DIH-155/2021

1 PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW TOMASZ CHRÓSTNY Warszawa, 17 września 2021 r. DIH-2.707.28.2021.CS DECYZJA DIH-2 Nr 155/2021 Na podstawie art. 155 w zw. z art. 154 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, zwanej dalej: kpa), w zw. z art. 60 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 305, zwanej dalej: ustawą o finansach publicznych) i w zw. z § 7 i 9 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 703) oraz w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1706 zwanej dalej: ustawą o Inspekcji Handlowej) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów po rozpatrzeniu wniosku z 10 sierpnia 2021 r., złożonego przez Z.P.U.H. „ROBOL-BIS” Marcin Grzebalski z siedzibą w Choszcznie, (…) (zwanego dalej: stroną lub przedsiębiorcą lub spółką), o zmianę decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 12 lipca 2021 r. DIH-2 Nr 122/2021, którą uchylono decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 25 marca 2021 r. nr POK-8/2021 odmawiającą umorzenia w całości lub w części wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej nałożonej decyzją Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 13 grudnia 2019 r. nr WPN.8361.182,189.2019, następnie utrzymaną w mocy decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów DIH-2 Nr 57/2020 z 22 maja 2020 r. i orzeczono o udzieleniu ulgi w wykonaniu zaległej administracyjnej kary pieniężnej wymierzonej decyzją Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nr WPN.8361.182,189.2019 z 13 grudnia 2019 r., następnie utrzymanej w mocy decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów DIH-2 Nr 57/2020 z 22 maja 2020 r. oraz rozłożeniu ich na cztery raty płatne: 2 1) pierwsza rata płatna w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji w kwocie 1.500,00 zł tytułem zaległej administracyjnej kary pieniężnej (przy uwzględnieniu należności już wpłaconych przez Stronę tj. 1000,00 zł) , 2) druga rata płatna w terminie 44 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji w kwocie 2.500,00 zł tytułem zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 3) trzecia rata płatna w terminie 74 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji w kwocie 2.500,00 zł tytułem zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 4) czwarta rata płatna w terminie 104 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji w kwocie 2.500,00 zł tytułem zaległej administracyjnej kary pieniężnej. postanowił odmówić zmiany decyzji. UZASADNIENIE Przy piśmie z 6 maja 2021 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej przekazał do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odwołanie złożone przez przedsiębiorcę wraz z aktami sprawy. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej decyzją z 13 grudnia 2019 r. nr WPN.8361.182,189.2019 na podstawie art. 35a pkt 9 lit. b w zw. z art. 35c ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2021 r. poz. 133, z późn. zm.), zwanej dalej: ustawą o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, wymierzył przedsiębiorcy administracyjną karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł, z uwagi na to, iż jako przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe, tj. węgiel kamienny „orzech”, wbrew obowiązkowi wystawił świadectwo jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego, tj. „zawartość popiołu” oraz „zawartość wilgoci całkowitej” były niezgodna ze stanem faktycznym (tj. zawartość popiołu w świadectwie jakości: 5,70%, badanie laboratoryjne: 7,50% i 7,88% oraz zawartość wilgoci całkowitej w świadectwie jakości: 14,60% badania laboratoryjne: 14,00% i 13,8%). Pismem z 18 grudnia 2019 r. strona z zachowaniem ustawowego terminu złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 22 maja 2020 r. wydał decyzję DIH-2 Nr 57/2020, w której utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 13 grudnia 2019 r. nr WPN.8361.182,189.2019. Decyzja organu odwoławczego została doręczona przedsiębiorcy 28 maja 2020 r. W dniu 12 czerwca 2020 r. upłynął termin zapłaty wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej. 3 Strona 9 czerwca 2020 r. złożyła wniosek o umorzenie kary pieniężnej w całości lub części, który wpłynął do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektor Inspekcji Handlowej 10 czerwca 2021 r. Wniosek został uzasadniony trudną sytuacją finansową przedsiębiorcy. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej decyzją z 20 lipca 2020 r. nr WPN.8361.182,189.2019 odmówił umorzenia w całości lub w części wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł. Pismem z 5 sierpnia 2020 r. strona odwołała się od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 20 lipca 2020 r. nr WPN.8361.182,189. 2019. Przedsiębiorca w treści odwołania podniósł, iż jest mikro -przedsiębiorcą, a w związku z epidemią koronawirusa oraz trwającym okresem wiosenno-letnim obrót z prowadzonej działalności gospodarczej uległ znacznemu obniżeniu. Strona nie płaciła składek ZUS w okresie marzec – maj z uwagi na zwolnienie jej z tego obowiązku. W odwołaniu przedsiębiorca podniósł także, iż otrzymał z Powiatowego Urzędu Pracy mikropożyczkę, a ponadto oświadczył, iż nie płacił podatku dochodowego z uwagi na dochód będący na niskim poziomie oraz przedstawił stan środków na rachunku bankowym. W uzasadnieniu strona wskazała także na swoją trudną sytuację rodzinną (żona na zasiłku opiekuńczym z powodu COVID, alimenty na córkę). Na potwierdzenie swoich argumentów przedsiębiorca przedłożył podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres I-VI 2019 r. i 2020 r., zwolnienie z obowiązku opłacania składek ZUS, kopię PIT-36 za 2019 r., wyciąg z konta bankowego, zaświadczenie dotyczące uzyskiwanego wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę, potwierdzenie otrzymania pożyczki w związku z COVID, zestawienie składek na ubezpieczenie zdrowotne za 2019 r. oraz kopie deklaracji VAT-7 za miesiąc VI 2020 r. Pismem z 20 sierpnia 2020 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zawiadomił stronę o wynikającym z art. 10 § 1 kpa prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 7 dni od dnia otrzymania przedmiotowego pisma. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 19 października 2020 r. wydał decyzję, w której uchylił w całości zaskarżoną decyzję z 20 lipca 2020 r. nr WPN.8361.182,189.2019 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wszczynając postępowanie na wniosek strony, organ administracji jest zobowiązany dokładnie ustalić treść żądania, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ związany jest tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Spółka w swoim wniosku nie określiła o jaki rodzaj ulgi wskazany w art. 189k § 3 kpa się ubiega. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej pismem z 15 stycznia 2021 4 r. wezwał stronę o wskazanie czy ulga, o której udzielenie strona wnosi stanowi pomoc publiczną, czy też nie oraz wezwała do udokumentowania okoliczności wskazujących na wystąpienie ciężkiej sytuacji oraz uprawdopodobniających skutki ekonomiczne, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania tj. zapłaty nałożonej kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł. Strona otrzymała wezwanie 18 stycznia 2021 r. Strona pismem z 25 stycznia 2021 r. (data wpływu do organu: 26 stycznia 2021 r.) wskazała, że ulgę o którą się ubiega nie stanowi pomocy publicznej. Jako dowód wystąpienia ważnego interesu przedsiębiorca dołączył kserokopie: ― podatkowej księgi przychodów i rozchodów za miesiąc grudzień 2020 r., ― podsumowania księgi przychodów i rozchodów za okres 1.01-31.12.2020 r., ― deklaracji Vat-7 za miesiąc grudzień 2020 r., ― zaświadczenia dot. otrzymywanego wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę za miesiąc grudzień 2020 r., ― historii transakcji z rachunku bieżącego za okres 31.12.2020-20.01.2021 r., ― PIT-36, zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu za rok 2019 r., ― podsumowania księgi przychodów i rozchodów za okres 1.01-31.12.2019 r., ― informację o uzyskaniu zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek ZUS za okres marzec, kwiecień, maj 2020 r., ― dowód uzyskania mikropożyczki w wysokości (…) (pomoc publiczna rekompensująca negatywne konsekwencje ekonomiczne w związku z COVID-10). Zdaniem przedsiębiorcy to właśnie pandemia koronawirusa i negatywne skutki jakie wywołuje dla całej gospodarki w kraju, w tym także dla sprzedaży opału stanowi straty finansowe skutkujące niemożnością spłaty nałożonej kary. W swoim piśmie strona wskazała również ciężką sytuację finansową w jakiej obecnie się znajduje, obciążenia rodzinne i te związane z egzystencją i bieżącymi opłatami. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wezwał pismem z 10 lutego 2021 r. stronę do uzupełnienia dowodów mogących mieć wpływ na ocenę zasadności udzielania wnioskowanej ulgi w spłacie pieniężnej wskazujących na wystąpienie ciężkiej sytuacji strony oraz uprawdopodobniających skutki ekonomiczne jakie występują w wyniku realizacji zobowiązania dla strony, dające podstawę do oceny istnienia ważnego interesu strony, o których mowa w art. 189k § 1 pkt 1 kpa, tj. dokumentów dotyczących sytuacji majątkowej informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej sprawozdań za ostanie 3 lata obrachunkowe, wskazanie źródeł przychodów, kosztów zakupu usługi i towarów o charakterze stałym, zaległości publicznoprawnych wobec ZUS i US za okres 2020 r., umów kredytowych, wykazu zobowiązań wobec kontrahentów lub wierzycieli, zaświadczeń z banków o obsłudze tych umów oraz innych 5 dokumentów, wskazujących na stan zaległości lub zadłużenia lub innych dokumentów pozwalających ustalić sytuację finansową. W treści pisma organ pierwszej instancji pouczył przedsiębiorcę o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 kpa. W dniu 22 lutego 2021 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo strony, do którego dołączono dokumenty wskazujące na wystąpienie trudnej sytuacji w przedsiębiorstwie, w postaci: ― podatkowej księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia 2018 do grudnia 2018 r. , ― podatkowej księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia 2019 do grudnia 2019 r., ― podatkowej księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia 2020 do grudnia 2020 r., ― deklaracji VAT za miesiąc od stycznia 2018 r. do grudnia 2018 r., ― deklaracji VAT za miesiąc od stycznia 2019 r. do grudnia 2019 r., ― deklaracji VAT/JPK_V7M za miesiąc od stycznia 2020 r. do grudnia 2020 r. ― historii transakcji z rachunku bieżącego dla firm za okres 01.01.2020 -17.02.2021 r., ― kopii zeznania PIT-36 za 2018 r. (kopia PIT 36 za 2019 została załączona w poprzednim piśmie). Strona wskazała, że zobowiązań wobec ZUS nie posiada. Podatku dochodowego za styczeń- grudzień 2020 nie opłaca, gdyż nie uzyskał dochodu do opodatkowania. Podatek z tytułu wynagrodzenia był odprowadzany. Składki ZUS były opłacane na bieżąco. Zobowiązań wobec kontrahentów nie posiada. W piśmie wniósł o umorzenie kary pieniężnej w całości lub części wraz z odsetkami. Strona zobowiązała się do zapłaty 3.000,00 zł rozłożonej na 6 rat po 500,00 zł miesięcznie płatnych do 10 dnia każdego miesiąca. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, 25 marca 2021 r., po przeprowadzeniu analizy przedłożonych przez stronę dokumentów wydał decyzję POK- 8/2021, w której odmówił umorzenia w całości lub części wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł jak również rozłożenia na raty pozostałej nieumorzonej kwoty. Decyzja została doręczona w 29 marca 2021 r. Strona 12 kwietnia 2021 r. odwołała się od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 25 marca 2021 r. POK-8/2021 i wniosła o odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 10.000,00 zł lub rozłożenie jej na raty. Odwołanie wniesiono w terminie. Pismem z 14 maja 2021 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zawiadomił stronę o wynikającym z art. 10 § 1 kpa prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz 6 prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ odwoławczy wyznaczył termin 7 dni od dnia otrzymania przedmiotowego pisma. Pismo zostało doręczone 20 maja 2021 r. Strona pismem z 27 maja 2021 r. sprecyzowała swoją prośbę odnośnie do ulgi wskazując, że wnosi o odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 10.000,00 zł lub rozłożenia na 20 rat wynoszących po 500,00 zł płatnych do 10-go każdego miesiąca. Strona poinformowała, że wpłaciła już pierwszą ratę - w załączeniu przesłała dokument wpłaty 500,00 zł oraz PIT 36 za 2020 r. W związku z powyższą informacją Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów pismem z 15 czerwca 2021 r. zwrócił się do Zachodniopomorskiego Wojewódzki Inspektora Inspekcji Handlowej o przesłanie informacji jaką należność uiściła strona. Pismem z 16 czerwca 2021 r. uzyskano odpowiedź, że strona wpłaciła na poczet kary pieniężnej nałożonej na nią decyzją z 13 grudnia 2019 r. nr WPN.8361.182,189.2019 dwie wpłaty w wysokości 500,00 zł. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, 9 czerwca 2021 r., postanowił o zmianie terminu rozpatrzenia sprawy i wskazał, że nastąpi ono do 10 lipca 2021 r. Pismo zostało doręczone 14 czerwca 2021 r. i pozostało bez odpowiedzi. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z 12 lipca 2021 r. nr DIH-2 Nr 122/2021, uchylił decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 25 marca 2021 r. nr POK-8/2021 odmawiającą umorzenia w całości lub w części wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej nałożonej decyzją Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 13 grudnia 2019 r. nr WPN.8361.182,189.2019, następnie utrzymaną w mocy decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów DIH-2 Nr 57/2020 z 22 maja 2020 r. i orzekł o udzieleniu ulgi w wykonaniu zaległej administracyjnej kary pieniężnej wymierzonej decyzją Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nr WPN.8361.182,189.2019 z 13 grudnia 2019 r., następnie utrzymanej w mocy decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów DIH-2 Nr 57/2020 z 22 maja 2020 r. oraz rozłożył ją na cztery raty płatne: 1) pierwsza rata płatna w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji w kwocie 1.500,00 zł tytułem zaległej administracyjnej kary pieniężnej (przy uwzględnieniu należności już wpłaconych przez stronę tj. 1.000,00 zł) , 2) druga rata płatna w terminie 44 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji w kwocie 2.500,00 zł tytułem zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 3) trzecia rata płatna w terminie 74 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji w kwocie 2.500,00 zł tytułem zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 7 4) czwarta rata płatna w terminie 104 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji w kwocie 2.500,00 zł tytułem zaległej administracyjnej kary pieniężnej. Postanowieniem z 13 lipca 2021 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów sprostował oczywistą omyłkę w treści decyzji z 12 lipca 2021 r. DIH-2 Nr 122/2021. Pismem z 10 sierpnia 2021 r. strona wniosła o zmianę decyzji z 12 lipca 2021 r. DIH-2 Nr 122/2021 poprzez rozłożenie kary pieniężnej na równe raty w kwotach po 500,00 zł. Pismem z 18 sierpnia 2021 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zawiadomił stronę o wynikającym z art. 10 § 1 kpa prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Rozpoznając wniosek, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Zgodnie z art. 189k kpa organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej przez: 1) odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty; 2) odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty; 3) umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części; 4) umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części. § 2. W przypadku umorzenia zaległej administracyjnej kary pieniężnej umorzeniu podlegają także odsetki za zwłokę w całości lub takiej części, w jakiej została umorzona zaległa administracyjna kara pieniężna. § 3. Właściwy organ, na wniosek strony prowadzącej działalność gospodarczą, może udzielać określonych w § 1 ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, które: 1) nie stanowią pomocy publicznej; 8 2) stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) stanowią pomoc publiczną: a) mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, b) mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, c) zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której dopuszczalność została określona przez właściwe organy Unii Europejskiej, udzielaną na przeznaczenie inne niż wymienione w lit. a i b. § 4. W przypadku pomocy publicznej określonej w § 3 pkt 3 lit. a i b ulgi, o których mowa w § 3 pkt 2, mogą być udzielane, jeżeli w przepisach odrębnych zostały określone szczegółowe warunki udzielania tej pomocy, zapewniające jej zgodność z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej. § 4a. Do pomocy publicznej, o której mowa w § 3 pkt 3 lit. c, przeznaczonej na restrukturyzację, stosuje się: 1) w zakresie warunków udzielania tej pomocy: a) w przypadku przedsiębiorcy, wobec którego jest prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne - przepisy ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2019 r. poz. 243, z późn. zm.), b) w przypadku przedsiębiorcy, wobec którego nie jest prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne - przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 139a ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne; 2) w zakresie trybu udzielania tej pomocy - przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 139a ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne. Z przedłożonych przez stronę w toku postępowania – poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji - informacji wynikało, że dominującym profilem działalności gospodarczej jest zgodnie z klasą PKD 23.61.Z produkcja wyrobów budowlanych z betonu. Ponadto przedsiębiorca oświadczył, iż jest mikro-przedsiębiorcą zajmującym się sprzedażą opału prowadząc niewielki