Ts 265/21

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 1 lipca 2024 r. Pozycja 181 POSTANOWIENIE z dnia 6 marca 2024 r. Sygn. akt Ts 265/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej T . K . o zbadanie zgodności: 1) art. 179a w związku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r . – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) „w zakresie, w jakim pomija jako podstawę wyłą- czenia sędziego od udziału w orzekaniu w postępowaniu sądowoadministra- cyjnym toczącym się po wniesieniu skargi kasacyjnej od wyroku wojewódz- kiego sądu administracyjnego , jego wcześniejszy udział w orzekaniu w spra- wie zakończonej wydaniem tegoż wyroku jest niezgodny” , z: – art. 2 , art. 45 ust. 1 i art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, – art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze Konwencji o ochronie praw człowieka i pod- stawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. zmienio- nej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284); 2) art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania admi- nistracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.) w związku z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodaro- wania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) „w zakresie, w jakim wyłącza dopuszczalności doręczenia decyzji wraz z załącznikami (o których mowa w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia)”, z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 78 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, p o s t a n a w i a: 1) nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej w sprawie zgodności art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.) w związku z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infra - struktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczą - cych nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) „w zakresie, w jakim wyłącza dopuszczalności doręczenia decyzji wraz z załącznikami OTK ZU B/2024 Ts 265/21 poz. 181 2 (o których mowa w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia) ”, z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 78 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji; 2) odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 listopada 2021 r. (data nadania) T . K . (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następują- cego stanu faktycznego: 1. Wyrokiem z 31 października 2017 r. (sygn. akt […] ) Wojewódzki Sąd Administra- cyjny w L . , na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę skarżącego na decyzj ę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z . z 22 marca 2017 r. (nr […] ) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną . 2 . Wojewódzki Sąd Administracyjny w L . wyrokiem z 12 kwietnia 2018 r. (sygn. akt […] ) na skutek skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administra- cyjnego w L . z 31 października 2017 r. (sygn. akt […] ) , na podstawie art. 179a w związku z art. 183 § 2 pkt 2 i 5 p.p.s.a. w punkcie I sentencji uchylił zaskarżony wyrok z 31 paździer- nika 2017 r. , a na podstawie art. 151 w związku z art. 179a p.p.s.a. w punkcie II sentencji oddalił skargę skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z . z 22 marca 2017 r . (nr […] ). W ocenie Sądu zarzuty skargi kasacyjnej nie spełnia ły warun- ków z art. 179a p.p.s.a. Sąd uznał, że niedoręczenie skarżącemu „ załączników decyzji, stano- wiących jej integralną część (§ 9 ust. 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudo- wy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588; dalej: rozporządzenie ) , mimo iż stanowi naruszenie art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administra- cyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.; dalej: k.p.a.) , w świetle okoliczności sprawy nie jest naruszeniem istotnym, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a więc skutkującym wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego” (s. 25 wyroku). Od wskazanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L . s karżą- cy wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego . W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, m.in. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 8 i art. 109 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 2 k.p.a. w zwią - zku z § 9 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia poprzez brak doręczenia kompletnej decyzji, tj. brak obowiązkowych składników decyzji określonych w rozporządzeniu w postaci tekstowej oraz części graficznej, które po winny stanowić załącznik do decyzji. 