DIH-III-130/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 2 października 2024 r. DIH - 3.707.111.2024.AB DECYZJA DIH - 3.130.2024 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 poz. 572), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312) oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji nr 67/2024 Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 5 lipca 2024 r. (nr akt: KHU.8361.336.2023), na mocy której nałożono na Delikatesy Centrum Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Komornikach (zwane dalej: „stroną”, „stroną postępowania”, „spółką” lub „przedsiębiorcą”), na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 w związku z art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 i art. 4 ust. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) wobec stwierdzenia nieprawidłowości w miejscu sprzedaży detalicznej, Pre zes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE W dniach 30 listopada – 7 grudnia 2023 r. inspektorzy reprezentujący Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (dalej: „Świętokrzyski WIIH” lub „organ pierwszej instancji”), działając na podstawie upoważnienia KHU.8361.336.2023 z 30 listopada 2023 r. przeprowadzili kontrolę w placówce detalicznej należącej do ww. przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo prz edsiębiorców (Dz. U. z 2024 r., poz. 236) – dalej jako „Prawo przedsiębiorców”, 10 listopada 2023 r. skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli, ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego kontrolę przestrzegani a przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168) – dalej jako „ustawa o cenach”. Pismo odebrano 13 listopada 2023 r. Kontrola została przeprowadzona w obecności osoby upoważnionej do reprezentowan ia przedsiębiorcy. W toku kontroli sprawdzono przestrzeganie przepisów ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), zwanego dalej: „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen” lub : „rozporządzeniem Ministra Rozwoju” , 2 łącznie dla 15 losowo wybranych produktów z aktualnej oferty promocyjnej, sprzedawanych w opakowaniach jednostkowych według objętości lub masy , luzem bądź na sztuki. W toku kontroli ustalono, że 12 produktów oznaczonych było wywieszkami cenowymi z napisem „PROMOCJA", jak również wywieszki cenowe przy 12 produktach zawierały informację o czasie obowiązywania promocji. Trzy produkty znajdujące się w ladzie chłodniczej były oznakowane dodatkowo żółtymi okrągłymi wywieszkami z napisem „PROMOCJA". Natomiast na sali sprzedaży przy 3 produktach, ustawione były stojaki z planszami w kolorze pomarańczowym z informacją o korzyści płynącej z obniżki w formi e procentowej. Ponadto ustalono, że: ‒ 6 ocenianych produktów, były to towary, które ulegają szybkiemu zepsuciu lub mają krótki termin przydatności; ‒ 9 produktów posiadało, obok aktualnej promocyjnej ceny sprzedaży, wymaganą przepisami cenę poprzedzoną inform acją o treści: „Najniższa cena z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki"; ‒ 3 produkty (towary, które ulegają szybkiemu zepsuciu lub mają krótki termin przydatności), posiadały obok aktualnej promocyjnej ceny sprzedaży, wymaganą przepisami cenę poprzedzoną informacją o treści: „Cena sprzed pierwszej obniżki" . W toku kontroli zakwestionowano 12 partii: ‒ 3 partie produktów (towary, które ulegają szybkiemu zepsuciu lub mają krótki termin przydatności), z uwagi na podanie cen w sposób niejednoznaczny, budzący wą tpliwości i wprowadzający w błąd, z uwagi na brak treści informacji o cenie sprzed pierwszego zastosowania obniżki, co jest niezgodne z art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług oraz § 3 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług. Etykiety cenowe ww. produktów zawierały aktualną wartość ceny sprzedaży po obniżce, cenę jednostkową oraz dodatkową przekreśloną wartość ceny bez słownej informacji czym ona jest (jak ustalono była to cena przed obniżką) ; ‒ 9 partii produktów, z uwagi na podanie cen w sposób niejednoznaczny budzący wątpliwości i wprowadzający w błąd, poprzez to, że komunikaty dotyczące obniżek nie odnosiły się do najniższej ceny z 30 dni przed obniżką, gdyż dla 5 produktów cena sprzedaży by ła wyższa niż najniższa cena z okresu 30 dni przed obniżką, a dla 4 produktów - obie te ceny były sobie równe, co stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług. Ustalenia te udokumentowano w proto kole kontroli z 7 grudnia 2023 r. (nr akt kontroli: KHU.8361.336.2023). Pismem z 14 grudnia 2023 r. strona poinformowała, że po otrzymaniu dokumentacji pokontrolnej podjęto działania mające na celu wprowadzenia na etykiecie cenowej oznaczenia dot. przekreślonej ceny. Ponadto kontrolowany poinformował, że na cenówkach 3 towarów , które ulegają szybkiemu zepsuciu lub mają krótki termin przydatności były uwidocznione dwie ceny i ta przekreślona stanowiła „cenę sprzed pierwszej obniżki”, co w ocenie przedsiębiorcy spełniało obowiązek informacyjny w myśl aktualnych przepisów. Ponadto waga ewentualnego naruszenia (o ile w ogóle zaistniało) jest znikoma – konsumenci 3 mieli możliwość zapoznania się ze wszystkimi informacjami wymaganymi ustawą dla tych towarów, niemniej jednak wychodząc naprzeciw oczekiwaniom klientów i organów kontrolując ych, również dla tych etykiet zaplanowano wprowadzenie oznaczeń. W związku z powyższym strona w niniejszym piśmie zwróciła się m.in. z prośbą o niewszczynanie postępowania administracyjnego, gdyż przedsiębiorca ciągle dąży do spełniania wprowadzonych wymag ań legislacyjnych i dokłada wszelkich starań, aby dostosować rozwiązania systemowe. Na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) – dalej