jednak dopiero w wyniku przeprowadzenia kontroli, a nie przed jej rozpoczęciem, mimo że przedsiębiorca znał zakres przedmiotowy zbliżającej się kontroli. P rezes UOKiK, przy ocenie dotychczasowej działalności przedsiębiorcy wziął pod uwagę, że strona nie była wcześniej karana przez Wielkopolskiego WIIH za naruszenie przepisów ustawy o cenach. Należy jednak zauważyć, że strona została powiadomiona o zamiarze p rzeprowadzenia kontroli i jej przedmiotowym zakresie. Zawiadomienie strona odebrała 28 sierpnia b r., natomiast kontrola rozpoczęła się 11 września b r. Zatem strona miała wystarczająco dużo czasu, by przygotować się do kontroli i wyeliminować ewentualne nie prawidłowości. Organ drugiej instancji bierze również pod uwagę podjęcie przez przedsiębiorcę w toku kontroli dobrowolnych działań naprawczych i uwidocznienie cen zgodnie z obowiązującymi przepisami. Natomiast co do uzyskanych przez przedsiębiorcę korzyści majątkowych lub strat w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, wskazać należy, iż w powyższym zakresie brak jest informacji. Uwzględniono również przekazaną przez przedsiębiorcę informację o osiągniętych przychodach w 2023 r. Przesłanka dotycząca sankcji nałożonych na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach trans granicznych nie znajduje zastosowania, ponieważ kontrola przeprowadzona przez Inspekcję Handlową nie jest kontrolą przeprowadzoną w sprawach transgranicznych, tj. działalności gospodarczej o transgranicznym charakterze prowadzonej przez przedsiębiorcę. W ocenie Prezesa UOKiK wymierzona stronie kara w wysokości 1 800 zł jest właściwa do spełnienia celów dyrektywy Parlamentu Europejsk iego i Rady (UE) 2019/2161 z dnia 27 listopada 2019 r. zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, 2005/29/WE oraz 2011/83/UE w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnienia unijnych przepisów dotycząc ych ochrony konsumenta (Dz. Urz. UE. L Nr 328, str. 7), dalej jako: „dyrektywa Omnibus” i proporcjonalna do rozmiaru stwierdzonych nieprawidłowości. Ponadto zauważa, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o cenach kara za niedopełnienie obowiązków, o których mo wa w art. 4 ustawy wynosi do 20 000 zł. W odwołaniu przedsiębiorca zarzucił naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k pa, polegającego na jego niezastosowaniu w sytuacji, w której postępowanie odwołującej charakteryzowała znikoma społeczna szkodliwość, a odwołująca zaprzestała naruszania prawa. Zdaniem strony za chybioną należy uznać ocenę organu pierwszej instancji dot. stopnia naruszenia przez 7 odwołującą wartości prawem chronionych. Zdaniem strony organ nie wskazał „w jaki sposób postępowanie odwołującej konkretnie te wartości naruszyło poprzestając na kazuistycznej recytacji przepisu prawa bez zrozumienia jego ratio legis ”. Ponadto wbrew twierdzeniom organu, odwołująca na żadnym etapie swojego postępowania nie wprowadzała konsumentów w błąd w sposób, który mógłby w płynąć istotnie na ich decyzje zakupowe, a cena z ostatnich 30 dni sprzed wprowadzenia obniżki, upublicznienia której żąda ustawodawca, była przez odwołującą na bieżąco odpowiednio komunikowana konsumentom pomimo faktu polegającego na tym, że istniała możl iwość niejednorodnej interpretacji komunikatu, który zamieszczany był nieopodal informacji o cenie w sklepie stacjonarnym. Zdaniem strony trudno w ogóle powiedzieć na czym miałby polegać uszczerbek interesów konsumenta w sytuacji, w której ten dowiedziawsz y się o cenie stricte sprzed ostatnich 30 dni oraz 30 dni sprzed wprowadzenia obniżki, miałby podejmować decyzję zakupową. Strona wskazuje, że organ pomija kluczową kwestię w uzasadnieniu decyzji - wskazywanie ceny z ostatnich 30 dni, tj. ceny która faktyc znie odnosiła się ostatnich 30 dni sprzed wprowadzenia obniżki. Nie wiadomo w tych okolicznościach w jaki sposób interes konsumentów miałby w ogóle zostać naruszony. W opisanej powyżej sytuacji przedsiębiorca twierdzi, że spełnione są przesłanki opisane w art. 189f §1 pkt 1 kpa , tj. po pierwsze naruszenie prawa popełnione przez odwołującą się charakteryzowała znikoma szkodliwość czynu, zaś po drugie sama odwołująca zaprzestała naruszania prawa i to jeszcze w trakcie postępowania kontrolnego, co również zost ało całkowicie zignorowane przez organ kontrolny. Odnosząc się do ww. zarzutów zawartych w odwołaniu, Prezes UOKiK wskazuje, że Wielkopolski WIIH w skarżonej decyzji wskazał „że stosowany przez przedsiębiorcę zwrot „najniższa cena z 30 dni" jest niewystarc zający w świetle art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. W tym zakresie ustawodawca jasno oznacza 30 - dniowy okres zawarty w dyspozycji tego przepisu, jako konkretny, obowiązujący przed wprowadzeniem obniżki ceny. Nie jest zatem wystarczające w świetle obowiązującyc h przepisów wskazanie 30 - dniowego okresu, bez odniesienia się do konkretnego zdarzenia na przestrzeni czasu, jakim była obniżka cen dokonana przez sprzedawcę. Intencją ustawodawcy było bowiem wprowadzenie obowiązku informacyjnego, którego następstwem