skład. Strona wskazała, że zobowiązań wobec ZUS nie posiada. Podatku dochodowego za styczeń-grudzień 2020 nie opłaca, gdyż strona nie uzyskała dochodu do opodatkowania. Składki ZUS były opłacane na bieżąco. Zobowiązań wobec kontrahentów nie posiada, na bieżąco opłaca faktury za dostarczony towar. Z przedłożonych przez stronę dokumentów dołączonych do odwołania wynika, że: 9 1) przedsiębiorca w roku 2020 zanotował stratę na prowadzonej działalności w wysokości (…) (na podstawie KPiR za 2020 r.); 2) stan środków pieniężnych przedsiębiorcy na 25 stycznia 2021 wynosił ok. (…) na rachunku bankowym oraz (…) w kasie (na podstawie pisma przedsiębiorcy do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 25 stycznia 2021); 3) w okresie I - II 2021 r. przedsiębiorca osiągnął dochód w wysokości ok. (…) (na podstawie KPiR za 2021 r.); 4) stan środków pieniężnych przedsiębiorcy na dzień 17.02.2021 wynosił ok. (…) na rachunku bankowym (na podstawie historii operacji na rachunku bankowym za okres 1 stycznia 2020 r. -17 lutego 2021 r.); 5) stan środków pieniężnych Przedsiębiorcy na dzień 11 kwietnia 2021 wynosił ok. (…) na rachunku bankowym (na podstawie historii operacji na rachunku bankowym za okres 01 maja 2020-11 kwietnia 2021). Z punktów 1-2 wynika, iż sytuacja gospodarcza przedsiębiorcy w 2020 r. była trudna. Świadczy o tym zarówno fakt poniesienia w tym roku straty, jak i bardzo niewielkie zasoby pieniężne pozostające do dyspozycji przedsiębiorcy 25 lutego 2021 r. Z punktów 3-5 wynika, iż sytuacja gospodarcza przedsiębiorcy w 2021 r. prawdopodobnie nie uległa poprawie w stopniu umożliwiającym jednorazową zapłatę całości kary bez powodowania zagrożenia przynajmniej częściową utratą zdolności do prowadzenia działalności. Ponadto załączone dokumenty wskazują na niewielki dochód osiągnięty w miesiącach I - II 2021 r. oraz nikłe zasoby pieniężne na rachunku bankowym na 17 lutego 2021 r. oraz 11 kwietnia 2021 r. Stan ten może spowodować trwałe obniżenie potencjału gospodarczego. Ponieważ strona zwróciła się do organu z wnioskiem o udzielenie ulgi niebędącej pomocą publiczną organ przeanalizował czy, zgodnie z zasadami art. 107 ust. 1 Traktatu Unii Europejskiej (DZ. Urz. UE C z 2012 r. Nr 326 z 26 października 2012 r. Wersja skonsolidowana Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską), przedsiębiorca spełnia kryteria decydujące o uznaniu pomocy za pomoc Państwa. Po analizie przedłożonych przez Stronę materiałów Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdził, że pomoc, która ma być udzielona nie zakłóci konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom i nie wpłynie na wymianę handlową między państwami członkowskimi, a więc nie zostały spełnione wszystkie warunki do uznania wnioskowanej pomocy za pomoc publiczną. 10 W świetle powyższego Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdził, że strona wykazała „ważny interes podatnika” oraz, że możliwe było udzielenie ulgi niebędącej pomocą publiczną. Przedsiębiorca jest mikro-przedsiębiorcą prowadzącym lokalnie działalność gospodarczą, która nie ma wpływu na wymianę handlową między państwami. W 2018 r. przedsiębiorca wprowadził do obrotu (…). W 2019 r. wprowadził do obrotu do 21 listopada (…) paliwa stałego. Przychód z działalności gospodarczej w 2020 r. wynosił (…) i znacznie zmalał do przychodu w 2019 r., który kształtował się na poziomie (…). W związku z powyższym Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał, że zostały spełnione przesłanki do udzielenia stronie ulgi w spłacie zobowiązania w postaci rozłożenia zaległej administracyjnej kary pieniężnej na cztery równe raty po (…). Odnosząc się do wniosku strony z 10 sierpnia 2021 r. o rozłożenie kary pieniężnej na raty Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów po analizie złożonego wniosku stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że strona w ramach wniosku o zmianę decyzji ostatecznej, wnosi o zmianę udzielonej ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł, wynikającej z decyzji z 12 lipca 2021 r. DIH-2 Nr 122/2021, rozkładającej ww. karę na 4 raty w kwocie 2.500,00 zł każda. Zmiana udzielonej ulgi miałaby polegać na rozłożeniu administracyjnej kary pieniężnej na 20 rat w kwocie 500,00 zł każda. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z art. 155 kpa wynika, że przesłankami jego stosowania jest: po pierwsze, ustalenie istnienia w obrocie prawnym decyzji, na mocy której strona nabyła prawo; po drugie, wyrażenie przez stronę zgody na zmianę lub uchylenie takiej decyzji; po trzecie, brak przepisów szczególnych, które zmianie lub uchyleniu takiej decyzji miałyby, czy też mogłyby się sprzeciwiać; i w końcu po czwarte istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony przemawiającego za zmianą lub uchyleniem lub uchyleniem takiej decyzji. Jakkolwiek faktem jest, iż zasada trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 § 1 kpa, służy realizacji podstawowych dla porządku prawnego zasad prawa, a mianowicie, bezpieczeństwa prawnego, pewność prawa, zaufania do państwa i stanowionego prawa 11 oraz ochrony praw nabytych, co motywowane jest potrzebą zapewnienia stabilności i pewności stosunków administracyjnoprawnych w przestrzeni czasu, to jednak nie ma ona charakteru bezwzględnie obowiązującego. W pełni zasadnie można i należy wnioskować o tym na podstawie treści przywołanego przepisu prawa, który wprost stanowi, że uchylenie lub zmiana takich decyzji – to jest decyzji ostatecznych – stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tyko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że trwałość decyzji nie jest równoznaczna z ich niezmienialnością, lecz polega na ograniczeniu możliwości ich wzruszania tylko do przypadków określonych przez przepisy ogólnego postępowania administracyjnego. Decyzja ostateczna jest wydawana na podstawie określonych przesłanek, od których spełnienia uzależnione jest wydanie danego rozstrzygnięcia. Istota zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 155 kpa oznacza konieczność ponownego badania tego rodzaju przesłanek. Mając powyższe na względzie, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ponownie przeanalizował dokumenty przedłożone przez przedsiębiorcę. W toku postępowania przed wydaniem zaskarżonej decyzji strona przekazała organowi dokumenty, z których wynikało, że: 1) przedsiębiorca w roku 2020 zanotował stratę na prowadzonej działalności w wysokości ok. (…) (na podstawie KPiR za 2020 r.); 2) stan środków pieniężnych przedsiębiorcy na 25 stycznia 2021 wynosił ok. (…) na rachunku bankowym oraz (…) w kasie (na podstawie pisma przedsiębiorcy do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 25 stycznia 2021); 3) w okresie I - II 2021 r. przedsiębiorca osiągnął dochód w wysokości ok. (…) (na podstawie KPiR za 2021 r.); 4) stan środków pieniężnych przedsiębiorcy na 17 lutego 2021 r. wynosił ok. (…) na rachunku bankowym (na podstawie historii operacji na rachunku bankowym za okres 1 stycznia 2020 r. -17 lutego 2021 r.); 5) stan środków pieniężnych przedsiębiorcy na 11 kwietnia 2021 wynosił ok. (…) na rachunku bankowym (na podstawie historii operacji na rachunku bankowym za okres 1 maja 2020 r. - 11 kwietnia 2021 r.). Do wniosku z 10 sierpnia 2021 r. strona ponownie załączyła wydruk z KPiR, obejmujący jednak dłuższy niż uprzednio okres tj., I – VI 2021 r. Jest to jedyny dokument przedłożony przez przedsiębiorcę organowi, w oparciu o który strona wnosi o zmianę udzielonej ulgi, która to zmiana miałaby polegać na rozłożeniu administracyjnej kary pieniężnej na 20 rat 12 w kwocie 500,00 zł każda. Oznacza to de facto, iż rozpatrywanie wniosku z 10 sierpnia 2021 r. odbywa się w oparciu o te same przesłanki co odwołania z 12 kwietnia 2021 r. Z analizy przedłożonego dokumentu wynika, że sytuacja ekonomiczna przedsiębiorcy nie uległa zmianie, w stosunku do sytuacji, która miała miejsce przed wydaniem decyzji z 12 lipca 2021 r. DIH-2 Nr 122/2021. Dokonując takiej oceny Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wziął pod uwagę oczywisty fakt, iż sprzedaż paliw stałych w okresie wiosenno-letnim, podlega zmniejszeniu, gdyż domostwa nie wymagają ogrzewania w tym samym stopniu, jak w okresie wiosenno-zimowym. Dlatego też, wykazywany przez stronę spadek przychodów, nie może być uznany za przesłankę uzasadniającą udzielenie wnioskowanej ulgi poprzez rozłożenie kary administracyjnej na 20 rat w wysokości 500,00 zł każda. Zważywszy na przedstawione okoliczności należało postanowić, jak w sentencji. Decyzja niniejsza jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00-950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stały w wysokości 200 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo – administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. 4. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Działu IVa ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2021 r. poz. 735). 13 Podstawa prawna pouczenia: art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska-Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/