DIH-84/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-83(3)/14/JK Warszawa, 3 grudnia 2014 r. DECYZJA DIH-1/84/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148 z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Tesco Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie od części decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nr 83/śG/2014 z dnia 6 października 2014 r. (nr akt sprawy: śG.8361.105.2014), w zakresie wymierzonej temu przedsiębiorcy, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜnej w wysokości 4.000 zł (słownie: cztery tysiące złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanej sałatki greckiej, utrzymuje w mocy ww. decyzję w zaskarŜonej przez stronę części. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 7 – 13 maja 2014 r. przez inspektorów reprezentujących Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej równieŜ „Łódzkim WIIH” , w hipermarkecie Tesco „Łódź-Bałuty”, mieszczącym się w Łodzi przy ul. Pojezierskiej 93, naleŜącym do przedsiębiorcy Tesco Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, zwanego dalej równieŜ „stroną” , sprawdzono rzetelność przekazywanych informacji m.in. o wyrobach kulinarnych oferowanych do sprzedaŜy na stoisku „bistro”. Zgodnie z zawartą w karcie produkcyjnej sałatki greckiej deklaracją, powinna być ona sporządzona z sałaty, pomidorów, ogórków, oliwek czarnych, papryki czerwonej i zielonej, cebuli, sosu winegrette i Fety. Sprawdzenie zgodności rzeczywistego składu surowcowego ww. sałatki z deklaracją zawartą w karcie produkcyjnej dostępnej w placówce, wykazało, Ŝe do jej przygotowania uŜyto innego surowca niŜ deklarowany, tj. sera „Favita” w kostkach (wyprodukowanego przez Spółdzielnię Mleczarską MLEKOVITA), zamiast sera Feta. Ustalenia tego dokonano w związku z brakiem na stanie stoiska w dniu kontroli sera Feta oraz na podstawie oświadczenia 2 lidera stoiska „bistro”, a takŜe dokumentów potwierdzających zamówienia surowców i półproduktów wykorzystywanych do przygotowywania potraw. Z wyjaśnień złoŜonych przez lidera stoiska „bistro”, w piśmie z dnia 8 maja 2014 r., wynikało takŜe, Ŝe karta produkcyjna sałatki greckiej dostępna jest na Ŝądanie konsumenta. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 13 maja 2014 r. (nr akt kontroli: śG.8361.105.2014). W toku kontroli stwierdzono ponadto jedenaście partii ciast oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań jednostkowych, nieprawidłowo oznakowanych z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy, na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu bezpośrednio dostępnym konsumentom, wykazu składników, co stanowiło naruszenia § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2010 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 774), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych” . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 5 września 2014 r., Łódzki WIIH poinformował przedsiębiorcę Tesco Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia:
na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych jedenastu partii ciast oferowanych do sprzedaŜy luzem,
na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanej sałatki greckiej oraz o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a takŜe wezwał do przekazania informacji o wielkości osiągniętego przychodu i obrotu. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa, przekazując jedynie, przy piśmie z dnia 24 września 2014 r., kopię deklaracji CIT-8. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją nr 83/śG/2014 z dnia 6 października 2014 r. (nr akt sprawy: śG.8361.105.2014), Łódzki WIIH wymierzył ww. przedsiębiorcy:
w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną w wysokości 862 zł (słownie: osiemset sześćdziesiąt dwa złote) z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych jedenastu partii ciast,
w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną w wysokości 4.000 zł (słownie: cztery tysiące złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanej sałatki greckiej. Pismem z dnia 22 października 2014 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, w części dotyczącej wymierzenia kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanej sałatki greckiej, wnosząc o uchylenie bądź zmianę zaskarŜonej decyzji w tym zakresie. 3 ZaskarŜonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:
art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 40a ust. 5 tej ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. nieprawidłowe ustalenie kryteriów wpływających na wysokość kary oraz niewłaściwe uznanie zakwestionowanego produktu za zafałszowany,
