DIH-III-115/2024

1 1071127.3120388.3007835 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 4 września 2024 r. DIH - 3.707.94.2024 .AŁ DECYZJA DIH - 3. 115 . 202 4 „ informacje prawnie chronione oznaczono [xxx] ” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312), po przeprowa dzeniu postępowania administracyjnego w sprawie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Izabelę Ficner prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Centrum ogrodnicze „Magnolia” Ficner Izabela w Lubieszowie od decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 10 czerwca 2024 r. (nr akt sprawy: ZNR.8361.68.2024.AS), nakładającej na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2 500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o in formowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ww. ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług w związku z § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 2776) , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 11 i 23 kwietnia 2024 r. inspektorzy reprezentujący Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „ Lubuskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działając na podstawie i w zakresie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia 11 kwietnia 2024 r. nr ZNR.65.2024, przeprowadzili kontrolę w placówce handlowej należącej do przedsiębiorcy [xxxxxx] , zwanego dalej „stroną”, lub „przedsiębiorcą”. Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”, do przedsiębiorcy skierowano uprzednio zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 26 marca 2024 r. znak ZNR.8361.68.2024.ŁP, wskazując na zakres przedmiotowy kontroli, obejmujący m.in. kontrolę przestrzegania przepi sów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 29 marca 2024 r. Kontrolę przeprowadzono w obecności przedsiębiorc y , któremu p rzed przystąpieniem do czynności kontrolnych, okazano legitymacje służbowe oraz doręczono za pokwitowaniem 2 1071127.3120388.3007835 upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, stanowiącym załącznik do ww. upoważnienia do kontroli. W toku kontroli dokonano oceny prawidłowości uwidaczniania cen oferowanych towarów na zgodność z przepisami ustawy o informowaniu o cenach oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 2776) , zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen ”. Do kontroli wytypowano 100 rodzajów towarów sprzedawanych według masy albo objętości (wymienionych w protokole kontroli - karta nr 3 - 5) takich jak: nawozy organiczne, ziemie, oborniki, mieszanki traw. W wyniku kontroli stwierdzono, że przy wszystkich ocenianych towarach w miejscu sprzedaży detalicznej brak było cen jednostkowych, zaś uwidocznione były jedynie ich ceny, co było niezgodne z przepisami art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług. Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, kontrolowanemu postawiono ustne żądanie niezwłocznego usunięcia uchybienia organizacyjnego dotyczącego uwidocznienia cen jednostkowych przy zakwestionowanych towarach, pouczając go również o treści art. 39 ust. 2 tej ustawy. Żądanie zostało wykonane w toku kontroli. W toku kontroli przedsiębiorca wypełnił formularz oświadczenia z dnia 11 kwietnia 2024 r., wskazując na swoją przynależność do grupy mikroprzedsiębiorców w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa przedsiębiorców. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 23 kwietnia 2024 r. (nr akt kontroli: ZNR.8361.68.2024) oraz w dołączonej do niego dokumentac ji. Do protokołu kontroli strona nie zgłosiła uwag w przewidzianym ustawowo terminie. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 13 maja 2024 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administr acyjnego ( Dz.U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „Kpa”, Lubuski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu niewyko nania obowiązków, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , z uwagi na brak uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 100 partii towarów przeznaczonych do sprzedaży według masy albo objętości w sposób jednoznac zny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen , informując przy tym o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto, w piśmie tym, zobowiązał stronę do sporządzenia i przekazania informacji o wielkości jej obrotów i p rzychodu za rok 2023. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 24 maja 2024 r. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień i w piśmie z dnia 29 maja 2024 r., działając przez pełnomocnika, zajęła stosowne stanowisko w niniejszej sprawie, a także prz ekazała wymagane informacje o wielkości jej obrotów i przychodów za rok 2023. