DIH-82/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-73(7)/14/AgŁ Warszawa, 24 listopada 2014 r. DECYZJA DIH-1/82/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148 z późn. zm.) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy „MALWA Dzik Lucyna Sklep Zielarsko-Medyczny” Sp. j. z siedzibą w Opolu, od decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Opolu z dnia 21 sierpnia 2014 r. nr 41/2014 (nr akt sprawy: ŻNG.8361.152.2014), którą ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu jednej partii produktu o nazwie „Musli owsiane daktyle i migdały”, masa netto 350 g, nieodpowiadającego w zakresie oznakowania wymaganiom określonym w przepisach o jakości handlowej – utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 13-19 maja 2014 r. przez inspektorów reprezentujących Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Opolu, zwanego dalej „Opolskim WIIH”, w sklepie zielarsko-medycznym przy ul. Muzealnej w Opolu, należącym do przedsiębiorcy „MALWA Dzik Lucyna Sklep Zielarsko-Medyczny” Sp. j. z siedzibą w Opolu, zakwestionowano sposób oznakowania jednej partii produktu o nazwie „Musli owsiane daktyle i migdały”, masa netto 350 g, oznaczonego datą minimalnej trwałości „najlepiej spożyć przed końcem: 01.2015” i numerem partii produkcyjnej „10”, wyprodukowanego przez VIVI Polska Sp. z o.o. Sp. k., Al. Sadowa 41a, Książenice, 05-825 Grodzisk Mazowiecki, w ilości 2 opakowań jednostkowych o łącznej wartości 15,20 zł (7,60 zł/op.), zwanego dalej „musli”, zakupionego w ilości 8 opakowań jednostkowych (według faktury VAT nr 271/02/2014 z 7 lutego 2014 r.), z uwagi na brak informacji o ilościowej zawartości składników (tj. daktyli i migdałów), występujących w nazwie produktu i podkreślonych w oznakowaniu przy użyciu obrazków i grafiki, co było niezgodne 2 z treścią § 9 ust. 1 pkt 1-3 oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 774), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spożywczych”. Dodatkowo, w toku kontroli ustalono, że na opakowaniu tego produktu podano informację o treści: „Musli owsiane to naturalne, bogate źródło błonnika, który jest niezbędny w naszej diecie. Nie tylko reguluje przemianę materii, ale także obniża poziom cholesterolu i trójglicerydów we krwi, co zmniejsza ryzyko wystąpienia miażdżycy. Obecność błonnika w diecie wspomaga perystaltykę jelit, zapewnia uczucie sytości na dłużej, dzięki czemu ułatwia utrzymanie prawidłowej masy ciała. Migdały są źródłem wielu cennych składników mineralnych oraz witamin takich jak: PP, E i z grupy B. Zawierają także jedno i wielonienasycone kwasy tłuszczowe, które obniżają poziom złego cholesterolu LDL we krwi. Wpływają również korzystnie na pracę mózgu oraz lepszą pamięć i koncentrację. Daktyle to źródło witamin: A, B1, B2, C oraz PP. Ze względu na wysoką zawartość błonnika wpływają korzystnie na przemianę materii.” , która zawierała oświadczenia żywieniowe w odniesieniu do daktyli i migdałów (tj. „źródło wielu cennych składników mineralnych oraz witamin takich jak: PP, E i z grupy B” , „zawierają jedno i wielonienasycone kwasy tłuszczowe” – dla migdałów oraz „źródło witamin: A, B1, B2, C oraz PP” – dla daktyli). Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz. U. UE L 404 z 30.12.2006 s. 9 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1924/2006”, oświadczenia żywieniowe są dozwolone jedynie w przypadku, gdy są wymienione w załączniku i są zgodne z wymogami określonymi w tym rozporządzeniu. Jak wynika z załącznika do tego rozporządzenia, oświadczenie żywieniowe to: – „źródło [nazwa witaminy/witamin] lub [nazwa składnika mineralnego/składników mineralnych]” – które jest dozwolone, jeżeli środek spożywczy jest źródłem witamin lub składników mineralnych i jakiekolwiek oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt zawiera, co najmniej znaczącą ilość, określoną w odpowiednich przepisach (tj. zdefiniowaną w załączniku do dyrektywy 90/496/EWG lub ilość przewidzianą w odstępstwach przyznanych zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji), – „zawiera [nazwa składnika odżywczego lub innej substancji]” – które jest dozwolone, jeżeli środek spożywczy zawiera składnik odżywczy lub inną substancję, dla której niniejsze rozporządzenie nie ustala szczególnych warunków oraz każde oświadczenie, które może mieć taki sam sens dla konsumenta, może być stosowane tylko wówczas, gdy produkt spełnia wszystkie odpowiednie postanowienia tego rozporządzenia, w szczególności art. 5. W przypadku witamin mają zastosowanie warunki oświadczenia „źródło ...”