DIH-40/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-40( 3 )/13/AnŁ Warszawa, 8 lipca 2013 r. DECYZJA DIH-1/ 40 /2013 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Arkadiusza Harasimowicza prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Arkadiusz Harasimowicz PW HARAS we Wrocławiu od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej we Wrocławiu z dnia 13 maja 2013 r. (nr akt: KBP-śG.8361.18.2013), którą wymierzono temu przedsiębiorcy karę pienięŜną w wysokości 2180,75 zł (słownie: dwa tysiące sto osiemdziesiąt złotych 75/100) z tytułu wprowadzenia do obrotu 67 partii wędlin bez opakowań, nieodpowiadających jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej z uwagi na niewłaściwe oznakowanie, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach od 22 do 31 stycznia 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej we Wrocławiu, zwanego dalej równieŜ „Dolnośląskim WIIH” , w sklepie ogólnospoŜywczym przy ul. Gen. J. Hallera 67 we Wrocławiu, naleŜącym do przedsiębiorcy Arkadiusza Harasimowicza prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Arkadiusz Harasimowicz PW HARAS we Wrocławiu, zwanego dalej równieŜ „stroną” , zakwestionowano sposób oznakowania wszystkich będących w sprzedaŜy wędlin bez opakowań, tj. niŜej wymienionych 67 partii o łącznej wartości 2180,75 zł: - 1,648 kg kiełbasy podwawelskiej, - 0,528 kg kiełbasek drobiowych wędzonych, - 1,122 kg kiełbasy swojskiej, - 1,872 kg kiełbasy wiejskiej, 2 - 0,370 kg kabanosów francuskich, - 0,254 kg kabanosów klasycznych wieprzowych, - 0,328 kg kiełbasy wieprzowej z cielęciną, - 0,590 kg kiełbasy myśliwskiej, - 0,950 kg kiełbasy zbójnickiej, - 0,588 kg kiełbasy śląskiej, - 1,544 kg kiełbasek pysznych, - 2,260 kg pasztetu firmowego, - 0,356 kg wątrobianki, - 0,450 kg pieczeni firmowej, - 0,504 kg kiełbasy parówkowej, - 0,630 kg kaszanki, - 1,505 kg kiełbasy białej parzonej, - 0,422 kg kiełbasy jałowcowej, - 1,542 kg salcesonu z indyka, - 0,492 kg mortadeli śniadaniowej, - 0,580 kg kiełbasy krakowskiej suchej, - 0,280 kg metki łososiowej, - 0,366 kg szynki chłopskiej, - 0,848 kg kurczaka gotowanego, - 1,056 kg szynki tradycyjnej, - 5,028 kg szynki z liściem, - 2,016 kg boczku surowego wędzonego, - 1,305 kg szynki tradycyjnej Tarczyński, - 1,734 kg kiełbasy luksusowej, - 0,768 kg boczku wędzonego parzonego, - 0,927 kg polędwicy łososiowej, - 0,360 kg polędwicy z warzywami, - 1,686 kg boczku rolowanego pieczonego, - 1,050 kg schabu pieczonego domowego, - 0,488 kg pieczeni ze śliwką, - 1,792 kg szynki pieczonej domowej z czosnkiem, - 0,318 kg szynki wiejskiej, - 2,738 kg fileta królewskiego z indykiem, - 1,074 kg pasztetu borowikowego, - 0,488 kg mielonki popularnej, - 0,952 kg szynki z indyka, - 1,180 kg kiełbasy kanapkowej, - 1,170 kg kaszanki na patelnię, - 1,540 kg polędwicy drobiowej z majerankiem, - 2,80 kg szynki królewskiej, 3 - 2,018 kg polędwicy drobiowej Ani, - 0,764 kg schabu delicjusz z czosnkiem, - 0,390 kg kiełbasy szynkowej z pieprzem, - 1,792 kg szynki z Łysych, - 2,202 kg szynki włoskiej, - 0,852 kg szynki wędzonej na słomie, - 1,460 kg baleronu bacy, - 2,264 kg kiełbasy szynkowej, - 1,212 kg baleronu zapiekanego, - 2,051 kg polędwicy sopockiej, - 1,858 kg rolady boczkowej, - 2,01 kg szynki gotowanej białej, - 2,404 kg salcesonu od górala, - 1,035 kg szynki chlebowej, - 0,990 kg salami bumerang, - 0,364 kg kiełbasy krakowskiej z fileta, - 0,556 kg salami z czosnkiem, - 2,210 kg salami z pieprzem kolorowym, - 1,658 kg salami z pieprzem zielonym, - 0,384 kg salami lichawskiego, - 1,704 kg łopatki w przyprawach, - 1,220 kg kiełbasy białej surowej. Wymienione wędliny nie zostały oznakowane w miejscu sprzedaŜy wywieszkami zawierającymi wykaz składników, co stanowiło naruszenie § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych” . PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 31 stycznia 2013 r. (nr akt kontroli: KBP-śG.8361.18.2013), w tym w załączniku nr 1 do tego protokołu, oraz na fotografiach przedstawiających lady chłodnicze z wędlinami w kontrolowanej placówce (nr akt jw.). W związku z powyŜszym, pismem z dnia 25 marca 2013 r., Dolnośląski WIIH zawiadomił przedsiębiorcę Arkadiusza Harasimowicza prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Arkadiusz Harasimowicz PW HARAS we Wrocławiu o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pienięŜnej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych 67 ww. partii wędlin oraz o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. 