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Lubuski WIIH, w drodze decyzji z dnia 10 czerwca 2024 r. (nr akt sprawy: ZNR.8361.68.2024.AS) , nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2 500 zł, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu 3 1071127.3120388.3007835 niewykonania obowiązków, o którym mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy w związku z § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , z uwagi na brak uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 100 partii towarów przeznaczonych do sprzedaży według masy albo objętości w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen . Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 11 czerwca 2024 r. W dniu 4 lipca 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej również „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Lubuskiego WIIH, złożone w imi eniu strony przez pełnomocnika pismo z dnia 11 czerwca 2024 r. (nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 17 czerwca 2024 r.) , będące odwołaniem od ww. decyzji. Pełnomocnik strony powołał się w odwołaniu na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy. Pismem z dnia 10 lipca 2024 r. znak DIH - 3.707.94.2024.JS, Prezes UOKiK poinformował stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiał ów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie to doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 15 lipca 2024 r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławc zego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie stro ny postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem w łaściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jes t organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (lub usługi) w sposób jednoznaczny, niebudz ący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Jak wynika z definicji zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, przez cenę należy rozumieć wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę (inaczej cenę sprzedaży), zaś przez cenę jednostkową towaru (lub usługi) – cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru (lub określonej usługi), których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Na podst awie delegacji zawartej w art. 4 ust. 6 ustawy o informowaniu o cenach, sposób uwidaczniania cen towarów i usług doprecyzowano w rozporządzeniu . Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy 4 1071127.3120388.3007835 towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogól nodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Jak stanowi § 3 ust. 2 tego rozporządzenia , cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Cena jednostkowa, jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, dotyczy odpowiednio ceny za: 1) litr lub metr sześcienny - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości; 2) kilogram lub tonę - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy; 3) metr - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według długości; 4) metr kwadratowy - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według powierzchni; 5) sztukę - dla tow arów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. Obowiązek uwidaczniania ceny jednostkowej ma charakter bezwzględnie obowiązujący za wyjątkiem wyłączenia w zakresie produktów wymienionych w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustaw y , przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki inspektor IH uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorc y, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści mają tkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sank cjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, ze zm.). Przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie regulują kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, w z wiązku z czym stosownie do art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189f § 1 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na p ouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 5 1071127.3120388.3007835 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publiczne j lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Powyższe przepisy ustanawiają regułę obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli ziszczą się przesłanki w nim powołane. Ponadto, w art. 189f § 2 Kpa ustawodawca przewiduje fakultatywne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. wskazuje, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia d owodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia - art. 189f § 3 Kpa. W niniejszej sprawie, ustalenia kontroli przeprowadzonej w placówce handlowej należącej do kontrolo wanego przedsiębiorcy, przez inspektorów reprezentujących Lubuskiego WIIH, dały podstawę do stwierdzenia, że przy wszystkich wytypowanych do kontroli 100 partiach towarów oferowanych do sprzedaży według masy albo objętości brak było cen jednostkowych (ceny sprzedaży były uwidocznione), co stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Jednocześnie uwzględniono, że zakwestionowane tow ary nie obejmowały towarów, o których mowa w § 7 tego rozporządzenia, które zostały zwolnione z powyższego obowiązku. Były to towary paczkowane przeznaczone do sprzedaży według masy albo objętości o ilości nominalnej innej niż 1 kg lub litr oraz 100 g lub ml. Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , karę pieniężną, z tytułu niewykonania obowiązków wynikających m.in. z art. 4 ust. 1 , wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli wojewódzki inspektor IH. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, decyzją z dnia 10 czerwca 2024 r., Lubuski WIIH nałożył karę pieniężną w wysokości 2 500 zł, na ww. przedsiębiorcę, to jest na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia. Odwołując się od wydanej decyz ji, strona zarzuciła jej naruszenie przepisów art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z art. 189f § 1 pkt 1 Kpa (ewentualnie art. 189f § 3 w związku z § 2 Kpa), poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej w sytuacji, gdy z okoliczności spraw y wynikało, że zachodziły przesłanki do odstąpienia od jej wymierzenia i udzielenia pouczenia, ewentualnie naruszenie przepisów art. 6 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach, poprzez wymierzenie kary zbyt surowej w stosunku do stopnia naruszenia o bowiązków i dotychczasowej działalności przedsiębiorcy. W uzasadnieniu do odwołania strona przytoczyła szereg argumentów, na które powołała się już w piśmie z dnia 29 maja 2024 r. Strona wskazała, że stwierdzone naruszenie stanowiło pierwsze naruszenie 6 1071127.3120388.3007835 w o kresie całej wieloletniej działalności strony, a jednocześnie nie stwierdzono żadnych innych nieprawidłowości, w tym stwierdzono prawidłowe oznaczenie cen towarów i rzetelną obsługę, co oznacza, że doszło do naruszenia jednego z licznych przewidzianych ust awowo obowiązków. Nadto zwróciła uwagę na swoją nienaganną postawę, w szczególności na fakt niezwłocznego usunięcia nieprawidłowości i podjęcia współpracy z organem IH. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe zarzuty są niezasadne. Należy wskazać, że zaskarżoną d ecyzję wydano na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej w wysokości 2 500 zł, w związku z ustaleniami kontroli, których strona nie kwestionowała, a które w sposób jednoznaczny wskazują na niewykonanie obowiązk u informacyjnego wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Naruszenie to polegało na braku w miejscu sprzedaży detaliczn ej cen jednostkowych towarów , zaś ich ceny sprzedaży były uwidocznione . W tym miejscu n ależy zwrócić uwagę, że obowiązek informacyjny dotyczy zarówno oznaczenia towarów ceną, jak i ceną jednostkową. Zakwestionowane towary były przeznaczone do sprzedaży wed ług masy lub objętości i w związku z tym podlegały obowiązkowi podania ceny jednostkowej w przeliczeniu na jednostkę masy lub objętości . Jednocześnie należy wskazać, że n aruszenie powyższych obowiązków wyczerpało znamiona czynu określonego i sankcjonowaneg o przez art. 6 ust. 1 tej ustawy, w świetle którego, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje powyższych obowiązków, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego karę pieniężną określoną w tym przepisie, tj. w wysokości do 20 000 zł . P rzepisy te w sposób niewymagają cych dodatkowych założeń i wykładni nakazują właściwemu organowi IH wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązków przewidzianych ustawowo, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowoś ci zostały usunięte. Dowiedzenie zatem, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obowiązkowy (por. wyrok WSA w Warszawie z dni a 29 sierpnia 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 805/19). Należy zaznaczyć, że przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie przewidują możliwości badania przez organ IH istnienia winy (umyślnej lub nieumyślnej), bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego stwie rdzono nieprawidłowości. Nałożona na stronę kara pieniężna jest typową karą administracyjną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem , a odpowiedzialność administracyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter odpo wiedzialności obiektywnej i opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez okre ślony podmiot nałożonych prawem obowiązków , bez względu na winę i przyczyny powstania naruszenia. Tym samym, okoliczności towarzyszące naruszeniu prawa, na które strona powołuje się w odwołaniu, wskazujące na jej nienaganną postawę, w szczególności na fakt niezwłocznego podjęcia działań naprawczych i podjęcia współpracy z organem IH, pozostają bez znaczenia dla oceny zasadności zastosowania wobec niej sankcji, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Należy zatem przychylić się do poglądu organu pierwszej instancji dotyczącego braku możliwości badania przez organ IH w toku postępowania - intencji, zamiaru, czy też stopnia umyślności niedopełnienia przez stronę 7 1071127.3120388.3007835 obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , gdyż nałoż enie administracyjnej kary pieniężnej jest niezależne od tych okoliczności. Strona, jako profesjonalny uczestnik obrotu, funkcjonujący na rynku od 1 marca 2006 r. (według