DIH-III-132/2024

1 1092580.3237098.3096186 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 9 października 2024 r. DIH - 3.707.113.2024 .AŁ DECYZJA DIH - 3. 132 .2024 „ informacje prawnie chronione oznaczono [xxx] ” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312), po przeprowadzeniu postępow ania administracyjnego w sprawie odwołania przedsiębiorcy „AP - P0L” Sp. z o.o. z siedzibą w Pruszczu Gdańskim od decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 11 lipca 2024 r. nr KHU.D.33.2024.KWP (nr akt sprawy: KHU.8361.137.2024. ŁL.JJ), na mocy której, na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 2 100 zł (słownie: dwa tysiące sto złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), z tyt ułu naruszenia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ww. ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 22 - 28 maja 202 4 r. inspektorzy reprezentujący Pomors kiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „ Pomorskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia 22 maja 2024 r. nr KHU.057.13 7.2024.JJ, przeprowadzili kontrolę w placówce handlowej należącej do przedsiębiorcy [ xxxxxx ] , zwanego dalej „stroną”, „spółką” lub „przedsiębiorcą”. Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r . Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”, do przedsiębiorcy skierowano zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 7 maja 2024 r. znak KHU.8360.100.2024.JJ (skutecznie doręczonym tego samego dnia), w którym wskazano na zakres przedmiotowy kontroli, obejmujący kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”. Kontrolę przeprowa dzono w obecności pracownika sklepu , uznanego za osobę upoważnioną do reprezentowania spółki w trakcie kontroli, na podstawie upoważnienia z dnia 22 maja 2024 r. (dołączonego do protokołu kontroli), któremu p rzed przystąpieniem do czynności kontrolnych, ok azano legitymacje służbowe oraz doręczono za pokwitowaniem upoważnienie 2 1092580.3237098.3096186 do przeprowadzenia kontroli, wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, stanowiącym załącznik do ww. upoważnienia do kontroli. W toku kontroli dokonano oc eny prawidłowości uwidaczniania cen towarów na zgodność z przepisami ustawy o informowaniu o cenach oraz przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 27 76) , zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen ”, wydanego na podstawie art. 4 ust. 6 tej ustawy. Sprawdzeniem objęto m.in. 10 losowo wybranych towarów, oferowanych po obniżonej cenie (wymienionych w pkt 4 protokołu kontroli – karta nr 4 i 5). W toku kontroli ustalono, że deklaracje o obniżkach cen na ww. towary były umieszczone na wywieszkach w kolorze żółtym (stosowanym dla oznaczenia towarów w promocji), na których podana była aktualnie obowiązująca cena wraz z okresem jej obowiązywania o raz informacja o najniższej cenie w okresie 30 dni przed obniżką, która: − zawierała wyższą cenę od ceny aktualnej – co dotyczyło 5 przypadków (wymienionych w pkt 4 w poz. 1 - 5 protokołu kontroli) - w takich przypadkach, obok ceny aktualnej, widniała trzecia cena, zaprezentowana jako przekreślona, która była tożsama z ceną zawartą w informacji o najniższej cenie w okresie 30 dni przed obniżką, − zawierała tożsamą cenę od ceny aktualnej – co dotyczyło 5 przypadków (wymienionych i opisanych w pkt 4 w poz. 6 - 10 pro tokołu kontroli), zaś dla dwóch z nich - obok ceny aktualnej, podana była trzecia cena, zaprezentowana jako przekreślona, która była wyższa od ceny aktualnej i równej niej ceny zawartej w informacji o najniższej cenie w okresie 30 dni przed obniżką. Szczeg ółowy sposób prezentacji informacji o cenach zobrazowany został na wydrukach zdjęć dołączonych do protokołu kontroli. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że przy 5 rodzajach towarów oferowanych po obniżonej cenie (wymienionych w pkt 4 w poz. 6 - 1 0 protokołu kontroli) uwidoczniono najniższą cenę w okresie 30 dni przed obniżką, która była tożsama z aktualnie obowiązującą ceną dla danego towaru, czyli cena przedstawiona na wywieszce jako cena obniżona (żółty kolor wywieszki wywoływał wrażenia obniżki ) w rzeczywistości nią nie była, co dało podstawy do uznania, że ceny zostały uwidocznione w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Ponadto, w dwóch przypadkach (wymienionych w pkt 4 w poz. 6 i 7 protokołu kontroli) na wywieszkach była podana trzeci a cena, przedstawiona jako przekreślona, która była wyższa od ceny aktualnej i równej niej ceny zawartej w informacji o najniższej cenie w okresie 30 dni przed obniżką, co dodatkowo skupiało uwagę na nieprawdziwej informacji o obniżce. Powyższe stanowiło n aruszenie przepisów art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Dla porównania, na niekwestionowanych wywieszkach, również widniały trzy ceny, z tą różnicą, że najniższa cena w okresie 30 dni przed obniżką była wyższa od ceny ak tualnej i była tożsama z trzecią ceną, zaprezentowaną jako przekreśloną. W toku kontroli odstąpiono od sprawdzenia, czy wartość uwidoczniona na wywieszce przy towarze, jako cena najniższa z okresu 30 dni poprzedzających obniżkę, jest nią faktycznie, mając na uwadze, że z treści oświadczeń złożonych w dniach 22 i 24 maja 2024 r. przez osobę upoważnioną przez spółkę wynikało, że przedsiębiorca z początkiem maja 2024 r. zmienił system oprogramowania i utracił dostęp do historii cen towarów . 