jest uzyskanie przez konsumenta pełnej i rzetelnej informacji w zakresie ceny obowiązującej przed obniżką i ceny obniżonej, umożliwiającej ich porównanie.” Prezes UOKiK wskazuje, dodatkowo, że żeby przedsiębiorca jednocześnie sprostał wymaganiom zawartym w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach, niewystarczające jest wskazanie właściwej wartości liczbowej, dot. najniższej ceny z 30 dni obowiązującej przed ogłoszeniem obniżki, ale niezbędne jest w tym wypadku rzetelne wskazanie co dana cena oznacza. A zatem informacja , że jest to „najniższa cena z 30 dni”, jest informacją niejasną i niewprowadzającą w błąd, gdyż tak naprawdę nie wiadomo o jakie 30 dni chodzi, a zatem prawo konsumenta do pełnej i rzetelnej informacji w tym zakresie zostało naruszone. Przy interpretacji ww. przepisów należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż zmiana art. 4 ustawy o informowaniu o cenach została wprowadzona art. 6 ustawy o zmianie ustawy o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw z dnia 1 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 2581) , co było związane z implementacją postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z dnia 27 listopada 2019 r. zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, 2005/29/WE oraz 2011/83/UE w odni esieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnienia unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta, zwanej dalej: „dyrektywą Omnibus”. Zgodnie z regulacją, 8 w każdym ogłoszeniu o obniżce ceny podaje się wcześniejszą cenę stosowaną przez podmiot gospodarcz y przez określony okres przed zastosowaniem obniżki ceny. Wcześniejsza cena oznacza najniższą cenę stosowaną przez podmiot gospodarczy w okresie, który nie może być krótszy niż 30 dni przed zastosowaniem obniżki ceny. W grudniu 2021 r. Komisja Europejska w ydała Zawiadomienie Komisji – Wytyczne dotyczące wykładni i stosowania art. 6a dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz.Urz. UE C Nr 526, s. 130, dalej „Wytyczn e”), dalej jako: „Wytyczne Komisji”. Zaprezentowała tam wskazówki dotyczące wykładni i stosowania przepisów w sprawie ogłoszeń o obniżkach cen. W art. 6a dyrektywy 98/6/WE uregulowano kwestię przejrzystości obniżek cen, wprowadzając przepisy szczegółowe ma jące zapewnić, aby obniżki rzeczywiście miały miejsce. Artykuł 6a ma zapobiec sztucznemu zawyżaniu ceny odniesienia przez podmioty gospodarcze lub wprowadzaniu konsumentów w błąd, jeżeli chodzi o wysokość obniżki. Zwiększa on przejrzystość i gwarantuje, że po ogłoszeniu obniżki cen konsumenci faktycznie zapłacą mniej. Nowy przepis dotyczący obniżek cen umożliwia ponadto organom kontroli łatwiejsze sprawdzenie uczciwości obniżek cen, ponieważ określa jasne zasady dotyczące „wcześniejszej” ceny odniesienia, k tóra musi być podstawą ogłaszanej obniżki. (patrz Ustawa o informowaniu o cenach towarów i usług. Komentarz red. prof. dr hab. Konrad Osajda 2023 wyd. 2 ). Prezes UOKiK stoi na stanowisku, iż w przypadku gdy strona informowała o obniżce cen sprzedawanych t owarów, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, powinna podać informację o obniżonej cenie oraz uwidocznić również informację o najniższej cenie tego towaru, która składa się z dwóch elementów: cenie, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowad zeniem obniżki (wartości wyrażonej w zł) wraz z wyjaśnieniem co ta cena oznacza, czyli że jest to cena obowiązująca w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki , czego w niniejszej sprawie nie uczyniła. Przepisy dotyczące uwidaczniania cen nakładają na pr zedsiębiorców obowiązek informowania o cenach – a co za tym idzie również o obniżkach – w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Wymogi te należy stosować nie tylko do treści informacji o najniższej cenie z 30 dni pr zed wprowadzeniem obniżki, lecz także do jej formy, która ma zapewnić jasność i zrozumiałość, a także umożliwiać łatwe porównanie cen i ocenę korzyści płynących z promocji. Prezes UOKiK podkreśla, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach w każdym przypad ku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, nie zaś tylko samą najniż szą cenę towaru (wyrażoną liczbowo). Pomimo, że przepis nie precyzuje, jak dokładnie powinna być sformułowana informacja o najniższej cenie obowiązującej w okresie 30 dni przed obniżką, to określenie „ najniższa cena z 30 dni” zastosowana przez przedsiębi orcę, jest niewystarczające i nie jest tożsame ze zwrotem „najniższa cena towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki”. Zwrot zastosowany przez stronę nie zawiera wprost informacji, że podawana cena jest związana z obniżeniem ce ny. Brak określenia wskazującego konkretny termin, w odniesieniu do którego została wyliczona najniższa cena w okresie 30 dni przed obniżką, powoduje, że konsument może mieć wątpliwości co do faktycznej treści takiej informacji. Obowiązek uwidaczniania inf ormacji o cenie obowiązującej w okresie 30 dni 9 przed wprowadzeniem obniżki ma za zadanie umożliwić konsumentom