danych zawartych w CEIDG) miała obowiązek znać i przestrzegać przepisy prawa związane z wykonywaną przez nią działalnością. Była ona obowiązana uwidocznić informacje o cenach i cenach jednostkowych oferowanych towarów w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Znamienny jest fakt, że w niniejszej spraw ie strona była zawiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli (zawiadomienie odebrano 29 marca a kontrolę wszczęto 11 kwietnia br.) a mimo tego dla wszystkich sprawdzonych i oferowanych do sprzedaży 100 partii towarów nie wykonała obowiązków w zakresie uwidocznienia cen jednostkowych , w związku z czym zaistniała przesłanka do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz wymierzenia jej kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust . 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przechodząc do podniesionego przez st ronę zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej, pomimo iż w jej ocenie zachodziły przesłanki do odstąpienia od jej wymierzenia i ud zielenia pouczenia, Prezes UOKiK stwierdza, iż brak jest podstaw do uznania jego zasadności. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na poucz eniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Z treści przepisu wynika, że organ jest zobligowany do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy wskazane w nim przesłanki z ostaną spełnione łącznie. Z akt sprawy wynika, że Lubuski WIIH rozważył , czy ziściły się przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o którym mowa w art. 189f Kpa, czemu dał wyraz w treści zaskarżonej d ecyzji. W ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie strona, na żądanie inspektorów, podjęła działania naprawcze i uzupełniła brakujące ceny jednostkowe przy zakwestionowanych towarach jeszcze w trakcie k ontroli, a tym samym zaprzestała naruszenia prawa, natomiast nie można było uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma, do czego organ drugiej instancji odniósł się w dalszej części uzasadnienia. Warto podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjny ch utrwalił się pogląd, że wagę naruszenia (i ewentualną jego znikomość) należy badać z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji celu ustawowego, w tym przypadku ochrony konsumentów przed niepełnym, nierzetelnym czy wprowadzającym w błąd informowaniu o ce nach towarów i usług. Sam fakt zaistnienia deliktu administracyjnego sankcjonowanego bezwzględnie karą pieniężną, nie może wykluczać uznania naruszenia prawa za znikome. Ustawodawca nie wyjaśnia przy tym, jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za zni kome. Natomiast w piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego jest istotne oraz naruszenie prawa nieistotne. Naruszenie prawa nieistot ne to naruszenie prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenia prawa wypełniają warunek wskazania jako podstawową przesłankę odstąpienia od nałożenia kary: waga naruszenia prawa jest znikoma. Oce na wagi naruszenia prawa jako znikomej wymaga spełnienia również drugiego warunku: zaprzestania przez stronę naruszenia prawa, a więc przywrócenia przez stronę stanu zgodnego z prawem (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks 8 1071127.3120388.3007835 postępowania administracyjnego. K omentarz, Warszawa 2024, Wydanie 19 – komentarz do art. 189f Kpa; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r. o sygn. akt II GSK 9/22 oraz uchwałę NSA z dnia 9 czerwca 2022 r. o sygn. akt III OPS 1/21 i powołane tam orzecznictwo). Podkreślić należy, że przepisy art . 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach wprowadzają zasadę jednoznaczności uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów (lub usług) w taki sposób, by nie budziły one wątpliwości i możliwe było ich porównanie. Jest to ustawowy obowiązek przedsiębiorcy. R egulacja nakazuje jednoczesne uwidacznianie cen w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (tj. wartości pieniężnej, jaką kupujący ma zapłacić za określony towar) oraz ceny jednostkowej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (tj. wartości ustalonej z a jednostkę określonego towaru, którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach). Takie ukształtowanie obowiązku informacyjnego przez sprzedawcę służyć ma transparentności cen. Ułatwia również kupującemu porównani e cen za różne towary podobne. Kupujący ma wówczas bowiem nie tylko jednoznaczne zobrazowanie tego, ile powinien zapłacić za określony towaru (lub usługę), ale również dowiaduje się o cenie „zobiektywizowanej”, odniesionej do powszechnego systemu miar. Moż liwość porównania cen ma istotne znaczenie chroniące konsumenta przed ryzykiem dokonania zakupu bez możliwości dokonania pełnego rozeznania. Tego rodzaju wymóg ustawowy jest zasadny, gdyż zwalnia konsumenta z konieczności prowadzenia skomplikowanych niejed nokrotnie operacji matematycznych w celu porównania cen towarów konkurencyjnych. Prezes UOKiK wskazuje, że organ pierwszej instancji przy ocenie naruszenia