Ts 79/20

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 4 kwietnia 2023 r. Pozycja 78 POSTANOWIENIE z dnia 8 lutego 20 2 2 r. Sygn. akt Ts 79/20 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Sych , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym s karg i konstytucyjn ej D. Ś. oraz M. K. o zbadanie zgodności : 1) art. 212 w związku z art. 116 § 1 w związku z art. 116a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.) „w zakresie, w jakim decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej za zo- bowiązania podmiotu zobowiązanego j est jedynie konsekwencją niewykona- nia przez zobowiązany podmiot obowiązku wynikającego z decyzji o zwrocie dofinansowania i w postępowaniu przeciwko sobie osoba trzecia nie ma moż- liwości kwestionowania podstawy faktycznej i prawnej tejże «pierwotnej» decyz ji, która stała się decyzją ostateczną, gdyż nie została zaskarżona w związku z brakiem osób uprawnionych do wniesienia środka odwoławcze- go (organu reprezentującego), co pozbawia osobę trzecią prawa do sądu, gdyż nie ma ona możliwości merytorycznej obrony przed treścią decyzji dotyczą- cej osoby prawnej, a jej prawo do sądu w celu obrony przed odpowiedzialno- ścią ogranicza się do zbadania tzw. przesłanek egzoneracyjnych oraz wskaza- nia majątku osoby prawnej, z którego egzekucja umożliwi zas pokojenie zale- głości podatkowych w znacznej części, co nie stanowi należytego ukształto- wania procedury w celu ochrony przed arbitralnością władzy” , z art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2) art. 151 § 1 ustawy – Ordynacja poda tkowa „w zakresie, w jakim umożliwia zastosowanie fikcji prawnej w myśl której doręczenie decyzji osobom praw- nym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upo- ważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi, bez zbadania czy da- na osoba jest rzeczywiście upoważniona do odbioru korespondencji (czy np. jest pracownikiem osoby prawnej) w sytuacji posiadania przez organ wie- dzy, że dany podmiot nie ma organu uprawnionego do reprezentowania go, co jest niezgodne z zasadą demokratycznego państwa prawa i zasadą spra- wiedliwości społecznej”, z art. 2 Konstytucji , p o s t a n a w i a: odmówić nada nia dalsz ego bieg u skardze konstytucyjnej . OTK ZU B/2023 Ts 79/20 poz. 78 2 UZA S AD N IENI E 1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 kwietnia 2020 r. (data nadania), D.Ś. oraz M. K. (dalej: skarżąc e ), reprezentowan e przez p ełnomocnik a z wyboru, wystąpił y z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego: 1.1. Fundacja „ […] ” z siedzibą w K. (dalej: fundacja) złożyła w […] Przedsiębiorczo- ści (dalej: organ) wniosek o dofina n sowanie projektu. W dokumencie tym wskazano, że ce- lem projektu jest remont obiektu hotelarskiego, dostosowanie go do potrzeb niepełnospra w- nych oraz poprawa efektywności energetycznej budynku . F undacja podała również , że jest dzierżawcą obiektu hotelarskiego na okres dwudziestu lat. Projekt został oceniony pozytywnie i w konsekwencji, na podstawie umowy z 1 lipca 2010 r. (nr […] ) wraz z późniejszymi aneksami, organ przyznał fundacji dofina n sowanie w wysokości 586 635,57 zł, które pochodziło ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i budżetu państwa w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Woje- wództwa na lata 2007 - 2013. Na mocy oświadczenia z 29 listopada 2011 r. właściciel obiektu hotelarskiego wypo- wiedział fundacji umowę dzierżawy tego obiektu ze skutkiem na 30 listopada 2011 r. Oświa - dczenie właściciela nie był o kwestionowan e przez fundację. Z kolei w piśmie z 5 grudnia 2011 r. (które wpłynęło do organu 7 grudnia 2011 r.), M . K. (członek zarządu) i B.O. (pełno- mocnik), działające w imieniu f undacji, złożyły wyjaśnienia do wniosku o płatność. Dotyczy- ły one wątpliwości organu co do przedmiarów robót budowlanych i warunków prz etargowych stosowanych przez fundację. W piśmie tym wskazano, że wszelkie prace inwestycyjne zostały wykonane i zażądano wypłaty ostatniej części dofinasowania. W rzeczonym dokumencie f un- dacja nie wspomniała natomiast o utracie przez nią prawa dzierżawy obiektu hotelarskiego , a co za tym idzie, o niemożności zrealizowania tego zamierzenia i utrzymania jego efektów w czasie (trwałość). Obie skarżące 6 grudnia 2011 r. skierowały do Sądu Rejo nowego