3 1092580.3237098.3096186 Od osoby upoważnionej przez spółkę pobrano również oświadczenie z dnia 22 maja 2024 r. o przynależności spółki do grupy średnich przedsiębiorców w rozumieniu art. 7 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 28 maja 2024 r. (nr akt kontroli: KHU.8361.137.2024.ŁL.JJ ) oraz w dołączonej do niego dokumentacji. Do protokołu kontroli nie zostały zgłoszone uwagi w przewidzianym ustawowo terminie. Pismem z dnia 5 czerwca 2024 r., na podstawie art. 33 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, skierowano do strony wystąpienie pokontrolne, w którym poinformowano ją o wynikach kontroli, wraz z wnioskiem o podjęcie działań mających na celu wyelimi nowanie stwierdzonych nieprawidłowości w przyszłości oraz podanie przyczyn ich powstania. Strona udzieliła odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne w piśmie z dnia 11 czerwca 2024 r., informując o przyczynach powstania nieprawidłowości oraz o podjęciu wszelki ch działań, aby uniknąć powstania w przyszłości takich naruszeń, tj. wdrożeniu szkoleń dla pracowników sklepów dotyczących wymagań związanych z cenami określanymi jako promocyjne. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 11 czerwca 202 4 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ), zwanej dalej „Kpa”, Pomors ki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nało żenia kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , z tytułu naruszenia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, jak również poinformował ją o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto, odrębnym pismem z tego samego dnia, działając na podstawie art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, skierował do niej wniosek o przekazanie informacji o wielkości jej obrotów i przychodu za ostatni rok rozl iczeniowy. Obydwa pisma doręczono stronie w dniu 13 czerwca 2024 r. W piśmie z dnia 25 czerwca 2024 r. (doręczonym stronie w dniu 1 lipca 2024 r.) strona została poinformowana o zakończeniu postępowania oraz pouczona o możliwości wypowiedzenia się co do ze branych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień, ani też nie przekazała wymaganych informacji o wielkości jej obrotów i przychodu za rok 2023. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Po morski WIIH, w drodze decyzji z dnia 11 lipca 2024 r. nr KHU.D.33.2024.KWP, nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2 100 zł, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu niewykonania obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 w zw iązku z art. 4 ust. 2 tej ustawy . Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 15 lipca 2024 r. W dniu 7 sierpnia 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej również „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otrzymał z a pośrednictwem Pomorskiego WIIH, złożone przez pracownika spółki pismo z dnia 22 lipca 2024 r. (nadane w dniu 25 lipca 2024 r. w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego ), będące odwołaniem od ww. decyzji. Do odwołania nie zostało dołączone pełno mocnictwo, natomiast podpisała je osoba bez uprawnienia do reprezentowania spółki w niniejszej sprawie. 4 1092580.3237098.3096186 Po uzupełnieniu braków formalnych odwołania, pismem z dnia 5 września 2024 r. znak DIH - 3.707.113.2024.AŁ, Prezes UOKiK poinformował stronę o przysługuj ącym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, z czego strona jednak nie skorzystała. Zawiadomienie to doręczono pełnomocni kowi strony w dniu 12 września 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicac h wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego st opnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w mie jscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (lub usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Jak wynika z definicji zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ust awy, przez cenę należy rozumieć wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę (inaczej cenę sprzedaży), zaś przez cenę jednostkową towaru (lub usługi) – cenę ustaloną za jednostkę okr eślonego towaru (lub określonej usługi), których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Przepisy art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach stanowią, że w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lu b usługi, obok informacji o obniżonej cenie, uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Powyższe przepisy zostały wprowadzone w związku z implementacją d yrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z dnia 27 listopada 2019 r. zmieniającą dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, 2005/29/WE oraz 2011/83/UE