4 Strona nawiązując do otrzymanego zawiadomienia złoŜyła pismo z dnia 8 kwietnia 2013 r., w którym przedstawiła prośbę o wymierzenie kary pienięŜnej w najniŜszej moŜliwej wysokości określonej przepisami. W uzasadnieniu wskazała, Ŝe stopień społecznej szkodliwości czynu był znikomy, albowiem większość partii wędlin (56 szt.) posiadała oznaczenie wykazu składników na odwrocie etykiety cenowej wpiętej w dany wyrób szpilką i obsługa sklepu udzielała odpowiednich informacji klientom. Podkreśliła, Ŝe do dotychczasowej działalności sklepu nie było zastrzeŜeń ze strony organów, w tym Inspekcji Handlowej. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 13 maja 2013 r. (nr akt sprawy: KBP-śG.8361.18.2013), Dolnośląski WIIH, w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy o jakości handlowej, wymierzył przedsiębiorcy Arkadiuszowi Harasimowiczowi prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Arkadiusz Harasimowicz PW HARAS we Wrocławiu karę pienięŜną w wysokości 2180,75 zł. Pismem z dnia 27 maja 2013 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Strona podniosła zarzut naruszenia art. 40a ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy o jakości handlowej poprzez dokonanie ustalenia wysokości kary w sposób niezgodny z ww. ustawą, a nadto wymierzenie kary w wysokości niewspółmiernej do stopnia naruszenia i szkodliwości czynu. Zdaniem odwołującej się, organ pierwszej instancji nieprawidłowo ustalił korzyść majątkową przedsiębiorcy, błędnie ocenił ustawowe przesłanki do wymierzenia kary. W ocenie strony, uzasadnienie decyzji jest niejasne i ogólnikowe, a wskazanie w treści uzasadnienia na stronie piątej, Ŝe dotyczy przedsiębiorcy „BoŜeny Malickiej” rodzi przypuszczenie, Ŝe organ powielił argumentację stosowaną w innej sprawie. Pismem z dnia 11 czerwca 2013 r., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę Arkadiusza Harasimowicza prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Arkadiusz Harasimowicz PW HARAS we Wrocławiu, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. 5 Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej jest jednym z elementów jakości handlowej. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, artykuły rolno-spoŜywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Wymagania dotyczące sposobu oznakowania wędlin oferowanych bez opakowań (luzem) zostały określone w rozporządzeniu w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Przepis § 17 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia stanowi, Ŝe w miejscu sprzedaŜy środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy, oprócz nazwy środka spoŜywczego na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego podaje się w przypadku wędlin dodatkowo wykaz składników. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 tej ustawy, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w placówce handlowej naleŜącej do przedsiębiorcy Arkadiusza Harasimowicza prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Arkadiusz Harasimowicz PW HARAS we Wrocławiu, stwierdzono, Ŝe wprowadzone do obrotu 67 ww. partii wędlin nie spełniało wymagań określonych w § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy, na wywieszkach dotyczących tych wędlin, wykazu składników. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Dolnośląski WIIH wymierzył w drodze decyzji karę pienięŜną przedsiębiorcy Arkadiuszowi Harasimowiczowi prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Arkadiusz Harasimowicz PW HARAS we Wrocławiu, to jest przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze o niewłaściwej jakości handlowej. Odwołując się od decyzji strona nie kwestionowała ustaleń kontroli, uczyniła to jednakŜe na etapie postępowania administracyjnego w pierwszej instancji twierdząc, Ŝe większość partii wędlin (56 szt.) posiadała oznaczenie wykazu składników na odwrocie etykiety cenowej wpiętej w dany wyrób szpilką i obsługa sklepu udzielała odpowiednich informacji klientom. Prezes UOKiK analizując materiał dowodowy zebrany w sprawie