DIH-37/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-37(3)/13/AgŁ Warszawa, 1 lipca 2013 r. DECYZJA DIH-1/37/2013 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Wojciecha Wiercińskiego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Wojciech Wierciński „Polskie Słodycze” Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe w Poznaniu, od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu z dnia 7 maja 2013 r. (nr akt sprawy: śG.8361.7.2013/53), którą ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych ośmiu partii wyrobów czekoladowych – utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 24-25, 28 i 30 stycznia 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu, zwanego dalej „Wielkopolskim WIIH”, w punkcie handlowym w Poznaniu przy Os. Kosmonautów 104 C lok. 23, naleŜącym do przedsiębiorcy Wojciecha Wiercińskiego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Wojciech Wierciński „Polskie Słodycze” Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe w Poznaniu, zwanego dalej równieŜ „stroną”, zakwestionowano oznakowanie ośmiu partii wyrobów czekoladowych o łącznej wartości 114,10 zł (zakupionych według faktury WAT nr 13-FVS/0026 z dnia 16 stycznia 2013 r.), tj.: − jednej partii czekolady CHATEAU WEISSE CRISP, zawartość netto 200 g, oznaczonej datą „01.08.2013 r.” i nr partii „L57C”, wyprodukowanej przez WIHA GmbH, Postfach 2 1565 D-33780 Hall (made in Germany), w ilości 4 opakowań jednostkowych o łącznej wartości 24,80 zł (6,20 zł/op.), − jednej partii czekolady CHATEAU HERBE SAHNE, zawartość netto 200 g, oznaczonej datą „01.08.2013 r.” i nr partii „L58H”, wyprodukowanej przez WIHA GmbH, Postfach 1565 D-33780 Hall (made in Germany), w ilości 2 opakowań jednostkowych o łącznej wartości 12,40 zł (6,20 zł/op.), − jednej partii czekolady CHATEAU ALPEN SAHNE, zawartość netto 200 g, oznaczonej datą „01.06.2013 r.” i nr partii „P49E”, wyprodukowanej przez WIHA GmbH, Postfach 1565 D-33780 Hall (made in Germany), w ilości 1 opakowania jednostkowego o wartości 6,20 zł, − jednej partii batonu MARZIPAN, zawartość netto 100 g, oznaczonego datą „30.04.2013 r. i nr partii „L2118”, wyprodukowanego przez ZENTIS GmbH & Co.KG, D-52070 AACHEN (Germany), w ilości 3 opakowań jednostkowych o łącznej wartości 9,90 zł (3,30 zł/op.), − jednej partii czekolady KINDER SCHOKOLADE, zawartość netto 100 g (8 Riegel), oznaczonej datą „13.05.2013 r.” i nr partii „L304LG-01”, wyprodukowanej przez FERRERO D-60524 FRANKFURT/MAIN; Ferrrero Österreich A-6020 Innsbruck Ferrero (Schweiz) AG 6300 Zug, w ilości 1 opakowania jednostkowego o wartości 3,50 zł, − jednej partii czekolady NUSSBEISSER EDEL-VOLLMILCHSCHOKALADE MIT GANZEN NÜSSEN, zawartość netto 100 g, oznaczonej datą „01.09.2013 r.” i nr partii „C59P”, wyprodukowanej przez WIHA GmbH, Postfach 1565 D-33780 Hall (made in Germany), w ilości 6 opakowań jednostkowych o łącznej wartości 22,20 zł (3,70 zł/op.), − jednej partii czekolady ORIGINAL ROMY, zawartość netto 200 g, oznaczonej datą „07.2013 r.” i nr partii „L301”, wyprodukowanej przez HOSTA SCHOKOLADE GmbH & Co.KG, D-74597 STIMPFACH, w ilości 3 opakowań jednostkowych o łącznej wartości 16,50 zł (5,50 zł/op.), − jednej partii czekolady CHATEAU TRAUBEN NUSS, zawartość netto 200 g, oznaczonej datą „01.08.2013 r.” i nr partii „N57M”, wyprodukowanej przez WIHA GmbH, Postfach 1565 D-33780 Hall (made in Germany), w ilości 3 opakowań jednostkowych o łącznej wartości 18,60 zł (6,20 zł/op.). z uwagi na brak jakichkolwiek oznaczeń w języku polskim, co stanowiło naruszenie art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, oraz art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia”. Oględziny wykazały, Ŝe na opakowaniach jednostkowych (w postaci folii polietylenowej lub opakowania tekturowego) tych produktów znajdowały się oznaczenia handlowe w formie trwałego nadruku z informacją dla konsumentów w wersji obcojęzycznej – co udokumentowano w protokole oględzin z dnia 30 stycznia 2013 r. 3 W dniu 24 stycznia 2013 r. kontrolę prowadzono w obecności osoby zatrudnionej na stanowisku sprzedawcy w punkcie handlowym, która na polecenie kontrolowanego wycofała z obrotu przedmiotowe produkty i opatrzyła je etykietami zawierającymi informacje w języku polskim, po czym ponownie wprowadziła je do obrotu (oświadczenie sprzedawcy jako osoby czynnej w lokalu z dnia 24 stycznia 2013 r. dołączono do