prawa, jakiego dopuściła się strona, wziął pod uwagę, że kryterium to jest określone przez relacje p omiędzy działaniem lub zaniechaniem przedsiębiorcy, a jego ustawowymi obowiązkami. Dokonując oceny tej przesłanki zasadnie przyjął, że strona naruszyła przepisy istotne z punktu widzenia ochrony praw i interesów konsumentów. Celem przepisów ustawy o inform owaniu o cenach oraz wydanego na ich podstawie rozporządzenia jest zapewnienie konsumentom prawa do informacji o cenie i cenie jednostkowej towaru (lub usługi) - jasnej, rzetelnej i kompletnej, bez konieczności podejmowania przez konsumentów dodatkowych dz iałań zmierzających do jej pozyskania. Jak słusznie stwierdził organ pierwszej instancji, b rak uwidocznienia cen jednostkowych przy towarach pozbawia konsumentów podstawowej informacji o cenie. Cena jednostkowa jest podstawowym kryterium obiektywnej inform acji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przeznaczenia, lecz o odmiennych cechach, np. co do marki, producenta lub ilości. Strona, poprz ez nieuwidocznienie cen jednostkowych przy towarach uniemożliwiła kupującym porównanie cen towarów z cenami towarów podobnych, lecz o innej masie lub objętości netto, a przez to utrudniła kupującym dokonanie optymalnego i właściwego dla nich wyboru towaru, naruszając ich interesy ekonomiczne oraz prawo do rzetelnej informacji o cenie . Na aprobatę zasługuje również twierdzenie organu pierwszej instancji, że uwidocznienie cen i cen jednostkowych towarów w miejscu sprzedaży detalicznej należało do bezpośrednic h obowiązków strony, która, jako doświadczony przedsiębiorca powinna znać i stosować obowiązujące przepisy prawa w tym zakresie. Strona była odpowiedzialna za przekazanie konsumentom informacji na temat ceny i ceny jednostkowej zakwestionowanych towarów i obowiązkom tym uchybiła w zakresie cen jednostkowych. Z tego względu nie można przypisać stronie braku zawinienia. Znamienny jest przy tym fakt, że w niniejszej sprawie p odstawą do stwierdzenia naruszenia były 9 1071127.3120388.3007835 ustalenia kontroli poczynione w odniesieniu do wszystkich sprawdzonych i oferowanych do sprzedaży towarów. W toku kontroli ustalono, że na 100 partii towarów wytypowanych do kontroli, brak uwidocznienia cen jednostkowych stwierdzono przy wszystkich z nich. Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pier wszej instancji zasadnie przyjął, że zaniechanie przez stronę uwidocznienia cen jednostkowych oferowanych towarów naruszało prawo konsumentów do pełnej i rzetelnej informacji o cenie, a skala tego naruszenia była znacząca. Co do zasady jednak, należy równi eż zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji w kwestii uznania , że nieuwidocznienie stosownych informacji o cenach jednostkowych, nawet przy niewielkiej ilości towarów, stanowi istotne naruszenie praw każdego konsumenta i pozwala zakwalifikowa ć stopień naruszenia jako znaczny . Warto zwrócić uwagę, że ustawa o informowaniu o cenach implementuje przepisy dyrektywy 98/6/WE. W preambule tej dyrektywy jako zasadnicze założenie wskazano, że przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami (motyw 1); konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony (motyw 2). Ponadto wskazano, że obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednost kowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomeg o wyboru na podstawie prostych porównań (motyw 6). Jednocześnie, celem samej dyrektywy, zgodnie z brzmieniem jej art. 1, jest ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w cel u lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen. Natomiast art. 4 ust. 1 tej dyrektywy podkreśla znaczenie jednoznaczności, łatwej dostrzegalności i czytelności ceny sprzedaży i ceny jednostkowej. Powyższe założenia prawa U nii Europejskiej w sposób optymalny urzeczywistniają przepisy art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Brak spełnienia wymagań w zakresie uwidaczniania cen i cen jednostkowych narusza powyższe zasady, tzn. ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowan ie rynku oraz skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, co nie poprawia poziomu ochrony konsumentów, a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Stwierdzone naruszenie prawa obniża p oziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służyć ma przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. Na gruncie niniejszej sprawy , należy przychylić się do stanowisk a organu pierwszej instancji, że waga naruszenia prawa nie może zostać uzna na za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE. W świetle powyższego, należy stwierdzić, że przeprowadzona przez Lubuskiego WIIH analiza stwierdzonego naruszenia była prawidłowa i znajdowała uza sadnienie w zebranym materiale dowodowym. W szczególności należy wskazać, że organ pierwszej instancji odniósł się do dobra lub dóbr chronionych naruszonym przepisem prawa, wskazując wprost, jakie dobra są chronione, jak dużego uszczerbku doznały w efekcie działania strony oraz