uznał, Ŝe przedstawiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Ani Protokół kontroli z dnia 31 stycznia 2013 r., ani dokumentacja fotograficzna nie wskazują, by na wywieszkach dotyczących wędlin znajdował się wykaz składników. Nawet przy załoŜeniu, Ŝe było tak jak twierdzi strona, nie moŜna by uznać, Ŝe spełniła ona dyspozycję przepisu § 17 rozporządzenia 6 w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej, w związku z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), artykuły rolno-spoŜywcze muszą być oznakowane w sposób zrozumiały dla konsumenta, napisy muszą być wyraźne, czytelne i nieusuwalne, umieszczone w widocznym miejscu, a takŜe nie mogą być w Ŝaden sposób ukryte, zasłonięte lub przesłonięte innymi nadrukami lub obrazkami. Zasada ta obowiązuje równieŜ w odniesieniu do wywieszek, o których mowa w § 17 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Udzielania stosownych informacji przez personel na Ŝyczenie konsumenta nie sposób uznać za spełniające wymagania § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, jakim jest prawidłowe oznakowanie wędlin (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1914/12). W orzecznictwie sądowym podkreśla się literalne brzmienie tego przepisu, które nie pozostawia wątpliwości co do istnienia obowiązku podania wykazu składników (oprócz nazwy wyrobu) w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących wędlin oferowanych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy. Omawiany przepis wyraźnie wskazuje na obowiązek (powinność) sprzedawcy w tym zakresie - na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego podaje się w przypadku wędlin dodatkowo wykaz składników. Skoro przepis stanowi o wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego, przez co naleŜy rozumieć wystawionego do sprzedaŜy konkretnego wyrobu, informacja ustna przekazywana konsumentom nie zastępuje tego wykazu. Oznacza to, Ŝe konsumenci muszą mieć bezpośrednią moŜliwość zapoznania się z informacjami przysługującymi im z mocy prawa, bez konieczności podejmowania dodatkowych starań o uzyskanie ich od sprzedawcy. Konieczność podjęcia dodatkowych działań mających na celu uzyskanie informacji od sprzedawcy powoduje w rzeczywistości utrudnienie w zakupie, co moŜe skutkować utratą zainteresowania konsumenta wykazem składników, a w konsekwencji zakupem produktu niezgodnego z jego oczekiwaniami. W rozpatrywanym przypadku, konsumenci nie mieli bezpośredniego dostępu do czytelnych i widocznych informacji o składzie oferowanych do sprzedaŜy 67 partii wędlin, stąd, w opinii Prezesa UOKiK, naleŜało uznać za udowodnione popełnienie czynu opisanego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej polegającego na wprowadzeniu do obrotu niewłaściwie oznakowanych artykułów rolno-spoŜywczych. W odwołaniu od decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pienięŜnej z tytułu popełnienia ww. czynu strona podniosła zarzut naruszenia art. 40a ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy o jakości handlowej poprzez błędne przyjęcie za korzyść majątkową wartości zakwestionowanych produktów. W opinii strony przez korzyść majątkową, w rozumieniu przepisów ustawy o jakości handlowej, naleŜało rozumieć przyrost majątku, który organ winien ustalić odejmując od wartości zakwestionowanego towaru wartość jego zakupu. Prezes UOKiK zwaŜył, Ŝe powyŜszy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Przyjęcie przedstawionego przez stronę toku rozumowania byłoby sprzeczne z intencją ustawodawcy. 7 Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1 z późn. zm.) – zwanego dalej „ rozporządzeniem 178/2002 ”, kary mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa Ŝywnościowego powinny być m.in. skuteczne i odstraszające. Skuteczność kary przejawia się w moŜliwości jej nałoŜenia i wyegzekwowania. Uwzględnienie w procesie wymierzania kary kosztów, które przedsiębiorca poniósł znacząco skomplikowałoby i wydłuŜyło całą procedurę, zmniejszając w konsekwencji skuteczność nakładanych kar. Poza tym, aby kara była odstraszająca jej wysokość musi być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Uwzględnienie kosztów poniesionych przez przedsiębiorcę spowodowałoby tylko utratę przez niego zysku. W takiej sytuacji trudno byłoby