jako: „Kpa”, Świętokrzyski WIIH zawi adomieniem z 24 maja 2024 r., poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o cenach w przedmiocie nałożenia na niego administracyjnej kary pieniężnej wobec stwierdzenia w miejscu sprz edaży detalicznej nieprawidłowości w uwidacznianiu cen 12 partii produktów z 15 oferowanych do sprzedaży po obniżonych cenach, sprawdzonych w toku kontroli. Jednocześnie poinformowano na podstawie art. 10 § 1 Kpa, że stronie przysługuje prawo do wypowiedze nia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zapoznania się z aktami sprawy. Dodatkowo Świętokrzyski WIIH wezwał stronę do złożenia oświadczenia wskazującego na wysokość przychodów i obrotu osiągniętego w ostatnim roku obrotowym. Pismem z 3 czerwca 2024 r. strona przekazała CIT/PGK Informację o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez spółkę tworzącą podatkową grupę kapitałową. 5 lipca 2024 r. Świętokrzyski WIIH, na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 w związku z art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 i art. 4 ust. 4 ustawy o cenach oraz art. 104 Kpa wydał decyzję (nr akt: KHU.8361.336.2023), na mocy której nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) wobec stwierdzenia nieprawidłowości w miejscu sprzedaż y detalicznej. 2 sierpnia 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” albo „organem drugiej instancji”) otrzymał za pośrednictwem Świętokrzyskiego WIIH odwołanie od ww. decyzji, w którym strona stwierdziła, że ww. decyzja powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego (ewentualnie zastosowany powinien zostać art. 189f kodeksu postępowania administracyjnego i powinno nastąpić odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej). Pismem z 16 sierpnia 2024 r. Pr ezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od decyzji Świętokrzyskiego WIIH oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materia łów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administrac yjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. 4 Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustaw y o Inspekcji Handlowej Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzen ia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiając y porównanie cen. Ponadto zgodnie z art. 4 ust. 2 w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w ok resie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Natomiast art. 4 ust. 4 ww. ustawy wskazuje, że w przypadku towarów, które ulegają szybkiemu zepsuciu lub mają krótki termin przydatności, obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się informację o cenie sprzed pierwszego zastosowania obniżki. Sposób uwidaczniania cen towarów i usług określa wydane na podstawie art. 4 ust. 6 ww. ustawy rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług. W myśl § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego, w cenniku, w katalogu, na obwolucie, w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu, o czym stanowi § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. Niezrealizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o cenach powoduje – zgodnie art. 6 ust. 1 ww. ustawy – nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Przepis ten w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały skorygowane. Dowied zenie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia ob owiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez ko nsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy ; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem 5 Parlamentu Europej skiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12. 2017, str. 1, z późn. zm.). Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem wniesionym przez przedsiębiorcę od decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 5 lipca 2024 r. (sygn. KHU.8361.336.20 23), na mocy której na przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych), w związku z naruszeniem przepisów art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 i art. 4 ust. 4 ustawy o cenach. Organ drugiej instancji wskazuje że, celem us tawy o cenach jest ochrona konsumenta oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorcami. Informacja dotycząca ceny służy właściwemu poinformowaniu o niej nabywcy, a także stwarza identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Regu lacja ta ma na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w informowaniu konsumentów o cenach towarów i usług. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach, w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidaczni a się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki , a zgodnie z art. 4 ust. 4 w przypadku towarów, które ulegają szybkiemu zepsuciu lub mają krótki termin przydatności, ob ok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się informację o cenie sprzed pierwszego zastosowania obniżki . Wprowadzenie powyższego przepisu nastąpiło ustawą o zmianie ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 2581), która to zmiana była podyktowana koniecznością ochrony konsumenta przed tzw. „rzekomymi obniżkami”. Jak bowiem wynika z Wytycznych Komisji „Celem tego co najmniej 30 - dniowego okresu odniesienia jest uniemożliwienie podmiotom gospodarc zym żonglowania cenami i przedstawiania fałszywych obniżek cen, np. podnoszenia ceny na krótki okres, aby następnie ją obniżyć i przedstawić jako (znaczącą) obniżkę ceny, co wprowadza konsumentów w błąd. Wspomniany 30 - dniowy okres na ustalenie „wcześniejsz ej” ceny odniesienia jest zatem gwarancją, iż cena odniesienia jest prawdziwa, a nie stanowi jedynie narzędzia marketingowego, które ma wywołać wrażenie