jak się kształtują okoliczności sprawy, mające wpływ na ocenę naruszenia i jego skutków. Dodać należy, że w tym ostatnim przypadku uwzględnił on elementy przedmiotowo i podmiotowo istotne (np. jak była skala naruszeń prawa i jakie są ich skutki), tak, jak już wyżej wykazano. Uznając za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, to należy wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca 10 1071127.3120388.3007835 w niniejszej sprawie. Sam fakt zaprzestania p rzez stronę naruszenia prawa przemawia na jej korzyść i stanowi okoliczność łagodzącą, jednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa . W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną dec yzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub prz estępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi naruszenie o charakterze deliktu administracyjnego, które sankcjonowane jest przez art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia kary pieniężnej w tym zakre sie uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takiej kary pieniężnej mogły być prowadzone wyłącznie przez Lubuskiego WIIH. Inny organ nie mógł na tereni e podlegającym kognicji Lubuskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 Kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Okoli czności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie spełniła obowiązku nałożonego na nią w art. 4 ust. 1 tej ustawy. Literalna wykładnia ww. przepisów jednoznacz nie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem doty czy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego arty kułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie je st możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało)”. Charakter naruszeń, jakich strona dopuściła się w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności adminis tracyjnej”). W świetle powyższego, należy przyjąć, że w niniejszej sprawie strona zaprzestała naruszenia prawa, jednakże nie było możliwości usunięcia skutków naruszenia prawa, gdyż zaistniałe naruszenie prawa, stwierdzone w toku kontroli, nieodwracalnie p ozbawiło pewną grupę konsumentów możliwości uzyskania, przysługujących im z mocy prawa, istotnych informacji o cenie jednostkowej towarów, tym bardziej, że obowiązki w zakresie uwidaczniania cen są obowiązkami przedumownymi. Okoliczności, na które strona p owołuje się w odwołaniu, 11 1071127.3120388.3007835 wskazujące na jej nienaganną postawę, w tym niezwłoczne podjęcie działań naprawczych (mających na celu usunięcie stwierdzonych uchybień) i podjęcie współpracy z organem IH, nie zmieniają faktu, że do naruszenia prawa doszło i nie b yło możliwości usunięcia jego skutków. Należy zatem przyjąć, że w niniejszej sprawie przesłanka w postaci konieczności usunięcia skutków naruszenia prawa nie występuje i w związku z tym nie ma podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia na podstawie art . 189f § 2 i 3 Kpa. Prezes UOKiK stoi również na stanowisku, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów kary pieniężnej nakładanej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, a le także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony interesów konsumentów oraz nie dopuścić do powstania tych samych lub podobnych naruszeń w przyszłości. Biorąc pod uwagę, że strona podniosła w odwołaniu także zarzut naruszenia przepisów art. 6 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach, poprzez wymierzenie kary zbyt surowej w stosunku do stopnia naruszenia obowiązków i dotychczasowej działalności przedsiębiorcy, Prezes UOKiK przeanalizował ponownie wszystkie przesłanki wymienione w art. 6 u st. 3 tej ustawy, mające wpływ na wymiar kary, co zostało przedstawione poniżej. Wbrew temu, co usiłuje przeforsować strona, organ odwoławczy nie dopatrzył się jednak znamion naruszenia powyższych przepisów, co pozwala uznać podniesione przez nią zarzuty z a bezzasadne. Oceniając stopień naruszenia obowiązków , w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków, organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że kontrolowany przedsiębiorca, nie uwidaczniając w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla wszystkich sprawdzonych i oferowanych do sprzedaży 100 partii towarów , naruszył przepisy art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , co z p unktu widzenia praw i interesów konsumentów pozwoliło zakwalifikować czyn przedsiębiorcy jako naruszenie obowiązków w stopniu znacznym. Należy podkreślić, że funkcją ceny jednostkowej jest umożliwienie konsumentom porównanie cen towarów w sposób optymalny na podstawie prostych kalkulacji, bez konieczności przeprowadzania skomplikowanych działań matematycznych, czy też szukania pomocy u sprzedawcy w tym zakresie. Stąd też, oprócz ceny za towar na wywieszce cenowej, w miejscu sprzedaży detalicznej musi się pr zy niej znaleźć także cena jednostkowa, a więc przeliczenie na odpowiednią jednostkę miary (np. 1 kg lub 100 mg dla towarów przeznaczonych do sprzedaży według masy). Konieczność informowania o cenie jednostkowej to przede wszystkim zabezpieczenie interesów konsumentów, którzy mogą nie tylko porównać ceny takich samych lub podobnych towarów, ale także mogą faktycznie stwierdzić, czy podana cena jednostkowa (np. za 1 kg lub 100 mg) jest niska czy wysoka i podjąć decyzję o zawarciu umowy sprzedaży w innym skle pie. Brak uwidocznienia ceny jednostkowej narusza prawa konsumentów do wyczerpującej informacji, a tym samym ogranicza ich możliwość świadomego, najkorzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru towaru, co z kolei prowadzi do zagrożenia ich interesów . D odać należy, że kontrola, w toku której stwierdzono nieprawidłowości, została poprzedzona zawiadomieniem strony o zamiarze wszczęcia kontroli, gdzie wskazano m.in. informacje o zakresie przedmiotowym kontroli i planowanym terminie jej przeprowadzenia , a po mimo tego naruszenie stwierdzono i strona doprowadziła do jego zaprzestania dopiero w efekcie kontroli . Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji słusznie uznał, że charakter i waga naruszenia obowiązków były istotne i z pewnością nie mi ały cech znikomości. 12 1071127.3120388.3007835 Przy ocenie powyższej przesłanki, organ pierwszej instancji prawidłowo uwzględnił również skalę naruszenia obowiązków, stwierdzając, iż na 100 partii towarów wytypowanych do kontroli, zakwestionowano wszystkie z nich . Bezsporny jest pr zy tym fakt, że czas trwania tego naruszenia przypada na dzień stwierdzenia nieprawidłowości, tj. 11 kwietnia 2024 r., zaś kończy się w momencie uzupełnienia przez stronę brakujących informacji w odniesieniu do zakwestionowanych przypadków, co nastąpiło je szcze w trakcie kontroli. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe przemawia za tym, iż organ pierwszej instancji mógł przypisać stronie wyższy niż znikomy stopnień naruszenia obowiązków. Oceniając dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach, oraz uzyskane korzyści majątkowe lub straty wynikające z naruszenia tych obowiązków, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę, że jest to pierwsze naruszenie przez stronę przepisów ustawy o informowaniu o cenach (uwzględniając przy tym okres ostatnic h 12 miesięcy), co miało wpływ na złagodzenie wymiaru kary. Nie pominął przy tym faktu, że w toku kontroli strona, na żądanie inspektorów, podjęła działania naprawcze i uzupełniła brakujące ceny jednostkowe przy zakwestionowanych towarach . Prezes UOKiK wsk azuje, że obowiązki informowania o cenach towarów i usług istnieją od 2001 r., zaś strona prowadzi działalność gospodarczą od 1 marca 2006 r., tak więc powinna ona wykazać się znajomością obowiązujących przepisów prawa i należycie je respektować. Uwzględni ając trzeci czynnik wpływający na wymiar kary, tj. wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę informację przekazaną przez stronę przy piśmie z dnia 29 maja 2024 r. w postaci dokumentu pt. „Zbiorcze podsu mowanie księgi – Komputerowa księga przychodów i rozchodów za 2023 rok”, a także wypełniony przez stronę w toku kontroli formularz oświadczenia z dnia 11 kwietnia 2024 r., wskazujący na jej przynależność do grupy mikroprzedsiębiorców w rozumieniu art. 7 us t. 1 pkt 1 Prawa przedsiębiorców. Rozpatrując czwartą z przesłanek wymiaru kary, tj. sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że przesłanka ta nie miała zastosowania, gdyż przeprowadzona kontrola nie była kontrolą w sprawach transgranicznych. Zdaniem Prezesa UOKiK, opisane powyżej przesłanki, jakimi należało kierować się przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w art . 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, stanowiły podstawę do wymierzenia stronie kary pieniężnej w wysokości 2 500 zł, jaka została ustalona przez Lubuskiego WIIH. Bez wątpienia, wysokość kary pieniężnej ustalona na tym poziomie, przy maksymalnej wysok ości 20 000 zł, jest kwotą optymalną i adekwatną do stwierdzonego naruszenia. Stanowi ona 12,5% górnego wymiaru kary. Wymiar kary uwzględnia przede wszystkim fakt naruszenia praw i interesów konsumentów, którzy zostali pozbawieni informacji o cenach jednos tkowych w odniesieniu do 100 partii towarów (spośród 100 sprawdzonych i przeznaczonych do sprzedaży według masy lub objętości). Wobec powyższego, nie sposób zgodzić się z argumentacją strony, która sugeruje, jakoby wymierzona jej kara pieniężna była niewsp ółmiernie wysoka i nie uwzględniała prawidłowo kryteriów wymiaru kary, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, w związku z tym, że była nieproporcjonalna do stopnia naruszenia obowiązków przez stronę 13 1071127.3120388.3007835 i dotychczasowej nienagannej dzia łalności przedsiębiorcy i jego postawy. Przede wszystkim należy wskazać, że kara pieniężna była miarkowana i została nałożona w kwocie znacznie odbiegającej od maksymalnej możliwej do nałożenia wysokości. Organ pierwszej instancji uwzględnił wszystkie usta wowe kryteria wymiaru kary, zgodnie z regulacją art. 6 ust. 3 tej ustawy, poprzez dokonanie analizy wszelkich przedmiotowo