podjęcie świadomej decyzji, a przede wszystkim wskazać, czy obecna cena obniżona jest ofertą atrakcyjną w porównaniu do ceny obowiązującej przez 30 dni przed jej wprowadzeniem. Podkreślić należy, że nadrzędnym celem ustawy o informowaniu o cenach jest bowiem ochrona interesów konsumentów oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorstwami. Informacja dotycząca ceny określonego towaru jest bardzo istotna i służy właściwemu poinformowaniu o niej nabywcy, a także stwarza identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Wymagania zawarte w art. 4 ww. ustawy dotyczą wszelkich towarów oferowanych do sprzedaży detalicznej. Podsumow ując, w ocenie organu drugiej instancji Wielkopolski WIIH dokonał prawidłowej wykładni art. 4 ust. 2 ustawy o cenach, niemniej jednak zastosował nieprawidłową kwalifikację czynu, dlatego też Prezes UOKiK uchylając skarżoną decyzję, dokonał jej zmiany, gdyż nieprawidłowa informacja odnosząca się do najniższej ceny z ostatnich 30 dni przed obniżką, stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 4 ust.2 ww. ustawy. Odnosząc się do powyższego, Prezes UOKiK wskazuje, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach przedsiębiorca uwidacznia cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Z kolei, zgodnie z art. 4 ust. 2 tej ustawy w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi, obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w ok resie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Przepisy te nakładają na przedsiębiorców obowiązek informowania o cenach – a co za tym idzie również o obniżkach – w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Wymogi te należy s tosować zarówno do treści informacji o najniższej cenie z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, która ma zapewnić jasność i zrozumiałość, a zastosowanie przez stronę sformułowania „najniższa cena z 30 dni” budzi wątpliwości i nie wskazuje jednoznacznie, że t ak opisana cena jest najniższą ceną produktu, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Organ drugiej instancji nie może zgodzić się również z zarzutem całkowitego zignorowania przez organ pierwszej instancji, zaprzestania naruszania prawa przez stronę, gdyż kwestie te w wydanej decyzji były brane pod uwagę kilkakrotnie, chociażby przy ocenie przesłanek wymiaru kary, tj. ocenie dotychczasowej działalności przedsiębiorcy czy analizie czasu trwania naruszenia, jak również analizie przes łanek wskazanych w art. 189f § 1 pkt 1 kpa. Prezes UOKiK po przeanalizowaniu niniejszej sprawy nie widzi również podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary w ramach art. 189f Kpa , o które wnosi strona w odwołaniu. Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k pa, tj. odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publiczn ej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary p ieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. Należy tutaj wskazać, że strona jeszcze w toku kontroli podjęła działania i usunęła stwierdzone nieprawidłowości doprecyzowując jakiego okresu dotyczy najniższa cena z ostatnich 30 dni przed obniżk ą. W toku kontroli 10 ustalono jednak, że strona uwidoczniła informacje cenowe dla wszystkich 10 skontrolowanych produktów oferowanych w obniżonej cenie (100% wszystkich skontrolowanych), w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, tj. pomimo, że uwidoczn iła najniższą cenę produktów (wartość liczbową), która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, to opisała ją jako „ najniższa cena z 30 dni”. Wagi naruszenia prawa nie można uznać za znikomą, gdy przy wszystkich ocenianych produktach ofe rowanych do sprzedaży po obniżonej cenie, nie było jasnych informacji cenowych, a tym samym konsumenci zostali pozbawieni prawa do rzetelnej informacji. Chociaż cena, która została uwidoczniona jako najniższa cena z 30 dni, była najniższą ceną z 30 dni obo wiązującą przed wprowadzeniem obniżki, to konsument nie został o tym poinformowany w sposób prawidłowy. Dodatkowo Prezes UOKiK wyjaśnia, że podmioty działające na rynku są zobowiązane do znajomości obowiązujących przepisów prawa i jego respektowania. To na przedsiębiorcy spoczywa m. in. obowiązek dopilnowania, by przy oferowaniu do sprzedaży produktów konsument za każdym razem otrzymywał wyczerpującą, konkretną, rzetelną informację cenową. Podkreślić należy, iż okoliczność ta całkowicie zależy od przedsiębi orcy. Nadrzędnym celem ustawy o cenach jest bowiem ochrona interesów konsumentów oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorstwami. Jak już wskazano wcześniej wprowadzenie przepisów dotyczących obniżek cenowych produktów miały na celu eliminacje fałszy wych obniżek i zagwarantowanie konsumentom łatwej oceny rzeczywistej wielkości rabatu i szybszych wyborów rynkowych na podstawie przejrzystych informacji dotyczących cen, a także stworzenie identycznych warunków dla podmiotów prowadzących działalności gosp odarczą. Uwidacznianie najniższej ceny z 30 dni przed obniżką miało zapobiec sztucznym zawyżaniom cen celem