DIH-94/2022

1 PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Warszawa, 20 czerwca 2022 r. DIH - 3.707.64.2022.AWS DECYZJA DIH - III/94/2022 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 17 06), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji nr NU.14.2022 Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku z 23 marca 2022 r. (nr akt kontroli: NU.8361.5.2022), na mocy której przedsiębior cy: „PAKIET” Sp. z o. o., Sp. k. z siedzibą w Białymstoku wymierzono karę pieniężną, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 178), w wysokości 1.000 zł (słownie: jeden tysiąc zł otych) z tytułu niedopełnienia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, tj. nieuwidocznienia informacji o cenie i/lub cenie jednostkowej (w odniesieniu do 39 asortymentów łącznie), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - utrzymuje w mo cy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE W dniach 17 - 19 stycznia 2022 r. inspektorzy reprezentujący Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku (zwanego dalej: „Podlaskim WIIH” bądź „organem pierwszej instancji” ), działając na podstawie upoważnienia (nr NU.8361.5.2022) z dnia 17 stycznia 2022 r., przeprowadzili kontrolę w h urtowni … w Białymstoku, należącej do ww. przedsiębiorcy (zwanego dalej również: „stroną” , „stroną postępowania” bądź „przedsiębiorcą”). Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r., poz. 162) (zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców” ), sk ierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 27 grudnia 2021 r. (sygnatura: NU.8360.1.137.2021), ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli - 2 obejmującego kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2019 r., poz. 178) (zwanej dalej: „ustawą o informowaniu o cenach” ) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2015 r., poz. 2121) (zwa nego dalej: „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen” ). Niniejsze zawiadomienie doręczono stronie w dniu 29 grudnia 2021 r. Ustalono, że w kontrolowanej placówce prowadzona była zarówno sprzedaż hurtowa jak i detaliczna towarów. W toku kontroli inspek torzy sprawdzeniu poddali 350 różnego rodzaju produktów przemysłowych i budowlanych znajdujących się w ofercie handlowej placówki, stwierdzając nieprawidłowości przy 39 z nich, tzn.: - brak uwidocznionej informacji o cenie przy 6 produktach; - brak uwidoc znionych cen i cen jednostkowych przy 9 produktach; - brak cen jednostkowych przy 24 przy produktach. Powyższe ustalenia dały podstawę do przyjęcia, iż została naruszona dyspozycja określona w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Szczegółowe usta lenia poczynione przez inspektorów reprezentujących Podlaskiego WIIH, jak i dokładny wykaz produktów z nieprawidłowościami udokumentowano w Protokole kontroli (nr akt kontroli: NU.8361.5.2022), znajdującym się w aktach sprawy. Do niniejszego Protokołu kont rolowany przedsiębiorca uwag nie wnosił. W toku kontroli przedsiębiorca uzupełnił brakujące informacje o cenach i/lub cenach jednostkowych zakwestionowanych produktów. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 25 lutego 2022 r. (sygnatura: NU.8361.5.2022.IB) Podlaski WIIH zawiadomił ww. przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego z tytułu niewypełnienia obowiązku określonego w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, tj. nieuwidocznienia w miejscu sprzedaży cen i/lub cen jednostkowych towarów. W piśmie tym, stosownie do wymogów art. 9, 10 oraz 73 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, z późn. zm.) (zwanej dalej: „Kpa” ), strona została pouczona o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, w tym o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma. Jednocześni e, w tym samym piśmie organ zobligował stronę do przesłania informacji o wielkości obrotów i przychodu uzyskanych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w roku 2021. Niniejsze zawiadomienie strona odebrała w dniu 28 lutego 2022 r. Strona postępo wania nie przedłożyła jednak na rzecz organu pierwszej instancji wyniku finansowego o wysokości obrotów i przychodu uzyskanych w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej w roku poprzedzającym rok nałożenia kary (za rok 2021). Dochód firmy 3 oszacowano wi ęc w oparciu o pismo - oświadczenie członka zarządu spółki z dnia 17 stycznia 2022 r., z którego wynika, iż przedsiębiorca należy do kategorii małych przedsiębiorców zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo przedsiębiorców. W piśmie z dnia 1 marca 202 2 r. zatytułowanym: „Odpowiedź na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego” (data wpływu do organu pierwszej instancji: 7 marca 2022 r.), przedsiębiorca złożył obszerne wyjaśnienia dotyczące przedmiotowej sprawy. Na wstępie odniósł się do u staleń zawartych w protokole kontroli. Uchybienia jakich się dopuścił określił mianem nieznacznych i stwierdził, że powstały one z przyczyn (w dużej mierze) od niego niezależnych. Nadmienił, że inspektorzy realizując swoje obowiązki wynikające z przepisów prawa, nie tylko zwrócili uwagę przedsiębiorcy na istotę, meritum naruszenia przedmiotowych przepisów prawa w odniesieniu do konkretnych towarów przeznaczonych do sprzedaży i znajdujących się na stanie firmy, a co za tym idzie na sankcje przewidziane przez ustawodawcę, ale również podjęli proces edukacyjny mający na celu wyeliminowanie tego rodzaju zaniedbań w przyszłości. W konsekwencji powyższego pracownicy kontrolowanego w trybie natychmiastowym podjęli działania naprawcze i uwidocznili wymagane informac je o cenach (cenach jednostkowych). Ponadto, przedsiębiorca zaznaczył, iż wychodząc naprzeciw potencjalnym klientom, na terenie hurtowni umieszczono tablicę z komunikatem o możliwości zasięgnięcia szczegółowych informacji na temat określonego produktu u ka żdego z trzech sprzedawców. Strona postępowania poinformowała