3 . Wyrokiem z 15 czerwca 2021 r. (sygn. akt ) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku W ojewódzkiego S ądu A dministracyjnego w L . z 12 kwietnia 2018 r. (sygn. akt […] ). Zdaniem Sądu „[n]aruszenie art. 8, art. 109 § 1 Kpa w zw. z art. 107 § 2 Kpa w zw. z § 9 ust. 1 i 2 i 3 rozporządzenia nie miało zatem żadnego wpływu na wynik postępowania w odniesieniu do skarżącego. Nie wskazano zresztą żadnego powodu, dla któ- rego w ocenie strony, doręczenie decyzji bez załącznika, w sposób istotny wpłynęło na roz- OTK ZU B/2024 Ts 265/21 poz. 181 3 strzygnięcie sprawy. Trudno jest więc uznać, nawet gdyby przyjąć, że formalnie brak dorę- czenia załączników stanowi naruszenie dyspozycji przepisu art. 109 Kpa, miał wpływ na wy- nik niniejszego postępowania” (s. 7 i 8 wyroku). 4 . W ska r dze konstytucyjn ej skarżący wskazał , że „ [z] art. 179a p.p.s.a. jednoznacznie wynika, iż jeżeli zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście uzasadnione Sąd uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posie- dzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Udział w orzekaniu w obydwu postępowaniach tego samego sędziego (składu sądu) rodzi wątpliwości co do jego bezstronności, ponieważ może on czuć się związany poglądami, które wyrobił sobie w pierwszej sprawie . (…) Kwestiono- wane przepisy naruszają prawo do rozstrzygnięcia sprawy przez niezależny, bezstronny i nie- zawisły sąd. Uniemożliwiają wyłączenie sędziego z przyczyn innych niż wymienione w art. 18 p.p.s.a. w sytuacji, w której wątpliwości co do jego bezstronności zostały wywołane przez okoliczności tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. (…) Skarżący podkreśla, że pomimo możliwej interpretacji rozszerzającej zawartego w art. 19 p.p.s.a. pojęcia «okoliczności tego rodzaju» – poza jego zakresem pozostają pewne okoliczności, które uzasadniać powinny, [jego] zdaniem, wyłącze- nie sędziego zgodnie z konstytucyjnym wzorcem bezstronności” (s. 5 i 6 skargi). Zdaniem skarżącego przez określenie zawarte w art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. „« brał udział w wydaniu za- skarżonego orzeczenia » należy rozumieć także sytuację, gdy sędzia wcześniej brał udział w kontroli decyzji i wydaniu wyroku, a następnie bierze udział w wydaniu wyroku w sprawie skargi kasacyjnej na orzeczenie będące przedmiotem pierwszego wyroku w trybie art. 179a p.p.s.a. (…) Wskazany wzorzec kontroli – art. 45 ust. 1 Konstytucji – wymaga od Trybunału Konstytucyjnego oceny pełności regulacji, zawartej w art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., z punktu wi- dzenia konstytucyjnego pojęcia «bezstronnego sądu», a nie – funkcjonującego na poziomie ustawowym i znacznie węższego pojęcia «brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia» ” (s. 8 i 9 skargi). „Sytuacja orzekania przez tego samego sędziego w postępowaniu zwykłym (w sprawie kontroli decyzji administracyjnej) i «autokontrolnym» (skargi kasacyjnej w spra- wie kontroli decyzji administracyjnej) może być odczytywana jako zagrożenie dla jego bez- stronności; a zagrożenie to jest takiego typu, że powinno zostać ujęte wśród przesłanek bez- względnych wyłączenia sędziego w art. 18 p.p.s.a.” (s. 11 skargi). „ W opinii skarżącego konieczne jest zbadanie zgodności art. 109 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, która nie została doręczona w całości, z zasadą demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji) i jest przejawem zasady bezpieczeństwa prawnego, a w szczególności z wynikającą z niego zasadą zaufania obywateli do organów władzy publicznej” (s. 15 skargi). Skarżący wskazał, że „[ a ] rt. 78 zdanie pierwsze Konstytucji określa prawo każdej ze stron do zakwestionowania rozstrzygnięć podjętych wobec niej w pierwszej instancji. Przepis ten odnosi się nie tylko do postępowania sądowego, ale także do postępowania administracyjnego. (…) Z prawa do za- skarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji wynika (…) między innymi ob- owiązek takiego unormowania zasad doręcz a nia decyzji, które zapewniłoby efektywność tego prawa, także z uwzględnieniem możliwości zapoznania się z pełną treścią decyzji i złożenia odwołania z uwzględnieniem treści niedoręczonej decyzji. Brak doręczenia pełnej decyzji ogranicza jego prawo do sądu i uniemożliwia sformułowanie adekwatnych zarzutów w sto- sunku do decyzji i przedstawienie argumentów przemawiających na jego korzyść. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla ograniczenia prawa Skarżącego do otrzymania załącznika do decyzji, a zatem – w jego ocenie – ograniczenie to nie jest konieczne, co prowadzi do naru- szenia zasady proporcjonalności (art. 78 Konstytucji w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji). (…) W związku z powyższym utrzymanie art. 109 § 1 k.p.a. w obecnym kształcie stanowi bezpod- OTK ZU B/2024 Ts 265/21 poz. 181 4 stawne ograniczenie praw konstytucyjnych, a stopień naruszenia tych praw pozwala na przy- jęcie, że naruszona zostaje fundamentalna zasada demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji)” (s. 21 i 22 skargi). 5 . Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 28 grudnia 2021 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 19 stycznia 2022 r.) wezwał skarżącego do usunięcia, w przepi- sanym terminie, braków formalnych skargi konstytucyjnej przez doręczenie prawidłowego pełnomocnictwa szczególnego uprawniającego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytu- cyjnej oraz reprezentowan ia skarżącego przed Trybunałem Konstytucyjnym w odniesieniu do sprawy, w związku z którą złożona została skarga konstytucyjna (wraz z czterema kopiami); odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem orzeczeń potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej (wraz z czterema kopiami): decyzji Burmistrza Miasta B . z 8 lute- go 2017 r. (znak […] ) oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z . z 22 mar - ca 2017 r. (nr […] ) . Skarżący odniósł się do powyższego zarządzenia pismem z 26 stycznia 2022 r. (data nadania), doręczając w załączeniu wskazane dokumenty. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona określone przez prawo wymagania. 2. Po wstępnym rozpoznaniu skargi konstytucyjnej, w części w której skarżący zakwestionował zgodność art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.) w związku z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) „w zakresie, w jakim wyłącza dopuszczalności doręczenia decyzji wraz z załącznikami (o których mowa w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia)” z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 78 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że spełnia ona przesłanki nadania jej dalszego biegu (art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK). Biorąc powyższe pod uwagę Trybunał Konstytucyjny postanowił, jak w punkcie 1 sentencji. 3. Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolno- ści lub praw, którego merytoryczne rozpoznanie uwarunkowane zostało spełnieniem przesła- nek wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji , jak i z przepis ów u.o.t.p.TK. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji jedynym dopuszczalnym przedmiotem skargi konstytu- cyjnej może być przepis ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o konstytucyjnych wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego. W świetle tego przepisu warunkiem zakwestionowania za po- mocą skargi konstytucyjności określonego przepisu jest uprzednie jego zastosowanie jako podstawy prawnej ostatecznego orzeczenia wydanego przez sąd lub organ administracji pu- blicznej. Jest to wymóg bezwzględny i w tym trybie postępowania przed Trybunałem prawo- dawca nie przewiduje możliwości poddania kontroli jakiegokolwiek unormowania, które nie byłoby podstawą prawną orzeczenia wydanego w sprawie skarżącego (zob. postanowienia TK OTK ZU B/2024 Ts 265/21 poz. 181 5 z: 10 listopada 2014 r., sygn. Ts 242/14, OTK ZU nr 1/B/2015, poz. 99, 2 października 2019 r., sygn. Ts 8/18, OTK ZU B/2020, poz. 44). Doprecyzowanie art. 79 ust. 1 Konstytucji następuje w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK, który zobowiązuje wnoszącego skargę konstytu- cyjną do określenia kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolno- ściach lub prawach albo obowiązkach określonych w Konstytucji i w stosunku do którego domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją. Ze wskazanego powyżej unormowania instytucji skargi konstytucyjnej wynika dla skarżącego obowiązek wykazania, że na skutek zastosowania zakwestionowanego w skardze przepisu doszło do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia, naruszającego jego konstytucyjne wolności lub prawa . Z a w ystarczającą dla ziszczenia przesłanki, by zaskarżony przepis mógł być uznany za podstawę ostatecznego orzeczenia, można przyjąć sytuację, w której zakwe- stionowany przepis nie został powołany w petitum rozstrzygnięcia, tylko w uzasadnieniu wy- roku sądowego (zob. postanowienie