w K. wniosek o ogłoszenie upadłości f undacji , który wpłynął do tego S ądu 9 grudnia 2011 r. Wbrew powin- ności wynikającej z umowy o dofinasowanie (§ 8 ust. 2 pkt 5) fundacja nie poinformował a organu o złożeniu wniosku o upadłość. Z kolei 7 grudnia 201 1 r. s karżące złożyły rezygnacj e ze swoich funkcji pełnionych w zarządzie f undacji , które zostały przyjęte przez r ad ę f undacji. Także o tym fakcie fundacja nie poinformował a o rganu, a zmiany te nie zostały ujawnione w K rajowym R ejestrze S ądowym . Również 7 grudnia 2011 r. fundacja złożył a do organu wniosek o płatność dofinasowania (pozostałej jego części). Akceptując pisemne wyjaśnienia f undacji, 23 grudnia 2011 r. organ zrealizował wniosek o płatność. Sąd Rejonowy w K. , p ostanowieniem z 2 lutego 2 012 r. (sygn. akt […] ) , oddalił wnio- sek o ogłoszenie upadłości fundacji . Z kolei 5 kwietnia 2012 r. – podczas rutynowego spraw- dzenia danych w Krajowym Rejestrze Sądowym – organ powziął wiadomość o wystąpieniu przez fundację z wnioskiem o ogłoszenie je j upa dłości, a także o orzeczeniu s ądu z 2 lutego 2012 r . Z przedstawionych powodów – zgodnie z § 18 ust. 2 pkt 8 umowy o dofina n sowanie – oświadczeniem z 12 kwietnia 2012 r. organ rozwiązał umowę o dofina n sowanie bez zacho- wania okresu wypowiedzenia. Tym samym odpadła podstawa prawna udzielenia fundacji dofina n sowania oraz zostało w szczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu wypłaconego dofina n sowania. W trakcie tej procedury ustalono, że s ąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości f undacji z powodu tego , iż majątek niewypłacalnego dłużnika nie wy- starczał na zaspokojenie kosztów postępowania. W przekonaniu organu fundacja dopuścił a się naruszenia szeregu przepisów prawa powszechnie obowiązującego , jak i postanowi eń umownych. Stało się tak, ponieważ nie poinformował a on a o istotnych okolicznościach mają- cych wpływ na realizację projektu. OTK ZU B/2023 Ts 79/20 poz. 78 3 Obie skarżące – na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w K. o sygn. akt […] – zostały wykreślone z działu II Krajowego Rejestru Sądowego nr […] dopiero 17 grudnia 2012 r . 1.2. Decyzją nr […] z 3 lipca 2012 r. (znak: […] ) organ zobowiązał fundację do zwro- tu, w zakreślonym terminie, wyszczególnionych w tym rozstrzygnięciu kwot . Wobec braku reakcji fundac ji na tę decyzję, 21 września 2012 r. zostało wystosowane do niej upomnienie w przedmiocie konieczności zwrotu środków w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyj- nym w administracji. Po bezskutecznym upływie terminu określonego w upomnieniu, organ 31 paźdz iernika 2012 r. wydał tytuły wykonawcze oraz przekazał sprawę Naczelnikowi Dru- giego Urzędu Skarbowego w K. (dalej: organ egzekucyjny ) w celu przeprowadzenia egzeku- cji. Postanowieniem z 27 czerwca 201 4 r. (znak: […] ) organ egzekucyjny z urzędu stwierdził bezskuteczność postępowania egzekucyjnego i umorzył postępowanie z uwagi na brak środ- ków w majątku fundacji. 1.3. Pismem z 13 czerwca 2016 r. (znak:[…] ) organ zawiadomił obie skarżące o wszczęciu wobec nich postępowania administracyjn ego w sprawie solidarnego zwrotu środków wypłaconych fundacji . W reakcji na to zawiadomienie pełnomocnik jednej ze skar- żących 11 lipca 2016 r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu z 3 lipca 2012 r. oraz o umorzenie postępowania. Zarząd Województwa (dalej: organ odwoławczy), decyzją z 1 marca 2017 r. ( nr […] ), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 3 lipca 2012 r. Wskutek wniosku pełnomocnika jednej ze skarżących – po ponownym rozpoznaniu sprawy – decyzją z 16 maja 2017 r. ( nr […] ) or gan odwoławczy utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie. 1.4. Decyzją nr […] z 22 czerwca 2017 r. (zna k:[…] ) organ orzekł o solidarnej odpo- wiedzialności skarżących, zobowiązując je do zwrotu wskazanych w tym rozstrzygnięciu kwot z tytułu zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania. Wobec złożenia przez skarżące odwołania, organ odwoławczy w decyzji z 21 listopada 2017 r. (n r […] ) utrzymał w mocy powołane wyżej rozstrzygnięcie. Skarżące wniosły od decyzji organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G . , który oddalił ją wyrokiem z 11 lipca 2018 r. (sygn. akt […] ). Skarga kasacyjna od tego orzeczenia została zaś oddalona w wyroku Naczelnego Sądu Administra- cyjnego z 27 listopada 2019 r. (sygn. akt […] ). 