DIH-3/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Strona 1 z 8 DIH-023-99(3)/13/JS Warszawa, 16 stycznia 2014 r. DECYZJA DIH-1/ 3 /2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 t.j.), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Ireny Siudy wykonującej działalność gospodarczą pod nazwą Irena Siuda Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowo-Produkcyjne „GRZEŚ” w Częstochowie, od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Katowicach z dnia 20 listopada 2013 r. (nr akt sprawy: HU-D-Cz.8361.67.2013/62DEC/13), na mocy której ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu sześciu partii wędlin oferowanych bez opakowań, nieodpowiadających jakości handlowej z uwagi na niewłaściwe oznakowanie, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 3-4 października 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Katowicach – zwanego dalej równieŜ „Śląskim WIIH” – w punkcie sprzedaŜy artykułów spoŜywczych przy ul. Starzyńskiego MCH 9 w Częstochowie, naleŜącym do przedsiębiorcy Ireny Siudy wykonującej działalność gospodarczą pod nazwą Irena Siuda Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowo-Produkcyjne „GRZEŚ”, zwanego dalej równieŜ „stroną” – stwierdzono w obrocie handlowym sześć partii wędlin oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań o wartości 148,59zł, tj.: − kabanosy amerykańskie w ilości 0,125 kg, w cenie 66,00 zł/kg o wartości 8,25 zł; − salami „Bumerang” w ilości 1,495 kg, w cenie 32,60 zł/kg o wartości 48,74 zł; − kiełbasa szynkowa wędlina drobnorozdrobniona w ilości 1,700 kg, w cenie 21,50 zł/kg o wartości 36,55 zł; − kiełbasa zwyczajna w ilości 0,274 kg, w cenie 13,90 zł/kg o wartości 3,81 zł; Strona 2 z 8 − parówka gruba w ilości 1,600 kg, w cenie 10,90 zł/kg o wartości 17,44 zł; − kiełbasa śląska w ilości 2,126 kg, w cenie 15,90 zł/kg o wartości 33,80 zł; zwanych dalej „wędlinami” , nieodpowiadających jakości handlowej, z uwagi na brak na wywieszkach dotyczących danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, nazwy środka spoŜywczego i wykazu składników, co naruszało wymagania określone w § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych” . PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 3-4 października 2013 r. (nr akt: HU-D-Cz.8361.67.2013). Mając na uwadze stwierdzone nieprawidłowości, Śląski WIIH, pismem z dnia 24 października 2013 r. zawiadomił przedsiębiorcę Irenę Siudę wykonującą działalność gospodarczą pod nazwą Irena Siuda Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowo-Produkcyjne „GRZEŚ” w Częstochowie, o wszczęciu postępowania administracyjnego w celu wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wymierzenia kary pienięŜnej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , za wprowadzenie do obrotu sześciu ww. partii wędlin nieodpowiadających jakości handlowej ze względu na nieprawidłowe oznakowanie. W piśmie tym Śląski WIIH poinformował równieŜ stronę, Ŝe przed wydaniem decyzji przysługuje jej prawo do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów. Strona nie skorzystała z przysługujących jej praw. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 20 listopada 2013 r. (nr akt: HU-D-Cz.8361.67.2013/62DEC/13) Śląski WIIH, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, wymierzył przedsiębiorcy Irenie Siudzie prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowo-Produkcyjne „GRZEŚ” w Częstochowie, karę pienięŜną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) za wprowadzenie do obrotu ww. sześciu partii wędlin nieodpowiadających jakości handlowej. Pismem z dnia 28 listopada 2013 r. strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK” – odwołanie od ww. decyzji. Strona wniosła o uchylenie zaskarŜonej decyzji. Strona zarzuciła zaskarŜonej decyzji, Ŝe wymierzona kara jest nieproporcjonalna i krzywdząca. Strona podniosła, Ŝe w trakcie kontroli otrzymała juŜ mandat karny w wysokości 400 zł za stwierdzone nieprawidłowości w związku z powyŜszym uwaŜa, Ŝe wymierzenie kary w drodze decyzji w kwocie 500 zł jest niesłuszne, nieproporcjonalne i krzywdzące. W opinii strony nie moŜe ona być ukarana drugi raz za to samo wykroczenie. Jej zdaniem juŜ pierwszy mandat, który został wymierzony jest skuteczny, odstraszający i spełniający charakter prewencyjny. Strona