DIH-66/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Strona 1 z 7 DIH-023-59( 4 )/14/JN Warszawa, 30 września 2014 r. DECYZJA DIH-1/ 66 /2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148 z późn. zm.) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 669), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Tesco Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie od decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy nr BŻ – 76/2014 z dnia 8 lipca 2014 r. (nr akt sprawy: BŻ.8361.8.14), którą ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu jednej partii artykułu rolno- spożywczego o nazwie „Serek wiejski lekki” a’200 g, oznaczonego nr partii „Z1W3” i terminem przydatności do spożycia „04.02.14”, wyprodukowanego dla Tesco Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie przez Okręgową Spółdzielnię Mleczarską w Kole, nieodpowiadającego jakości handlowej z uwagi na niewłaściwe oznakowanie, uchyla zaskarżoną decyzję w całości i umarza postępowanie administracyjne pierwszej instancji w całości. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 21-24 i 27 stycznia 2014 r. przez inspektorów reprezentujących Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy – zwanego dalej również „Kujawsko-Pomorskim WIIH” – w supermarkecie Tesco zlokalizowanym w Bydgoszczy, przy ul. Jagiellońskiej 1, należącym do przedsiębiorcy Tesco Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie - zwanego dalej również „stroną” – zakwestionowano jedną partię w ilości 12 sztuk artykułu rolno-spożywczego o nazwie „Serek wiejski lekki” a’200 g, oznaczonego nr partii „Z1W3” i terminem przydatności do spożycia „04.02.14”, wyprodukowanego dla Tesco Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie przez Okręgową Spółdzielnię Mleczarską w Kole, w cenie sprzedaży 1,79 zł/szt. o łącznej wartości 21,48 zł - zwanego dalej „serkiem wiejskim lekkim” - z uwagi na użycie w nazwie produktu określenia „wiejski”, dodatkowo umieszczonego na tle krajobrazu Strona 2 z 7 wiejskiego (zielonych pól i drzew, zabudowy wiejskiej), sugerujących domowy sposób produkcji lub przetwarzania oraz użycie składników pochodzących z gospodarstwa wiejskiego, podczas gdy do produkcji przedmiotowego serka użyto składników, które nie są wykorzystywane w warunkach domowych (skrobia modyfikowana oraz substancje zagęszczające: guma guar i guma ksantanowa). Powyższe, zdaniem Kujawsko-Pomorskiego WIIH, mogło wprowadzać konsumentów w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy i miejsca pochodzenia i naruszało przepisy art. 46 ust. 1 pkt 1lit. a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r . o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136 poz. 914 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie żywności i żywienia” . Powyższe ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 27 stycznia 2014 r. (nr akt: BŻ.8361.8.2014). Do akt sprawy dołączono fotografie opakowania przedmiotowego serka. Wobec powyższego, pismem z dnia 16 czerwca 2014 r., Kujawsko-Pomorski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 669), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu jednej ww. partii artykułu rolno-spożywczego nieodpowiadającej jakości handlowej, z uwagi na nieprawidłowe oznakowanie. Jednocześnie strona została wezwana do przekazania informacji o wysokości obrotów osiągniętych w poprzednim roku rozliczeniowym, a także poinformowana o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, oraz do zapoznania się z aktami sprawy. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa, natomiast żądane informacje przekazała w piśmie z dnia 23 czerwca 2014 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją nr BŻ – 76/2014 z dnia 8 lipca 2014 r. (nr akt sprawy: BŻ.8361.8.14), Kujawsko-Pomorski WIIH, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, wymierzył ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) za wprowadzenie do obrotu jednej ww. partii artykułu rolno-spożywczego nieodpowiadającego jakości handlowej, z uwagi na jego niewłaściwe oznakowanie. Pismem z dnia 21 lipca 2014 r., strona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwanego dalej również „Prezesem UOKiK” – odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie bądź zmianę zaskarżonej decyzji. Przedmiotowej decyzji strona zarzuciła naruszenie: – art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej poprzez niewłaściwe, tj. nieprawidłowe ustalenie stopnia szkodliwości czynu uznając go za zbyt wysoki, – naruszenie art. 17 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. Strona 3 z 7 L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 178/20002” , poprzez wymierzenie kary nieproporcjonalnej do stwierdzonego naruszenia. Pismem z dnia 11 sierpnia 2014 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów poinformował ww. przedsiębiorcę, iż przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia 178/2002 prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez nich świadomego wyboru związanego ze spożywaną żywnością. Ma na celu zapobieganie: oszukańczym lub podstępnym praktykom fałszowania żywności, oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać w błąd konsumentów. Rozporządzenie 178/2002 stanowi w art. 17 ust. 1, że podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spożywczych, jak wynika z art. 3 pkt 5 tej samej ustawy jest jednym z elementów jakości handlowej. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane a do ich znakowania stosuje się odpowiednio przepisy określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Jak stanowi art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego. Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a tejże ustawy, oznakowanie nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod Strona 4 z 7 wytwarzania lub produkcji. Powyższe, jak stanowi art. 46 ust. 2 tej samej ustawy, ma zastosowanie również do reklamy i prezentacji środków spożywczych, w tym w szczególności w odniesieniu do ich kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu prezentacji oraz otoczenia, w jakim są prezentowane. Ponadto art. 16 rozporządzenia nr 178/2002 stanowi, iż bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, że każdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. Na mocy art. 40a ust. 4 tej ustawy, kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Ustalając wysokość kary pieniężnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 ww. ustawy stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów. W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w placówce handlowej, należącej do przedsiębiorcy Tesco Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, stwierdzono, że wprowadzona do obrotu jedna partia serka wiejskiego lekkiego nieodpowiadała jakości handlowej z uwagi na oznakowanie wprowadzające w błąd co do charakterystyki tego środka spożywczego, w tym jego nazwy i miejsca pochodzenia, sugerujące domowy sposób produkcji lub przetwarzania oraz użycie składników pochodzących z gospodarstwa wiejskiego poprzez użycie w nazwie produktu określenia „wiejski”, dodatkowo umieszczonej na tle krajobrazu wiejskiego (zielonych pól i drzew, zabudowy wiejskiej) podczas gdy, do produkcji przedmiotowego serka użyto składników, które nie są wykorzystywane w warunkach domowych (skrobia modyfikowana oraz substancje zagęszczające: guma guar i guma ksantanowa). Powyższe, zdaniem organu pierwszej instancji, stanowiło naruszenie przepisów art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Kujawsko-Pomorski WIIH wymierzył w drodze decyzji karę pieniężną przedsiębiorcy Tesco Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, to jest przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu ww. artykuł rolno- spożywczy o niewłaściwej jakości handlowej. W złożonym odwołaniu strona zakwestionowała ustalenia kontroli w zakresie nieprawidłowości w oznakowaniu przedmiotowego serka wiejskiego lekkiego. Zdaniem Strona 5 z 7 strony nazwa „serek wiejski” (z języka angielskiego „Cottage cheese” , gdzie słowo „cottage” w dosłownym tłumaczeniu na język polski oznacza „chatę” ) jest nazwą zwyczajową dla produktów składających się z ziarnistego twarożku znajdującego się w śmietance, wytwarzanych metodą koagulacji kwasowo-podpuszczkowej mleka. Na potwierdzenie przytacza definicję zawartą na stronie internetowej http://pl.wikipedia.org/wiki/Cottage_cheese : „Cottage cheese - rodzaj amerykańskiego sera, produkowanego z krowiego mleka. Ser ten jest zaliczany do serów twarogowych oraz niedojrzewających. Cottage cheese ma smak czysty oraz jałowy. Jego cechą charakterystyczną jest ziarnista konsystencja. Ser ten bywa mieszany z różnymi dodatkami” . Strona twierdzi, że nazwa ta jest kojarzona i rozpoznawana przez konsumentów wobec tego w żaden sposób nie narusza interesów konsumentów i nie wprowadza ich w błąd, nie odnosi się bowiem w ogóle do miejsca produkcji. Zatem nazwa ta spełnia wymagania określone w art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia: „Nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spożywczych w przepisach prawa żywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową środka spożywczego lub składać się z opisu tego środka spożywczego lub sposobu jego użycia, tak aby umożliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów” oraz jest zgodna z definicją nazwy zwyczajowej określonej w art. 2 ust. 2 lit. o) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 200/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. L 304 z 22.11.2011 str. 18 z późn. zm.): „nazwa zwyczajowa” oznacza nazwę, która jest akceptowana jako nazwa środka spożywczego przez konsumentów w państwie członkowskim, w którym żywność ta jest sprzedawana, bez potrzeby jej dalszego wyjaśniania. Dodać przy tym należy, że ww. rozporządzenie stosuje się dopiero od 13 grudnia 2014 r. ale wobec jego uchwalenia można się nim posiłkować w zakresie ustalenia definicji „nazwy zwyczajowej”. Odnosząc się do przedstawionych w odwołaniu zarzutów Prezes UOKiK w pierwszej kolejności wyjaśnia, że z przytoczonych wyżej przepisów w zakresie znakowania środków spożywczych jednoznacznie wynika, że oznakowanie, w tym prezentacja środków spożywczych nie może w żaden sposób wprowadzać w błąd konsumenta co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego składników i metod produkcji. Zdaniem Prezesa UOKiK poprzez zastosowanie określenia „wiejski” w oznakowaniu produktu konsument ma prawo spodziewać się – zwłaszcza obecnie przy tak bogatej ofercie produktów na rynku – że produkt został wytworzony w warunkach na jakie wskazuje takie określenie, czyli w gospodarstwie wiejskim, że jest wytworzony prostą technologią a nie w drodze produkcji przemysłowej z użyciem wielu substancji dodatkowych. Co do zasady, poprzez użycie słowa „wiejski” podkreślona jest wyższa jakość związana z prostą technologią Strona 6 z 7 produkcji. Prezes UOKiK wskazuje, że wszelkie dobrowolne informacje, w tym podawane w nazwie wyrobu powinny być uzasadnione i stosowane w celu odróżnienia danego produktu od innych podobnych bez możliwości wprowadzenia w błąd konsumenta. Niezależnie od powyższego, Prezes UOKiK wyjaśnia, że nazwa „serek wiejski” jest odpowiednikiem nazwy „Cottage Cheese”, która została ustanowiona w międzynarodowej normie Codex Standard for Cottage Cheese. Codex Stan 273-1968 , zawartej w Kodeksie Żywnościowym, dla produktu takiego, jak w niniejszej sprawie. Kodeks Żywnościowy jest zbiorem przyjętych w skali międzynarodowej norm, wytycznych i kodeksów postępowania w zakresie żywności, opracowanych przez Komisję Kodeksu Żywnościowego (i jej komitety techniczne), utworzoną przez Organizację ds. Wyżywienia i Rolnictwa Narodów Zjednoczonych (FAO) oraz Światową Organizację Zdrowia (WHO). W skład Komisji wchodzi 180 państw członkowskich oraz Wspólnota Europejska. Normy Kodeksu nie są obowiązkowe, mają charakter zaleceń dla jej państw członkowskich i dobrych praktyk w zakresie produkcji bezpiecznej żywności o wysokiej jakości oraz uczciwych praktyk międzynarodowego obrotu żywnością. Mogą one jednak stanowić odniesienie dla Światowej Organizacji Handlu (WTO) w przypadku sporów dotyczących handlu międzynarodowego. Zgodnie z postanowieniami tej normy nazwa „serek wiejski” nie odnosi się do miejsca produkcji serka, sugerując, że został on wyprodukowany warunkach domowych z użyciem składników pochodzących z gospodarstwa wiejskiego, lecz oznacza miękki, niedojrzewający ser bez skórki, o barwie zbliżonej do białej i ziarnistej strukturze, składającej się z oddzielnych, indywidualnych miękkich granulek skrzepu (twarogu) o stosunkowo jednakowej wielkości, od około 3-12 mm, ewentualnie pokrytych śmietanką (pkt 2 Codex Stan 273- 1968). Zatem należy zgodzić się z argumentem strony, że stosując tę nazwę nie naruszono prawa żywnościowego, w szczególności jego zasad określonych w art. 8 i 16 rozporządzenia 178/2002 oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Prezes UOKiK zwraca uwagę, że przy ocenie prawidłowości oznakowania informacjami dobrowolnymi, do każdego rodzaju produktu należy podchodzić indywidualnie mając w szczególności na uwadze czy nie wprowadzają one w błąd konsumentów i gwarantują im dokonanie zgodnego z ich oczekiwaniami wyboru. Prezes UOKiK zgadza się również z uzasadnieniem strony, że nazwa ta jest kojarzona i rozpoznawana przez konsumentów gdyż funkcjonuje na polskim rynku od wielu lat, wobec tego nie mogło dojść do wprowadzenia konsumentów w błąd i naruszenia ich interesów. Na gruncie przedstawionych ww. wyjaśnień należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie użyta nazwa produktu „serek wiejski” nie wprowadzała w błąd konsumentów, gdyż odpowiadała rzeczywistej kategorii produktu zgodnej z Kodeksem Żywnościowym. Wskazać przy tym trzeba, że użycie substancji dodatkowych jako stabilizatorów w tej kategorii produktu jakim jest serek wiejski (typu grani) lekki, znajduje pełne uzasadnienie technologiczne. W związku z tym, Prezes UOKiK uznał, że konieczne jest uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji. Chociaż nie stanowi to naruszenia obowiązującego prawa, na marginesie Prezes UOKiK zwraca uwagę na nieścisłość dotyczącą zastosowanych substancji dodatkowych, tj. Strona 7 z 7 gumy guar i gumy ksantanowej, których funkcję technologiczną w przedmiotowym serku wiejskim lekkim producent określił jako substancje zagęszczające, według ww. normy Codex Stan 273-1968 dodatki te w tej kategorii produktu pełnią funkcję stabilizatora. Wobec przedstawionej wyżej argumentacji, pozostałe zarzuty strony dotyczące naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 40a ust. 1 pkt 5 ustawy o jakości handlowej poprzez uznanie stopnia szkodliwości czynu za wysoki oraz art. 17 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia 178/2002 poprzez wymierzenie kary nieproporcjonalej do stwierdzonego naruszenia, należy uznać za nie mające znaczenia dla sprawy. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie art. 52 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę można wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z up. PREZESA URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW WICEPREZES Dorota Karczewska 1. Wiesława Sznajdrowska-Kurylak pełnomocnik Tesco Polska Sp. z o.o. ul. Kapelanka 56 30-347 Kraków 2. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy 3. a/a