. Dla środków spożywczych powszechnie spożywanych, jeżeli w ich oznakowaniu, prezentacji albo reklamie jest podawane oświadczenie żywieniowe, na mocy art. 49 ust. 2 i 3 3 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006, wymagane jest podawanie informacji o wartości odżywczej. Informacja o wartości odżywczej obejmuje m.in. informacje dotyczące ilości witamin, składników mineralnych oraz kwasów jedno- i wielonienasyconych w 100 g gotowego wyrobu. Na opakowaniu przedmiotowego produktu nie było informacji o ilości tych składników odżywczych, a więc użycie ww. oświadczeń było niedozwolone, w świetle art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia. Na marginesie, należy dodać, że powyższa treść zawiera również oświadczenia zdrowotne, które nie są przedmiotem zaskarżonej decyzji, dlatego ocena prawidłowości ich zastosowania została pominięta. Powyższe udokumentowano w protokole kontroli z dnia 19 maja 2014 r. (nr akt kontroli: ŻNG.8361.152/2014), w tym w załączniku nr 1 do tego protokołu, zawierającym wykaz ocenianych pod względem oznakowania produktów, wraz z opisem stwierdzonych nieprawidłowości, a także na wydrukach zdjęć przedstawiających sposób ich oznakowania. W związku z powyższymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 22 lipca 2014 r., Opolski WIIH zawiadomił ww. przedsiębiorcę, zwanego dalej również „stroną”, o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadającej jakości handlowej jednej ww. partii musli, informując także o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Jednocześnie, w piśmie tym wezwał ją do przekazania informacji o wielkości obrotów za rok 2013. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień i wyjaśniła w piśmie z dnia 30 lipca 2014 r., że dokonała zwrotu zakwestionowanego produktu (w ilości zastanej w toku kontroli, tj. 2 sztuk), uznając na tej podstawie, iż nie został on wprowadzony do obrotu. Ponadto, w dniu 6 sierpnia 2014 r. wspólnik spółki przekazał informację w formie e-mail, że w świetle przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, spółka należy do grupy małych przedsiębiorców. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 21 sierpnia 2014 r. nr 41/2014 (doręczoną stronie w dniu 22 sierpnia 2014 r.), Opolski WIIH wymierzył stronie, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, karę pieniężną w wysokości 500 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadającej jakości handlowej jednej ww. partii musli. Pismem z dnia 1 września 2014 r. (złożonym osobiście w dniu 3 września 2014 r.), strona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również „Prezesem UOKiK”, odwołanie m.in. od ww. decyzji nr 41/2014, wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu strona podniosła, że jako sprzedawca detaliczny nie może ponosić odpowiedzialności za stwierdzone nieprawidłowości (w tym za ewentualne wprowadzanie konsumenta w błąd), gdyż nie miała wpływu na oznakowanie zakwestionowanego produktu (w tym na treść informacji zawartych na etykiecie), ani też na jego skład. Zaznaczyła, że to 4 nie ona jako pierwsza wprowadziła do obrotu przedmiotowe musli, tylko producent, który sprzedał jej ten produkt za pośrednictwem hurtownika (tj. Przedsiębiorstwa Handlowego A-T S.A. Krotoszyn, ul. Zacisze 2, Hurtownia Farmaceutyczna Krotoszyn, ul. Radwicka 52). Jej zdaniem, odpowiedzialność z tego tytułu powinien ponieść producent i dystrybutor, a nie ona, skoro nie można jej przypisać za te działania winy umyślnej lub nieumyślnej. Dodała, że zakwestionowany produkt został zwrócony do dostawcy, a jego producent prawdopodobnie nie poniósł żadnych konsekwencji. Pismem z dnia 29 września 2014 r., Prezes UOKiK poinformował stronę, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. W myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2000 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/2002”, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności i pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Kary za naruszenie prawa żywnościowego, w świetle art. 17 ust. 2 tego rozporządzenia, powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Każdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno- spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. Ustalając