nie zgadza się ze stwierdzeniem, Ŝe wprowadziła do obrotu towary o złej jakości handlowej. Strona 3 z 8 Jej zdaniem metki producenta ze składem surowcowym i nazwą towarów są przechowywane w sklepie do momentu sprzedaŜy danej partii towaru zgodnie z wymogami HACCP i Ŝadna kontrola Sanepidu nie wykazała w tym zakresie nieprawidłowości. Strona stwierdziła, Ŝe w jej sklepie na wywieszkach przy wędlinach podane są tylko ceny za kilogram i nazwy towarów, natomiast skład wędlin znajduje się na metkach producentów, przechowywanych w sklepie. Podkreśliła, Ŝe do tej pory nie spotkała się w Ŝadnym znanym jej sklepie z jednostkowym opisem składu surowcowego pojedynczej kiełbasy czy kaszanki, dlatego teŜ jej zdaniem przesadą jest uznanie jako wysoki stopień szkodliwości czynu fakt, Ŝe konsument nie otrzymuje informacji o produkcie. Strona zauwaŜyła, Ŝe od kiedy prowadzi sklep nigdy nie prowadzono wobec niej postępowania administracyjnego, a tym bardziej nie wymierzono kary, która jest 10-cio procentową wartością osiągniętego dochodu rocznego netto. Pismem z dnia 20 grudnia 2013 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów poinformował przedsiębiorcę Irenę Siudę wykonującą działalność gospodarczą pod nazwą Irena Siuda Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowo-Produkcyjne „GRZEŚ” w Częstochowie, iŜ przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej na podstawie art. 10 Kpa uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej jest jednym z elementów jakości handlowej. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykuły rolno-spoŜywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Wymagania dotyczące sposobu oznakowania środków spoŜywczych oferowanych bez opakowań (luzem) zostały określone w rozporządzeniu w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Przepis § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia stanowi, Ŝe w miejscu sprzedaŜy środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy, oprócz nazwy środka spoŜywczego podaje się dodatkowo informację o imieniu i nazwisku lub nazwie producenta oraz wykaz składników. Zgodnie z § 17 ust. 2 ww. rozporządzenia, informacje te podaje się w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. Strona 4 z 8 Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 tej ustawy stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w placówce handlowej, naleŜącej do strony, stwierdzono, Ŝe wprowadzone do obrotu sześć ww. partii wędlin nie spełniało wymagań określonych w § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych z uwagi na brak w miejscu ich sprzedaŜy (na wywieszkach dotyczących danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom) informacji dotyczących nazwy środka spoŜywczego oraz wykazu składników. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Śląski WIIH wymierzył w drodze decyzji karę pienięŜną przedsiębiorcy Irenie Siudzie wykonującej działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowo-Produkcyjne „GRZEŚ”, to jest przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze o niewłaściwej jakości handlowej. W opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalenia kontroli odnoszące się do braku oznaczeń sześciu ww. partii wędlin wskazywały na popełnienie czynu opisanego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, a więc były podstawą do wymierzenia kary określonej w tym przepisie. Odwołując się od decyzji strona wniosła o uchylenie zaskarŜonej decyzji. Strona podkreśliła, Ŝe została juŜ ukarana mandatem karnym w wysokości 400 zł i w związku z powyŜszym uwaŜa, Ŝe wymierzenie dodatkowej kary w drodze decyzji w kwocie 500 zł jest podwójnym karaniem i jest niesłuszne. Strona zauwaŜyła, takŜe Ŝe od kiedy prowadzi sklep nigdy nie prowadzono wobec niej postępowania administracyjnego, a tym bardziej nie wymierzono kary, która jest dziesięcioprocentową wartością osiągniętego dochodu rocznego netto. W kwestii ukarania strony mandatem karnym w wysokości 400 zł Prezes UOKiK podkreśla, Ŝe przedmiotowy mandat nałoŜono w związku z popełnieniem wykroczeń określonych w: − art. 137 § 1 Kodeksu wykroczeń (Dz. U. z 2013 r. poz. 482 t.j.) w związku z naruszeniem przepisów o obowiązku uwidaczniania cen, określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad uwidaczniania cen Strona 5 z 