również, że: ▪ przedmiotowa kontrola była pierwszą w firmie od początku prowadzenia tego rodzaju działalności gospodarczej, tzn. od 2008 r; ▪ zastrzeżenia inspektorów w zakresie braku cen i cen jedn ostkowych dotyczyły produktów, które wprowadzono na stan magazynowy na kilka dni przed rozpoczęciem; ▪ kontrolę przeprowadzono w czasie, gdy swoje obowiązki zawodowe wykonywali dwaj nowi pracownicy zatrudnieni w grudniu 2021 r., którzy z racji na swój kilkut ygodniowy staż pracy oraz znikomą znajomość specyfiki pracy w systemie sprzedaży hurtowej, nie byli w stanie sprostać wymogom, które dla doświadczonych pracowników nie stanowiłyby problemu; ▪ z dniem 01.01.2022 r. dwóch doświadczonych pracowników z działu sp rzedaży (2/3 całej obsady tej komórki organizacyjnej), odeszło z pracy, a to oni byli odpowiedzialni za oznaczanie towarów informacjami o cenach; ww. pracownicy odchodząc do konkurencyjnej firmy, nie sprostali standardom staranności, skutkiem czego do sali sprzedaży, która architektonicznie połączona jest z magazynem, w sposób niezamierzony, przeniknęły produkty jeszcze oczekujące na oznakowanie. Zaistniałe zdarzenie nie było konsekwencją złej woli i jawnym ignorowaniem przepisów, o czym świadczy znikoma il ość zakwestionowanych towarów; 4 ▪ towary niespełniające ustawowych wymogów dotyczących uwidaczniania cen w stosunku do ogółu towarów poddanych kontroli stanowiły tylko nieznaczną grupę. Przedsiębiorca posłużył się wyliczeniami algebrai cznymi, na podstawie których uznał, że: przy 6 produktach dla których nie uwidoczniono ceny odsetek nieprawidłowości wynosi 1,7% w stosunku do całości; przy 9 produktach dla których nie podano ceny i ceny jednostkowej odsetek nieprawidłowości wynosi 2,55% w stosunku do całości; przy 24 rodzajach towarów dla których nie podano cen jednostkowych odsetek nieprawidłowości kształtuje się na poziomie 6,9% w stosunku do całości; ▪ w okresie braku stabilizacji na rynku towarowym i w obszarze systemowych powiązań hand lowych pomiędzy różnymi kontrahentami spowodowanymi pandemią i wejściem w życie wielu regulacji prawnych, odnotowano częste i znaczne wzrosty cen towarów („co dostawa to nowa wyższa cena”); ▪ przy zastosowaniu nawet najsprawniejszych reguł logistycznych nie można niekiedy wykluczyć błędu w oznakowaniu towaru, zważywszy na: lawinowy wzrost cen, niefortunny czas wymiany kadry pracowniczej, zwiększoną częstotliwość transportów towarów, czasową konieczność przechowywania produktów na zasadzie depozytów, czasowe zdeponowanie tychże towarów niejako oczekujących w kolejce na oznakowanie z myślą o późniejszym ich wprowadzeniu na stan sklepu. Na zakończenie, strona wniosła o zastosowanie art. 189 f § 1 pkt 1 Kpa oraz oświadczyła, że dołoży wszelkich starań, aby żadne naruszenia ustawy o informowaniu i cenach już nigdy nie miały miejsca w trakcie prowadzonej działalności gospodarczej. Do przedmiotowego pisma strona dołączyła: zdjęcia 39 produktów z uzupełnionymi oznaczeniami cenowymi; zdjęcia tabeli informującej o możl iwości zasięgnięcia informacji na temat produktów w dziale sprzedaży; kserokopie faktury zakupu; kserokopie umów o pracę oraz wypowiedzeń umów o pracę dla dwojga pracowników, którzy rozwiązali stosunek pracy z firmą. Po przeprowadzeniu postępowania adminis tracyjnego Podlaski WIIH decyzją nr NU.14.2022 z dnia 23 marca 2022 r. (znak: NU.8361.5.2022.IB), nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1.000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, za niewykonanie w miejscu sprzedaży, tj. Hurtowni Materiałów Budowlanych w Białymstoku, należącej do ww. przedsiębiorcy, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, obowiązku uwidaczniania cen i/lub cen jednostkowych (w odniesieniu do łącz nie 39 asortymentów towarów). Niniejszą decyzję doręczono stronie w dniu 24 marca 2022 r. W dniu 19 kwietnia 2022 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” bądź „organem drugiej instancji” ) otrzymał za pośrednictwem Podlaskiego WIIH odwołanie od ww. decyzji. W piśmie tym, strona postępowania wniosła o uchylenie decyzji Podlaskiego WIIH z dnia 23 marca 2022 r. w całości i zastosowanie dyspozycji art. 189 f § 1 Kpa. Na wstępie odniosła się do stwierdzonego naruszenia, krótko 5 opisała ustalenia organu oraz podjęte przez nią działania. Stwierdziła, że Podlaski WIIH wymierzając karę pieniężną nie uwzględnił kilku okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a mianowicie: 1) zdaniem spółki organ pierwszej i nstancji niewłaściwie ocenił stopień naruszenia obowiązków przez przedsiębiorcę jako wyższy niż znikomy, wyrażając skalę nieprawidłowości w odniesieniu do ogółu sprawdzonych towarów wskaźnikiem 11,1% oraz zastosował daleko idące uproszczenie, co przyczynił o się do zawyżenia liczbowego powyższego wskaźnika, który jest niemiarodajny, ponieważ towary do których zostały zgłoszone zastrzeżenia zostały podzielone (przez organ) na 3 grupy. Zatem, w ocenie strony w niniejszym przypadku właściwym jest zastosowanie 3 różnych wskaźników określających udział zakwestionowanych towarów w stosunku do całości analizowanego asortymentu (tj. do I grupy towarów – wskaźnik 1,7%, do II grupy towarów – 2,55% i do III grupy – 6,9%). Wobec tego, że ww. wskaźniki są relatywnie niski e, strona sformułowała wniosek, że stopień naruszeń jest znikomy. Ponadto, strona postępowania stwierdziła, że spełnienie dodatkowego warunku wyczerpującego dyspozycję art. 189 f § 1 Kpa – zaprzestanie przez stronę naruszenia prawa – daje podstawy do odstą pienia przez organ od nałożenia kary i poprzestaniu na pouczeniu; 2) w przekonaniu strony organ nie uwzględnił okoliczności (wyjaśnień) przedsiębiorcy, że kontrolą objęto towary, które na daną chwilę nie były przeznaczone na sprzedaż, tylko wciągnięte na stan magazynowy i oczekiwały na oznaczenie, tj. były tylko zdeponowane na nierzucającej się w oczy części przestrzeni sklepowej. Strona poinformowała przy tym, że