art. 17 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 r. z późn. zm., s. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem 178/2002” , poprzez wymierzenie kary niewspółmiernej do stwierdzonego naruszenia. Strona wskazała, Ŝe ani w nazwie produktu, ani w miejscu sprzedaŜy nie zawarto informacji o rodzaju zastosowanego sera, a zatem nie wprowadzono konsumentów w błąd, podając im nierzetelne informacje. Dokument, w oparciu o który sprawdzano prawdziwość informacji, jest dokumentem wewnętrznym i nie powinien być udostępniany klientom. W związku z powyŜszym nie moŜna uznać, Ŝe sałatka grecka jest produktem zafałszowanym, a szkodliwość czynu najwyŜsza, stopień zawinienia i zakres naruszenia wysoki, gdyŜ stosowana receptura zawiera błąd, niebędący wynikiem świadomego działania, które miałoby na celu ukrycie, czy zmianę charakteru produktu. Strona podniosła takŜe, Ŝe art. 17 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych nie ma zastosowania do potraw serwowanych w lokalach tzw. małej gastronomii, czy stoiskach typu bistro. Ponadto nazwa produktu nie wymaga podawania informacji o stosowanym serze. W opinii strony, stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły niespójnej nazwy stosowanego surowca w recepturze produktu, a nie przekazywania konsumentowi informacji niezgodnych z prawdą, więc nałoŜona kara jest niewspółmiernie wysoka do zakresu naruszenia. Pismem z dnia 5 listopada 2014 r., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę Tesco Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje na podstawie art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego , zwanej dalej „k.p.a.” , prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań . Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 4, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze zafałszowane, podlega karze pienięŜnej w wysokości nie wyŜszej niŜ 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok 4 nałoŜenia kary, nie niŜszej jednak niŜ 1.000 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, zgodnie z art. 40a ust. 5 tej ustawy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, jest jednym z elementów jakości handlowej. W myśl art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia” , oznakowanie środka spoŜywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spoŜywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są załączone do tego środka spoŜywczego lub odnoszą się do niego. Jak stanowi art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej, oznakowanie środka spoŜywczego nie moŜe wprowadzać konsumenta w błąd, co do charakterystyki środka spoŜywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Artykuł rolno-spoŜywczy zafałszowany, jak wynika z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeŜeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeŜeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spoŜycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002, podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa 5 Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w punkcie gastronomicznym, naleŜącym do przedsiębiorcy Tesco Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, stwierdzono, Ŝe do sporządzenia wprowadzonej do obrotu sałatki greckiej, zamiast deklarowanego w karcie produkcyjnej sera Feta, uŜyto sera „Favita”. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Łódzki WIIH wymierzył w drodze decyzji karę pienięŜną przedsiębiorcy Tesco Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, to jest podmiotowi, który wprowadził do obrotu ww. zafałszowany artykuł rolno-spoŜywczy. Zgodnie z art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spoŜywczych (Dz. U. UE L 343 z 14.12.2012 r., s. 1) oraz z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1829/2002 z dnia 14 października 2002 r. zmieniającego Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 w odniesieniu do nazwy „Feta” (Dz. U. UE L 277 z 15.10.2002 r., s. 10), zwanego dalej „rozporządzeniem 1829/2002” , nazwa „Feta” została zarejestrowana jako chroniona nazwa pochodzenia i zarezerwowana jest dla serów spełniających określone w specyfikacji produktu wymagania (m.in. mleko słuŜące do produkcji sera Feta musi pochodzić od tradycyjnie hodowanych owiec i kóz z określonych regionów Grecji, a podczas procesu produkcyjnego naleŜy stosować tradycyjną recepturę i metody). Wobec powyŜszego, nazwa chroniona nie moŜe stać się nazwą rodzajową, tj. stosowaną ogólnie w odniesieniu do produktów podobnych lub kojarzących się z produktem chronionym. W dalszej kolejności naleŜy podkreślić, Ŝe zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002, podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Obowiązek zapewnienia zgodności artykułów rolno-spoŜywczych z wymogami prawa Ŝywnościowego w zakresie jakości handlowej spoczywa zatem na kaŜdym podmiocie działającym na rynku spoŜywczym, takŜe na etapie świadczenia usług gastronomicznych. Odwołując się od decyzji strona kwestionuje ustalenia kontroli w zakresie dotyczącym wprowadzenia do obrotu zafałszowanej sałatki greckiej. Z uwagi na fakt, iŜ niezaskraŜona przez stronę część decyzji, na podstawie której wymierzono jej karę pienięŜną z tytułu wprowadzenia do obrotu niewłaściwej jakości handlowej jedenastu partii ciast, stała się ostateczna, Prezes UOKiK nie odnosi się do ustaleń w tym zakresie. Strona nie zgadza się z twierdzeniami organu pierwszej instancji, wskazując, Ŝe w niniejszej sprawie nie moŜe być mowy o wprowadzeniu przez nią do obrotu produktu zafałszowanego, gdyŜ nie komunikowała konsumentowi informacji o jego składzie. Strona wyraziła pogląd, Ŝe karta produkcyjna sałatki greckiej jest dokumentem wewnętrznym i nie jest prezentowana w miejscu sprzedaŜy, nie jest więc dostępna dla konsumenta. Odpowiadając na powyŜsze argumenty strony, Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe ustalenia kontroli, jak i przeprowadzone postępowanie wyjaśniające jednoznacznie wskazują, Ŝe w 6 kontrolowanej placówce nie było produktu wskazanego (deklarowanego) w karcie produkcyjnej, tj. sera Feta, był natomiast produkt świadczący o zafałszowaniu sałatki greckiej – ser „Favita” w kostkach. Fakt zarówno uŜywania do zakwestionowanej sałatki greckiej sera „Favita” w kostkach zamiast sera Feta, jak i tego, Ŝe karta produkcyjna tej sałatki była dostępna dla konsumentów został stwierdzony w Protokole kontroli z dnia 13 maja 2014 r. oraz potwierdzony przez pracownika kontrolowanej placówki - lidera stoiska „bistro” (oświadczenie z dnia 8 maja 2014 r.). W tym miejscu naleŜy zauwaŜyć, Ŝe protokół kontroli, o którym mowa w art. 20 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148 z późn. zm.), jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., stanowi dowód stanu faktycznego ustalonego w tym dokumencie. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, protokół kontroli korzysta z wiarygodności ustaleń w nim zawartych z uwagi na to, iŜ jest sporządzany przy udziale przedstawiciela kontrolowanego przedsiębiorcy, który ma prawo wnieść do niego zastrzeŜenia. Protokół dokumentuje stan faktyczny trudny do odtworzenia w przyszłości, z tego teŜ względu jego podpisanie bez zastrzeŜeń przez kontrolowanego stanowi dowód w sprawie [por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r. (sygn. VI SA/Wa 2723/12)]. Z akt zgromadzonych w niniejszym postępowaniu wynika, Ŝe protokół kontroli został podpisany przez upowaŜnionego pracownika bez uwag. Strona zaprzeczając prawdziwości protokołu, albo twierdząc, Ŝe zawarte w nim stwierdzenia są niezgodne z rzeczywistością, powinna zatem tę okoliczność udowodnić, a w przedmiotowej sprawie nie przedstawiono Ŝadnych dowodów podwaŜających ustalenia kontroli. Mając na uwadze powyŜsze, nie zasługuje na uwzględnienie argument strony, iŜ przeciwnie do twierdzenia organu pierwszej instancji, karta produkcyjna zakwestionowanej sałatki greckiej nie była dostępna dla konsumentów, więc nie moŜna uznać tej sałatki za zafałszowaną. W tym miejscu Prezes UOKiK wskazuje na definicję oznakowania zawartą w art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, w świetle której w sytuacji braku oznakowania w miejscu sprzedaŜy sałatki greckiej wykazem składników, kartę produkcyjną naleŜało uznać za dokument odnoszący się do produktu, o którym to dokumencie mowa w definicji oznakowania. Prezes UOKiK nie podziela równieŜ stanowiska strony w kwestii § 17 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, tj. niestosowania jego wymagań do potraw w gastronomii. Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe 30 czerwca 2013 r. weszła w Ŝycie zmiana ww. rozporządzenia, którą wprowadzono obowiązek podawania wykazu składników dla wszystkich artykułów rolno-spoŜywczych oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań jednostkowych. Ustawodawca, uzasadniając potrzebę wprowadzenia zmiany jednoznacznie wskazał, Ŝe z uwagi na bardzo duŜą róŜnorodność i tendencję do zwiększania się asortymentu tego rodzaju produktów, konieczne jest rozszerzenie wymogu dotyczącego podawania wykazu składników na wszystkie środki spoŜywcze. W związku z powyŜszym, naleŜy przyjąć, Ŝe wymóg ten dotyczy równieŜ potraw serwowanych w lokalach gastronomicznych. 