8 towarów i usług oraz sposobu oznaczania ceną towarów przeznaczonych do sprzedaŜy (Dz. U. Nr 99, poz. 894 z późn. zm.), − art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), zwana dalej „ ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności ” w związku z wprowadzeniem do obrotu środków spoŜywczych po upływie terminu przydatności do spoŜycia lub daty minimalnej trwałości (10 partii), − art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2013 r. , poz. 1069 t.j.), w związku z posługiwaniem się urządzeniem pomiarowym , bez aktualnej cechy legalizacji. Wobec powyŜszego nałoŜony na stronę mandat był wynikiem stwierdzonych nieprawidłowości innych, niŜ niewłaściwa jakość handlowa produktów i tym samym nie moŜe być mowy o podwójnym karaniu. NaleŜy podkreślić, Ŝe przyjęte przez ustawodawcę brzmienie art. 40a ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadza mechanizm polegający na tym, Ŝe kaŜdy, w stosunku do kogo zostanie ustalone, iŜ wprowadził do obrotu nieodpowiadające jakości handlowej (pkt 3) lub zafałszowane (pkt 4) artykuły rolno-spoŜywcze, podlega karze przewidzianej w kaŜdym z tych przepisów. Oznacza to, Ŝe samo stwierdzenie – udowodnienie faktu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej lub zafałszowanych produktów, powoduje konieczność nałoŜenia stosownej kary (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 894/10). Odpowiedzialność określona w tych przepisach ma charakter obiektywny, natomiast przesłanką jej przyjęcia jest tylko fakt wprowadzenia do obrotu produktów o niewłaściwej jakości handlowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 126/10). W kwestii wymierzenia kary pienięŜnej za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno- spoŜywczych nieodpowiadających jakości handlowej, Prezes UOKiK zaznacza, Ŝe organ pierwszej instancji orzekł karę 500 zł, tj. w minimalnej wysokości określonej ustawą. Argument podniesiony w odwołaniu, Ŝe strona do tej pory nie spotkała się w Ŝadnym znanym jej sklepie, z jednostkowym opisem składu surowcowego pojedynczych wędlin, nie zasługuje na uwzględnienie, poniewaŜ kaŜdy podmiot w podległym mu przedsiębiorstwie ma prawny obowiązek zapewnienia zgodności Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów (por. art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002, s. 1 z późn. zm.). Strona 6 z 8 Prezes UOKiK wyjaśnia, Ŝe kaŜdy przedsiębiorca jest obowiązany do śledzenia na bieŜąco przepisów prawa dotyczących prowadzonej przez niego działalności. Przepisy określające wymagania jakości handlowej w odniesieniu do wędlin oferowanych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy są powszechnie obowiązujące i zostały opublikowane w Dzienniku Ustaw, powinny więc być stronie znane. Tym bardziej dotyczy to strony, która prowadzi działalność gospodarczą od 1 stycznia 1995 roku o przewaŜającym profilu sprzedaŜy detalicznej mięsa i wyrobów z mięsa prowadzonej w wyspecjalizowanych sklepach (wg danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej na www.firma.gov.pl, wydruk z dnia 4 października 2013 r.). Prezes UOKiK zwraca uwagę, Ŝe zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, w przypadku wędlin oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań jednostkowych (luzem), w miejscu ich sprzedaŜy, na dotyczących ich wywieszkach lub w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, podaje się informacje o nazwie lub imieniu i nazwisku producenta oraz wykaz składników. Zatem tylko informacje podane w formie wywieszki umieszczonej bezpośrednio przy wędlinie (obok, na, przy produkcie) lub uwidocznione w inny sposób, ale w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom odpowiada prawidłowemu oznakowaniu wędlin, stosownie do tego przepisu. W tym miejscu naleŜy wskazać, Ŝe etykieta opakowania zbiorczego, zawierająca wykaz składników wędliny moŜe zostać uznana za wywieszkę spełniającą wymagania § 17 ww. rozporządzenia, o ile będzie ona umieszczona w widocznym i dostępnym dla konsumentów miejscu, a obowiązkowe informacje będą dla nich czytelne. Jak wynika z Protokołu kontroli, wymagane informacje znajdowały się na opakowaniach zbiorczych, trzymanych w sklepie, ale nie były widoczne dla konsumentów. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe znowelizowane rozporządzenie w sprawie znakowania środków spoŜywczych, rozszerzyło moŜliwość podawania wymaganych informacji dla konsumentów o inne miejsca niŜ tylko wywieszka dotycząca danego środka spoŜywczego, ale jednocześnie sformułowało wymóg (obowiązek) podawania tych informacji w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. Prezes UOKiK wyjaśnia, Ŝe skoro przepis § 17 rozporządzenia w sprawie znakowania stanowi o wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub innym sposobie uwidocznienia wykazu w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, samo posiadanie etykiet opakowań zbiorczych w sklepie przy braku zapewnienia bezpośredniego do nich dostępu konsumentom nie spełnia wymagań powyŜszego przepisu. W ocenie organu drugiej instancji było to jednoznaczne z brakiem bezpośredniej dostępności do informacji, o których mowa w ww. przepisie. Wskazać naleŜy, Ŝe kwestię bezpośredniej dostępności poruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1652/10. Sąd wskazał, Ŝe konsumenci muszą mieć bezpośrednią moŜliwość zapoznania się z informacjami przysługującymi im z mocy prawa, bez konieczności podejmowania Strona 7 z 8 dodatkowych starań o uzyskanie ich od sprzedawcy. Konieczność podjęcia dodatkowych działań mających na celu uzyskanie informacji np. od sprzedawcy powoduje w rzeczywistości utrudnienie w zakupie, co moŜe skutkować utratą zainteresowania konsumenta wykazem składników, a w konsekwencji zakupem produktu niezgodnego z jego oczekiwaniami. Odnosząc się do stwierdzenia strony, Ŝe przestrzega HACCP i Ŝadna kontrola Sanepidu nie wykazała w tym zakresie nieprawidłowości naleŜy zauwaŜyć, Ŝe zgodnie z definicją zawartą w ustawie o bezpieczeństwie Ŝywności HACCP jest to system postępowania w firmach mających do czynienia z Ŝywnością, słuŜący zapewnieniu bezpieczeństwa zdrowotnego tej Ŝywności, natomiast oznakowanie produktów (w tym wędlin) jest elementem jakości handlowej. Zgodnie z definicją jakości handlowej zawartej w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej obejmuje ona m.in. wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania artykułów rolno-spoŜywczych, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W kwestii nieproporcjonalnej i krzywdzącej kary w wysokości 500 zł, Prezes UOKiK podkreśla, Ŝe organ pierwszej instancji wymierzył stronie karę w minimalnej wysokości określonej ustawą o jakości handlowej. Podsumowując, Prezes UOKiK stwierdził, Ŝe przedstawione w odwołaniu zarzuty są bezprzedmiotowe, a sposób ustalenia wysokości kary pienięŜnej był zgodny z kryteriami zawartymi w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W ocenie organu odwoławczego, stopień szkodliwości czynu naleŜało uznać jako wysoki, poniewaŜ w przypadku wyrobów oferowanych luzem – w przeciwieństwie do Ŝywności w opakowaniach – oznakowanie w miejscu sprzedaŜy stanowi praktycznie jedyne źródło informacji dla nabywcy o rodzaju i właściwościach środka spoŜywczego. Ustosunkowując się do argumentu strony, iŜ nie stać jej na zapłacenie takiej kary ze względu na (niski) dochód, Prezes UOKiK informuje, Ŝe kwestia sytuacji materialnej strony moŜe zostać uwzględniona dopiero po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji, przy ewentualnym zastosowaniu ulg w opłacaniu naleŜności publicznoprawnej, jaką jest wymierzona kara pienięŜna. W myśl art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony w przypadkach uzasadnionych waŜnym interesem strony lub interesem publicznym, moŜe: 1. odroczyć termin płatności kary lub rozłoŜyć jej zapłatę na raty, 2. odroczyć lub rozłoŜyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3. umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Strona 8 z 8 Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Katowicach w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie art. 52 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. Nr 270 z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę moŜna wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nieuiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Irena Siuda prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Irena Siuda Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowo-Produkcyjne „GRZEŚ”, ul. Worcella 24 lok. 15, 42-202 Częstochowa 2. Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Katowicach 3. a/a