2. Z arządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 września 2020 r. (którego odpis został doręczony pełnomocnikowi skarżących 18 września 2020 r.) – na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Ko nstytucyjnym (Dz. U z 2019 r. poz. 2393) – skarżące zostały wezwane do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: – doręczenie kompletnego i poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu decyzji z 3 lipca 2012 r. […] ; – wskazanie, w imieniu której ze skarżących pełnomocnik odebrał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2019 r. (sygn. akt […] ), ewentualnie wykazanie, że był uprawniony do o d bioru wskazanego wyroku w imieniu obu skarżących ; natomiast jeśli był on pełnomocnikiem t ylko jednej ze skarżących, udokumentowanie daty odbioru przed- miotowego wyroku przez skarżącą, której nie reprezentował w postępowaniu przed Naczel- nym Sądem Administracyjnym ; – wyjaśnienie, w jaki sposób – zdaniem skarżących – zostały naruszone, wskazane pr zez nie konstytucyjne prawa lub wolności; OTK ZU B/2023 Ts 79/20 poz. 78 4 – dokładne uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanych w skardze konstytu- cyjnej przepisów ze wskazanymi wzorcami kontroli . We wniesionym do Trybunału 25 września 2020 r. (data nadania) piśmie procesowym pełno mocnik skarżących przedłożył stosowne wyjaśnienia. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom. 2. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie uczyniono art. 212 w zwi ązku z art. 116 § 1 w związku z art. 116a § 1, a także art. 151 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm. ; dalej: o.p. ). Przepisy te w dacie wydania wobec skarżących decyzji przez organ pierwszej instancji miały następujące brzmie- nie: – art. 212: „ Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Decyzje, o których mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania ”; – art. 116 § 1: „Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograni- czoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spó łki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1574, 1579, 1948 i 2260) albo zatwierdzo- no układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogł oszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części”; – art. 116a § 1: „ Za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 o dpowia- dają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepis art. 116 stosuje się odpowiednio ”; – art. 151 § 1: „ Osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości praw- nej pisma doręcza się w lokalu i ch siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio ”. Jako wzorce kontroli dla art. 212 w związku z art. 116 § 1 w związku z art. 116a § 1 o.p. skarżąca powołała art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji . Z kolei art. 151 § 1 o.p. został skonfrontowany z art. 2 ustawy zasadniczej . 3. W odniesieniu do zarzutu niezgodności z Konstytucją art. 212 w związku z art. 116 § 1 w związku z art. 116a § 1 o.p. Trybunał stwierdza, że ocena dopuszczalności merytorycz- nego rozpoznania analizowanej skargi konstytucyjnej nie może odbywać się bez uwzględnie- OTK ZU B/2023 Ts 79/20 poz. 78 5 nia okoliczności stanu faktycznego poprzedzającego jej wnie sienie. Merytoryczne rozpozna- nie skargi konstytucyjnej jest bowiem możliwe jedynie po wykazaniu przez skarżącego minimalnej staranności w trosce o zabezpieczenie swoich interesów prawnych. Skarga kon- stytucyjna – co wymaga szczególnego podkreślenia – nie m oże być wykorzystywana jako instrument służący korygowaniu zaniedbań popełnionych w postępowaniu poprzedzającym jej wniesienie (po r. np. postanowieni a TK z : 17 marca 1998 r., sygn. Ts 27/97, OTK ZU nr 2/1998, poz. 20; 16 października 2002 r., sygn. SK 43/01, OTK ZU nr 5/A/2002, poz. 77; 3 lipca 2007 r., sygn. SK 4/07, OTK ZU nr 7/A/2007, poz. 83; 13 stycznia 2011 r., sygn. Ts 301/09, OTK ZU nr 1/B/2011, poz. 65; 22 lipca 2014 r., sygn. SK 28/12, OTK ZU nr 7/A/2014, poz. 87 ; 27 maja 2014 r., sygn. Ts 124 /13, OTK ZU nr 1/B/2015, poz. 21 oraz 17 grudnia 2018 r., sygn. Ts 190/17, OTK ZU B/2019, poz. 63 ). Trybunał uznaje przy tym, że winą strony (jej przedstawiciela lub pełnomocnika) postępowania jest nieprzykładanie