akt sprawy). W dniach 25, 28 i 30 stycznia 2013 r. czynności kontrolne kontynuowano w obecności kontrolowanego, który na powyŜszą okoliczność złoŜył oświadczenie, Ŝe brakujące etykiety z oznaczeniami w języku polskim pochodziły od dystrybutora zakwestionowanych produktów (dołączone do faktury przy zakupie), które przez jego nieuwagę nie zostały naklejone na ich opakowania jednostkowe (oświadczenie kontrolowanego z dnia 25 stycznia 2013 r. i kopię faktury VAT nr 13-FVS/0026 z dnia 16 stycznia 2013 r., dołączono akt sprawy). Ponadto, do akt sprawy dołączono oświadczenie kontrolowanego z dnia 25 stycznia 2013 r., Ŝe naleŜy on do grupy mikroprzedsiębiorców. PowyŜsze udokumentowano w protokole kontroli z dnia 30 stycznia 2013 r. (nr akt kontroli: śG.8361.7.2013), a szczegółowe dane dotyczące sposobu oznakowania ośmiu ww. partii produktów w protokole oględzin z dnia 30 stycznia 2013 r., do którego dołączono takŜe kopie zdjęć tych produktów. Do treści tych protokołów kontrolowany nie zgłosił uwag. W związku z powyŜszym, pismem z dnia 19 marca 2013 r., Wielkopolski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜnej za wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych ośmiu ww. partii produktów, informując równieŜ o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w kaŜdym stadium postępowania. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i wyjaśniła w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r., Ŝe powodem niewłaściwego oznakowania przedmiotowych produktów (stanowiących tylko część produktów znajdujących się w punkcie sprzedaŜy), była jej nieuwaga. Podkreśliła, Ŝe posiadała dowód zakupu (fakturę) i etykiety z informacją w języku polskim (dołączone do faktury przy zakupie od dystrybutora) odnoszące się do tych produktów, które nie zostały naklejone na ich opakowania jednostkowe. Zaznaczyła z jednej strony, Ŝe zakwestionowane produkty były umieszczone na półce wystawowej i nie były przeznaczone do bezpośredniej sprzedaŜy, a z drugiej strony, Ŝe produkty te nabyła w ilości minimalnej i wprowadziła je do obrotu po raz pierwszy w celu zwiększenia swoich obrotów. Nadmieniła, Ŝe w toku kontroli na opakowaniach jednostkowych tych produktów zostały naklejone etykiety z oznaczeniami w języku polskim. Strona wniosła o umorzenie postępowania administracyjnego i odstąpienie od wymierzenia kary, jako nieadekwatnej do opisanej sytuacji, wskazując przy tym na słabą kondycję finansową jej firmy i nienaganną dotychczasową (kilku letnią) działalność na rynku spoŜywczym (prowadzoną w kontrolowanym punkcie handlowym od marca 2012 r.). Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 7 maja 2013 r. Wielkopolski WIIH wymierzył ww. przedsiębiorcy, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną w wysokości 500 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu ośmiu ww. partii produktów, nieodpowiadających w zakresie oznakowania jakości 4 handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 9 maja 2013 r. Pismem z dnia 22 maja 2013 r. (wniesionym osobiście w dniu 22 maja 2013 r.), strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarŜonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarŜonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Strona podniosła w uzasadnieniu do odwołania, Ŝe organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia zasady proporcjonalności wyraŜonej w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/20002”, w ten sposób, Ŝe wymierzona jej kara pienięŜna jest niewspółmierna do stwierdzonego naruszenia, w kontekście stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia i zakresu naruszenia, z uwagi na pominięcie przy ocenie stopnia jej zawinienia kilku istotnych okoliczności (tj. wyjaśnień odnośnie pozostawienia przedmiotowych produktów bez oznaczeń w języku polskim, w tym wskazania, Ŝe produkty te nie miały być przeznaczone do sprzedaŜy i omyłkowo nie zostały opatrzone etykietami z oznaczeniami w języku polskim, o czym świadczy fakt, iŜ etykiety te znajdowały się w punkcie handlowym i zostały naklejone niezwłocznie w trakcie trwania kontroli, a ponadto w ofercie były dostępne inne „zagraniczne” produkty, które posiadały właściwe oznaczenia) i dokonanie błędnej oceny innych faktów, wskazanych w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. (jako odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania). Dodała, Ŝe