7 Strona zarzuciła takŜe organowi pierwszej instancji naruszenie art. 17 ust. 2 rozporządzenia 178/2002 poprzez orzeczenie kary niewspółmiernej, nieproporcjonalnej do zakresu naruszenia. Zgodnie z przywołaną wyŜej regulacją, Państwa Członkowski wprowadzają w Ŝycie prawo Ŝywnościowe oraz monitorują i kontrolują przestrzeganie przez podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz odpowiednich wymogów prawa Ŝywnościowego na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. W tym celu Państwa Członkowskie zachowują system oficjalnych kontroli i innych działań stosownych do okoliczności, z uwzględnieniem informowania opinii publicznej o bezpieczeństwie i ryzyku związanym z Ŝywnością i paszami, nadzorem nad bezpieczeństwem Ŝywności i pasz oraz innych działaniach monitorujących, obejmujących wszystkie etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji. Państwa Członkowskie ustanawiają równieŜ zasady dotyczące środków i kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia prawa Ŝywnościowego i paszowego. Ustanowione środki i kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Wskazać naleŜy, Ŝe organy Inspekcji Handlowej przy ustalaniu wysokości wymierzanej kary pienięŜnej, zgodnie z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, biorą pod uwagę stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu i wielkość jego obrotów. W przedmiotowej sprawie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, Prezes UOKiK stwierdził, Ŝe Łódzki WIIH, wymierzając karę pienięŜną, uwzględnił w sposób prawidłowy zasadę proporcjonalności, w szczególności przy ocenie poszczególnych przesłanek, zawartych w ww. art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, co wpłynęło na wysokość kary pienięŜnej, tj. zastosował sankcję, która jest proporcjonalna do osiągniętego obrotu oraz stwierdzonych nieprawidłowości. Miarkując stopień szkodliwości czynu, organ właściwie uznał, Ŝe przedmiotowa sałatka przygotowana została z innego surowca niŜ deklarowano w oznakowaniu, a konsumenci nie byli o tym informowani. W tym miejscu naleŜy wskazać, Ŝe faktem powszechnie znanym jest, iŜ produkty tradycyjne, których nazwa została zarejestrowana jako Chroniona Nazwa Pochodzenia (ChNP), a takim jest m.in. „Feta”, zarejestrowana na mocy rozporządzenia 1829/2002, są produkowane z określonych składników według ustalonej procedury, wobec czego ich cena jest znacznie wyŜsza niŜ produktów zwykłych. W związku z tym rozbieŜność pomiędzy oznakowaniem, a faktycznie uŜytym surowcem wprowadzała konsumentów w błąd, gdyŜ podany w oznakowaniu składnik nadał gotowemu produktowi wyŜsze walory jakościowe i zachęcał do dokonania zakupu właśnie tego produktu. Ponadto dodać naleŜy, Ŝe w rozpatrywanej sprawie, wobec nieuzasadnionego uŜycia nazwy chronionej, doszło do naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów, do stosowania których obowiązani są przedsiębiorcy w całej Unii Europejskiej. Oceniając stopień zawinienia, organ zasadnie wziął pod uwagę fakt, iŜ sałatka została wyprodukowana w placówce naleŜącej do strony i to wyłącznie ona odpowiadała za jej 8 jakość. Podkreślić naleŜy, iŜ z oznakowania produktu uŜytego do jej wytworzenia jednoznacznie wynikało, Ŝe nie jest to surowiec deklarowany w karcie produkcyjnej. Strona, jako profesjonalista działający w branŜy spoŜywczej, powinna była dołoŜyć wszelkich starań aby zapewnić konsumentom produkty właściwej jakości handlowej. Przy określaniu zakresu naruszenia, Łódzki WIIH prawidłowo uwzględnił okoliczność, Ŝe informacja o składzie potraw stanowi jeden z elementów jakości handlowej, a nieuzasadnione w tym przypadku uŜycie nazwy „Feta” naruszało interesy konsumentów. Świadczy o tym fakt, Ŝe zostały naruszone przepisy mające na celu ochronę konsumentów i zapewnienie im rzetelnych i prawdziwych informacji o pochodzeniu produktów. Biorąc pod uwagę dotychczasową działalność podmiotu działającego na ryku artykułów rolno-spoŜywczych, organ pierwszej instancji zauwaŜył, Ŝe przedsiębiorca kilkakrotnie naruszył przepisy ustawy o jakości handlowej. Mając na uwadze przekazaną przez stronę deklarację CIT-8, zalicza się ona do grupy pozostałych przedsiębiorców, tj. spełniających wyŜsze kryteria niŜ wskazane w art. 104 – 106 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm.). Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Łodzi w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) od 9 niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Wiceprezes Dorota Karczewska Otrzymują: 1. Joanna Karwowska pełnomocnik Tesco Polska Sp. z o.o. ul. Kapelanka 56 30-347 Kraków 2. Łódzki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3. a/a