TK z 1 grudnia 2020 r., sygn. Ts 8/20, OTK ZU B/2021, poz. 1). W rozpoznawanej skardze konstytucyjnej skarżący zakwestionował art. 179a w zwią - zku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W skar- dze s karżący wskazał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2021 r. (sygn. akt […] ) j ako ostateczne orzeczenie o jego konstytucyjnych prawach w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji . Trybunał ustalił , że w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L . z 12 kwietnia 2018 r. (sygn. akt […] ) do Naczelnego Sądu Admini- stracyjnego skarżący nie zarzuc ił naruszenia przepisów p.p.s.a. stanowiących przedmiot za- skarżenia w niniejszej skardze. Rozpatrując skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego od powołanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L . , Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 czerwca 2021 r. (sygn. akt […] ) nie odnosił się do art. 179a w związku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 p.p.s.a. Analiza uzasadnienia tego wyroku prowadzi do wniosku, że zaskarżone przepisy p.p.s.a. nie były podstawą prawną ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie, w związku z którą została wniesiona skarga konstytucyjna. Biorąc pod uwagę , że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2021 r., będący ostatecznym rozstrzygnięciem o prawach skarżącego , nie został opart y na art. 179a w związku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 p.p.s.a., a ni przepisy te nie zostały powołane w uzasadnieniu tego wyroku, stwierdzić należy , że skarżący nieprawidłowo określił przed- miot kontroli w niniejszym postępowaniu . W związku z tym Trybunał Konstytucyjny uznaje , że rozpoznawana s karga konstytucyjna w zakresie art. 179a w związku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 p.p.s.a. nie spełnia warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Odnośnie do art. 179a p.p.s.a. Trybunał stwierdza , że rozpatrywana skarga nie spełnia przesłanki określonej w art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK, zgodnie z którą skarga konstytucyjna musi zawierać uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub in- nego aktu normatywnego, ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie. W świetle tego przepisu skarżący zobowiązany jest do wykazania bezpośredniego związku pomiędzy treścią zaskarżonego przepisu a naruszeniem wskazanych w skardze konstytucyjnych wolności lub praw, czyli uprawdopodobnienia, że naruszenie praw było wynikiem określonego sformułowania kwe- stionowanej regulacji ustawowej, której zarzucana jest niekonstytucyjność. W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący nie skonfrontował treści kwestionowanego art. 179a p.p.s.a. ze wskazanymi w petitum skargi wzorcami kontroli. P rzedstawił jedynie argumenty uzasadniają- ce zarzut dotyczący treści art. 18 i 19 p.p.s.a., przepisów regulują cych wyłączeni e sędziego od OTK ZU B/2024 Ts 265/21 poz. 181 6 orzekania w postępowani u sądowoadministracyjnym. W niniejszej sprawie nie dopełniono zatem wymogu, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK. 4 . Trybunał Konstytucyjny zauważa, że z brzmienia art. 79 ust. 1 Konstytucji wynika jednoznacznie, że wzorcami kontroli w sprawie wszczętej na skutek złożenia skargi konstytu- cyjnej mogą być tylko przepisy ustawy zasadniczej wyrażające wolności lub prawa skarżące- go (zob. postanowienie TK z 7 października 2014 r., sygn. Ts 207/13, OTK ZU nr 6/B/2014, poz. 562). Skarga konstytucyjna służy zatem ochronie tylko tych praw lub wolności, które zostały określone w Konstytucji. Oznacza to, że wzorcem kontroli w tym trybie postępowania nie mogą być akty prawa międzynarodowego, niemające rangi konstytucyjnej, w tym również – Konwencja o ochronie praw człowieka (zob. postanowienie TK z 21 grudnia 2010 r., sygn. Ts 2/09, OTK ZU nr 1/B/2012, poz. 7). Zgodnie z powyższym wskazany w petitum skargi konstytucyjnej art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze Konwencji o ochronie praw człowieka i podsta- wowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protoko- łami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) nie może stanowić wzorca kontroli w niniejszej skardze. W związku z powyższym – na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK – należało po- stanowić jak w punkcie 2 sentencji . POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na punkt 2 postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w ter - minie 7 dni od dnia jego doręcze nia.