w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnieni a unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta (Dz.Urz. UE L 328 z 18.12.2019, s. 7), tzw. „dyrektywą Omnibus”, co nastąpiło w drodze ustawy o zmianie ustawy o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw z dnia 1 grudnia 2022 r. (Dz.U. z 2022 r. p oz. 2581). Taka zmiana była podyktowana koniecznością ochrony konsumenta przed tzw. „rzekomymi obniżkami”. Jak bowiem wynika z Zawiadomienia Komisji - Wytyczne dotyczące wykładni i stosowania art. 6a dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w spra wie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz.Urz. UE C 526 z 29.12.2021, str. 130), „Celem tego co najmniej 30 - dniowego okresu odniesienia jest 5 1092580.3237098.3096186 uniemożliwienie podmiotom gospodarczym żonglowania cenami i przedstawiania f ałszywych obniżek cen, np. podnoszenia ceny na krótki okres, aby następnie ją obniżyć i przedstawić jako (znaczącą) obniżkę ceny, co wprowadza konsumentów w błąd. Wspomniany 30 - dniowy okres na ustalenie „wcześniejszej” ceny odniesienia jest zatem gwarancją , iż cena odniesienia jest prawdziwa, a nie stanowi jedynie narzędzia marketingowego, które ma wywołać wrażenie atrakcyjności obniżki.”. Jak wynika z definicji zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, przez cenę należy rozumieć wartość wyrażoną w je dnostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę (cenę sprzedaży), zaś przez cenę jednostkową towaru (lub usługi) – cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru (lub określonej usługi), których ilość lub li czba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Dodatkowo sposób uwidaczniania cen towarów lub usług, w tym informacji o obniżonej cenie, regulują przepisy rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzeni a w sprawie uwidaczniania cen, cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogó lnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Jak stanowi § 3 ust. 2 tego rozporządzenia , cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor IH nakł ada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy , przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki inspektor IH uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowią zków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za t o samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, ze zm.). 6 1092580.3237098.3096186 Przepisy ustawy o informowaniu o c enach nie regulują kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, w związku z czym stosownie do art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189f § 1 Kpa, organ admi nistracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na st ronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo ska rbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Powyższe przepisy ustanawiają regułę obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli ziszczą się przesłanki w nim powołane. Ponadto, w art. 189f § 2 Kpa ustawodawca przewiduje fakultatywne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. wskazuje, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieni ężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i s posób powiadomienia. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia - art. 18 9f § 3 Kpa. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w sklepie należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy, przez inspektorów reprezentujących Pomorskiego WIIH, stwierdzono, że przy 5 rodzajach towarów oferowanych po obniżonej cen ie (na 10 losowo sprawdzonych) uwidoczniono najniższą cenę w okresie 30 dni przed obniżką, która była tożsama z aktualnie obowiązującą ceną dla danego towaru, czyli cena przedstawiona na wywieszce jako cena obniżona w rzeczywistości nią nie była (była taka sama, a powinna być niższa od uprzednio obowiązującej ceny, jako najniższej ceny z okresu 30 dni przed obniżką), co dało podstawy do uznania, że ceny zostały uwidocznione w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Ponadto, w dwóch przypadkach na wywi eszkach była podana trzecia cena, przedstawiona jako przekreślona, która była wyższa od ceny aktualnej i równej niej ceny zawartej w informacji o najniższej cenie w okresie 30 dni przed obniżką, co dodatkowo skupiało uwagę na nieprawdziwej informacji o obn iżce. Powyższe stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , karę pieniężną, z tytułu niewykonania obowiązków wynikających m.in. z art. 4 us t. 1 , wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli wojewódzki inspektor IH. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, w drodze decyzji z dnia 11 lipca 2024 r. nr KHU.D.33.2024.KWP, Pomorski WIIH nałożył karę pien iężną w wysokości 2 100 zł, na stronę, to jest na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia. 7 1092580.3237098.3096186 Odwołując się od wydanej decyzji, strona nie kwestionowała ustaleń kontroli dotyczących stwierdzonych nieprawidłowości, natomiast podniosła, że zaistniała sytuacja, jako sytuacja specyficzna, nie była przez nią zamierzona, a tym bardziej zawiniona. Strona wyjaśniła także przyczyny ich powstania wskazując, że bezpośrednią przyczyną braku cen z ostatnich 30 dni przed obniżką była zmiana systemu oprogramowania, co uniemożliwiło skopiowanie cen do nowego systemu z okresu poprzedzającego jego wdrożenie, a w związku z tym niemożliwym było posiadanie danych z okresu 30 dni, poprzedzającego obniżenie ceny w nowym systemie, wystawiającym oznaczenia cenowe na sklepie ( tzw. cenówki). Zaznaczyła, że takie dane sprzed 30 dni znajdowały się w poprzednim systemie, do którego pracownicy sklepu nie mieli już dostępu, zaś w nowym systemie dane historyczne tworzone były dopiero na bieżąco, od momentu jego wdrożenia, czyli od 2 m aja 2024 r. Strona uważa, że brak cen nie wynikał z braku umiejętności czy złej woli personelu, a z przyczyn obiektywnych. Dodała, że nie jest możliwe ze względów technicznych sprawdzenie każdej ceny, gdyż takie dane znajdują się w kopii poprzedniego sytem u. Jednocześnie strona wyraziła chęć udostępnienia organowi odwoławczemu danych historycznych z poprzedniego systemu dla towarów wymienionych w treści zaskarżonej decyzji. Tym samym, strona wniosła o cofnięcie wydanej decyzji, która w jej ocenie dotyczy uk arania spółki z powodów zawinionych. Odnosząc się do powyższych argumentów strony, należy wskazać, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej w wysokości 2 100 zł, w związku z ustaleniami kontroli, których strona nie kwestionowała, a które wskazują na niewykonanie obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach . Jak stanowi art. 6 ust. 1 tej ustawy, jeżeli przedsiębiorc a nie wykonuje obowiązków określonych m.in. w art. 4 ust. 1, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego karę pieniężną określoną w tym przepisie, tj. w wysokości do 20 000 zł. Przepisy te w sposób niewymagających dodatkowych założeń i wykładni nakazują właśc iwemu organowi IH wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązków przewidzianych ww. przepisami, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały skorygowane. Dowiedzenie zatem, ż e określony podmiot nie sprostał powyższym obowiązkom powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 805/19). Należy zaznaczyć, że przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie przewidują możliwości badania przez organ IH istnienia winy (umyślnej lub nieumyślnej), bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego stwierdzono nieprawidłowości. Nałożona na stronę kara pieniężna jest typową karą administracyj ną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem , a odpowiedzialność administracyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter odpowiedzialności obiektywnej i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z prowadzoną działal nością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiąz ków , bez względu na winę i przyczyny powstania naruszenia. Tym samym, organ IH w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, polegających na niewykonaniu przez kontrolowany podmiot obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, moż e jedynie wydać decyzję administracyjną, na mocy której, nakłada na niego karę pieniężną w przewidzianej w tej ustawie wysokości. Mając na uwadze charakter 8 1092580.3237098.3096186 odpowiedzialności administracyjnej, okoliczności towarzyszące naruszeniu prawa, na które strona powo łuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa ( zmiana systemu oprogramowania i brak możliwości skopiowania cen do nowego systemu z okresu poprzedzającego jego wdrożenie, obejmującego okres 30 dni przed wprowadzeniem obniżki w nowym syst emie), czy też informacja strony w odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne o podjęciu wszelkich działań mających na celu uniknięcie podobnych naruszeń w przyszłości (wdrożeniu szkoleń dla pracowników sklepów dotyczących wymagań związanych z cenami określanym i jako promocyjne) , pozostają bez znaczenia dla oceny zasadności jej ukarania, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Podkreślić należy, że przepisy art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach wymagają, aby informacja o cenach towarów (lub usług) była prezentowana w sposób dobrze widoczny, jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen, zaś przepisy art. 4 ust. 2 tej ustawy wymagają, aby w każdym p rzypadku informowania o obniżeniu ceny towaru (lub usługi), obok informacji o obniżonej cenie (obniżce), uwidoczniona była również informacja o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Z powyższego wynika, że przedsiębiorca w sytuacji, gdy prezentuje obniżkę ceny, ma obowiązek uwidocznić informację o obniżonej cenie (cenę po zastosowaniu obniżki) oraz informację o najniższej cenie w okresie 30 dni przed obniżką (drugą cenę wraz z objaśnien iem, co ta cena oznacza), która jest punktem odniesienia do prezentowanej obniżki. Oznacza to, że komunikowanie obniżki ceny nie może być oparte na cenie innej niż najniższa cena w okresie 30 dni przed