atrakcyjności obniżki.” Przepisy ustawy o cenach są prawem powszechnie obowiązującym i dotyczą każdego przedsiębiorcy świadczącego usługi lub dokonującego sprzedaży detalicznej towarów. Nieznajomość przepisów lub ich niewłaściwa interpretacja nie zwalnia z obowiązku prawidłowego uwidaczniania cen oraz informacji o obniżonej cenie. W toku postępowania odwoławczego Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przeprowadził dokładną analizę ustaleń kontroli, w oparciu o które wydano decyzję oraz treści skarżonej decyzji, jak również uwzględnił zarzuty strony zawarte w odwołaniu. Po przeprowadzonym postępowaniu organ drugiej instancji wskazuje, iż nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca naruszył przepisy ustawy o informowaniu o cenach, co powoduje konieczność nałożenia przez Świętokrzyskiego WIIH kary pieniężnej. Organ pierwszej instanc ji prawidłowo uwzględnił przesłanki wymiaru kary wskazane w art. 6 ust. 3 ustawy o cenach, m.in. prawidłowo uznając za znaczny stopień naruszenia obowiązków, uwzględniając stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości, skalę czy dotychczasową 6 działalność pr zedsiębiorcy, jak również dokonał prawidłowej oceny pozostałych przesłanek wymiaru kary. Organ drugiej instancji stwierdza, że Świętokrzyski WIIH miał podstawę do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach. W odwołaniu strona za rzuciła, że z rozstrzygnięcia (sentencji) nie wynika , jakie konkretnie nieprawidłowości stanowiły podstawę do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, dopiero z uzasadnienia decyzji to wynika. A zatem zdaniem strony decyzja jest dotknięta błędem formaln ym polegającym na braku wskazania naruszeń, a więc przedmiotu sprawy, w rozstrzygnięciu (sentencji) decyzji. Odnosząc się do powyższego zarzutu Prezes UOKiK wskazuje, że przepisy kodeksu administracyjnego w art. 107 § 1 Kpa wskazują jakie elementy powinna zawierać decyzja . Jak wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 lipca 2019 r. (sygn. I OSK 327/19) rozstrzygnięcie jest jednym z najważniejszych składników decyzji. Wynika to z władczego charakteru aktu administracyjnego, który kształtuje pra wa i obowiązki strony i musi w związku z tym być jednoznaczny i precyzyjny. Obowiązek taki wynika z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności zawartej w art. 6 KPA i zasady pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 KPA). Brak rozstrzygnięcia nie zezwala natomiast na uznanie danego aktu za decyzję administracyjną. Rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) musi być sformułowane w taki sposób, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczy, jakie uprawnienia zostały przyznanie st ronie lub jakie obowiązki zostały na nią nałożone. W niniejszej sprawie skarżona decyzja nakłada na przedsiębiorcę obowiązek zapłaty administracyjnej kary pieniężnej. Prezes UOKiK wskazuje, że a rt. 6 ustawy o cenach statuuje odpowiedzialność administracyjn ą podmiotów, wobec których stwierdzono naruszenie wymagań określonych w art. 4 ww. ustawy. Organ drugiej instancji analizując sentencję decyzji, nie ma żadnych wątpliwości, jakie jest rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji gdyż w niniejszym przypadku Ś więtokrzyski WIIH wydał decyzję na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 w związku z art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 i art. 4 ust. 4 ustawy o cenach oraz 104 Kpa nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) wobec stwierdz enia nieprawidłowości w miejscu sprzedaży detalicznej. Zdaniem organu drugiej instancji z sentencji wprost wynika jakie obowiązki zostały na przedsiębiorcę nałożone i za naruszenie jakich przepisów prawa materialnego strona została ukarana administracyjną karą pieniężną. Prezes UOKiK nie widzi konieczności rozpisywania w sentencji poszczególnych nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli i przypisywania ich do poszczególnych przepisów prawa, gdyż stan faktyczny i prawny został wskazany w uzasadnieniu or az zgromadzonym materiale dowodowym . Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 października 1998 r. (sygn. I SA/Ka 225/97) „jednym z elementów decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Powinno ono zawierać wskazanie okoliczności fakty cznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji przez organ wyższego stopnia, zwłaszcza decyzji o charakterze uznaniowym.” 7 Mając na uwadze powyższe Organ drugiej instancji stwierdza, że powyższy zarzut nie znajduje uzasadnienia. Strona w odwołaniu zarzuca również naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przepisów art. 4 ustawy o cenach, która miała wpływ na wynik sprawy. Zdaniem spółki zostały spełnione elementarne obowiązki polegaj ące na uwidocznieniu przy towarach najniższej ceny z 30 dni przed obniżką (bądź ceny sprzed pierwszej obniżki) w sytuacjach, które tego wymagały. Kwestionowany brak opisu słownego nie stanowi zdaniem strony wprost naruszenia literalnego brzmienia przepisów ustawy o cenach. Spółka w odwołaniu twierdzi, że wypełniła istotę przywołanych przepisów, a sam sposób realizacji obowiązku wymagał dostosowania systemu, a następnie wdrożenia. Zdaniem strony w przedmiotowej sprawie konsumenci mieli możliwość zapoznania s ię z najniższą ceną towarów z 30 dni przed obniżką (ceną sprzed pierwszej obniżki) wtedy, gdy wymagały tego przepisy. Rzekome naruszenia wskazane w uzasadnieniu decyzji, jeżeli w ogóle naruszały interes konsumentów, czyniły to w stopniu nieznacznym, który uzasadniać powinien odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Przemawia za tym dodatkowo fakt niezwłocznego ich usunięcia. Spółka twierdzi, że