przypisać karze walor odstraszającej. Słuszność powyŜszego stanowiska znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. VI SA/Wa 769/10, w którym to Sąd stwierdził, Ŝe w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej ustawodawca „ uŜywając pojęcia „korzyści majątkowej” odnosi się do wartości korzyści majątkowej uzyskanej przez wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spoŜywczych nieodpowiadających jakości handlowej określonej w przepisach. Przyjęte przez organy proste ustalenie ceny niezgodnego z normami artykułu dla określenia wartości korzyści majątkowej uzyskanej z wprowadzenia do obrotu tegoŜ artykułu jest (…) prawidłowe na gruncie cytowanego przepisu ustawy o jakości handlowej (…) ”. Kara nałoŜona na podmiot musi spełniać funkcję prewencyjną, tj. być ostrzeŜeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. NałoŜona sankcja powinna spełniać takŜe funkcję represyjną, czyli stanowić powaŜną dolegliwość, jednakŜe nie eliminować przedsiębiorcy z obrotu gospodarczego. Dodać naleŜy, Ŝe celem prawa Ŝywnościowego, zgodnie z art. 8 rozporządzenia 178/2002, jest ochrona interesów konsumentów dlatego jego przestrzeganie powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spoŜywaną przez nich Ŝywnością. Wprowadzanie na rynek Ŝywności, która nie jest oznakowana w sposób w przepisach przewidziany, jak w przedmiotowej sprawie, pozbawia konsumentów moŜliwości świadomego wyboru. śywność taka nie odpowiada wymogom w zakresie jakości i jako taka nie powinna być wprowadzona na rynek, co wynika z art. 4 o jakości handlowej. Mimo zakazu, dokonana przez przedsiębiorcę sprzedaŜ, z naruszeniem przepisów, stanowi dla niego korzyść majątkową, której wartość wyznacza cena pobierana od konsumentów (stosowana w obrocie z konsumentami). Ustawodawca miał więc na uwadze wartość rynkową środka spoŜywczego, a nie kategorię księgową (finansową), jaką jest zysk (gdyby przedsiębiorca poniósł na sprzedaŜy artykułu o niewłaściwej jakości handlowej stratę, organ nie mógłby w ogóle nałoŜyć kary pienięŜnej, czego ustawodawca z pewnością nie zakładał), czy dochód będący kategorią podatkową. W związku z tym, w niniejszej sprawie punktem wyjściowym dla określenia górnej granicy kary pienięŜnej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej 8 powinna być wartość zakwestionowanych ww. partii wędlin, tj. kwota 2180,75 zł, tak jak przyjął to organ pierwszej instancji, a nie zysk lub potencjalny zysk z ich sprzedaŜy, jak próbuje dowieść tego strona . Kolejnym zarzutem podniesionym w odwołaniu była błędna ocena ustawowych przesłanek do wymierzenia kary pienięŜnej, tj. stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia, dotychczasowej działalności podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkości jego obrotów. Organ drugiej instancji zwaŜył, co następuje. Przy ocenie stopnia szkodliwości czynu polegającego na wprowadzeniu do obrotu 67 partii wędlin o niewłaściwej jakości handlowej, a więc ich zróŜnicowanego asortymentu, organ pierwszej instancji prawidłowo wziął pod uwagę, Ŝe brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących tych wędlin wykazu składników naruszał w sposób istotny interesy i prawa konsumentów, gdyŜ uniemoŜliwiał im dokonanie właściwego wyboru zgodnego z ich oczekiwaniami. Oceniając stopień zawinienia, organ słusznie wziął pod uwagę, Ŝe nieprawidłowości powstały u przedsiębiorcy, który przy wprowadzaniu towarów do obrotu powinien dochować naleŜytej staranności, aby towary były prawidłowo oznakowane. NaleŜy dodać, Ŝe obowiązek znakowania wędlin wykazem składników istnieje od ponad 10 lat. W kwestii zakresu naruszenia organ pierwszej instancji słusznie zauwaŜył, Ŝe brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących 67 partii wędlin informacji o wykazie składników stanowi znaczące naruszenie z punktu widzenia interesów i praw konsumentów, gdyŜ rzetelna informacja o produkcie stanowi najwaŜniejszy element jakości handlowej. Udostępnianie tych informacji na Ŝądanie klientów nie wypełnia postanowień przepisów, poniewaŜ nie jest to toŜsame z podaniem wykazu składników na wywieszce dotyczącej środka spoŜywczego. Prezes UOKiK wskazuje dodatkowo, Ŝe naruszenie obejmowało wszystkie wędliny znajdujące się w kontrolowanej placówce handlowej w