wysokość kary, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów. Wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze, w świetle art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Pojęcie jakości handlowej zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 5 tej ustawy, jako cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizyko- 5 chemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Z powyższego wynika, że oznakowanie jest jednym z elementów jakości handlowej. Wymagania jakości handlowej dotyczące znakowania środków spożywczych zostały określone w ustawie o jakości handlowej (art. 4-7a), ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia (rozdział 11) oraz rozporządzeniu w sprawie znakowania środków spożywczych. Do znakowania artykułów rolno-spożywczych, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej, stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136 poz. 914 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie żywności i żywienia”. W myśl art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego. Na mocy postanowień § 9 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, w oznakowaniu opakowanego środka spożywczego podaje się ilościową zawartość składnika lub kategorii składników tego środka spożywczego, jeżeli: 1) nazwa składnika lub kategorii składników występuje w nazwie środka spożywczego lub nazwa tego środka spożywczego jest zazwyczaj kojarzona przez konsumenta z zawartością składnika lub kategorii składników w tym środku spożywczym; 2) nazwa składnika lub kategorii składników jest podkreślona w oznakowaniu środka spożywczego w formie pisemnej, przy użyciu obrazków i grafiki; 3) składnik lub kategoria składników jest istotny dla scharakteryzowania środka spożywczego i odróżnienia go od innych środków spożywczych, z którymi może być mylony ze względu na podobieństwo nazwy lub wyglądu. Informację o ilościowej zawartości składnika lub kategorii składników, zgodnie z § 10 ust. 1 tego rozporządzenia, podaje się w nazwie środka spożywczego obok tej nazwy albo w wykazie składników obok składnika lub kategorii składników. Jak wynika z treści art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego nie może przypisywać mu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływać się do takich właściwości, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 4 i art. 33 ust. 4, oraz zawierać oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych niezgodnych z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1924/2006. Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006, oświadczenia żywieniowe są dozwolone jedynie w przypadku, gdy są wymienione w załączniku i są zgodne z wymogami określonymi w tym rozporządzeniu. W załączniku do tego rozporządzenia zostały określone warunki stosowania dla takich oświadczeń żywieniowych, jak np. źródło [nazwa witaminy/witamin] lub [nazwa składnika mineralnego/składników mineralnych]”, 6 „zawiera [nazwa składnika odżywczego lub innej substancji]”. W myśl art. 49 ust. 2 i 3 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, informacje o wartości odżywczej podawane są dla środków spożywczych powszechnie spożywanych, jeżeli w ich oznakowaniu, prezentacji albo reklamie jest podawane oświadczenie żywieniowe, a poza tymi przypadkami, znakowanie wartością odżywczą jest dobrowolne. Ponadto, z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 wynika, że w przypadku oświadczeń żywieniowych znakowanie informacją o wartości odżywczej jest obowiązkowe. W niniejszej sprawie, w wyniku kontroli przeprowadzonej w sklepie należącym do strony, przez inspektorów reprezentujących Opolskiego WIIH, stwierdzono, że wprowadzona do obrotu jedna ww. partia musli nie spełniała w zakresie oznakowania wymagań jakości handlowej określonej w przepisach: § 9 ust. 1 pkt 1-3 oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, z uwagi na brak informacji o ilościowej zawartości składników (tj. daktyli i migdałów), występujących w nazwie produktu i podkreślonych w oznakowaniu przy użyciu obrazków i grafiki. Ponadto ustalono, że na opakowaniu przedmiotowego produktu podano informację, która zawierała oświadczenia żywieniowe w odniesieniu do daktyli i migdałów (tj. „źródło wielu cennych składników mineralnych oraz witamin takich jak: PP, E i z grupy B” , „zawierają jedno i