DIH-68/2022

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 9 maja 2022 r. DIH - 3.707.59.2022.MB DECYZJA DIH - III/68/2022 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1706) oraz art. 91 pkt 25 oraz pkt 26 lit. c, art. 92 pkt 5 i 6 oraz art. 93 ust. 2 i 5 z ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2020 r. poz. 1893 z późn. zm.) , po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji PO.28.ZSE.9.2022.DB Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 9 marca 2022 r. (nr akt: DR.8361.264.2021), na mocy której przedsiębiorcy Arturowi Szymańskiemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą: PRZEDSIĘBIORSTWO HANDLOWE MAKADO ARTUR SZYMAŃSKI w Starym Kiełbowie wymierzono karę pieniężną w wysokości 5 000 z ł (słownie: pięć tysięcy złotych) z tytułu niewykonania obowiązków określonych w art. 37 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1 - 3 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzy muje w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadnienie W dniach 2 – 16 grudnia 2021 r. inspektorzy reprezentujący Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (zwanego dalej: „Mazowieckim WIIH”, „organem pierwszej instancji”), działając na podstawie u poważnienia nr DR 311/2021 z 2 grudnia 2021 r., przeprowadzili kontrolę w punkcie sprzedaży … , mieszczącym się przy … , należącym do przedsiębiorcy … (zwanego dalej: „stroną”, „stroną postępowania”, „przedsiębiorcą”). Zgodnie z art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r. poz . 162 z późn. zm.) (zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców”), nie dokonano zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, ponieważ kontrolę przeprowadzono na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej. Kontrolowany przedsiębiorca ofe rował do sprzedaży m.in. czajniki elektryczne, żelazka elektryczne, itp.). W dniu rozpoczęcia kontroli ustalono, że ww. przedsiębiorca wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi wynikającemu z art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, nie umieścił w widocznym mie jscu w punkcie sprzedaży informacji, o których mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ustawy o zużytym sprzęcie, a wskazujących że: 2 − dystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany, − dystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony, − dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmniej 400 m2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego sprz ętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. Dodatkowo inspektorzy w toku kontroli stwierdzili, że przedsiębiorca nie wy wiesił informacji, o punktach zbierania zużytego sprzętu, co narusza art. 39 pkt 2 ww. ustawy. Ponadto brak przekazania przez przedsiębiorcę wszystkich ww. informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi stwierdzono na portalu aukcyjnym Allegro pod nazwą użytkownika „ … , gdzie przedsiębiorca udostępnia na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość. W toku kontroli inspektorzy poinformowali kontrolowanego o konsekwencjach wynikających z art. 91 pkt 25 i 26 lit c usta wy o zużytym sprzęcie, za nieprzestrzeganie przepisów art. 37 i 39 ww. ustawy. Przedsiębiorca … w oświadczeniu z 2 grudnia 202 1 r. wskazał m.in., że nieodpłatnie odbiera, w punkcie sprzedaży … , zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sp rzedawany. Ponadto kontrolowan y poinformował, że nie dostarcza nabywcom sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. Klienci kupują sprzęt w sklepie na miejscu. Powierzchnia sprzedaży wynosi ok . 