istotnych okoliczności sprawy (m.in. stopień i okoliczności naruszenia prawa, ustalenie, czy wobec strony uprzednio stwierdzono uchyb ienie rodzajowo podobne, stwierdzenie podjęcia przez stronę działań naprawczych, wielkość jej obrotów i przychodu). Nie mógł on natomiast oprzeć się na przesłankach pozaustawowych, na które strona powołuje się w odwołaniu, dotyczących jej nienagannej posta wy i chęci współpracy z organem IH oraz pozytywnej opinii wśród klientów , gdyż w ocenie Prezesa UOKiK, wskazane okoliczności są prawnie bez znaczenia. Odnosząc się natomiast do argumentów strony, jakoby wymierzona jej kara pieniężna była niewspółmierna rów nież w stosunku do kar wymierzanych za podobne naruszenia innym mikroprzedsiębiorcą przez ten sam organ IH, należy wskazać, że przykładowe decyzje, na które strona powołuje się w odwołaniu, faktycznie dotyczą naruszeń w zakresie obowiązku informowania o ce nach towarów i orzeczone w nich kary są niższe (oscylują w granicach od 500 zł do 1 000 zł). Należy jednak zaznaczyć, że decyzja administracyjna jest orzeczeniem organu administracji publicznej o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administr acyjnego względem indywidualnie określonego podmiotu i w konkretnej sprawie. Inne sprawy, nie mogą wpływać niejako w sposób precedensowy na wysokość kary pieniężnej nakładanej na stronę. Dodać należy, że nie usprawiedliwia naruszeń prawa strony, ani też ni e wpływa na stopień tego naruszenia, stopień naruszenia przepisów przez inne podmioty. Co więcej, wysokość kar pieniężnych nałożonych na inne podmioty nigdy nie przekłada się na wysokość kary pieniężnej w innej sprawie. Gdyby tak było, to wprost naruszony zostałby art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, który uzależnia wysokość nakładanej kary pieniężnej od indywidualnych danych dotyczących konkretnego przedsiębiorcy. Podkreślenia wymaga, że kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowan iu o cenach stanowi sankcję administracyjną, zaś jej celem jest ochrona konsumenta oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorcami. Informacje o cenach służą właściwemu poinformowaniu nabywcy o tym za jaki towar i w jakiej ilości ma zapłacić daną należ ność, a także stwarzają identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej towarów. Cena jest jednym z podstawowych wyróżników towarów, poza marką oraz indywidualnymi preferencjami konsumentów, mającym wp ływ na decyzje o zakupie towaru. Dlatego jasna i rzetelna informacja o cenie i cenie jednostkowej oraz możliwość porównania cen wielu towarów, znajdujących się w obrocie handlowym, ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesów konsumenta. Jednocześnie P rezes UOKiK wskazuje, że kara pieniężna powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, co ozna cza, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (por. wyroki NSA z dnia 23 maja 2012 r. o sygn. akt II GSK 684/11 oraz z dnia 19 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzek wowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem mającym na celu niedopuszczenie do 14 1071127.3120388.3007835 powstania tych samych lub podobnych nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, czyli właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były wyłącznie towary opatrzone informacjami o cen ie i cenie jednostkowej, jak również powinna być ona możliwie najmniej uciążliwa. Wszystkie te cele winny być łącznie spełnione, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. W opinii Prezesa UOKiK, wymierzona stronie kara pieniężna w wysokości 2 500 zł jest kwotą optymalną i wystarczającą do spełnienia jej celów. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , jak również ustalen ie jej wysokości , było prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponowne go rozpoznania organowi pierwszej instancji, należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w zakresie nakładania kary pieniężnej. Stąd też, postępowanie Lubuskiego WIIH w tym zakresie należy u znać za prawidłowe, zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Prezes UOKiK, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów IH. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, nal eży wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Gorzowie Wlkp. w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w moc y zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. O d skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżen ia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartoś ci przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie praw a pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania 15 1071127.3120388.3007835 lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego S ądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 gr udnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 1 68) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują : 1. [xxxxxx] 2. Lubus ki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3. a/a