wielonienasycone kwasy tłuszczowe” – dla migdałów oraz „źródło witamin: A, B1, B2, C oraz PP” – dla daktyli), bez jednoczesnego podania informacji o wartości odżywczej (obejmującej również ilość witamin, składników mineralnych oraz kwasów jedno i wielonienasyconych w 100 g produktu, tj. składników będących przedmiotem tych oświadczeń), o której mowa w art. 49 ust. 2 i 3 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006, a więc użycie tych oświadczeń było niedozwolone, w świetle art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia. Na podstawie powyższych ustaleń, organ pierwszej instancji uznał, że wprowadzony do obrotu przedmiotowy produkt jest artykułem rolno-spożywczym nieodpowiadającymi pod względem oznakowania jakości handlowej – co wyczerpało znamiona czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej i skutkowało wymierzeniem stronie kary pieniężnej w wysokości 500 zł, czyli najniższej z możliwych, przewidzianych ustawowo. Jak wynika z art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej, kary pieniężne, o których mowa w ust. 1-3 tego artykułu, wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Tym samym, w drodze decyzji z dnia 21 sierpnia 2014 r. nr 41/2014, Opolski WIIH wymierzył powyższą karę pieniężną „MALWA Dzik Lucyna Sklep Zielarsko-Medyczny” Sp. j. z siedzibą w Opolu, tj. przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu nieprawidłowo oznakowany przedmiotowy produkt. Rozpatrując odwołanie od ww. decyzji, wniesione w terminie przez stronę, należy wskazać, że strona nie wniosła zastrzeżeń do ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji w toku kontroli, natomiast wraziła pogląd, że jako sprzedawca detaliczny nie może 7 ponosić odpowiedzialności za stwierdzone w zakresie oznakowania nieprawidłowości (w tym za ewentualne wprowadzanie konsumenta w błąd), gdyż nie miała wpływu na oznakowanie zakwestionowanego produktu (w tym na treść informacji zawartych na etykiecie), ani też na jego skład. Zaznaczyła, że to nie ona jako pierwsza wprowadziła do obrotu przedmiotowe musli, tylko producent, który sprzedał jej ten produkt za pośrednictwem hurtownika. Jej zdaniem, odpowiedzialność z tego tytułu powinien ponieść producent i dystrybutor, a nie ona, skoro nie można jej przypisać za te działania winy umyślnej lub nieumyślnej. Dodała, że zakwestionowany produkt został zwrócony do dostawcy, a jego producent prawdopodobnie nie poniósł żadnych konsekwencji. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe zarzuty są niezasadne. Należy zauważyć, że do obowiązków podmiotów działających na rynku spożywczym – a takim jest strona – w myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, należy zapewnienie na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Wynika z tego, że obowiązek zapewnienia zgodności środków spożywczych z przepisami prawa żywnościowego w zakresie jakości handlowej spoczywa na każdym podmiocie działającym na rynku spożywczym, a więc zarówno na producencie, dystrybutorze, jak i na sprzedawcy detalicznym. Nie ma przy tym znaczenia, na którym etapie stwierdzone niezgodności powstały (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 894/10), a więc i to, kto ponosi winę za niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa oznakowanie przedmiotowego produktu. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej – stanowiący podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji – wprowadza mechanizm polegający na tym, że każdy w stosunku, do kogo zostało ustalone, iż wprowadził (bez znaczenia czy świadomie, czy nieświadomie) nieodpowiadające jakości handlowej artykuły rolno-spożywcze do obrotu, podlega karze pieniężnej określonej w tym przepisie. Pojęcie obrotu zostało wyjaśnione w art. 3 pkt 4 tej ustawy, jako czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, czyli czynnością jest wprowadzenie na rynek, które – zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją – oznacza posiadanie żywności w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Tym samym, należy uznać, że pojęcie wprowadzania do obrotu dotyczy każdego etapu obrotu i nie jest zawężone – wbrew przekonaniu strony – jedynie do pierwszego wprowadzenia na rynek. W niniejszej sprawie, strona – co nie jest przez nią kwestionowane – wskazany w decyzji organu pierwszej instancji produkt posiadała w celu sprzedaży, a więc wprowadziła do obrotu, co