przełom roku jest specyficznym czasem w placówce którą prowadzi, albowiem występuje zjawisko kumu lacji dostaw, spowodowane obawą przed przyszłoroczną zwyżką cen towarów i chęcią przygotowania się do wiosennego sezonu. Ta sytuacja wymusza konieczność znalezienia miejsca w hurtowni na składowanie zwiększonej ilości artykułów, co może skutkować wykorzyst aniem przestrzeni sprzedażowej jako okresowej przestrzeni magazynowej, biorąc pod uwagę uwarunkowania architektury wewnętrznej (układ amfiladowy sklepu), gdzie nie ma sztywnego rozgraniczenia pomiędzy dwoma pomieszczeniami w placówce i istnieje między nimi płynna granica. W sytuacji tzw. „wyższej konieczności”, towary nie są gotowe jeszcze do sprzedaży i przemieszczane są na teren sali sąsiedniej. Strona dodała, że to nie miejsce decyduje o statusie towaru oraz że zakwestionowany towar nie znajdował się na ekspozycyjnym miejscu, lecz w mniej prestiżowej przestrzeni architektonicznej, a tylko i wyłącznie zakończona czynność właściwego oznakowania towaru z wciągnięciem go na stan sprzedażowy nadaje mu charakter artykułu gotowego do wyeksponowania dla klienta. Skarżąca spółka zaznaczyła także, że stwierdzone przez kontrolujących sformułowanie, że towary do których wniesiono zastrzeżenia były „wyeksponowane klientom na sali sprzedażowej, a więc przeznaczone do sprzedaży” było daleko idącą nadinterpretacją stanu f aktycznego nie mającego żadnego związku z rzeczywistością. Nadto, podkreśliła, że pracownik wydelegowany do obecności przy czynnościach 6 kontrolnych nie zgłosił zastrzeżenia, nie wyjaśnił faktycznego statusu kontrolowanych towarów, gdyż był zatrudniony na o kres próbny i nie posiadał należytej wiedzy merytorycznej i logistycznej, a ponadto istniały poważne wątpliwości co do jego świadomego i aktywnego udziału w czynnościach kontrolnych. Spółka zarzuciła przy tym organowi, że ten nie przesłuchał nowych świadkó w, których zeznania potwierdziłyby status zakwestionowanych towarów. W ocenie spółki przy orzekaniu w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1, 2, 3 oraz art. 80 Kpa, gdyż organ w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał do wodowy, nie podejmując tym samym wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 3) według strony organ kontrolny nie uwzględnił okoliczności dotyczących specyficznej sytuacji w firmie na przełomie roku, a związanej z fluk tuacją kadrową (kiedy doświadczeni pracownicy odeszli do konkurencyjnej firmy, a nowo zatrudnieni stanowiący 2/3 załogi nie posiadali dostatecznej wiedzy merytorycznej i doświadczenia zawodowego w branży handlowej, jak również praktyki logistycznej); stron a podniosła również, że w konsekwencji nieuwzględnienia powyższych okoliczności organ odmówił bez podania przyczyn wiarygodności i mocy dowodowej dokumentacji dołączonej do pisma z dnia 01.03.2022 r. (będącego odpowiedzią na zawiadomienie o wszczęciu postę powania administracyjnego), a przez to naruszył dyspozycję art. 107 § 3 Kpa; 4) w ocenie spółki przedstawiony przez nią materiał dowodowy pozwala na poczynienie ustaleń, że przepis art. 81 a § 1 Kpa może mieć zastosowanie w jej przypadku (tzn. w sytuacji gdy pozostają nie dające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony). Ponadto, spółka wytknęła organowi, że płacąc daniny publiczne powinna mieć zagwarantowane prawo do wyczerpującego poinformowania o tym, w jaki sposób organ administracji publicznej obliczył wysokość kary, jaką orzekł w wydanej przez siebie decyzji. Wyraziła przekonanie, że z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby sankcja była skuteczna, odstraszająca i proporcjonalna do stwierdzonych narusz eń, jak podano w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. Urz. UE L 80/27 z 18.3.1998). Na poparcie ww. argumentacji strona zaz naczyła, że niezwłocznie usunęła nieprawidłowości oraz do oferty wprowadziła towary znajdujące się w przedsionku sali sprzedażowej, które również oznaczono właściwymi cenami. Dodatkowo, poinformowała klientów (zamieszczając w sali sprzedaży stosowne inform acje), iż w przypadku braku oznaczenia cen jednostkowych towaru, informacji udzieli pracownik działu sprzedaży. Zgłosiła również wątpliwości odnośnie aspektu „odstraszającego” kary, o którym mowa w art. 8 ww. dyrektywy. Skierowała zapytanie do organu w ja kim celu organ próbuje odstraszyć karą przedsiębiorcę od niezgodnych z przepisami praktyk handlowych, o czym informuje w swoich decyzjach Prezes UOKiK, skoro przedsiębiorca już w wyjaśnieniach przed 7 wydaniem decyzji poinformował, że usunął stwierdzone uchy bienia (a więc wyeliminował naruszenie przed nałożeniem kary). Strona skarżąca zwróciła również uwagę na nieproporcjonalność kary do stwierdzonych naruszeń. Oznajmiła, że zarówno organ, jak i strona zgadzają się, że doszło do naruszenia art. 4 ustawy o in formowaniu o cenach w przypadku trzech kategorii (grup) produktów, które sam organ podzielił. Strona podkreśliła ponownie, że w każdej z tych grup stopień nieprawidłowości (w stosunku do ogółu kontrolowanych towarów) był znikomy. Zarzuciła organowi również , że ten w dużym uproszczeniu przyjął, na jej niekorzyść, że naruszenie dotyczyło niemalże 12% skontrolowanych towarów. Strona przedstawiła wątpliwości w kwestii określenia w jaki sposób nałożona na nią kara jest proporcjonalna i do czego należy ją odnosić . Podmiot skarżący uznał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji za nieprzekonujące i stwierdził, że: „wszystkie cechy tej nałożonej kary administracyjnej odpadły jeszcze przed wydaniem decyzji w sprawie”. Przypisał organowi naruszenie zasady przekonywan ia określonej w art. 11 Kpa oraz dowolność w zakresie określenia wysokości daniny publicznej. Zdaniem skarżącego w chwili obecnej nie sposób realnie ocenić wedle jakiego miernika określona w decyzji kara mogłaby zostać zmniejszona. Pismem z dnia 29 kwietni a 2022 r. Prezes UOKiK zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z wniesionym odwołaniem oraz poinformował, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie stronie biorącej udział w postępowaniu adm inistracyjnym przysługuje, na mocy art. 10 § 1 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochron y Konkurencji i Konsumentów zważył i stwierdził. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa, w z wiązku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Artykuł 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach wskazuje, że w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, pojęcie ceny jednostkowej towaru (bądź usługi) oznacza cenę ustaloną za jednostkę ok reślonego towaru (usługi), którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Stosownie do § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczególności: na wywieszce, w cenniku, w katalogu, na obwolucie, w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. 8 Natomiast, w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: 1) litr lub metr sześcienny – dla towarów przeznaczonych do sprzedaży według objętości; 2) kilogram lub tonę – dla towarów przezn aczonych do sprzedaży według masy; 3) metr lub metr kwadratowy – dla towarów sprzedawanych według długości lub powierzchni; 4) sztukę – dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. Jak wskazuje § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, w szczególnych przypadkach uzas adnionych rodzajem, przeznaczeniem lub zwyczajowo oferowaną ilością towarów przy uwidacznianiu cen jednostkowych dopuszcza się stosowanie dziesiętnych wielokrotności i podwielokrotności legalnych jednostek miar innych niż określone w ust. 1. Z kolei, w przypadku towaru paczkowanego oznaczonego liczbą sztuk dopuszcza się stosowanie przeliczenia na cenę jednostkową za sztukę lub za dziesiętną wielokrotność liczby sztuk (§ 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen). W świetle art. 6 ust. 1 ustaw y o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20.000 zł. Przepis ten, w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, choćby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowości zostałyby wyeliminowane. Dowiedzenie, że określony podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną. Jednocześnie, w myśl art. 6 ust. 3 ww. ustawy przy ustalaniu kary pieniężnej uwzględnia się stopień naruszenia obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przyc hodu. W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w Hurtowni Materiałów Budowlanych w Białymstoku, organ pierwszej instancji wykazał, że: w przypadku 6 produktów nie uwidoczniono informacji o cenie, przy 9 produktach nie uwidoczniono cen i cen je dnostkowych, a dodatkowo przy 24 produktach nie podano cen jednostkowych. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Podlaski WIIH nałożył, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 1.000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych) na ww. przedsiębiorcę, który nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Po przeanalizowaniu całokształtu zebranego materiału dowodowego, w tym w szczególności Protokołu kontroli (nr NU.8361.5.2022) oraz ustaleń w nim zawa rtych, organ drugiej instancji nie miał wątpliwości co do naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Podlaski 9 WIIH słusznie uznał, że nieuwidocznienie konsumentom informacji o cenie i/lub cenie jednostkowej w kontrolowanej placówce, godziło w ocz ywisty sposób w prawa (interesy) konsumentów, ponieważ nie otrzymali oni pełnej informacji o cenach i cenach jednostkowych towarów, pozwalających na ich porównanie. Stwierdzono bowiem nieprawidłowości przy łącznie 39 produktach na 350 towarów skontrolowany ch, co daje odsetek nieprawidłowości na poziomie 11%. Zauważyć należy, że stronie ponad wszelką wątpliwość została udowodniona okoliczność naruszenia prawa - brak było uwidocznionych informacji o cenach i/lub cenach jednostkowych. Fakt ten znajduje potwier dzenie w Protokole kontroli, podpisanym przez osobę upoważnioną do reprezentowania kontrolowanego przedsiębiorcy, bez wnoszenia uwag. Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie sygn. VI SA/Wa 210 7/19 (lex nr 3034073), protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególne j mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści d okumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. W przedmiotowej sprawie Podlaski WIIH wydając zaskarżoną decyzję oparł się na Protokole kontroli (n r NU.8361.5.2022) i stanie faktycznym w nim przedstawionym. Kontrolowany przedsiębiorca nie zgłosił do niego uwag bezpośrednio lub na piśmie w terminie 7 dni od przedstawienia tego protokołu do podpisu, pomimo iż został prawidłowo poinformowany o przysługu jącym mu uprawnieniu w Pouczeniu o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy . Tym samym ustalenia zawarte w protokole uznać należy za wiarygodne. Strona nie przedstawiła także żadnych dowodów pozwalających na podważenie wiarygodności Protokołu ko ntroli. Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. II SA/Łd 485/19: „Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza pr awdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić.” Należy podkreślić, że podstawą wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, a także podstawą nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej były ustalenia faktyc zne poczynione u przedsiębiorcy w pierwszym dniu kontroli. Działania naprawcze poczynione przez stronę, tzn. uwidocznienie informacji o cenach i/lub cenach jednostkowych, były działaniami następczymi , podjętymi w wyniku ustaleń kontroli, a nie poczynionymi przez nią z własnej inicjatywy. Jak wynika z treści skarżonej decyzji, Podlaski WIIH przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej kierował się kryteriami wynikającymi z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, 10 dokonując prawidłowej, zdaniem Prezesa UOKiK , oceny stopnia naruszenia obowiązków, dotychczasowej działalności przedsiębiorcy oraz wielkości jego obrotów i przychodu. Po ponownym przeanalizowaniu powyższych przesłanek Prezes UOKiK zważył i stwierdził: ▪ stopień naruszenia obowiązków : czynności kontrolne przeprowadzone wobec strony postępowania wykazały, iż ww. przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach tj. nie uwidocznił cen/cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający ich porównanie. Cena towaru należy do podstawowych, istotnych elementów wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji związanych z zakupem towarów przez konsumentów, natomiast cena jednostkowa jest podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przeznaczenia. Nie sposób więc uznać, że w niniejszym przypadku stopień naruszenia obowiązków w zak resie uwidaczniania cen (cen jednostkowych) nie ma istotnego charakteru, albowiem uchybienia odnotowano względem nie kilku czy kilkunastu, lecz aż 39 towarów łącznie na 350 artykułów skontrolowanych; ▪ dotychczasowa działalność podmiotu: analizując powyższą przesłankę organ wziął pod uwagę okoliczność, iż przedsiębiorca nie naruszył wcześniej przepisów o informowaniu o cenach i ich uwidacznianiu. Z drugiej jednak strony, kontrolowana spółka będąca doświadczonym podmiotem gospodarczym, która swoją działalność prowadzi zgodnie z informacją przekazaną organowi od 2008 r. winna była nabyć niezbędną wiedzę o zobowiązaniach jakie na niej ciążą. Obowiązek umieszczania cen (cen jednostkowych) na towarach w miejscu sprzedaży wynika z podstawowych przepisów i powinien b yć bezwzględnie respektowany. Organ zwraca przy tym uwagę, że strona w dniu 29 grudnia 2021 r. tj. 18 dni przed rozpoczęciem kontroli odebrała zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli (pismo z dnia 27 grudnia 2021 r., sygnatura: NU.8360.1.137.2021) ze w skazanym wyraźnie zakresem przedmiotowym kontroli, sformułowanym jako: „Kontrola przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (…) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwido cznienia cen towarów u usług (…)”. Zatem, po otrzymaniu niniejszego zawiadomienia przedsiębiorca powinien był przewidzieć konsekwencje zapowiedzianej kontroli i odpowiednio do niej przygotować, w tym miał możliwość podjęcia zawczasu odpowiednich działań w celu wyeliminowania nieprawidłowości, jednak jak wykazała późniejsza kontrola tego nie uczynił. Nieprawidłowości zostały ujawnione w toku prowadzonej kontroli i nie budziły więc wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających wymierzenie kary pieniężnej; ▪ wielkość obrotu i przychodu: odnosząc się do trzeciej przesłanki określonej w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach należy stwierdzić, że strona (z przyczyn 11 nieznanych organowi) nie przedłożyła na wyraźną prośbę organu wyniku finan sowego dotyczącego dochodów osiągniętych w okresie poprzedzającym rok nałożenia kary pieniężnej za rok 2021. W dniu 17 stycznia 2022 r. złożyła jedynie oświadczenie, z którego wynika, iż należy do kategorii małych przedsiębiorców w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo przedsiębiorców. Powyższe pozwoliło na oszacowanie obrotów firmy. Mając na względzie powyższe, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy uznał odwołanie strony za bezzasadne. W opinii Prezesa U OKiK, wymierzona stronie przez Podlaskiego WIIH kara została ustalona w sposób prawidłowy, w oparciu o przesłanki zawarte w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i znajdowała potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wykazane w toku kontroli bezsprzeczne uchybienia strony w zakresie prawidłowego oznakowania towarów informacjami o cenach, cenach jednostkowych nie może się odbywać ze szkodą dla konsumentów. Zdaniem Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji słusznie uznał, iż strona dopuściła się naruszenia wymagań prawnych w zakresie informowania konsumentów o cenach, cenach jednostkowych towarów w stopniu uzasadniającym wymierzenie kary pieniężnej. Strona postępowania w swoim odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji Podlaskiego WIIH i zastosowanie dyspozycji art. 189 f § 1 Kpa. Stwierdziła, że organ wymierzając karę pieniężną nie uwzględnił kilku okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, takich jak np. dokonanie przez organ niewłaściwej oceny stopnia naruszenia; zignorowanie wyjaśnień firmy dotyczących towarów zmagazynowanych, czekających dopiero w przestrzeni sklepowej na oznaczenie (a uznanych za aktualnie oferowane do sprzedaży), brak powołanych nowych świadków. Okoliczności te szerzej opisano w treści bieżącej decyzji w o pisie stanu faktycznego. Odpowiadając na powyższe argumenty, Prezes UOKiK wskazuje, iż nie zasługują one na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że jak już wyżej wskazano, stronie bezsprzecznie udowodniono naruszenie przepisów dotyczących cen i ich uwidaczniania. Niezależnie od sposobu interpretacji nieprawidłowości (z użyciem wskaźników w ujęciu ogólnym czy z uwzględnieniem szczegółowego podziału na grupy towarów) stwierdzić należy, że strona z całą pewnością uchybiła wymaganym przepisom prawa w zakresie informowania o cenach i ich uwidacznianiu. Przechodząc do argumentów strony wskazujących, że kontrolą były objęte towary, które wprowadzano na stan magazynowy na kilka dni przed rozpoczęciem kontroli (oczekujące na oznaczenie), Prezes UOK iK stwierdził, że są one nietrafione. Jak wykazał i udokumentował Podlaski WIIH, ustalenia w zakresie braku cen i/lub cen jednostkowych dotyczyły artykułów wyeksponowanych na sali sprzedażowej, a więc tych produktów, które można uznać za przeznaczone do sp rzedaży klientom. Dostęp do nieoznakowanych ceną, ceną jednostkową towarów w dniu kontroli miał w zasadzie każdy klient sklepu (hurtowni), albowiem jak 12 wynika z zebranego w toku kontroli materiału dowodowego w sklepie w