30 m 2 w związku z czym nie przyjmuje nieodpłatnie zużyteg o sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. Ponadto strona poinformowała, że nie prowadzi swojej strony internetowej, a jedyni e wystawia sprzęt elektryczny i elektroniczny na portalu aukcyjnym Allegro pod nazwą użytkownika „ … ” i wyraził zgodę na przeglądanie i wydruk z ww. portalu przez inspektorów Inspekcji Handlowej . Przedsiębiorca oświadczył również, że w jego pu nkcie sprzedaży … , jak również na portalu Allegro pod nazwą użytkownika „ … ”, nie są uwidocznione informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1 - 3 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, jednak zobowiązuje się do umieszczenia tych i nformacji w widocznym miejscu w terminie do 9 grudnia 2021 r. Wszystkie ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z 16 grudnia 2021 r. (nr akt kontroli DR.8361.264.2021), do którego kontrolowany nie wniósł uwag. 3 W oparciu o zebrany materiał d owodowy, na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) (zwanej dalej: „Kpa”), Mazowiecki WIIH zawiadomieniem z dnia 11 lutego 2022 r., poinformował przedsiębiorcę … o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej określonej w art. 91 pkt 25 i 26 lit. c ustawy o zużytym sprzęcie. Jednocześnie poinformowano przedsiębiorcę, że zgodnie z art. 10 § 1 Kpa stronie przysługuje prawo do wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie przedsiębiorca pismem z 21 lutego 2022 r. poinformował, że z największą starannością podchodzi do obowiązku informowania klienta wynikającym z art. 37 ust. 1 - 3 ustawy o zużytym sprzęcie. Zaznaczył, że ww. informacje były umieszczone na zewnętrznej części stoiska w miejsc u dostępnym dla klienta. Wskazał również, że prawdopodobnie celowo bądź przypadkowo zostały one usunięte lub zerwane przez postronną osobę i przyznał, że tego nie zauważył ponieważ nie jest codziennie w sklepie. Odnośnie informacji na portalu Allegro prze dsiębiorca zaznaczył, że był w trakcie zmian na stronie i także w sposób niezwłoczny informacje wynikające z wymagań ustawy o zużytym sprzęcie zostały tam umieszczone. Przedsiębiorca w powyższym oświadczeniu wskazał również, że jeszcze przed zakończeniem kontroli umieścił wszystkie wymagane przepisami prawa informacje. W piśmie strona również wniosła o umorzenie postępowania w tej sprawie i podkreśliła, że w trakcie poprzedniej jak i obecnej kontroli były to jedyne stwierdzone naruszenia spośród wielu kon trolowanych zagadnień i zostały natychmiast usunięte. W dniu 9 marca 2022 r. Mazowiecki WIIH, na podstawie art. 91 pkt 25 oraz pkt 26 lit. c, art. 92 pkt 5 i 6, art. 93 ust. 2 i 5 ustawy o zużytym sprzęcie oraz art. 104 Kpa, wydał decyzję na mocy której, przedsiębiorcy … , wymierzono karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych), z tytułu niedopełnien ia obowiązków dystrybutora, określonych w art. 37 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1 - 3 ustawy o zużytym sprzęcie oraz art. 39 pkt 2 ww. ustawy. W dniu 8 kwietnia 2022 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” albo „ organem drugiej instancji”) otrzymał za pośrednictwem Mazowieckiego WIIH odwołanie od ww. decyzji. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie zarzucając ww. decyzji naruszenie: 1) art. 37 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie , poprzez błędne uznanie, że strona spełnia definicję dystrybutora, o którym mowa w ust. 3, podczas gdy ustawodawca nałożył obowiązek wynikający z ust. 3 wyłącznie na dystrybutora prowadzącego jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży wynoszące j co najmniej 400 m 2 , poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, której to definicji skarżący nie spełnia, a tym samym nie mógł naruszyć obowiązku, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie; 2) art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie poprzez uznanie, że strona jest zobowiązana do umieszczenia informacji zawartych w art. 37 ust. 1 – 3 ww. ustawy, podczas gdy skarżący nie jest dystrybutorem prowadzącym jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży o powierzchni sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej 4 co najmniej 400 m2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, a zatem nie podlega obowiązkowi, o któr ym mowa w art. 37 ust. 3 powyższej ustawy; 3) art. 91 pkt. 25 w zw. z art. 93 ust. 2 ww. ustawy, poprzez nałożenie na stronę pieniężnej kary administracyjnej w sytuacji gdy strona nie podlega obowiązkowi, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęc ie, a w konsekwencji nie mogło dojść do naruszenia obowiązku o którym mowa w art. 37 ust. 4 ww. ustawy; 4) art. 7 w zw. z art. 77 , w zw. z art. 80 Kpa polegającego na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkic h kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienia, pomimo przedstawienia stanowiska przez stronę, że skarżący nie jest prowadzącym jednostkę handlu detalicznego o powierzchni wynoszącej co najmniej 400 m2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, zatem nie podlega obowiązkowi, o którym mowa w art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, a w konsekwencji nie mógł naruszyć tego artykułu; 5) art. 7a § 1 Kpa poprzez jego niezastoso wanie i przyjęcie, że strona podlega obowiązkowi wskazanemu w art. 37 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie, pomimo powzięcia uzasadnionych wątpliwości na podstawie pisma skarżącego, że norma prawna określona w art. 37 ust. 3 tejże ustawy nie ma zastosowania do skarżącego i nierozstrzygnięcia tych wątpliwości na korzyść skarżącego, co doprowadziło bezpodstawnego nałożenia na skarżącego administracyjną karę pieniężną; 6) art. 7 i 77 Kpa w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2a w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Hand lowej, polegające na uchybieniu obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 7) art. 189f § 1 pkt 1 Kpa poprzez ustalenie, że naruszenia nie cechował niski stopień szkodliwości, co doprowadziło do nieuzasadnionego nałożenia kary administracyjnej oraz nierozważenie zastosowania dobrodziejstwa instytucji opisanej w przedmiotowym przepisie pomimo zastosowania się przez skarżącą do treści przepisów i zaprzestania przez stronę naruszenia prawa; 8) art. 6 Kpa w związku z art. 62 ust. 1 pkt. 3 Prawa przedsiębiorców poprzez przeprowadzenie niezapowiedzianej kontroli w zakresie szerszym niż umożliwia to przepis ustawy Prawo przedsiębiorców, który umożliwia przeprowadzenie niezapowiedzianej kontroli jedynie w sytuacji sprawdzenia rzetelno ści obsługi poprzez dokonanie zakupu produktu lub usługi, a nie skontrolowanie oznakowania lokalu handlowego. Pismem z dnia 31 marca 2022 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę … , o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od decyzji PO.28.ZSE.9.2022.DB Mazowieckiego WIIH z dnia 9 marca 2022 r. (nr akt: DR.8361.264.2021) oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała ze swoich praw. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. 5 Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne r ozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jes t uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji, organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem wyższego stopnia i w związku z powyższym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Do zadań Inspekcji Handlowej zgodnie z art. 87 ustawy o zużytym sprzęcie, należy kontrola przestrzegania przez dystrybutorów przepisów art. 37 i art. 39 ww. ustawy. Przepis wskazuje przy tym, że kontrola ta jest przeprowadzona na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Artykuł 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie wskazuje, że dys trybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa m.in. w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy, wskazujących że: 1) dystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany; 2) dystrybutor dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbior u zużytego sprzętu pochodzącemu z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony; 3) dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmniej 400 m2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gosp odarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie prz ekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. Dystrybutor udostępnia jący na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość jest obowiązany do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu. Zgodnie z art. 91 pkt 25 us tawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej, podlega ten kto wbrew przepisom art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 – 3 ww. ustawy. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w przypadku, o którym mowa powyżej, stosownie do art. 92 pkt 6 ww. ustawy, wynosi od 5 000 zł do 300 000 zł. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na przepisy art. 39 ww. ustawy, zgodnie z którym dystrybutor jest obowiązany do: 1) udostępniania na r ynku wyłącznie sprzętu: 6 a) wprowadzonego do obrotu przez wprowadzającego sprzęt wpisanego do rejestru lub pochodzącego od producenta, który wyznaczył autoryzowanego przedstawiciela wpisanego do rejestru, b) oznakowanego zgodnie z art. 14 ust. 1; 2) umiesz czenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość - do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznan ie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu; 3) udostępniania na rynku sprzętu wraz z dołączoną do niego informacją, o której mowa w art. 13 ust. 1, w przypadku sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. Zgodnie z art. 91 pkt 26 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto nie wykonuje obowiązków o których mowa w art. 39. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w tym przypadku, stosownie do art. 92 pkt 5 ustawy o zużytym sprzęcie, wynosi od 5 000 zł do 500 000 zł. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu (art. 93 ust. 3 ww. ustawy). Zgodnie z art. 93 ust . 5 ww. ustawy w przypadku stwierdzenia w czasie jednego postępowania kilku naruszeń wyczerpujących znamiona naruszeń określonych w art. 91 ww. ustawy orzeka się jedną karę za wszystkie naruszenia, której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary przew idzianej za dane naruszenia. Natomiast zgodnie z art. 93 ust. 4. jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie ocze kiwać, aby do naruszenia nie doszło lub, że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjne j kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza. Po przeprowadzeniu analizy zebranych materiałów dowodowych, Prezes UOKiK stwierdza, że ustalenia kontroli przeprowadzonej przez Mazowieckiego WIIH dały podstawę do stwierd zenia, że przedsiębiorca … nie wykonał ciążących na nim obowiązków wskazanych w: − art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, tj. nie umieścił w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży oraz nie przekazywał na portalu aukcyjnym Allegro pod nazwą użytkownika „ … ” informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 – 3 oraz − art. 39 pkt 2 o zużytym sprzęcie, tj. nie wywies ił w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży oraz nie przekazywał na portalu aukcyjnym Allegro pod nazwą użytkownika „ … ” informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu. Powyższe dało podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o art. 91 pkt 25 oraz pkt 26 lit. c ustawy o zużytym sprzęcie. Tym samym działania Mazowieckiego WIIH były zgodne z prawem i decyzja została wydana w sposób prawidłowy. 7 W złożonym odwołaniu strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 37 ust. 3 ustawy o zużytym sprz ęcie, poprzez błędne uznanie, że strona spełnia definicję dystrybutora, o którym mowa w ust. 3, podczas gdy ustawodawca nałożył obowiązek wynikający z ust. 3 wyłącznie na dystrybutora prowadzącego jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży wyno szącej co najmniej 400 m 2 , poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, której to definicji skarżąca nie spełnia, a tym samym nie mogła naruszyć obowiązku, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie. Prezes UOKiK st wierdza, że za błędne należy uznać twierdzenie strony, że Mazowiecki WIIH przyjął, że kontrolowany przedsiębiorca spełnia definicję dystrybutora, o którym mowa w ust. 3, podczas gdy ustawodawca nałożył obowiązek wynikający z ust. 3 wyłącznie na dystrybutor a prowadzącego jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży wynoszącej co najmniej 400 m2, poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych , gdyż organ drugiej instancji nie dopatrzył się takiego twierdzenia w żadnym miejscu w decyzji. Mazowiecki WIIH na stronie drugiej skarżonej decyzji przytoczył przepisy art. 37 ust. 1 - 3 mówiące o obowiązkach dystrybutorów, w tym tych prowadzących jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży co najmniej 400 m 2 , jednak zapis ten nie stanowił oceny wielkości powierzchni placówki prowadzonej przez kontrolowanego i nie wskazywał na przyjęcie, że przedsiębiorca podlega obowiązkom, o których mowa w art. 37 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie. Prezes UOKiK nie ma również wątpliwości co d o normy prawnej, gdyż ona w sposób jasny i niewymagający dodatkowych wyjaśnień wskazuje, jakie obowiązki informacyjne zostały nałożone na dystrybutora, wynikające z art. 37 ust. 4 jak i 39 pkt. 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Organ drugiej instancji wskazuje , że obowiązki informacyjne wynikające zarówno z art. 37 ust. 4, jak i art. 39 pkt 2 niniejszej ustawy dotyczą wszystkich dystrybutorów sprzętu elektrycznego i elektronicznego, bez względu na wielkość powierzchni sprzedaży jednostki handlu detalicznego. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 2 za dystrybutora – uważa się osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną w łańcuchu dostaw, która udostępnia na rynku sprzęt; dystrybutor może być jednocześnie wprowadzając ym sprzęt. Natomiast za udostępnianie na rynku zgodnie z pkt 17 ww. artykułu rozumie się dostarczanie sprzętu w celu jego dystrybucji, konsumpcji lub używania na terytorium kraju w ramach działalności gospodarczej, odpłatnie lub nieodpłatnie. Z uwagi na of erowanie do sprzedaży sprzętu elektronicznego, przedsiębiorca … , spełnia definicję dystrybutora, a więc bezsprzecznie podlega o bowiązkom informacyjnym, o których mowa m.in. w art. 37 ust. 4 i 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Należy również w tym miejscu podkreślić, że nawet spełnienie obowiązków nałożonych w art. 37 ust. 1 – 3 ustawy o zużytym sprzęcie, dotyczących odbioru zuż ytego sprzętu, nie będzie spełnieniem wymagań informacyjnych, o których mowa w art. 37 ust. 4 ww. ustawy. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 37 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie (pkt. 1 odwołania), art. 37 ust. 4 ww. ustawy (pkt 2 odwołania) oraz naruszenia art. 7a § 1 kpa (pkt 5 odwołania) należy uznać za bezzasadny. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7a Kpa strona wskazała, że artykuł ten nie został zastosowany, a organ pierwszej instancji przyjął, że strona podlega obowiązkowi wskazanemu w art. 3 7 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie pomimo powzięcia uzasadnionych 8 wątpliwości na podstawie pisma skarżącego, że norma prawna określona w art. 37 ust. 3 ww. ustawy nie ma zastosowania do skarżącego i nierozstrzygnięcia tych wątpliwości na korzyść skarżącego , co doprowadziło do bezpodstawnego nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, Prezes UOKiK nie ma żadnych wątpliwości, że przedsiębiorca … podlega obowiązkowi wskazanemu w art. 37 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie , co zostało dokładnie omówione powyżej. Prezes UOKiK wskazuje jednak, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie znajduje się żadne pismo strony, w którym wskazuje ona, że norma prawna określona w art. 37 ust. 3 w w. ustawy nie ma do niego zastosowania. W jedynym piśmie z dnia 21 lutego 2022 r. skierowanym do Mazowieckiego WIIH, które było zainicjowane zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego, strona poinf ormował a , że z największą starannością podchodzi do obowiązku informowania klienta wynikającym z art. 37 ust . 1 - 3 ustawy o zużytym sprzęcie, zaznaczyła, że wszystkie informacje zarówno w placówce handlowej, jak i na stronie internetowej były wcześniej dost ępne i podała przyczyny ich braku w dniu kontroli oraz oświadczyła , że jeszcze przed zakończeniem kontroli umieścił a wszystkie wymagane przepisami prawa informacje. Po przeprowadzeniu analizy zebranych materiałów dowodowych, Prezes UOKiK stwierdza, że pod stawą do wymierzenia kary przedsiębiorcy … , było naruszenie przepisów ustawy o zużytym sprzęcie, tj. stwierdzenie w pie rwszym dniu kontroli braku wszystkich informacji wymaganych art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 o zużytym sprzęcie. Powyższe zostało udokumentowane w protokole kontroli z 16 grudnia 2021 r. nr DR.8361.264.2021, do którego kontrolowany nie wniósł uwag. Nie ma w tym wypadku wątpliwości, co do stwierdzonego stanu faktyczne go, nie kwestionuje go również sam przedsiębiorca, wskazuje jedynie, w piśmie z 21 lutego 2022 r. na przyczyny zaistniałej sytuacji oraz że zaraz po otrzymaniu wiadomości o nieprawidłowościach umieścił w widocznym miejscu w placówce oraz w na stronie internetowej odpowiednie informacje. Należy również stwierdzić, że stan faktyczny został opisany w ww. protokole w sposób jasny, zrozumiały, jak również niewymagający dodatkowych wyjaśnień czy usta leń. Inspektorzy zawarli również w protokole kontroli adnotację, że w toku kontroli poinformowali przedsiębiorcę o konsekwencjach wynikających z art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c ustawy o zużytym sprzęcie. Mając na uwadze powyższe, Prezes UOKiK uznaje za całk owicie chybiony, zarzut zawarty w pkt 6) w odwołaniu, dot. naruszenia art. 7 i 77 Kpa w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2a w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, polegający na uchybieniu obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, gdyż w jego opinii ustalenia zebrane i opisane w protokole kontroli są wystarczające do podjęcia decyzji o wszczęciu postępowania i wydania decyzji mającej na celu wymierzenie kary pieniężnej w oparciu o art. 91 pkt 25 oraz pkt 26 l it. c ustawy o zużytym sprzęcie. Prezes UOKiK wskazuje, że celem ustawodawcy było umożliwienie użytkownikom sprzętu pozbycia się w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego, poprzez dostęp do informacji, gdzie i n a jakich zasadach mogą te odpady pozostawić. W związku z tym przyjąć należy, że każdy dystrybutor sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych winien w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży sprzętu elektrycznego i elektro nicznego umieszczać wszystkie informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1 – 3 niezależnie od prowadzonej przezeń powierzchni sprzedaży. Nawet jeżeli dystrybutor nie prowadzi jednostki handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży wynoszącej co najmniej 400 m 2 poświęconej sprzedaży sprzętu 9 przeznaczonego dla gospodarstw domowych, to przekazanie takiej informacji konsumentowi uświadomi go, że w większym sklepie ma możliwość nieodpłatnego pozostawiania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, któreg o żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu. Przekazanie informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu również jest bardzo istotna. Uzyskanie przez konsumentów powyższej wiedzy niewątpliwie przyczynia si ę do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego, poprzez ograniczanie pozostawiania zużytego, niepotrzebnego już sprzętu w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Tym samym każdy dystrybutor, niezależnie od zakresu jego działalności, powinien mieć uwi docznione informacje wynikające z art. 37 ust. 4 w zakresie o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3, jak również wynikające z art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Prezes UOKiK wskazuje, że cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej, a taką właśnie jes t kara pieniężna nakładana na podstawie przepisów ustawy o zużytym sprzęcie, jest jej automatyczne stosowanie wobec podmiotu ponoszącego przypisaną mu obiektywną odpowiedzialność za naruszenie ciążących na nim obowiązków. Samo zaś stwierdzenie – udowodnien ie faktu braku właściwej informacji wymaganej przepisami prawa jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej (co miało miejsce w tej sprawie). Nie ma przy tym znaczenia czy niedopełnienie obowiązku nastąpiło z winy (umyślnej czy nieumyślnej) d anego podmiotu, czy też nie. Dodatkowo wskazać należy, że ustawa nie przewiduje możliwości badania przez organ Inspekcji Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowości. Zatem samo stwierdzenie w wyniku ko ntroli, że określony podmiot nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Wszystkie wyjaśnienia zawarte powyżej w niniejszej decyzji, w sposób wyczerpujący dowodzą ró wnież o braku uzasadnienia dla argumentu zawartego w pkt. 4) odwołania tj. naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 Kpa, oraz wprost wykazują, że kontrolowany przedsiębiorca pomimo powierzchni lokalu wynoszącej 30 m 2, tj. mniejszej niż 400 m 2 , bez sprzecznie podlega obowiązkowi informacyjnemu o którym mowa w art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Powyższe świadczy również o bezpodstawności zarzutu naruszenia art. 91 pkt. 25 w zw. z art. 93 ust. 2 ww. ustawy, poprzez nałożenie na stronę pieniężnej kary administracyjnej w sytuacji gdy strona nie podlega obowiązkowi, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie, a w konsekwencji nie mogło dojść do naruszenia obowiązku o którym mowa w art. 37 ust. 4 ww. ustawy. Jeszcze raz Prezes UOKiK pod kreśla, że organ pierwszej instancji zarzucił stronie naruszenie obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 37 ust. 4 ww. ustawy, a nie jak twierdzi strona art. 37 ust. 3 tejże ustawy, gdyż w żadnym miejscu w skarżonej decyzji taki zarzut nie wystąpił. Poza tym naruszenie art. 37 ust. 3 jest sankcjonowane zgodnie z art. 91 pkt 24 powyższej ustawy, który jak widać, w sentencji decyzji nie został wskazany. Ponadto w odwołaniu strona w pkt. 8) wskazuje na naruszenie art. 6 Kpa w związku z art. 62 ust. 1 pk t. 3 Prawa przedsiębiorców poprzez przeprowadzenie niezapowiedzianej kontroli w zakresie szerszym niż umożliwia to przepis ustawy Prawo przedsiębiorców, który umożliwia przeprowadzenie niezapowiedzianej kontroli jedynie w sytuacji sprawdzenia rzetelności obsługi poprzez dokonanie zakupu produktu lub usługi, a nie skontrolowanie oznakowania lokalu handlowego. 10 Odnosząc się do powyższego, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wskazuje, że podstawą prawną przeprowadzenia niniejszej kontroli w zakres ie przepisów ustawy o zużytym sprzęcie, był art. 11 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniające dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 (Dz.Urz.UE.L 2019 Nr 169, str. 1) – obowiązującego od 16 lipca 2021 r. Zakres stosowania przepisów ww. rozporządzenia został określony w załączniku I do rozporządzenia, obejmuje on również regulacje dotyczące zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. W związku z powyższym zastosowanie w niniejszej sprawie będzie miał art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, zgodnie z którym zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się, w przypadku gdy kontrol a ma zostać przeprowadzona na podstawie ratyfikowanej umowy międzynarodowej albo bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej. Prezes UOKiK informuje również, że artykuł 11 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 został wskazany, jako podstawa prawna przeprowadzenia kontroli, w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli nr DR. 311/2021 z dnia 2 grudnia 2021 r. – odebranym przez przedsiębiorcę 2 grudnia 2021 r., razem z „Pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowan ego. W niniejszej kontroli art. 62 ust. 1 pkt 3 Prawa przedsiębiorców będzie miał zastosowanie jedynie do dokonanego zakupu kontrolnego, produktów lub usług sprawdzającego rzetelność usługi, na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Ponadto inspektorzy n a odwrocie karty pierwszej Protokołu kontroli (przed pkt 1 Sprawdzenie rzetelności obsługi poprzez dokonanie zakupu kontrolnego) , jako powód przeprowadzenia kontroli bez uprzedniego zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze jej wszczęcia, prawidłowo wskazal i zarówno art. 48 ust. 11 pkt 1 oraz art. 62 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, należy uznać zarzut naruszenia art. 6 Kpa w związku z art. 61 ust. 1 pkt 3 Prawa przedsiębiorców jako niezasadny. Prezes UOKiK, nie zgadza się również z zarzutem strony dotyczącym naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 Kpa i p o przeanalizowaniu sprawy , podobnie jak organ pierwszej instancji, nie widzi podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1pkt 1 Kpa. Okoliczn ości i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ww. ustawy, w związku z czym nie moż na uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma, a tym samym przesłanka pierwsza nie została spełniona. Za spełnioną można uznać natomiast przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszenia, gdyż strona jeszcze w toku kontroli podjęła dobrowolne działania mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Przesłanki te, jednak muszą być spełnione łącznie. Ponadto organ drugiej instancji wskazuje, że fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwalnia strony z odpowiedzi alności za niedopełnienie obowiązków stwierdzone w chwili kontroli. Nie została spełniona również przesłanka z pkt 2 art. 189f § 1, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na 11 stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, czy też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miał aby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa UOKiK zastosowanie art. 189f § 2 nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w przepisach ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektron icznym. Ponadto odnosząc się do podniesionego przez przedsiębiorcę … zarzutu, że w treści protokołu kontroli zamieszczono informację o osobie … - wspólnika spółki cywilnej, który podejmował czynności w imieniu kontrolowanego, a jak podkreśliła strona podmiotem kontrolowanym nie była spółka cywilna, a indywidualna działalność gospodarcza, Prezes UOKiK wskazuje, że w zgromadz onym materiale dowodowym znajduje się pismo Mazowieckiego WIIH z dnia 7 stycznia 2022 r. skierowane do przedsiębiorcy, w którym organ pierwszej instancji na podstawie art. 21a ustawy o Inspekcji Handlowej prostuje błąd pisarski i oczywistą pomyłkę zawarta w protokole kontroli DR.8361.264.2021 (karta nr 3 odwrót wiersz 18 od dołu), gdzie błędnie podano „wspólnik spółki cywilnej p. … ”, a winno być: „Osoba upoważniona p. … ”. Organ drugiej instancji stwierdza więc, że powyższe nie ma znaczenia dla rozstrzygnięc ia sprawy. Dodatkowo należy podkreślić, że strona podpisała ww. protokół kontroli bez uwag, jak również prawidłowo pouczona, nie zgłosiła do niego uwag w ciągu 7 dni od podpisania. Podsumowując Prezes UOKiK stwierdza, że Mazowiecki WIIH, miał podstawy do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 91 pkt. 25 i 26 lit. c ustawy o zużytym sprzęcie. Organ pierwszej instancji właściwie wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, jak również uwzględnił kryteria wymiaru kary zawarte w art. 93 ust. 3 ww. ustawy, dokonał również właściwej analizy przesłanek zawartych w art. 189f Kpa oraz okoliczności wskazanych w art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, wymierzając karę w dolnej granicy przedziału wskazanego w art. 92 pkt 5 i 6 ww. ustawy, tj. 5 000 zł. Należy również uznać, że organ pierwszej instancji właściwie zastosował również zasadę określoną w art. 93 ust. 5 ww. ustawy, orzekając jedną karę za wszystkie stwierdzone nieprawidłowości. Organ dodatkowo podkreśla, że kara została wymierzona w dolnej granicy możliwej do nałożenia kary określonej w art. 92 pkt 5 (od 5 000 zł – 500 000 zł) i 6 (od 5 000 zł – 300 000 zł) tej ustawy. Kara pieniężna ustalona przez Mazowieckiego WIIH na poziomie 5 000 zł, zdaniem organu drugiej instancji została ust alona na poziomie najniższym z możliwych, biorąc pod uwagę, ustalony przez ustawodawcę szeroki przedział wysokości kary oraz, że przedsiębiorca nie wypełnił obowiązków wynikających z dwóch przepisów ustawy o zużytym sprzęcie, tj. art. 37 ust. 4 i art. 39 p kt. 2 ww. ustawy. Stosownie do art. 93 ust. 6 i 7 ustawy o zużytym sprzęcie, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy uiścić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary stanie się ostateczna. Mając na uwadze powyższe w ocenie organu drugiej instancji brak jest podstaw do obniżenia wysokości kary, czy uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Zgo dn ie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa , organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymu je w mocy zaskarżoną decyzję. 12 Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony i Konkurencji i Konsumentów orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie po stępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Oc hrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objęt ej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości pr zedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjn ego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych . Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordyna cja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/