obniżką. Przedsiębiorca może więc przedstawić obniżkę ceny w sposób dowolny (kwotowo, procentowo lub za pomocą innych mierników), pod warunkiem jednak, że taka obniżka jest ustalana i prezentowana poprzez odniesienie jej do najniższej ceny z minimum 30 wcześniejszych dni. Jednocześnie należy przyjąć, że infor macja o obniżonej cenie to informacja o cenie, która jest niższa (została zmniejszona) od najniższej ceny w okresie 30 dni przed obniżką, a więc cena sprzedaży przedstawiona na wywieszce jako cena obniżona w rzeczywistości nie może być taka sama, jak ta z 30 - dniowego okresu poprzedzającego obniżkę, czy wręcz wyższa od niej (por. wyrok TSUE z dnia 26 września 2024 r. w sprawie C - 330/23, Verbraucherzentrale Baden - Württemberg eV przeciwko Aldi Süd Dienstleistungs SE & Co. OHG ). Takie ukształtowanie obowiązku i nformacyjnego przez sprzedawcę służy transparentności cen. Ułatwia również kupującemu ocenę rzeczywistej wielkości obniżki (promocji) i szybszych wyborów rynkowych na podstawie przejrzystych informacji o cenach. Strona, jako profesjonalny uczestnik obrotu, funkcjonujący na rynku od 16 stycznia 2006 r. (według danych zawartych w KRS) miała obowiązek znać i przestrzegać przepisy prawa związane z wykonywaną przez nią działalnością. Przepisy ustawy o informowaniu o cenach są prawem powszechnie obowiązującym i d otyczą każdego przedsiębiorcy dokonującego sprzedaży detalicznej towarów lub świadczącego usługi. Nieznajomość przepisów lub ich niewłaściwa interpretacja nie zwalnia z obowiązku prawidłowego uwidaczniania cen oraz informacji o obniżonej cenie. Nowelizacja ustawy o informowaniu o cenach w związku z implementacją dyrektywy Omnibus, wprowadzająca obowiązek uwidaczniania informacji o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, obowiązuje od 1 stycznia 2023 r., co j est wystarczające na zapoznanie się z obowiązującymi przepisami i należyte ich przestrzeganie. Strona, w przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru, była zobowiązana do przekazania konsumentom informacji o obniżonej cenie 9 1092580.3237098.3096186 oraz informacji o najniższej c enie, która obowiązywała w okresie 30 dni przed obniżką, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, tymczasem w toku kontroli ustalono, że w przypadku 5 na 10 losowo sprawdzonych towarów obowiązkom tym uchybiła, co stanowiło wystarczającą przesłankę d o przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz nałożenia na nią kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust . 1 ustawy o informowaniu o cenach. W niniejszej sprawie, Pomorski WIIH był uprawniony do nałożenia na stronę kary pieniężnej w granicach przewid zianych ustawowo, tj. w wysokości do 20 000 zł. Po uwzględnieniu przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach , stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 2 100 zł, która stanowi 10,5% górnego wymiaru kary. Analizując prawidł owość uwzględnienia przez organ pierwszej instancji ww. przesłanek, mających wpływ na wymiar kary, na podstawie zgormadzonego materiału dowodowego, Prezes UOKiK zważył i stwierdził, co następuje. Oceniając stopień naruszenia obowiązków , w tym charakter, wa gę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków, organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że stwierdzone nieprawidłowości, polegające na uwidocznieniu przy 5 rodzajach towarów oferowanych po obniżonej cenie (na 10 losowo wytypowanych do kontroli) na jniższej ceny w okresie 30 dni przed obniżką, która była tożsama z aktualnie obowiązującą ceną dla danego towaru, godziły istotnie w interesy konsumentów, gdyż utrudniały mu dokonanie świadomego wyboru towaru oraz zgodnego z jego oczekiwaniami. Taki sposób podawania informacji cenowej w miejscu sprzedaży detalicznej sugerował, że przedmiotowe towary oferowane są w cenie obniżonej, podczas gdy w rzeczywistości konsument dokonywał zakupu towaru w cenie takiej samej , jak ta z okresu 30 dni przed obniżką. Ponad to, w dwóch przypadkach na wywieszkach była podana trzecia cena, przedstawiona jako przekreślona, która była wyższa od ceny aktualnej i równej niej ceny zawartej w informacji o najniższej cenie w okresie 30 dni przed obniżką, co dodatkowo skupiało uwagę na nieprawdziwej informacji o obniżce. Należy wskazać, że informacja o obniżonej cenie oraz o najniższej cenie, która obowiązywała w okresie 30 dni przed obniżką, są jednym z ważniejszych czynników mających wpływ na podjęcie decyzji o zakupie towaru przez ko nsumenta w sytuacji, gdy sprzedawca komunikuje obniżkę ceny. Informacje te powinny być prawidłowo uwidocznione w miejscu sprzedaży detalicznej, tak, aby umożliwić konsumentom dokonanie samodzielnej oceny, czy zaprezentowana obniżka jest w istocie opłacalna , a tym samym umożliwić im dokonanie świadomego i korzystnego pod względem ekonomicznym wyboru towaru. Jest to o tyle istotne, że dla konsumentów informacja o obniżce cen oznacza możliwość kupienia towaru taniej, zaoszczędzenia, co skutkuje większą skłonno ścią do zainteresowania się ofertą. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że stwierdzone nieprawidłowości wskazują na naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, gdyż informacj a o cenach dla 5 rodzajów towarów, dla których zakomunikowano obniżkę, została podana w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości . Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji słusznie uznał, że charakter i waga naruszenia obowiązków był y istotne i z pewnością nie miały cech znikomości. Przy ocenie powyższej przesłanki, organ pierwszej instancji prawidłowo odniósł się również do skali naruszenia obowiązków, stwierdzając, iż na 10 losowo sprawdzonych towarów, zakwestionowano 5 z nich. Bezs porny jest przy tym fakt, że czas trwania tego naruszenia przypada na dzień stwierdzenia nieprawidłowości, tj. 22 maja 2024 r. , natomiast kończy się 10 1092580.3237098.3096186 w momencie podjęcia przez stronę działań naprawczych, o czym strona poinformowała w piśmie z dnia 11 czerwc a 2024 r., stanowiącym odpowiedź na wystąpienie pokontrolne. Odnosząc się do argumentów strony przedstawionych w odwołaniu, że do naruszenia prawa doszło na skutek zmiany systemu oprogramowania i braku możliwości skopiowania cen do nowego systemu z okresu poprzedzającego jego wdrożenie, obejmującego okres 30 dni przed wprowadzeniem obniżki w nowym systemie, należy zwrócić uwagę, że to na przedsiębiorcy prowadzącym działalność w zakresie sprzedaży detalicznej towarów spoczywa obowiązek dopilnowania, by konsu ment bez podejmowania żadnych dodatkowych działań, za każdym razem, wraz z produktem otrzymywał wyczerpującą i konkretną informację o jego cenie, w tym przypadku o cenie obniżonej oraz o najniższej cenie w okresie 30 dni przed obniżką, w sposób jednoznaczn y, niebudzący wątpliwości, tak, aby mógł dokonać świadomego wyboru produktu. Należy wskazać, że obowiązek uwidaczniania, obok informacji o obniżonej cenie, również informacji o najniższej cenie w okresie 30 dni przed obniżką, powstaje w każdym przypadku in formowania o obniżeniu ceny. Z tego względu, jeżeli tak, jak strona twierdzi w odwołaniu, nie było możliwe ze względów technicznych sprawdzenie historii każdej ceny, gdyż takie dane znajdowały się w kopii poprzedniego sytemu, do którego pracownicy sklepu n ie mieli już dostępu, strona powinna zrezygnować z prezentowania obniżek, co do których miała wątpliwości i nie była w stanie określić ich wielkość, tym bardziej, że nieprawidłowości dotyczyły tylko niektórych spośród losowo wybranych towarów. Jednocześnie odnosząc się do propozycji strony odnośnie możliwości udostępnienia organowi odwoławczemu danych historycznych z poprzedniego systemu dla towarów, które budziły zastrzeżenia, Prezes UOKiK wskazuje, że nie ma konieczności weryfikowania takich danych, gdyż oczywistym jest, iż albo zostanie potwierdzona wartość, która w czasie kontroli została zakwestionowana, albo będzie to inna wartość, która faktycznie powinna być podana na wywieszce, jako najniższa cena w okresie 30 dni przed obniżką, co nie zmienia faktu , iż w pięciu przypadkach informacja o cenach została podana w sposób nieprawidłowy. Warto podkreślić, że w odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne, strona mogła przekazać wszelkie informacje odnoszące się do kwestionowanych przypadków oraz przyczyny ich zai stnienia, tymczasem poprzestała w tym zakresie jedynie na ogólnych twierdzeniach. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe przemawia za tym, iż organ pierwszej instancji mógł przypisać stronie wysoki stopnień naruszenia obowiązków. Oceniając dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o ce nach, oraz uzyskane korzyści majątkowe lub straty wynikające z naruszenia tych obowiązków, organ pierwszej instancji prawidłowo wziął pod uwagę, że strona nie była wcześniej karana za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach, co miało wpływ na z łagodzenie wymiaru kary. Jednocześnie uwzględnił, że przedmiotowa kontrola została przeprowadzona za uprzednim skierowaniem do strony zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli , gdzie wskazano m.in. informacje o zakresie przedmiotowym kontroli i planowany m terminie jej przeprowadzenia, a więc strona miała czas i możliwość, aby odpowiednio przygotować się do kontroli i wyeliminować ewentualne nieprawidłowości . Uwzględniając trzeci czynnik wpływający na wymiar kary , tj. wielkość obrotów i przychodu przedsięb iorcy, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę, że strona, pomimo 11 1092580.3237098.3096186 skierowania do niej stosownego wezwania z dnia 11 czerwca 2024 r., a także poinformowania jej w piśmie z dnia 25 czerwca 2024 r. o terminie zakończenia postępowania, nie przekazał a wymaganych informacji o wielkości jej obrotów i przychodu za rok 2023. Z tego względu, Pomorski WIIH dokonał oszacowania obrotów i przychodów strony metodą porównawczą zewnętrzną na podstawie art. 23 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie warto pod kreślić, że z oświadczenia z dnia 22 maja 2024 r., pobranego w trakcie kontroli od osoby upoważnionej przez stronę, wynika, że spółka należy do grupy średnich przedsiębiorców w rozumieniu art. 7 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Rozpatrując czwartą z przesłane k wymiaru kary , tj. sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, organ pierwszej instancji stwierdził, że nie posiada wiedzy w tym zakresie, niemniej jednak, należy stwierdzić, że przesłanka ta nie miała zastosowania, gdyż przeprowadzona kontrola nie była kontrolą w sprawach transgranicznych. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków wy nikających z art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust . 1 tej ustawy, zaś opisane powyżej, jak również w treści zaskarżonej decyzji, ustalenia k ontroli i przesłanki, jakimi kierował się organ IH przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, nie dawały podstaw do jej zmiany. Wysokość kary pieniężnej ustalona na poziomie 2 100 zł przy maksymalnej wysokości 20 000 zł, jest, w opinii Prezesa UOKiK, kwotą optymalną i adekwatną do stwierdzonego naruszenia. Stanowi ona 10,5% górnego wymiaru kary . Wymiar kary uwzględnia przede wszystkim fakt naruszenia praw i interesów konsumentów, którzy zostali pozbawieni jasnej i zrozumiałej informacji o cenach dla 5 z 10 l osowo sprawdzonych towarów, dla których zakomunikowano obniżkę. Podkreślenia wymaga, że kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach stanowi sankcję administracyjną, zaś jej celem jest ochrona konsumenta oraz prawidłowa konkurenc ja między przedsiębiorcami. Informacje o cenach służą właściwemu poinformowaniu nabywcy o tym, za jaki towar lub usługę ma zapłacić daną należność, a także stwarzają identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej towarów lub świadczenia usług. Cena jest jednym z podstawowych wyróżników towarów lub usług, poza marką oraz indywidualnymi preferencjami klientów, mającym wpływ na decyzje o ich zakupie. Dlatego jasna i rzetelna informacja o cenie ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesów konsumenta. Jednocześnie Prezes UOKiK wskazuje, że kara pieniężna powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez poda wanie cen produktów oferowanych konsumentom, co oznacza, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (por. wyroki NSA z dnia 23 maja 2012 r. o sygn. akt II GSK 684/11 oraz z dnia 19 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1823/11). Skuteczność kar y przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrze żeniem mającym na celu niedopuszczenie do powstania podobnych nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, czyli właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były wyłącznie towary z odpowiednimi informacjami cenowymi, jak 12 1092580.3237098.3096186 również powinna być ona możliwie najmniej uciążliwa. Wszystkie te cele winny być łącznie spełnione, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. W opinii Prezesa UOKiK, wymierzona stronie kara pieniężna w wys okości 2 100 zł jest kwotą optymalną i wystarczającą do spełnienia jej celów. Prezes UOKiK podziela także stanowisko organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, tj. odstąpienia od wymierzen ia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być z nikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. Faktem jest, że w niniejsz ej sprawie strona nie zaprzestała naruszenia prawa w trakcie kontroli, ale jak wynika z informacji, jaką przekazała ona w odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne, uczyniła to po kontroli. Istotne jest jednak to, że w toku kontroli ustalono, iż strona nie spr ostała obowiązkom, jakie nakładają na nią przepisy art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, gdyż w stosunku do 50% losowo sprawdzonych towarów, dla których zakomunikowała obniżkę, informacje o cenach podała w sposób niejednoz naczny i budzący wątpliwości, tj. w taki sposób, że cena przedstawiona na wywieszce jako cena obniżona była taka sama, jak ta z okresu 30 dni przed obniżką , czyli w rzeczywistości nie była obniżką, stąd też należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy waga naruszenia prawa nie jest znikoma. Dodać należy, że właściwe uwidacznianie informacji o cenach zależało wyłącznie od strony i nie wykraczało poza jej możliwości. Warto zwrócić uwagę, że ustaw a o informowaniu o cenach implementuje przepisy dyrektywy 98/6/WE. Odnosząc się do celów tej dyrektywy, zmierza ona, zgodnie z brzmieniem jej art. 1 w związku z motywem 6, do lepszego przekazywania informacji konsumentom i ułatwienia porównywania cen sprze daży produktów oferowanych konsumentom przez przedsiębiorców, tak, aby mogli oni dokonać świadomych wyborów. Motyw 1 tej dyrektywy podkreśla znaczenie przejrzystości funkcjonowania rynku oraz prawidłowej informacji dla ochrony konsumentów. W motywie 12 tej dyrektywy doprecyzowano, że ma ona na celu zapewnienie jednolitej i przejrzystej informacji, z korzyścią dla wszystkich konsumentów na rynku wewnętrznym. Co więcej, z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy, odczytywanego w