skutkowało wymierzeniem jej kary, stosownie do nakazu wynikającego z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. Jak już wcześniej wykazano, bez znaczenia pozostaje to, czy przedmiotowy produkt został wprowadzony przez nią do obrotu w wyniku celowego działania, czy też nie, gdyż nie jest to przesłanką do odstąpienia od wymierzenia 8 kary w ogóle (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1371/11). Jednakże, stopień zawinienia strony jest jedną z pięciu przesłanek uwzględnianych dopiero przy ustalaniu wysokości kary, o czym stanowi art. 40a ust. 5 tej ustawy, a więc ma znaczenie, jeżeli nakładana kara jest wyższa od minimalnej, określonej ustawowo, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, gdyż stronie wymierzono karę w minimalnej wysokości. Powyższe stanowisko Prezesa UOKiK, w kwestii odpowiedzialności znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, np. w wyroku: z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 126/10, z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 894/10 i z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1044/10, z których wynika, że nie tylko producent czy dystrybutor sprowadzający żywność z innych krajów, ale także podmiot działający na rynku spożywczym jako sprzedawca detaliczny odpowiada za jakość handlową produktów w swoim przedsiębiorstwie oraz podlega karze pieniężnej określonej w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. Nie można także zgodzić się z poglądem strony, że producent nie ponosi żadnych konsekwencji za wprowadzenie do obrotu produktów nieodpowiadających jakości handlowej. Należy wskazać, że w każdym przypadku stwierdzenia w obrocie detalicznym przez organy Inspekcji Handlowej produktów niespełniających w zakresie oznakowania wymagań jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej informowany jest właściwy terenowo ze względu na miejsce produkcji wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych, który stosownie do przepisów ustawy o jakości handlowej jest właściwy do przeprowadzenia kontroli u producenta, a w przypadku stwierdzenia niezgodności, właściwy do nałożenia kary pieniężnej z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. Odnosząc się do argumentu strony, że zakwestionowany produkt został zwrócony do dostawcy (podniesionego zarówno w odwołaniu, jak i w piśmie z dnia 30 lipca 2014 r. jako odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania), należy zwrócić uwagę, że produkt ten został zakupiony na podstawie faktury VAT nr 271/02/2014 z 7 lutego 2014 r. w ilości 8 sztuk, a w dniu kontroli był oferowany do sprzedaży w ilości 2 sztuk, a więc strona mogła dokonać zwrotu jedynie 2 sztuk tego produktu. Tym samym, nadesłany przez stronę przy ww. piśmie z dnia 30 lipca 2014 r. dokument w postaci korekty faktury VAT nr KH01251 do dokumentu nr HO27402 z dnia 27 maja 2014 r. (a nie do ww. faktury VAT nr 271/02/2014), dotyczący zwrotu 5 sztuk produktu o tej samej nazwie (a nie 2 sztuk), nie mógł odnosić się do przedmiotowego produktu. Niezależnie od powyższego, sam fakt dokonania zwrotu wadliwego produktu, który został zakwestionowany w toku kontroli, nie daje możliwości odstąpienia od wymierzenia kary. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że organ pierwszej instancji prawidłowo i zgodnie z prawem uznał, że odpowiedzialność za wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanej jednej ww. partii musli ponosi strona i w z związku z tym wymierzenie jej kary było zasadne. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o uchylenie zaskarżonej decyzji nr 41/2014, należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, 9 jak i obowiązujących przepisów prawa dotyczących wymierzenia kar pieniężnych na gruncie ustawy o jakości handlowej. Stosownie do art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Opolu w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej stanie się ostateczna. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z poźn. zm.), od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do należności pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.). Z up. PREZESA Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów WICEPREZES Dorota Karczewska Otrzymują: 1. „MALWA Dzik Lucyna Sklep Zielarsko-Medyczny” Sp. j. ul. Muzealna 1 45-022 Opole 2. Opolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Opolu 3. a/a