zwiększenia „atrakcyjności” oferty. Przepisy ustawy o cenach wprost wskazują, że informacje o cenach mają być przekazywane konsumentom w sposób jedn oznaczny i niebudzący wątpliwości, a zatem szczególną ochroną obejmują prawo konsumentów do rzetelnej informacji, które jak wynika ze zgromadzonego materiału, zostało w niniejszej sprawie naruszone. Nawet jeżeli organ uznałby drugą przesłankę dot. zaprzes tania naruszenia prawa za spełnioną, o tyle nie można uznać wagi naruszenia za znikomą, a zatem nie ma podstaw do zastosowania tego przepisu i do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k pa. Nie została spełniona również przesłanka z pkt 2 art. 189f § 1 k pa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za w ykroczenie lub wykroczenie skarbowe, czy też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Nadto należy podkreślić, że naruszenia z ustawy o cenac h kwalifikowane są jako czyny o charakterze deliktu administracyjnego, który zagrożone są karą pieniężną określoną w art. 6 ustawy o cenach. Postępowania w tym zakresie mogą być prowadzone wyłącznie przez organy Inspekcji Handlowej, zaś z uwagi na właściwo ść terytorialną, w stosunku do strony mogły być one prowadzone przez Wielkopolskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Wielkopolskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 kpa nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały również okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 k pa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 kpa nie spełnieni cel ów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara 11 pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o cenach. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Str ona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 4 ustawy o cenach, bowiem dla 100% skontrolowanych produktów o obniżonej cenie uwidoczniła ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Literalna wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, i ż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja a rt. 189f § 1 k pa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uz nać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyel iminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn . akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.”). Ponieważ informacja o cenie musi być uwidocznione przez przedsię biorcę w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości w momencie oferowania danego produktu lub usługi, tak aby konsument na tej podstawie mógł podjąć decyzję o zakupie (tj. uwidocznienie cen ma charakter obowiązku przedumownego) zatem w przedmiotowej spra wie brak jest możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 k pa. Podsumowując Prezes UOKiK podkreśla, że niezrealizowanie obowiązków wskazanych w ustawie o cenach zgodnie z jej art. 6 ust. 1, powoduje nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Przepis ten nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej, a taką jest właśnie kara pieniężna nakładana na podstawie ustawy o cenach, jest jej automatyczne stosowanie wobec podmiotu ponoszącego odpowiedzialność za naruszenie ciążących na nim obowiązków. Samo zatem stwierdzenie – sprzecznego z ustawą sposobu uwidocznienia informacji cenowych – jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej. Powyższa ustawa nie prz ewiduje przy tym możliwości badania przez organy Inspekcji istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowości. Zatem samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że podmiot nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez prawodawcę unijnego, który w art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE z dnia 12 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L z 1998 r. Nr 80) nakazuje, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyro k NSA z 19 grudnia 2012 r., II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcj ę prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Nałożona kara pieniężna w wysokości 1 800 zł, nie została wymierzona w maksymalnej wysokości , lecz w kwocie stanowiącej 9% maksymalnej kwoty, tj. 20 000 zł przewidzianej ustawowo. Wymierzona kara spełni jednak w sposób właściwy funkcje dyscyplinujące i represyjne, a także prewencyjne tak aby nie dochodziło do naruszania prawa w przyszłości i jest adekwatnym środkiem reakcji administracyjno - prawnej na ujawnione naruszenie prawa. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postęp owania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej za skarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmi otu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wnio sek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podstawa prawna pouczenia: 13 Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 , z e zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /po dpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1) [xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx] 2) Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej