DIH-63/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-64(3)/14/AgŁ Warszawa, 11 września 2014 r. DECYZJA DIH-1/63/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 148), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Radosława Ratajczaka, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Sklep Polonaise w Bydgoszczy, od decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2014 r. nr BŻ-80/2014 (nr akt sprawy: BŻ.8361.75.2014), którą ww. przedsiębiorcę zobowiązano do uiszczenia kwoty 592,34 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt dwa złote 34/100), stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych aromatyzowanego napoju winnego, owocowego, musującego, gazowanego „Слaвянских Игристьɪe” o zawartości alkoholu 10 % obj. i objętości netto 700 ml, wyprodukowanego przez Polskie Wytwórnie Win Kamparex Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Kamieńsku – utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 16-17 kwietnia 2014 r. przez inspektorów reprezentujących Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy, zwanego dalej „Kujawsko-Pomorskim WIIH”, w sklepie w Bydgoszczy przy ul. Hetmańskiej 14, należącym do przedsiębiorcy Radosława Ratajczaka, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Sklep Polonaise w Bydgoszczy, zwanego dalej również „stroną”, pobrano do badań laboratoryjnych m.in. próbkę aromatyzowanego napoju winnego, owocowego, musującego, gazowanego „Слaвянских Игристьɪe” o zawartości alkoholu 10 % obj. i objętości netto 700 ml, wyprodukowanego przez Polskie Wytwórnie Win Kamparex Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Kamieńsku, zwanego dalej „aromatyzowanym napojem winnym owocowym”, w ilości 2 butelek, z partii liczącej 8 butelek o łącznej wartości 47,2 zł (5,9 zł/but.) – co udokumentowano w protokole pobrania próbki z dnia 16 kwietnia 2014 r. nr 083900. 2 Równocześnie z tej samej partii produktu pobrano i zabezpieczono dodatkową próbkę, w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań laboratoryjnych (próbkę kontrolną), którą pozostawiono w placówce pod nadzorem do czasu jej zwolnienia – co udokumentowano w protokole pobrania próbki z dnia 16 kwietnia 2014 r. nr 089800. Powyższe udokumentowano w protokole kontroli z dnia 17 kwietnia 2014 r. (nr akt kontroli: BŻ.8361.75.2014). Do akt sprawy dołączono również oświadczenie strony z dnia 16 kwietnia 2014 r. dotyczące uznania pobranej próbki produktu za reprezentatywną dla całej partii tego produktu oraz wydruki zdjęć przedstawiających sposób jego oznakowania. Badania cech organoleptycznych i fizykochemicznych wykonane przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie, zwane dalej „Laboratorium w Warszawie” wykazały, że aromatyzowany napój winny owocowy nie spełniał wymagań jakościowych określonych w § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie rodzajów fermentowanych napojów winiarskich oraz szczegółowych wymagań organoleptycznych, fizycznych i chemicznych, jakie powinny spełniać te napoje (Dz. U. z 2013 r. poz. 633), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie rodzajów fermentowanych napojów winiarskich”, z uwagi na niższą kwasowość ogólną wyrażoną jako kwas jabłkowy (tj. w dwóch butelkach było 3,2 g/l ± 0,1 g/l i 3,1 g/l ± 0,1 g/l zamiast zgodnie z obowiązującym przepisami prawa od 3,5 g/l do 7 g/l) – co udokumentowano w sprawozdaniu z badań z dnia 8 maja 2014 r. nr 167/2014. Strona została poinformowana o wynikach badań laboratoryjnych oraz o prawie do zbadania próbki kontrolnej przedmiotowego produktu w piśmie z dnia 15 maja 2014 r. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. W związku z powyższymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 2 lipca 2014 r., Kujawsko-Pomorski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego m.in. w przedmiocie zobowiązania, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 148), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, do uiszczenia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych, informując również o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień i wniosła w piśmie z dnia 8 lipca 2014 r. o odstąpienie od obciążenia jej kosztami badań laboratoryjnych, co umotywowała tym, że nie miała ona (ani jej pracownicy) wpływu na jakość przedmiotowego produktu, który był szczelnie zamknięty i przechowywany w odpowiednich warunkach. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2014 r., Kujawsko-Pomorski WIIH odmówił stronie umorzenia przedmiotowego postępowania. Z tytułu przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki produktu, zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 496), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów”, dyrektor Laboratorium w Warszawie dokonał obliczenia wysokości należności pieniężnej na kwotę 592,34 zł – co udokumentowano 3 w piśmie zatytułowanym „Koszty przeprowadzonych badań laboratoryjnych” z dnia 11 lipca 2014 r. nr 45/2014. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 21 lipca 2014 r. nr BŻ-80/2014, Kujawsko-Pomorski WIIH zobowiązał stronę, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, do uiszczenia kwoty 592,34 zł, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 23 lipca 2014 r. Pismem z dnia 31 lipca 2014 r. (nadanym w dniu 4 sierpnia 2014 r. w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego), strona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie, co umotywowała tym, że nie miała ona (ani jej pracownicy) wpływu na jakość przedmiotowego produktu jako szczelnie zamkniętego i przechowywanego w odpowiednich warunkach, jak również nie miała możliwości skontrolowania jego jakości. Podkreśliła, że produkt ten został wprowadzony do obrotu przez producenta dokładnie w tej samej formie, w jakiej ona sprzedaje go w swoim sklepie i jej zdaniem to producent powinien odpowiadać za jego jakość. Strona uważa, że Inspekcja Handlowa powinna przeprowadzać kontrole w celu wyeliminowania z rynku wadliwych towarów, co w omawianym przypadku oznaczałoby przeprowadzenie kontroli u producenta, a także we wszystkich pośredniczących we wprowadzaniu towaru na rynek hurtowniach, a w konsekwencji wycofanie wadliwej partii towaru z rynku przez producenta, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Tym samym, strona uznała, że zastosowanie przepisu art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej w tym konkretnym przypadku i obciążenie jej odpowiedzialnością za jakość zakwestionowanego produktu jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego. Pismem z dnia 19 sierpnia 2014 r., Prezes UOKiK poinformował stronę, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Ustawa o Inspekcji Handlowej stanowi w art. 30 ust. 1, że jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań, którą następnie przekazuje się na rachunek dochodów budżetu państwa, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej. W myśl § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów, wysokość należności pieniężnej, określonej w art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, ustala dyrektor laboratorium kontrolno-analitycznego Inspekcji Handlowej, 4 z uwzględnieniem: rodzaju badanego produktu, rodzaju materiałów lub urządzeń użytych w toku przeprowadzania badań, uzasadnionego kosztu pracy jednej osoby w jednym dniu lub godzinie pomnożonego przez liczbę osób i dni lub godzin oraz uzasadnionego kosztu pracy laboratorium. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 669), wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Jakość handlowa została zdefiniowana w art. 3 pkt 5 tej ustawy i oznacza ona cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizyko- chemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, jednak nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Wymagania jakości handlowej dla fermentowanych napojów winiarskich zostały określone w rozporządzeniu w sprawie rodzajów fermentowanych napojów winiarskich. Jak wynika z § 5 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, fermentowany napój winiarski, z wyłączeniem miodu pitnego oraz miodu pitnego markowego, ma kwasowość ogólną wyrażoną jako kwas jabłkowy, w ilości od 3,5 do 9 gramów na litr, a w przypadku napoju winnego owocowego lub miodowego oraz aromatyzowanego napoju winnego owocowego lub miodowego w ilości od 3,5 do 7 gramów na litr. W niniejszej sprawie, wyniki badań laboratoryjnych próbki produktu, pobranego w sklepie należącym do strony, przez inspektorów reprezentujących Kujawsko-Pomorskiego WIIH, wykonanych przez Laboratorium w Warszawie, dały podstawę do stwierdzenia, że aromatyzowany napój winny owocowy nie spełniał wymagań jakościowych określonych w § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie rodzajów fermentowanych napojów winiarskich, z uwagi na niższą kwasowość ogólną wyrażoną jako kwas jabłkowy (tj. w dwóch butelkach było 3,2 g/l ± 0,1 g/l i 3,1 g/l ± 0,1 g/l zamiast zgodnie z obowiązującym przepisami prawa od 3,5 g/l do 7 g/l). Z tytułu przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki produktu, organ pierwszej instancji ustalił wysokość należności pieniężnej na kwotę 592,34 zł, zgodnie z kosztorysem wystawionym przez dyrektora Laboratorium w Warszawie w dniu 11 lipca 2014 r. nr 45/2014. Wobec powyższego, Kujawsko-Pomorski WIIH zobowiązał kontrolowanego, to jest – w myśl art. 2 pkt 8 ustawy o Inspekcji Handlowej – przedsiębiorcę Radosława Ratajczaka, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Sklep Polonaise w Bydgoszczy, w drodze decyzji z dnia 21 lipca 2014 r. nr BŻ-80/2014 do uiszczenia powyższej kwoty, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Odwołując się od wydanej decyzji, strona wniosła o jej uchylenie, co umotywowała tym, że nie miała ona (ani jej pracownicy) wpływu na jakość przedmiotowego produktu jako 5 szczelnie zamkniętego i przechowywanego w odpowiednich warunkach, ani też nie miała możliwości skontrolowania jego jakości. Podkreśliła, że produkt ten został wprowadzony do obrotu przez producenta dokładnie w tej samej formie, w jakiej ona sprzedaje go w swoim sklepie i jej zdaniem to producent powinien odpowiadać za jego jakość. Strona uważa, że Inspekcja Handlowa powinna przeprowadzać kontrole w celu wyeliminowania z rynku wadliwych towarów, co w omawianym przypadku oznaczałoby przeprowadzenie kontroli u producenta, a także we wszystkich pośredniczących we wprowadzaniu towaru na rynek hurtowniach, a w konsekwencji wycofanie wadliwej partii towaru z rynku przez producenta, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Tym samym, strona uznała, że zastosowanie przepisu art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej i obciążenie jej odpowiedzialnością za jakość zakwestionowanego produktu jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe zarzuty są niezasadne. Jak wynika z treści art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych powstaje zawsze w przypadku stwierdzenia, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji i ciąży wyłącznie na kontrolowanym, to jest przedsiębiorcy, którego działalność jest kontrolowana (art. 2 pkt 8 ww. ustawy), a nie – jak twierdzi strona w odwołaniu – na producencie. Należy bowiem zauważyć, że przepis ten nie stanowi podstawy prawnej do przypisania kontrolowanemu odpowiedzialności za to, że zbadany produkt był niezgodny z wymaganiami określonymi w przepisach o jakości handlowej, jednakże nakłada na niego obowiązek pokrycia kosztów badań laboratoryjnych w takim przypadku. W niniejszej sprawie, kontrolowanym, z którego oferty handlowej pochodził zbadany i zakwestionowany produkt, był Radosław Ratajczak, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Sklep Polonaise w Bydgoszczy, a więc zobowiązanie tego przedsiębiorcy do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość przeprowadzonych badań laboratoryjnych, było prawidłowe i zgodne z prawem. Bez względu na to, że kwestia odpowiedzialności nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, należy wskazać, że odpowiedzialność za zgodność produktu z przepisami prawa żywnościowego w zakresie jakości handlowej ponoszą wszyscy uczestnicy obrotu tym produktem, w tym także strona, jako sprzedawca detaliczny, co wynika wprost z treści art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/2002”, w świetle którego, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności i pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Nie ma przy tym znaczenia, na którym etapie stwierdzona niezgodność powstała (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r. 6 sygn. akt VI SA/Wa 894/10). Nie można zatem podzielić poglądu strony, że za niezgodności jakościowe powinien odpowiadać wyłącznie producent. Okoliczności, na które powołuje się strona w odwołaniu (czy też w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie), że nie miała ona wpływu na jakość przedmiotowego produktu jako szczelnie zamkniętego i właściwie przechowywanego, a przy tym oferowanego do sprzedaży w takiej samej formie, w jakiej został on wprowadzony do obrotu przez producenta, jak również fakt, że nie miała możliwości skontrolowania jego jakości, nie stanowią – wbrew przekonaniu strony – wystarczającego powodu do zwolnienia jej z obowiązków wynikających z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, tj. aby sprzedawany przez nią produkt był właściwej jakości handlowej. Należy jednocześnie zaznaczyć, że Inspekcja Handlowa nie mogła podjąć kontroli na etapie produkcji. Do zadań Inspekcji Handlowej, w świetle art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, należy m.in. kontrola produktów znajdujących się w obrocie handlowym lub przeznaczonych do wprowadzenia do takiego obrotu (w tym w zakresie oznakowania i zafałszowań) oraz kontrola usług. Kontrola ta nie obejmuje jednak kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych u producentów. Powyższa regulacja znajduje również potwierdzenie w art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej, zgodnie z którym nadzór nad jakością handlową artykułów rolno-spożywczych w obrocie detalicznym sprawuje Inspekcja Handlowa. Reasumując, kontrole w powyższym trybie nie mogą być prowadzone przez Inspekcję Handlową u producenta. Z kolei, organem właściwym do przeprowadzenia kontroli u producenta, stosownie do przepisów ustawy o jakości handlowej, jest wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 29 maja 2014 r., w drodze wystąpienia pokontrolnego Kujawsko-Pomorski WIIH przekazał stosowną informację o wynikach badań laboratoryjnych przedmiotowego produktu zarówno do Polskiej Wytwórni Win Kamparex Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Kamieńsku, będącej producentem tego produktu, jak i do Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Łodzi. Należy jeszcze raz podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, w przedmiocie zobowiązania kontrolowanego do pokrycia kosztów badań laboratoryjnych aromatyzowanego napoju winnego owocowego, niezgodnego z wymaganiami określonymi w przepisach o jakości handlowej i obowiązek ten – jak już wcześniej wskazano – powstaje zawsze w przypadku stwierdzenia niezgodności i spoczywa jedynie na przedsiębiorcy, którego działalność jest kontrolowana, co w żadnym stopniu nie opiera się na zasadzie jego winy i wynika wprost z przepisu prawa. Należy zaznaczyć, że przepis art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, na którym oparta została zaskarżona decyzja, ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego. Nie przewiduje on możliwości odstąpienia od obciążenia podmiotu, który wprowadza do obrotu produkt niespełniający wymagań jakościowych lub niezgodny z deklaracją, kosztami badań tego produktu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 916/11). 7 Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, koszty przeprowadzonych badań laboratoryjnych powinien ponieść przedsiębiorca Radosław Ratajczak, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Sklep Polonaise w Bydgoszczy, a więc zobowiązanie go do uiszczenia kwoty 592,34 zł, stanowiącej równowartość kosztów tych badań, należy uznać za prawidłowe i zgodne z prawem. O ewentualny zwrot kosztów poniesionych z tytułu badań laboratoryjnych zleconych przez Inspekcję Handlową strona może zwrócić się do producenta zakwestionowanego produktu, co jednak nie jest przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. W myśl § 9 ust. 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów, kwotę, o której mowa w sentencji decyzji należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja określająca wysokość należności pieniężnej stanie się ostateczna. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z poźn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z up. PREZESA Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów WICEPREZES Dorota Karczewska Otrzymują: 1. Radosław Ratajczak ul. Hetmańska 14 85-039 Bydgoszcz 2. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy 3. a/a