świetle jej motywu 2, wynika, że cena sprze daży produktów oferowanych konsumentom musi być jednoznaczna, łatwo dostrzegalna i czytelna, tak, aby informacja w tym zakresie była dokładna, przejrzysta i jednoznaczna. Ponadto, motyw 1 dyrektywy Omnibus , która wprowadziła art. 6a do dyrektywy 98/6/WE, w yraźnie odsyła do postanowień art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To ostatnie postanowienie, podobnie jak art. 169 Traktatu o Funkcjonowaniu UE, ma na celu zapewnienie w politykach UE wysokiego poziomu ochrony konsumentów. Ten sam cel został wskazany w motywie 2 dyrektywy 98/6/WE (por. ww. wyrok TSUE z dnia 26 września 2024 r. w sprawie C - 330/23 , a także powołane tam orzecznictwo ). Powyższe założenia prawa UE w sposób optymalny urzeczywistniają przepisy art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach. Brak uwidocznienia informacji o jednoznacznie skonkretyzowanych cenach narusza powyższe zasady, tzn. ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku oraz skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, co nie poprawia poziomu o chrony konsumentów, a także ma 13 1092580.3237098.3096186 negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorcami i produktami. Stwierdzone naruszenie prawa obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służyć ma przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. Na gruncie niniejszej sprawy, należy przychylić się do stanowiska organu pierwszej instancji, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE i dyrektywie Omnibus. Nawet gdyby uznać za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, to należy wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Tym samym, organ pierwszej instancji nie mógł zastosować odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa . W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pie niężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani te ż strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi naruszenie o char akterze deliktu administracyjnego, które sankcjonowane jest przez art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takiej kary pieniężnej mogły być prowadzone wyłącznie przez Pomorskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Pomorskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 Kpa nie spełnieni cel ów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary p ieniężnej. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 tej ustawy. Literalna wykładnia ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof . dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia" . Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało )”. Charakter naruszeń, jakich strona dopuściła się w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożen ia 14 1092580.3237098.3096186 administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej”). Biorąc pod uwagę, że jednoznaczna i niebudząca wątpliwości cena musi być uwidocznion a przez przedsiębiorcę w momencie oferowania danego towaru, tak, aby konsument mógł na tej podstawie podjąć decyzję o zakupie (tj. uwidocznienie cen ma charakter obowiązku przedumownego), należy przyjąć, że w niniejszej sprawie przesłanka w postaci koniecz ności usunięcia skutków naruszenia prawa nie występuje i w związku z tym brak jest podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia na podstawie art. 189f § 2 i 3 Kpa. Prezes UOKiK stoi również na stanowisku, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów kary pieniężnej nakładanej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony interesów konsumentów oraz nie dopuścić do powst ania tych samych lub podobnych naruszeń w przyszłości. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , jak również ustalenie jej wysokości , było prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o cofnięcie wydanej decyzji o nałożeniu na nią kary pieniężnej, należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących p rzepisów prawa w zakresie nakładania kary pieniężnej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach. Stąd też, postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Prezes UOKiK, zgodnie z art . 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów IH. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wni esionego odwołania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Gdańsk u w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania niniejszej decyzji . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Pr ezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkow y, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł ; 15 1092580.3237098.3096186 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decy zji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądo woadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się p rzepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2024 r. poz. 935) ; § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują : 1. [ xxxxxx ] 2. Pomor s ki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3. a/a