umożliwiła konsumentowi łatwą ocenę rzeczywistej wielkości rabatu i szybszych wyborów rynkowych, gdyż materiały i zawarte w nich informacje były przejrzyste. Planując zakup konsument mógł dokonać ich oceny i na tej podstawie podjąć decyzję. W ocenie strony g dyby przyjąć tok rozumowania zaprezentowany w przesłanej decyzji, konsument nie musiałby dokon ywać żadnej oceny i podejmować decyzji, ponieważ cena obniżona musiałaby być zawsze niższa niż najniższa cena z 30 dni przed obniżką. Ponadto spółka nie zgadza się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji w zakresie rzekomego braku odniesienia się do naj niższej ceny z 30 dni przed obniżką w sytuacji, gdy ceny były wyższe lub równe tej wartości. Przepisy ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług nakładają na przedsiębiorców obowiązki o charakterze informacyjnym (o czym świadczy już sam tytuł ustawy) i nie ograniczają możliwości dowolnego kształtowania cen. W Polsce obowiązuje w tym zakresie swoboda działalności gospodarczej i ceny mogą się zmieniać zgodnie z wolą przedsiębiorcy. Ograniczenie tej swobody może nastąpić jedynie w formie przepisów ustaw. A ktualnie nie ma w polskim porządku prawnym przepisu, który by zakazywał zmieniania ceny, w tym jej obniżania (i informowania o tym konsumentów) częściej niż raz na 30 dni. Przedsiębiorca w odwołaniu wskazał również na nieobowiązujące wprost zapisy Dyrektyw y Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z dnia 27 listopada 2019 r. zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, 2005/29/WE oraz 2011/83/UE w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnienia unijn ych przepisów dotyczących ochrony konsumenta (Dz. U. UE. L. z 2019 r. Nr 328, str. 7), jak również przepisy implementujące ww. dyrektywę, w szczególności art. 4 ustawy o cenach, z których zdaniem spółki z literalnego brzmienia tych przepisów nie wynika, że najniższa cena towarów z 30 dni może być jedynym punktem odniesienia w przypadku informowania o obniżeniu ceny. Ponadto strona odniosła się do Wyjaśnień Prezesa UOKIK dot. Informacji o obniżce cen, w części dotyczącej uwidaczniania trzech cen, twierdząc, że przedsiębiorca ma wolny wybór, jaką metodę prezentacji wybierze, natomiast wyjaśnienia Prezesa podpowiadają jak to zrobić, aby w jego ocenie nie wprowadzać konsumentów w błąd. Prezes nie rozróżnił swoich wyjaśnień i sposobu interpretacji 8 przepisów, w za leżności od tego, czy najniższa cena z 30 dni przed obniżką jest wyższa, czy niższa od obniżonej ceny promocyjnej. Zdaniem Spółki stosowane przez nich rozwiązanie jest dopuszczalne i nie można karać przedsiębiorcy za to, że zrealizował literalnie obowiązek wynikający z ustawy (art. 4 ust. 2) i podał najniższą cenę towaru z 30 dni przed obniżką, która siłą rzeczy nie pokrywa się z ceną regularną, która obowiązuje poza okresami promocji, a także z kolejną ceną promocyjną, a często jest od niej niższa. Rozbież ności takie powstają naturalnie, również w związku ze zjawiskami ekonomicznymi, takimi jak inflacja i sezonowa dostępność towarów. Ponadto z treści art. 4 ust. 2 ustawy o cenach wynika wprost jedynie to, że w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny należy również uwidocznić informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. To z kolei umożliwia konsumentowi odniesienie aktualnie obowiązującej ceny promocyjnej do najniższej z 30 d ni przed obniżką, tak aby konsument mógł ocenić, czy ta promocja jest dla niego atrakcyjna. Do konsumenta należy ocena, czy ta obniżka jest atrakcyjna i to konsument ma podjąć swoją decyzję zakupową w oparciu o dostarczone informacje. Strona twierdzi, że p rzepisy nie zabraniają wprowadzania obniżonych cen mniej atrakcyjnych niż najniższa cena z 30 dni, co więcej, nawet uwidoczniona jedynie informacja o najniższej cenie z 30 dni przed obniżką nie zawsze będzie umożliwiała podjęcie w 100% pewnej decyzji. To, że towar był w danej cenie 30 dni wcześniej, nie znaczy, że obecna cena jest aktualnie mało atrakcyjna. Atrakcyjność ceny należy rozpatrywać również w relacji do cen rynkowych (a nie tylko obowiązujących u danego przedsiębiorcy) i w określonym kontekście e konomicznym (np. przez pryzmat nadal występującej inflacji czy sezonowości towarów). W opinii spółki zastosowana komunikacja nie budzi wątpliwości i umożliwia porównanie cen. W szczególności pozwala konsumentowi na dojście do zgodnego z prawdą wniosku, że wprawdzie cena towarów została obniżona w stosunku do ceny regularnej, jednakże nie jest niższa niż najniższa cena z 30 dni przed obniżką i przeciętny konsument mając tą świadomość może bez wątpliwości podjąć decyzję, a także porównać ceny towarów (również w perspektywie 30 dni). Prezes UOKiK wskazuje, że w przedmiotowej sprawie strona zakomunikowała obniżkę cen poprzez oznaczenie produktów nią objętych etykietami z napisem „PROMOCJA”, w związku z czym zaistniał przypadek „informowania o obniżeniu ceny towa ru", o którym mowa w art. 4 ust. 2 i ust. 4 ustawy o cenach. Natomiast w rzeczywistości nie było obniżki, gdyż w przypadku 9 partii ocenianych produktów, „cena promocyjna” była tożsama lub wyższa od ceny jak obowiązywała przez ostanie 30 dni przed ogłoszen iem promocji. Oczywiście przedsiębiorca może swobodnie kształtować ceny, ale nie może informować o obniżce ceny produktu, i uznawać jako obniżkę odwoływanie się do ceny regularnej, a nie najniższej z 30 dni przed ogłoszeniem obniżki. Obowiązujące przepisy nie zakazują również przedsiębiorcom zmian cen, w tym ich obniżenia (i informowania o tym konsumentów) częściej niż raz na 30 dni. Przedsiębiorca może obniżać cenę produktu w dowolny sposób, nawet kilkukrotnie w ciągu 30 dni, jednakże obniżka jest wtedy, g dy po odniesieniu do najniższej ceny z ostatnich 30 dni obniżona cena jest niższa, natomiast w innym przypadku nie mamy do czynienia z obniżką. Świętokrzyski WIIH prawidłowo ustalił, że uwidocznienie informacji cenowej sugerowało, że oferowane produkty są w cenie obniżonej, a w rzeczywistości konsument dokonywał zakupu produktu w cenie tożsamej lub wyższej z obowiązującą najniższą ceną z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. 