Białymstoku, należącym do przedsiębi orcy, można było nabywać towary w ramach tzw. samoobsługi. W ocenie Prezesa UOKiK, nieprzekonujące jest tłumaczenie strony jakoby nowe i nieoznakowane cenami towary znajdowały się w mało prestiżowej przestrzeni architektonicznej sklepu czy też wskazywanie na różnorodne specyficzne dla tej placówki handlowej uwarunkowania architektury wewnętrznej, które miałoby usprawiedliwiać skarżącą spółkę wobec zaistniałego naruszenia. Nadmienić w tym miejscu należy, że w trakcie samej kontroli przedsiębiorca nie sygnali zował, że ustalenia kontroli odnoszą się do produktów znajdujących się na magazynie. Prezes UOKiK pragnie wyjaśnić również, że w toku kontroli inspektorzy Inspekcji Handlowej mogą, lecz nie muszą przesłuchiwać osoby w charakterze strony, świadków lub bieg łych, o ile jest to niezbędne do wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Nie jest to jednak czynność obowiązkowa i nie musi być przeprowadzana przy każdej kontroli u określonego przedsiębiorcy. Powyższe wynika z art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy o Inspek cji Handlowej. W niniejszej sprawie Podlaski WIIH uznał, że nie zachodziła konieczność przesłuchania nowych świadków, gdyż zastany w trakcie kontroli stan faktyczny, w którym dowiedziono naruszenie przepisów dotyczących cen i ich uwidaczniania, nie budził wątpliwości organu. Przedstawione przez stronę wyjaśnienia dotyczące problemów kadrowych czy okoliczności dotyczących braku stabilizacji na rynku towarowym spowodowanych pandemią, podwyżki cen i związane z tym kumulacje dostaw w żaden sposób nie usprawied liwiają strony wobec naruszenia jakiego się dopuściła. Strona posiadała wiedzę o planowanej kontroli, o której została prawidłowo poinformowana w piśmie z dnia 27 grudnia 2021 r. Z akt sprawy wynika, że kontrolę w hurtowni wszczęto dopiero w dniu 17 styczn ia 2022 r. Tak więc, miała ona w ocenie organu drugiej instancji, wystarczającą ilość czasu by odpowiednio się do niej przygotować, w tym odpowiednio oznaczyć towary składowane (zdeponowane) okresowo i oczekujące na oznaczenia cenowe. Jak wykazali później w Protokole kontroli inspektorzy, nie podjęła jednak działań które skutkowałyby wyeliminowaniem ewentualnych nieprawidłowości przed kontrolą. Prezes UOKiK podkreśla przy tym, że to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek należytego wypełniania obowiązków ust awowych, w tym również obowiązek należytego przygotowania, przeszkolenia pracowników. Odpowiednie przygotowanie, przysposobienie pracowników powinno odbywać się przed podjęciem czynności zawodowych, a nie dopiero wówczas, gdy w następstwie kontroli organu stwierdzono naruszenie prawa. Dlatego też, wyjaśnienia strony sugerujące, że produkty oczekujące na oznakowanie „ przeniknęły” do sali sprzedaży w sposób niezamierzony w wyniku działań pracowników, którzy „ nie sprostali standardom staranności” są w ocenie o rganu drugiej instancji chybione. Prezes UOKiK przeanalizował wnikliwie zebrany w sprawie materiał dowodowy pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów Kpa, na które zwróciła uwagę strona skarżąca. Zdaniem strony organ pierwszej instancji dopuścił się naru szenia art. 7, 77 § 1, 2, 3 oraz 80 Kpa, co oznacza, że organ ten zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sposób niewyczerpujący, 13 bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a ponadto nie ocenił należycie (na podstawie całokształtu materiału dowodow ego), czy dana okoliczność została stronie udowodniona. W ocenie spółki w niniejszej sprawie organ winien się był zastosować art. 81 a § 1 Kpa, czyli w przypadku wątpliwości co do stanu faktycznego wątpliwości powinien rozstrzygnąć na korzyść strony. W oce nie podmiotu skarżącego, w niniejszej sprawie doszło także do naruszenia dyspozycji art. 107 § 3 Kpa, ponieważ organ odmówił bez podania przyczyn wiarygodności i mocy dowodowej dokumentacji załączonej do pisma z dnia 1 marca 2022 r. Strona skarżąca wyraził a przekonanie, że w świetle przedstawionych przez nią okoliczności, organ winien był zastosować art. 81 a § 1 Kpa, a więc niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego powinien rozstrzygnąć na korzyść strony. Przedsiębiorca podniósł również, że uzasadnienie skarżonej decyzji narusza zasadę przekonywania określoną w art. 11 Kpa. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu argumentów dotyczących naruszenia art. 7, 77 § 1, 2, 3 i art. 80 Kpa, Prezes UOKiK zauważa, że artykuły te określają zasady post ępowania administracyjnego. Stanowią one m. in., że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ponadto, wskazują, że przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji) organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś określona sprawa oceniania jest na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie Prezesa UOKiK, w przedmiotowej sprawie Podlaski WIIH postępował w zgodzie ze wskazanymi wyżej regułami postępowania administracyjnego, opierając się na bezsprzecznych ustaleniach postępowania kontrolnego. Organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Analiza akt sprawy wykazała, że Podlaski WIIH wydając zaskarżoną decyzję oparł się na kompletnym, rzetelnym i spójnym materiale dowodowym, a przede wszystkim na Protokole kontroli (nr NU.8361.5.2022). Z Protokołu tego bezwzględnie wynika, że w kontrolowanym sklepie, w dniu kontroli brak było cen i/lub cen jednostkowych przy 39 produktach na 350 towarów skontrolowanych, a więc stronie bez wątpienia została udowodniona okoliczność naruszenia prawa. W oparciu o ustalo ny stan faktyczny, którego wiarygodność potwierdziła również strona skarżąca (podpisując Protokół kontroli), organ pierwszej instancji ostatecznie zdecydował o nałożeniu na stronę kary pieniężnej z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 us t. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Prezes UOKiK zauważa również, że akta sprawy dokumentują ustalony stan faktyczny, jego analizę oraz końcowe wnioski organu pierwszej instancji. Z akt tych jednoznacznie wynika, że w toku postępowania kontrolnego stwier dzono naruszenie określonych przepisów prawa, oraz ustalono podmiot odpowiedzialny za popełnienie tego czynu. Organ pierwszej instancji wyjaśnił podstawy prawne decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa oraz przedstawił tok rozumowania. Merytoryczne roz strzygnięcie kończące przeprowadzone postępowanie posiadało, zdaniem Prezesa UOKiK, rzetelną podstawę w postaci zebranego materiału dowodowego i odpowiednie umocowanie w przepisach prawnych. 14 Biorąc pod uwagę powyższe, zarzut naruszenia przez Podlaskiego W IIH art. 7, art. 77 § 1,2,3 oraz art. 80 Kpa należy uznać za bezpodstawny. Organ drugiej instancji, po skrupulatnej analizie materiału dowodowego, wbrew temu jak sugeruje strona, nie dopatrzył się znamion naruszenia art. 107 § 3 Kpa. Z treści decyzji nr NU .14.2022 z dnia 23 marca 2022 r. Podlaskiego WIIH wynika jednoznacznie, że zawarte w niej zostało zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne w sposób czytelny i zrozumiały. Organ uzasadnił również wszelkie możliwe przesłanki, którymi się kierował przy wyd awaniu decyzji. W ocenie Prezesa UOKiK, w niniejszej sprawie wszystkie niezbędne informacje zostały przekazane stronie w toczącym się postępowaniu kontrolnym, a następnie administracyjnym. Podlaski WIIH w ww. decyzji wyczerpująco opisał stan faktyczny, na podstawie którego uznał, że prowadzenie postępowania administracyjnego jest uzasadnione. Wyszczególnił także naruszone przez stronę przepisy prawa materialnego oraz przepis na mocy którego na stronę nałożono administracyjną karę pieniężną. Wskazać należy przy tym również, że organ, wbrew temu jak utrzymuje strona, wziął pod uwagę pismo firmy z dnia 1 marca 2022 r. i okoliczności w nim podniesione, jak również załączoną do niego dokumentację. Rozważył zasadność argumentów przedstawionych w tym piśmie i nie zignorował żadnego z twierdzeń strony. Nadmienić należy jednak, że nie każde z prezentowanych przez stronę (s)twierdzeń organ musi uznać za udowodnione. Ostatecznie organ i zdecydował się odmówić mocy dowodowej argumentom przedstawionym przez stronę w piśm ie z dnia 1 marca 2022 r. i w treści decyzji odniósł się jedynie do argumentów mających bezpośredni związek ze stwierdzoną nieprawidłowością. Podmiot skarżący w swoim odwołaniu stwierdził również, że w świetle przedstawionych przez nią materiałów dowodowy ch, organ winien zastosować zasadę wątpliwości interpretacyjnych określonych w art. 81 a § 1 Kpa. Zasada ta wskazuje, że: „Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnie nia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te rozstrzygane są na korzyść strony”. Odnosząc się do powyższego, wyjaśnić należy, że subiektywna interpretacja ww. przepisu przez przedsiębiorcę oraz je go wnioskowanie nie dowodzi jeszcze, że organ powinien zastosować się do powyższej reguły i zakończyć postępowanie z wynikiem korzystnym dla strony. Wskazać należy, że to organ, a nie przedsiębiorca jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania administr acyjnego, a następnie do wydania rozstrzygnięcia w danej sprawie. Prezes UOKiK z całą stanowczością stwierdza, że w niniejszym przypadku brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do udowodnionego stanu faktycznego po stronie organu drugiej instancji. Ponadto, w ocenie Prezesa UOKiK w treści skarżonej decyzji organ pierwszej instancji nie uchybił przepisowi zawartemu w art. 11 Kpa, czyli zasadzie przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej mają obowiązek wyjaśnić stronie zasadność przesłanek którymi się kierują przy załatwieniu sprawy. Jak wynika z treści decyzji organ ten w sposób obiektywny i trafny, wymierzając karę, przeanalizował i uwzględnił wszystkie możliwe, ustawowe przesłanki określone w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, 15 a ponadto wziął pod uwagę przesłanki związane z możliwością odstąpienia od nałożenia kary, określone w art. 189 f Kpa. Prezes UOKiK jednocześnie wyjaśnia, że cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej, a taką jest właśnie kara pieniężna nakładana na podstawie przepisów o informowaniu o cenach, jest jej automatyczne stosowanie wobec podmiotu ponoszącego przypisaną mu obiektywną odpowiedzialność za naruszenie ciążących na nim obowiązków. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera si ę na zasadzie ryzyka i znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2010 r., sygn. II OSK 1079/12. Oznacza to, że przesłanką tej odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożo nych prawem obowiązków. Wobec powyższego, organ po stwierdzeniu faktu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach wydaje decyzję administracyjną, na podstawie której nakłada na przedsiębiorcę karę pieniężną w przewidzianej w tej ustawie wysokości. Mając więc na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej, bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których strona dopuściła się nieprawidłowości, gdyż karę wymierza się za samo naruszenie prawa. W niniejszym przypadku kluczowe znaczenie dla organu ma fakt, iż w chwili kontroli informacje o cenach i/lub cenach jednostkowych nie były dostępne dla konsumentów. Dodatkowo, wskazać należy, że ustawa nie przewiduje możliwości badania przez organy Inspekcji Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowości. Zatem, samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że określony podmiot nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która je st sankcją administracyjną. Prezes UOKiK wskazuje dalej, że od przedsiębiorcy, jako profesjonalnego uczestnika obrotu gospodarczego oczekuje się znajomości przepisów m. in. w zakresie regulacji dotyczących właściwego informowania o cenach, cenach jednostkowych oferowanych do