działalność gospodarczą prowadzi od ponad 17 lat i nie była wcześniej karana z tytułu wskazanego w zaskarŜonej decyzji, ani z Ŝadnego innego tytułu. Podkreśliła, Ŝe wysokość wymierzonej jej kary, która jest najniŜszą z moŜliwych, sięga jednocześnie górnej granicy moŜliwej do wymierzenia z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. Podobnie, jak w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r., zwróciła jednocześnie uwagę, Ŝe wymierzenie jej kary w wysokości 500 zł jest dla niej bardzo dotkliwe i moŜe spowodować nieodwracalne skutki dla jej firmy. Pismem z dnia 5 czerwca 2013 r., Prezes UOKiK poinformował ww. przedsiębiorcę, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. KaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta 5 w oznakowaniu tych artykułów, zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno- spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, w myśl art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Pojęcie jakości handlowej zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 5 tej ustawy, jako cechy artykułu rolno-spoŜywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizyko- chemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Wymagania jakości handlowej dotyczące znakowania środków spoŜywczych zostały określone w ustawie o jakości handlowej i w ustawie o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia. Oznakowanie środka spoŜywczego, w myśl art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spoŜywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spoŜywczego lub odnoszą się do niego. Artykuły rolno-spoŜywcze wprowadzane do obrotu, zgodnie z art. 6 ustawy o jakości handlowej, są oznakowane (ust. 1), zaś wymóg znakowania w języku polskim nie dotyczy artykułów rolno-spoŜywczych przeznaczonych do wywozu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 4). Środki spoŜywcze wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w myśl art. 48 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, muszą być oznakowane w języku polskim. Środki spoŜywcze mogą być ponadto oznakowane w innych językach. W niniejszej sprawie, wyniki kontroli (opisanej w protokole kontroli i protokole oględzin z dnia 30 stycznia 2013 r.) przeprowadzonej w punkcie handlowym, naleŜącym do przedsiębiorcy Wojciecha Wiercińskiego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Wojciech Wierciński „Polskie Słodycze” Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe w Poznaniu, przez inspektorów reprezentujących Wielkopolskiego WIIH, dały podstawę do stwierdzenia, Ŝe wprowadzone do obrotu osiem ww. partii wyrobów czekoladowych o łącznej wartości 114,10 zł (zakupionych według faktury WAT nr 13-FVS/0026 z dnia 16 stycznia 2013 r.) nie spełniało wymagań określonych w art. 6 ust. 4 ustawy o jakości handlowej i art. 48 ust. 2 6 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, z uwagi na brak jakichkolwiek oznaczeń w języku polskim. Biorąc powyŜsze pod uwagę, organ pierwszej instancji uznał, Ŝe wprowadzone do obrotu osiem ww. partii produktów są artykułami rolno-spoŜywczymi nieodpowiadającymi w zakresie oznakowania jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej – co wyczerpało znamiona czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej i skutkowało wymierzeniem stronie kary pienięŜnej w wysokości 500 zł. Jak wynika z art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜne, o których mowa w ust. 1-3 tego artykułu, wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, Wielkopolski WIIH wymierzył w drodze decyzji z dnia 7 maja 2013 r. powyŜszą karę Wojciechowi Wiercińskiemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Wojciech Wierciński „Polskie Słodycze” Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe w Poznaniu, tj. przedsiębiorcy, który wprowadził przedmiotowe produkty do obrotu. Odwołując się od wydanej decyzji, strona podniosła, Ŝe organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia zasady proporcjonalności wyraŜonej w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, w ten sposób, iŜ wymierzona jej kara pienięŜna jest niewspółmierna do stwierdzonego naruszenia, w kontekście stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia oraz zakresu naruszenia, z uwagi na pominięcie przy ocenie stopnia jej zawinienia kilku istotnych okoliczności (tj. wyjaśnień odnośnie pozostawienia