9 Odnosząc się do powyższych zarzutów strony, Prezes UOKiK zwraca uwagę, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o cenach przedsiębiorca uwidacznia cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Z kolei art. 4 ust. 2 ww. ustawy w każdym przypadku informowania o obniżen iu ceny towaru lub usługi, zobowiązuje przedsiębiorcę do uwidocznienia obok informacji o obniżonej cenie również informacji o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Literalna wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż faktycznie nie formułują one wprost wymogu, aby cena promocyjna była niższa od najniższej ceny z ostatnich 30 dni poprzedzających obniżkę ceny. Jednakże nie oznacza to, że przepisy te dopuszczają odnosić cenę p o obniżce jako cenę obniżoną w stosunku do tzw. ceny regularnej lub bezpośrednio poprzedzającej obniżkę. Prezes UOKiK podkreśla, że interpretując ww. przepisy należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że nowelizacja art. 4 ustawy o cenach została wprowadzona na podstawie art. 6 ustawy o zmianie ustawy o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw z dnia 1 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 2581), co było związane z implementacją postanowień dyrektywy Omnibus w odniesieniu do lepszego egzekwowania i uno wocześnienia unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta. Zgodnie z art. 6a ust. 1 dyrektywy Omnibus w każdym ogłoszeniu o obniżce ceny podaje się wcześniejszą cenę stosowaną przez podmiot gospodarczy przez określony okres przed zastosowaniem obniżki ceny. Z kolei, zgodnie z art. 6 ust. 2 wcześniejsza cena oznacza najniższą cenę stosowaną przez podmiot gospodarczy w okresie, który nie może być krótszy niż 30 dni przed zastosowaniem obniżki ceny. Cel, któremu służyła wprowadzona zmiana został przedstaw iony w Zawiadomieniu Komisji – Wytycznych dotyczących wykładni i stosowania art. 6a Dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. Urz. UE C Nr 526 s. 130), dalej jako: „Wytyczne Komisji”. Z Wytycznych Komisji wynika, że „Celem tego co najmniej 30 - dniowego okresu odniesienia jest uniemożliwienie podmiotom gospodarczym żonglowania cenami i przedstawiania fałszywych obniżek cen, np. podnoszenia ceny na krótki okres, aby następnie ją obniżyć i przedstawić jako (znaczącą) obniżkę ceny, co wprowadza konsumentów w błąd. Wspomniany 30 - dniowy okres na ustalenie „wcześniejszej” ceny odniesienia jest zatem gwarancją, iż cena ta jest prawdziwa, a nie sta nowi jedynie narzędzia marketingowego, które ma wywołać wrażenie atrakcyjności obniżki.” Można więc uznać, iż cena obowiązująca w okresie wskazanym w art. 6a dyrektywy Omnibus jest punktem odniesienia do ceny po obniżce. Polega to na tym, iż cena obniżona musi być niższa od najniższej ceny z 30 dni poprzedzającego ogłoszenie obniżki. Wyraźnie na to wskazują Wytyczne: „Niezależnie od tego, w jaki sposób obniżka ceny została ogłoszona, wcześniejsza cena będąca punktem wyjścia do kolejnej obniżki ceny nadal mu si być najniższą ceną w ciągu ostatnich 30 dni, tj. w tym przypadku początkową ceną wyjściową (…). W związku z tym obniżka ceny musi być przedstawiona z wykorzystaniem podanej „wcześniejszej” ceny jako ceny odniesienia, tj. każda podana obniżka procentowa musi być oparta na „wcześniejszej” cenie ustalonej zgodnie z art. 6a: — na przykład jeżeli ogłoszenie o obniżce ceny brzmi „50 % taniej”, a najniższa cena w ciągu 30 poprzednich dni wynosiła 100 EUR, sprzedawca będzie musiał przedstawić 100 EUR jako „wcześ niejszą” cenę, od której oblicza się 50 - procentową obniżkę, pomimo faktu, że ostatnia cena sprzedaży towaru wynosiła 160 EUR.” 10 Stanowisko zawarte w Wytycznych Komisji powtórzone zostało w Wyjaśnieniach Prezesa UOKiK, na które powołuje się również strona w odwołaniu. Jak wynika z ww. Wyjaśnień: „Od 1 stycznia 2023 r. zmieniły się przepisy ustawy o cenach w związku z implementacją dyrektywy Omnibus. Nowe regulacje mają na celu eliminację fałszywych obniżek, w których przedsiębiorcy tuż przed „promocją” sztucz nie zawyżali cenę, aby zaprezentować „atrakcyjność” oferty (najczęściej przy okazji kampanii typu „Black Friday”). Rozwiązaniem tego problemu ma być obliczanie wielkości obniżki względem najniższej ceny z 30 dni przed jej wprowadzeniem.” Należy tutaj równi eż zwrócić uwagę na treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 26 września 2024 r. w sprawie sygn. C - 330/23, który w pkt 27 wprost wskazuje, że „aby przestrzegać zarówno szczególnego celu art. 6a dyrektywy 98/6/WE, jak i celów, jakim ogólni e służy ta dyrektywa, jej art. 6a ust. 1 i 2 należy interpretować w ten sposób, że w ogłoszeniu dotyczącym obniżki ceny sprzedaży produktu obniżkę tę należy ustalić poprzez odniesienie do „wcześniejszej ceny” tego produktu w rozumieniu ust. 2 tego artykułu . Wynika z tego, że cena sprzedaży produktu przedstawiona w ogłoszeniu jako cena obniżona w rzeczywistości nie może być taka sama jak ta „wcześniejsza cena” czy wręcz wyższa od niej.” Wobec powyższego nie można więc mieć wątpliwości, że cena obniżona powin na być niższa od ceny obowiązującej w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Wskazuje również na to konstrukcja art. 4 ust. 2 ustawy o cenach, który