sprzedaży towarów. To przedsiębiorca powinien był dołożyć należytej staranności, aby jego działalność była prowadzona zgodnie w obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto, organ drugiej instancji zaznacza, że nadrzędnym celem ust awy o informowaniu o cenach jest ochrona interesów konsumentów oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorstwami. Przechodząc do wniosku strony o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej (uchylenie decyzji w całości), Prezes UOKiK stwierdza n ie znajduje podstaw do zastosowania środków przewidzianych w art. 189 f § 1 pkt 1 Kpa. Przepis ten statuuje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ mógł odstąpić od nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszen ia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. W przedmiotowej sprawie strona bez wątpienia dopuściła się naruszenia przepisów dotyczących cen i ich uwidaczniania, gdyż nieprawidłowo ści - brak cen i/lub cen jednostkowych - stwierdzono wobec 39 produktów łącznie na 350 towarów skontrolowanych. Powyższe wskazuje, że wagi naruszenia nie można uznać za znikomą . Zaznaczyć należy, że organ oceniając aspekt związany ze znikomością naruszenia bierze pod uwagę nie tylko skalę naruszenia, ale również skutki naruszenia w odniesieniu do potencjalnych uczestników rynku, jakimi są konsumenci. 16 W niniejszym przypadku konsumenci zostali pozbawieni wiedzy, dostępu do pełnej informacji o cenach i/lub ce nach jednostkowych, powalającej im na dokonywanie świadomego wyboru produktów, a więc realna ochrona konsumenta została w tej materii zachwiana. Tym samym, przesłanka pierwsza nie została spełniona. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez przedsiębiorcę. Jak wskazano w Protokole kontroli (karta nr 5), strona zaprzestała naruszenia prawa (uzupełniła brakujące informacje o cenach i/lub cenach jednostkowych), co organ wziął pod uwagę pr zy ocenie materiału dowodowego w toku prowadzonego postępowania odwoławczego. Jednakże należy mieć na względzie, że ww. przesłanki muszą być spełnione łącznie, by organ mógł odstąpić od wymierzenia kary. Natomiast, w niniejszym przypadku nie spełniono wyma ganego warunku kumulatywności tychże przesłanek. Nie została spełniona również przesłanka druga zawarta w pkt 2 art. 189 f § 1 Kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, czy też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miał aby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa UOKiK zastosowanie art. 189 f § 2 Kpa nie spełni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w przepisach ustawy o informowaniu o cenach. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, naruszając art. 6 ust. 1 ustaw y o informowaniu o cenach, w konsekwencji czego za popełniony delikt administracyjny nałożono na nią sankcję o charakterze pieniężnym. Organ drugiej instancji podkreśla przy tym, że fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa nie zwalnia strony z odpowied zialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w trakcie kontroli. Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu drugiej instancji brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji czy też podstaw do odstąpienia od zastosowania sankcji i poprzestania je dynie na pouczeniu. Organ drugiej instancji nadmienia przy tym, że o ostatecznej wysokości kary decyduje organ. W przedmiotowej sprawie kara pieniężna (w wysokości 1.000 zł) nie została wymierzona przez wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej w wysoko ści maksymalnej, czyli 20.000 zł, lecz wynosi zaledwie 5% maksymalnej przewidzianej wartości i mieści się w granicach określonych prawem kryteriów oraz dopuszczalnych jej wysokości, a zatem jest kwotą optymalną i proporcjonalną wobec zaistniałego naruszeni a. W ocenie Prezesa UOKiK kara ta spełnia, zgodnie z założeniami określonymi w dyrektywie 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. Urz. UE L 80/ 27 z 18.3.1998), właściwą funkcję dyscyplinująco - represyjną względem stwierdzonego naruszenia. Jednocześnie, w tym miejscu wskazać należy, iż w myśl art. 67 a § 1 ustawy dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.), zgodnie 17 z odesłaniem wskazanym w art. 8 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności kary l ub rozłożyć jej zapłatę na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Reasumując, z uwagi na niep rzestrzeganie przepisów o informowaniu o cenach i ich uwidacznianiu skutkujące istotnym naruszeniem interesów konsumentów, Prezes UOKiK nie znalazł argumentów przemawiających za zmianą decyzji organu pierwszej instancji na korzyść strony. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Podlaskiego WIIH, Prezes UOKiK miał na uwadze całokształt okoliczności sprawy, zarówno łagodzących, jak i obciążających, w szczególności stopień naruszenia, dotychczasową działalność oraz wielkość osiąganego przychodu, jak również rozwa żył przesłanki określone w art. 189 f Kpa. Podsumowując przeprowadzone rozważania, Prezes UOKiK stwierdził, że złożone przez stronę odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżoną decyzję należy utrzymać w mocy. Stosownie do art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy uiścić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Białymstoku w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o nało żeniu kary stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie p ostępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochr ony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: • do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; • ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; • ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; • ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 18 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o zwolnienie od kos ztów albo przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/