przedmiotowych produktów bez oznaczeń w języku polskim, w tym wskazania, Ŝe produkty te nie miały być przeznaczone do sprzedaŜy i omyłkowo nie zostały opatrzone etykietami z oznaczeniami w języku polskim, tym bardziej, Ŝe etykiety te znajdowały się w punkcie handlowym i zostały naklejone niezwłocznie w toku kontroli, a ponadto w ofercie były dostępne inne „zagraniczne” produkty, które posiadały właściwe oznaczenia) i dokonanie błędnej oceny innych faktów, wskazanych w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. (jako odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania). Dodała, Ŝe działalność gospodarczą prowadzi od ponad 17 lat i nie była wcześniej karana z tytułu wskazanego w zaskarŜonej decyzji, ani z Ŝadnego innego tytułu. Podkreśliła, Ŝe wysokość wymierzonej jej kary, która jest najniŜszą z moŜliwych, sięga jednocześnie górnej granicy moŜliwej do wymierzenia z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. Podobnie, jak w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r., zwróciła jednocześnie uwagę, Ŝe wymierzenie jej kary w wysokości 500 zł jest dla niej bardzo dotkliwe i moŜe spowodować nieodwracalne skutki dla jej firmy. Odnosząc się do powyŜszych zarzutów, naleŜy zauwaŜyć, Ŝe w świetle art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. NaleŜy podkreślić, Ŝe przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej – stanowiący podstawę prawną zaskarŜonej decyzji – uprawniał organ pierwszej instancji do wymierzenia kary pienięŜnej w granicach wyznaczonych tym przepisem, a więc w wysokości od 500 zł do 570,50 zł (5 x 114,10 zł), gdzie górna jej granica stanowi pięciokrotność wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać 7 uzyskana przez wprowadzenie do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej ośmiu ww. partii produktów o łącznej wartości 114,10 zł. Stronie wymierzono karę w wysokości 500 zł, a więc w wysokości minimalnej, określonej ustawowo. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe z całości zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, Ŝe ustalając wysokość kary pienięŜnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, organ pierwszej instancji uwzględnił w sposób prawidłowy wszystkie przesłanki wymienione w art. 40a ust. 5 tej ustawy (tj. stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia strony, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczym i wielkość jego obrotów), a takŜe kierował się ogólnymi zasadami wyraŜonymi w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002. W ocenie Prezesa, przy wymierzaniu kary najniŜszej z moŜliwych, powyŜsze przesłanki nie mogły mieć jednak większego znaczenia. Odmiennie niŜ stara się wykazać strona w odwołaniu, wydając zaskarŜoną decyzję, organ pierwszej instancji wziął pod uwagę równieŜ wyjaśnienia strony złoŜone przy piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r., co znajduje wyraz w uzasadnieniu do tej decyzji. Podniesione przez stronę w odwołaniu (jak i w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r.) na uzasadnienie zgłaszanych zarzutów okoliczności, Ŝe zakwestionowane produkty omyłkowo nie zostały opatrzone etykietami z oznaczeniami w języku polskim (tym bardziej, iŜ etykiety te znajdowały się w punkcie handlowym i zostały naklejone niezwłocznie w toku kontroli, a ponadto w ofercie były dostępne inne produkty pochodzenia zagranicznego, które posiadały właściwe oznaczenia), oraz Ŝe nie była ona wcześniej karana przez organy kontroli – wbrew jej przekonaniu – nie moŜe oznaczać, Ŝe strona zostaje zwolniona z obowiązków określonych w art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, który stanowi, Ŝe podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Wprowadzając do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej osiem ww. partii produktów, strona nie dochowała tego obowiązku. Jak wynika z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, kaŜdy, kto wprowadza do obrotu nieodpowiadające jakości handlowej artykuły rolno-spoŜywcze, podlega karze pienięŜnej określonej w tym przepisie. Obrotem, stosownie do art. 3 pkt 4 tej ustawy, są czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, czyli czynnością jest „wprowadzenie na rynek”, które zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją oznacza „posiadanie Ŝywności w celu sprzedaŜy z uwzględnieniem oferowania do sprzedaŜy lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaŜ, dystrybucję lub inne formy dysponowania”. W niniejszej sprawie, strona posiadała wskazane w decyzji organu pierwszej instancji produkty w celu sprzedaŜy, a więc wprowadziła je do obrotu, co skutkowało wymierzeniem jej kary pienięŜnej, która jest karą administracyjną. Nie moŜna podzielić poglądu strony wyraŜonego w odwołaniu (jak i w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r.), Ŝe zakwestionowane produkty nie były przeznaczone do sprzedaŜy. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe w niniejszej sprawie podstawą do wymierzenia kary pienięŜnej były ustalenia kontroli opisane w protokole kontroli i protokole oględzin z dnia 30 stycznia 2013 r. Z treści 8 protokołu kontroli wynika, Ŝe w dniu 24 stycznia 2013 r. kontrolę prowadzono w obecności osoby zatrudnionej na stanowisku sprzedawcy w punkcie handlowym, która na polecenie strony wycofała z obrotu przedmiotowe produkty i opatrzyła je etykietami zawierającymi informacje w języku polskim, po czym ponownie wprowadziła je do obrotu, a w dniu 25, 28 i 30 stycznia 2013 r. czynności kontrolne kontynuowano w obecności strony, która złoŜyła na powyŜszą okoliczność oświadczenie, Ŝe brakujące etykiety z oznaczeniami w języku polskim pochodziły od dystrybutora tych produktów (dołączone do faktury przy zakupie) i przez jej nieuwagę nie zostały naklejone na ich opakowania jednostkowe. NaleŜy dodać, Ŝe produkty te zostały zakupione od dystrybutora w dniu 16 stycznia 2013 r. (według faktury VAT nr 13- FVS/0026). Szczegółowe dane dotyczące sposobu oznakowania ośmiu ww. partii produktów zostały opisane w protokole oględzin z dnia 30 stycznia 2013 r. NaleŜy podkreślić, Ŝe strona nie odmówiła podpisania tych protokołów, ani teŜ nie zgłosiła do nich uwag. Nie zanegowała więc w istocie ustaleń faktycznych opisanych w tych protokołach. W świetle powyŜszego, naleŜy stwierdzić, Ŝe zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji postanowień art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, dotyczących zasady proporcjonalności, w kontekście oceny wysokości kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego, nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Prezesa UOKiK, wymierzona kara będzie właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaŜy były tylko środki spoŜywcze odpowiadające jakości handlowej, a przy tym spełni swoją funkcję prewencyjną i represyjną, skłaniając stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, stosownie do wymagań określonych w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002. Podsumowując powyŜsze, naleŜy stwierdzić, Ŝe w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pienięŜnej, było słuszne i zgodne z prawem. Odnosząc się do argumentu strony, iŜ wymierzenie jej kary w wysokości 500 zł jest dla niej bardzo dotkliwe i moŜe spowodować nieodwracalne skutki dla jej przedsiębiorstwa (z uwagi na bardzo małe dochody osiągnięte z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej), Prezes UOKiK informuje, Ŝe przesłanka wielkości obrotu osiągniętego przez stronę w roku 2012 (a nie dochodu) została wzięta pod uwagę przy ustalaniu wysokości sankcji, zgodnie z dyspozycją art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, a kwestia sytuacji ekonomicznej strony moŜe zostać uwzględniona dopiero po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji, przy ewentualnym zastosowaniu ulg w spłacie naleŜności publiczno-prawnej, jaką jest wymierzona kara pienięŜna. W myśl art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony w przypadkach uzasadnionych waŜnym interesem strony lub interesem publicznym, moŜe: 1) odroczyć termin płatności podatku (kary) lub rozłoŜyć zapłatę podatku na raty, 2) odroczyć lub rozłoŜyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 9 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. NaleŜy zaznaczyć, Ŝe kara pienięŜna staje się zaległością w sytuacji, gdy nie zostanie uiszczona w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Stosownie do art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary pienięŜnej stanie się ostateczna. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z poźn. zm.), od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Wojciech Wierciński Os. Kosmonautów 104 C lok. 23 61-642 Poznań 2. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Poznaniu 3. a/a