wymaga, aby przedsiębiorca uwidocznił najniższą cenę z ostatnich 30 dni przed wprowadzeniem obniżki or az cenę obniżoną. Należy przy tym podkreślić, iż wspomniany przepis nie wymaga, aby przedsiębiorca uwidocznił cenę regularną. Takie działanie przedsiębiorcy jest dozwolone, niemniej cena regularna nie ma znaczenia w świetle ustawy o cenach, jeśli chodzi o obliczanie korzyści wynikającej z obniżki cen. Potwierdzają to Wyjaśnienia Prezesa: „Najniższą ceną z 30 dni przed obniżką jest cena, w której przedsiębiorca oferował dany towar lub usługę konsumentom. (…). Względem tej ceny należy liczyć korzyści wynikają ce z obniżki (np. - 20%), jeśli przedsiębiorca o nich informuje. Nieprawidłowe będzie obliczanie wielkości obniżki wyłącznie w odniesieniu do ceny regularnej (ceny obowiązującej w ofercie przedsiębiorcy poza okresami promocji).” W świetle powyższego błędne jest stanowisko strony zaprezentowane w odwołaniu. Prezes UOKiK stoi na stanowisku, że aby mówić, że mamy do czynienia z rzeczywistą obniżką ceny, najniższa cena z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki musi być wyższa od ceny produktu po obniżce. Odnosząc się do zarzutów strony, Prezes UOKiK z całą stanowczością stwierdza, że w sytuacji, gdy komunikowane jest, że produkt oferowany jest w cenie obniżonej, a w rzeczywistości nowa cena jest tożsama bądź wyższa, od najniższej obowiązującej dla danego towaru w ciąg u ostatnich 30 dni przed obniżką, to nie mamy do czynienia z obniżoną ceną produktu. W przedmiotowej sprawie w przypadku 9 partii produktów, dla których nowa cena była tożsama lub wyższa od najniższej obowiązującej dla danego towaru w ciągu ostatnich 30 dn i przed wprowadzeniem obniżki, należało uznać, że uwidocznienie informacji cenowej sugerowało, że oferowane są one w cenie obniżonej, a w rzeczywistości konsument dokonywał zakupu produktu w cenie tożsamej lub wyższej z obowiązującą najniższą ceną z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Zarówno w ocenie Świętokrzyskiego WIIH, jak i organu drugiej instancji należy uznać, że ceny zostały uwidocznione w sposób 11 niejednoznaczny i budzący wątpliwości , a tym samym doszło do narusz enia art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. W tym miejscu należy podkreślić, że prawidłowe podawanie cen, w tym cen towarów, dla których w jakikolwiek sposób sugerowana jest obniżka ich cen, jest jednym z ważniejszych czynników mających w pływ na podjęcie decyzji o zakupie towaru przez konsumenta i umożliwia dokonania świadomego i korzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru. Przepisy dotyczące uwidaczniania cen nakładają na przedsiębiorców obowiązek informowania o cenach – a co za tym idzie również o obniżkach – w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Wymogi te należy stosować nie tylko do treści informacji o najniższej cenie z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, czy w przypadku towarów, które u legają szybkiemu zepsuciu lub mają krótki termin przydatności, informacji o cenie sprzed pierwszego zastosowania obniżki, lecz także do jej formy, która ma zapewnić jasność i zrozumiałość, a także umożliwiać łatwe porównanie cen i ocenę korzyści płynących z obniżki. Organ drugiej instancji odnosząc się do argumentów strony, w których powołał się na zapisy dyrektywy i Wyjaśnień Prezesa wskazuje, że zarówno powyższe wyjaśnienia jak i ww. Wytyczne Komisji nie uniemożliwiają sprzedawcy podania innych cen odnie sienia przy ogłaszaniu obniżki ceny, pod warunkiem że takie dodatkowe ceny odniesienia są wyraźnie wyjaśnione, nie wprowadzają w błąd i nie odwracają uwagi konsumenta od „wcześniejszej” ceny, tj. najniższej ceny towaru z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Należy jednak zauważyć, że Wytyczne Komisji wyraźnie wskazują, że obniżka ceny musi być przedstawiona z wykorzystaniem podanej „wcześniejszej” ceny jako odniesienia. Zatem jeżeli przedsiębiorca chce podać inną cenę odniesienia np. cenę regularną, nie jest to zabronione, ale nie zwalnia go z obowiązku odniesienia korzyści cenowej do najniższej ceny towaru z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. A zatem przedsiębiorca ma możliwość wskazania ceny regularnej, jednakże musi on przede wszystkim w przypadku ogłosze nia obniżki ceny towaru uwidocznić wszystkie informacje cenowe wynikające z ustawy o cenach, tj. jednoznaczną, niebudzącą wątpliwości i umożliwiającą porównanie cen obniżoną cenę, cenę jednostkową oraz informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usłu gi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Prezes UOKiK również zwraca uwagę, że trzy partie produktów (towary, które ulegają szybkiemu zepsuciu lub mają krótki termin przydatności), oznaczone były etykietą z napisem „PROMOCJA”, z awierającą aktualną wartość ceny sprzedaży po obniżce, cenę jednostkową oraz dodatkową przekreśloną wartość ceny bez słownej informacji czym ona jest (jak ustalono była to cena przed obniżką). Art. 4 ust. 4 ustawy o cenach zobowiązuje sprzedawcę w przypad ku towarów, które ulegają szybkiemu zepsuciu lub mają krótki termin przydatności, obok informacji o obniżonej cenie uwid o czn ić informację o c enie sprzed pierwszego zastosowania obniżki, nie zaś samej ceny (wartości liczbowej), którą strona uwidoczniła, dla tego też wobec niejednoznaczności przedstawionych cen należy uznać, że obowiązek ten nie został przez przedsiębiorcę dopełniony. A rt. 4 ust. 4 ustawy o cenach wyraźnie wskazuje, iż w przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru uwidacznia się w miejscu s przedaży informację o obniżonej cenie oraz informację o c enie sprzed pierwszego zastosowania obniżki . Przepis wyraźnie