ilości 67 partii. Oceniając, na podstawie zgromadzonej dokumentacji, dotychczasową działalność podmiotu na rynku artykułów rolno-spoŜywczych, organ pierwszej instancji stwierdził, Ŝe w okresie 24 miesięcy strona była kontrolowana po raz pierwszy. Prezes UOKiK zauwaŜa jednak, Ŝe nie jest uprawniona teza strony, jakoby wymieniona okoliczność potwierdzała „wysoką dbałość o jakość oferowanych do sprzedaŜy produktów rolno-spoŜywczych, jak teŜ przestrzeganie reŜimów związanych z wprowadzaniem do obrotu tychŜe produktów”. Akta sprawy ukazują inny stan faktyczny, tj. wprowadzenie przez stronę do obrotu niewłaściwie oznakowanych wędlin, a takŜe – choć nie jest to przedmiotem niniejszego postępowania – wprowadzenie do obrotu wędlin przeterminowanych oraz wędlin bez informacji o terminie przydatności do spoŜycia bądź daty minimalnej trwałości. Deklarowana przez stronę wielkość przychodu w poprzednim roku obrotowym dała podstawę do zaliczenia jej do grupy mikro przedsiębiorców. Zdaniem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, opisane powyŜej przesłanki stanowią podstawę do wymierzenia ww. przedsiębiorcy kary pienięŜnej na mocy 9 art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, w wysokości ustalonej przez organ pierwszej instancji, która jest adekwatna do popełnionego czynu, a przy tym spełni swój skutek prewencyjny i represyjny oraz skłoni stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, zwłaszcza z uwagi na wykazane powyŜej niedopełnienie naleŜytej staranności w zakresie zapewnienia prawidłowego oznakowania ww. artykułów rolno-spoŜywczych. W przedmiotowej sprawie najniŜszy moŜliwy wymiar kary pienięŜnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej wynosił 500 zł, natomiast najwyŜszy – 10903,75 zł, wyraŜony jako pięciokrotność wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych 67 ww. partii wędlin o łącznej wartości 2180,75 zł (tj. 5 x 2180,75 zł). W omawianym przypadku, stronie wymierzono karę pienięŜną w wysokości 2180,75 zł, czyli pięciokrotnie mniejszą od moŜliwej do wymierzenia. W ocenie organu drugiej instancji, nie była to zatem kara wygórowana, wbrew zarzutowi w odwołaniu. W ocenie strony, uzasadnienie decyzji wydanej w pierwszej instancji było niejasne i ogólnikowe, a wskazanie w treści uzasadnienia na stronie piątej, Ŝe dotyczy przedsiębiorcy „BoŜeny Malickiej” rodzi przypuszczenie, Ŝe organ powielił argumentację stosowaną w innej sprawie. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów Prezes UOKiK stwierdził, Ŝe Dolnośląski WIIH prawidłowo uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie w sprawie, wskazując naruszone przepisy, w tym przede wszystkim § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, oraz zasadnie kwalifikując popełniony przez stronę czyn jako opisany w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. Dolnośląski WIIH wypełnił równieŜ dyspozycję art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej i wziął pod uwagę wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie. Wymierzona zaskarŜoną decyzją kara pienięŜna mieści się w granicach wytyczonych przez art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy. Ustosunkowując się do zarzutu powtórzenia przez Dolnośląskiego WIIH argumentacji z innej sprawy, zdaniem Prezesa UOKiK nie zasługuje on na uwzględnienie, poniewaŜ zaskarŜona decyzja bez Ŝadnych wątpliwości dotyczy przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w którym stroną był przedsiębiorca Arkadiusz Harasimowicz prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Arkadiusz Harasimowicz PW HARAS. W decyzji jednoznacznie oznaczono adresata i przedmiot postępowania, natomiast wystąpienie na piątej stronie błędnego określenia przedsiębiorcy naleŜy uznać za oczywistą pomyłkę pisarską: zamiast wyrazów „BoŜena Malicka” powinny być uŜyte wyrazy „Arkadiusz Harasimowicz”. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej we Wrocławiu w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich 10 inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Arkadiusz Harasimowicz prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Arkadiusz Harasimowicz PW HARAS ul. Białoskórnicza 22/23 lok. 4 50-134 Wrocław 2. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej we Wrocławiu 3. a/a