wskazuje na uwidocznienie informacji o poszczególnych cenach w przypadku ogłoszonej obniżki, a nie 12 samych cen przedstawianych jako wartoś ci liczbowe (analogicznie jest w przypadku art. 4 ust. 2 ). Przepisy ustawy rozróżniają i wyraźnie określają, kiedy należy uwidaczniać cenę towaru, a kiedy informacje o cen ie . Ustawodawca w § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju określił również mie jsce uwidaczniania cen, czy też informacji o cenach w przypadku oferowania produktów w obniżonych cenach. W pierwszej kolejności wymieniona została wywieszka, rozumiana w ww. rozporządzeniu jako etykieta, metka, tabliczka lub plakat (§2 pkt 4 ww. rozporząd zenia). To na niej strona powinna uwidocznić stosowne informacje o cenach. Informacja cenowa winna być tak skonstruowana, aby nie zachodziła potrzeba podejmowania dodatkowych czynności w celu ustalenia, co oznaczają poszczególne ceny zamieszone przy produk cie, czyli aby nie było wątpliwości, co do jednoznaczności przedstawionych cen. Prezes UOKiK podkreśla, że zastosowany przez przedsiębiorcę sposób prezentacji cen produktów oferowanych do sprzedaży nie jest jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, a strona n ie sprostała nałożonym na nią obowiązkom. Z trzech cen umieszczonych bezpośrednio na etykietach , jedna z nich byłą przekreślona , i z etykiety nie wynika ło , co on a oznacza. Taki sposób prezentacji z całą pewnością nie jest czytelny dla konsumenta. Już sam fakt, że jest on zmuszony szukać wyjaśnienia co oznaczają poszczególne ceny u sprzedawców nie spełnia wymogów ustawy o cenach oraz § 3 ust. 1 r ozporządzenia Minist ra Rozwoju , zgodnie z którym cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Zarówno w ocenie Świętokrzyskiego WIIH, jak i organu drugiej instancji należy uznać, że ceny zostały uwidocznione w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości i doszło do naruszenia art. 4 ust. 2 w związku z art. 4 ust. 4 ustawy o cenach. Prezes UOKiK, po przean alizowaniu sprawy nie widzi również podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary w ramach instytucji przewidzianej w art. 189f Kpa. Po przeanalizowaniu niniejszej sprawy Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, tj. odstąpieni a od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej , tj. w aga naruszenia prawa jest znikoma, a jednocześnie strona zaprzestała naruszania prawa . Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 4 ustawy o cenach w przypadku 12 z 15 skontrolowanych produktów o obniżonej cenie. Zakwestionowano 3 partie produkt ó w (towary, kt ó re ulegaj ą szybkiemu zepsuciu lub maj ą kr ó tki termin przydatno ś ci), z uwagi na podanie cen w spos ó b niejednoznaczny, budz ą cy w ą tpliwo ś ci i wprowadzaj ą cy w b łą d, z uwagi na brak tre ś ci informacji o cenie sprzed pierwszego zastosowania obniżki, co jest niezgodne z art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 4 ustawy o cenach. Etykiety cenowe ww. produktów zawierały aktualną wartość ceny s przedaży po obniżce, cenę jednostkową oraz dodatkową przekreśloną wartość ceny bez słownej informacji czym ona jest, co bez kontaktu z obsługą placówki nie pozwalało konsumentowi ustalić czego dotyczy przekreślona cena. Ponadto 9 partii produkt ó w zakwestio nowano z uwagi na podanie cen w spos ó b niejednoznaczny budz ą cy w ą tpliwo ś ci i wprowadzający w błąd, poprzez to, że komunikaty dotyczące obniżek nie odnosiły się do najniższej ceny z 30 dni przed obniżką, gdyż dla 13 5 produktów cena sprzedaży była wyższa niż n ajniższa cena z okresu 30 dni przed obniżką, a dla 4 produktów - obie te ceny były sobie równe, co stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ww. ustawy. Dodatkowo Prezes UOKiK wyjaśnia, że podmioty działające na rynku są zobowiązane do zna jomości obowiązujących przepisów prawa i jego respektowania. To na przedsiębiorcy spoczywa m. in. obowiązek dopilnowania, by przy oferowaniu do sprzedaży produktów lub usług konsument za każdym razem otrzymywał wyczerpującą, konkretną, rzetelną informację cenową. Konsumenci w niniejszym przypadku z uwagi na nierzetelny sposób przedstawienia informacji cenowych, tj. sugerowanie obniżki cen w sytuacji, gdy cena obniżona była większa lub równa najniższej cenie z ostatnich 30 dni przed wprowadzeniem obniżki , a zatem faktycznie obniżka cen nie miała miejsca . Podkreślić należy, iż okoliczność ta całkowicie zależy od przedsiębiorcy. Nadrzędnym celem ustawy o cenach, co wskazano wcześniej, jest ochrona interesów konsumentów oraz prawidłowa konkurencja między przedsi ębiorstwami. Jak już wskazano wcześniej wprowadzenie przepisów dotyczących obniżek cenowych produktów miały na celu eliminacje fałszywych obniżek i zagwarantowanie konsumentom łatwej oceny rzeczywistej wielkości rabatu i szybszych wyborów rynkowych na pods tawie przejrzystych informacji dotyczących cen, a także stworzenie identyczn ych warunk ów dla podmiotów prowadzących działalności gospodarczą. Mając na uwadze powyższe nie można uznać wagi naruszania prawa za znikomy. Odnosząc się do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w wyniku kontroli, na co wskazuje zarówno organ pierwszej instancji, jak i strona w odwołaniu, przedsiębiorca pismem z 14 grudnia 2023 r. poinformował o podjęciu działań naprawczych w celu wyeliminowania nieprawidłowości, polegających na dostosowywaniu systemu i zmiany etykiet. Należy jednak wskazać, że w związku z tym że nie można uznać wagi naruszenia prawa za znikomą , organ drugiej instancji stwierdza, iż nie ma podstaw do zastosowania tego przepisu i do odstąpienia od wymierzenia kar y na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 kpa. Nie została spełniona również przesłanka z pkt 2 art. 189f § 1 Kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, czy też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Nadto należy podkreślić, że naruszenia z ustawy o informowaniu o cenach kwalifikowane są jako czyny o charakterze deliktu administracyjnego, który zagrożone są karą pieniężną określoną w art. 6 ustawy o cenach. Postępowania w tym zakresie mogą być prowadzone wyłącznie przez organy Inspekcji Handlowej, zaś z uwagi na właściwość terytorialną, w stosunku do strony mogły być one prowadzone przez Świętokrzyski WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Świętokrzysk iego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 kpa nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały również okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o cenach. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 4 ustawy o cenach, bowiem dla 12 produktów o obniżonej cenie uwidoczniła ceny w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości i uniemożliwiający porównanie cen. Literalna 14 wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a w ięc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wi ktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerw ać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, na ruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.”). Ponieważ cena musi być uwidocznione przez przedsiębiorcę w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen w momencie oferowania danego produktu lub usługi, tak aby konsument na te j podstawie mógł podjąć decyzję o zakupie (tj. uwidocznienie cen ma charakter obowiązku przedumownego) zatem w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 Kpa. Podsumowując Prezes UOKiK podkreśla, że niezrealizowanie obowiązkó w wskazanyc h w ustawie o cenach zgodnie z jej art. 6 ust. 1, powoduje nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Przepis ten nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Cechą charakterystyczną sankcji ad ministracyjnej, a taką jest właśnie kara pieniężna nakładana na podstawie ustawy o cenach, jest jej automatyczne stosowanie wobec podmiotu ponoszącego odpowiedzialność za naruszenie ciążących na nim obowiązków. Samo zatem stwierdzenie – udowodnienie braku informacji w zakresie cen, jak też sprzecznego z ustawą sposobu ich uwidocznienia – jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej. Powyższa ustawa nie przewiduje przy tym możliwości badania przez organy Inspekcji istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowości. Zatem samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że podmiot nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Kara pi eniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez prawodawcę unijnego, który w art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L z 1998 r. Nr 80) nakazuje, że musi być ona skuteczna, 15 proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012 r., II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, ma jącym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odp owiednimi informacjami cenowymi, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliwa. Art. 6 ustawy o cenach statuuje odpowiedzialność administracyjną podmiotów, wobec których stwierdzono naruszenie wymagań określonych w art. 4 ww. ustawy. Regulacja ta ma na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w informowaniu konsumentów o cenach towarów i usług. Odpowiedzialność wynikająca z ww. przepisu ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą popełnienia naruszenia. Obiektywny charakter odpowiedzialności adminis tracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2010 r., sygn. II OSK 1079/12). Oznacza to, że przesłanką tej odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych pr awem obowiązków. Wobec powyższego, organ po stwierdzeniu faktu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 4 ustawy o cenach, może jedynie wydać decyzję administracyjną, na podstawie której nakłada karę pieniężną w przewidzianej w tej ustawie wysokości. Maj ąc więc na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej, bez znaczenia pozostają przyczyny powstania nieprawidłowości oraz okoliczności podniesione przez przedsiębiorcę, gdyż karę wymierza się za samo naruszenie prawa. Po przeprowadzonym postępowan iu administracyjnym, Prezes UOKiK uznaje, iż Świętokrzyski WIIH wydał decyzję zgodną z obowiązującym stanem prawnym przy uwzględnieniu ustawowych wytycznych wymiaru sankcji wskazanych w art. 6 ust. 3 ustawy o cenach oraz wspomnianych wymogów ujętych w celach regulacji. Nałożona kara pieniężna w wysokości 2 000 zł, nie została wymierzona w maksymalnej wysokości, lecz w kwocie stanowiącej 10% maksymalnej kwoty, tj. 20 000 zł przewidzianej ustawowo. Wymierzona kara spełni jednak w sposób właściwy funkcje d yscyplinujące i represyjne, a także prewencyjne tak aby nie dochodziło do naruszania prawa w przyszłości i jest adekwatnym środkiem reakcji administracyjno - prawnej na ujawnione naruszenie prawa. Biorąc powyższe pod uwagę wniosek strony o wyeliminowanie ska rżonej decyzji, ewentualnie o odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest niezasadny. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należ y wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Kielcach w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony i Konkurencji i Konsumentów orzek ł jak w sentencji. 16 Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobiera nia wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1) [xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx] 2) Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3) a/a