staran- ności i troskliwości w t ak wysokim s topniu, jakiego wymaga z natury rzeczy prowadzenie odnośnego p ostępowania , oraz nieprzestrzeganie wszelkich potrzebnych i możliwych środ- ków ostrożności dla dopełnienia w terminie właściwych czynności proce duralnych ( por . przywołane postanowienie TK z 27 ma ja 2014 r., sygn. Ts 124/13 ). W świetle załączonych do analizowanej skargi konstytucyjnej rozstrzygnięć nie budzi wątpliwości, że : – 29 listopada 2011 r. ( ze skutkiem od 30 listopada 2011 r. ) doszło d o rozwiązania umowy dzierżawy obiektu hotelarskiego oraz utrat y przez Fundację „[…] ” z siedzibą w K. (dalej: fundacja), w której zarządzie zasiadały skarżące, prawa do tej nieruchomości ; – od 30 listopada 2011 r. niemoż liwa stała się realiz acja przez fundację , w której za- rządzie zasiadały skarżące, warunków udzielonego dofinansowania (zapewnienia trwałości projektu) ; – 5 grudnia 2011 r. skarżące (działając w imieniu fundacji) wystąpiły do […] Przed- siębiorczości (dalej: organ) z wnioskiem o płatność ostatniej raty dofinansowania ; – 6 grudnia 2011 r. skarżące złożyły do S ądu Rejonowego w K. wniosek o ogłoszenie upadłości fundacji ; – 7 grudnia 2011 r. skarżące zrezygnowały z fun k cji członk ów organu zarządzającego fundacją, któr e to rezygnacj e w tym samym dniu został y przez radę fu ndacji przyjęt e ; – 17 grudnia 2012 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym zostały ujawnione rezygnacje skarżących z pełnionych przez nie funkcji . Sekwencja powyższych zdarzeń dowodzi w sposób oczywisty, że skarżące – działając w imieniu fundacji – z pełną świadomością wystąpiły o płatność raty dofinansowania . Dyscy- plina finansów publicznych, która dla Trybunału stanowi wiedzę notoryjną, wskazywałaby zaś na to, że fundacja nie otrzymałaby kolejnej raty dofinansowania , gdyby organ został poin- formowany przez fundację (a ściślej – jej zarząd , czyli skarżące) o utracie tytułu prawnego do nieruchomości, złożeniu wniosku o upadłość , jak i rezygnacji z pełnion ych funkcji przez członków zarządu . Skarżące swoim działani em doprowadziły zatem do wypłaty nienależnej kwoty dofi- nansowania, pogarszając tym samym sytuację majątkową fundacji, albowiem fundacja została zobowiązana do zwrotu nie tylko otrzymanego wcześniej dofinansowania, ale także ostatniej raty wraz z od setkami . Z chwilą utraty przez fundację tytułu prawnego do nieruchomości od- padła bowiem podstawa do udzielenia jej dalszego dofinansowania . W tych okolicznościach orzeczenie o odpowiedzialności skarżących za zaległość z tytułu udzielonego dofinansowania wr az z należnymi odsetkami miało swoje prawne uzasadnienie . Skoro bowiem skarżące swo- im działaniem przyczyniły się do powstania zaległości i jednocześnie we właściwym czasie nie złożyły wniosku o ogłoszenie upadłości (por. postanowienie S ądu R ejonowego w K. z 2 lutego 2012 r., sygn. akt […] ) , a także nie dopełniły ciążących na nich obowiązków in- formacyjnych wobec organu , to bezsporna jest ich odpowiedzialność za podejmowane OTK ZU B/2023 Ts 79/20 poz. 78 6 w imieniu fundacji decyzje . Odpowiedzialność ta w szczególności zachod zi wobec braku ma- jątku fundacji, z którego mogłoby zostać zaspokojone roszczeni e wierzyciela publicznopraw- nego. Na marginesie Trybunał zwraca uwagę, że obecne położenie prawne skarżących – zwłaszcza w okolicznościach niniejszej sprawy – wynika również z domniemania prawdzi- wości wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym (art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1500, ze zm.). P o dczas rutynowe go sprawdzania przez organ danych fundacji w Krajowym Rejestrze Sądowym (5 kwietnia 2012 r.), wydania decyzji w przedmiocie zobo- wiązania fundacji do zwrotu przyznanych dotacji (3 lipca 2012 r.), ponaglenia w sprawie zwrotu dotacji (21 września 2012 r.) ora z wydania tytułów wykonawczych przeciwko funda- cji (30 października 2012 r.) obie skarżące nadal figurowały w dziale II odnośnego rejestru jako członkowie zarządu fundacji; zostały wykreślone dopiero 17 grudnia 2012 r. Oczywiście, wskazane wyżej domniemanie jest podważalne, jednakże wymaga ze strony samych zaintere- sowanych stosownej aktywności (por. np. prawomocny wyrok WSA w W. z 28 września 2017 r., sygn. akt […] , CBOSA) . Z załączonych do skargi konstytucyjnej rozstrzygnięć wy- nika zaś , że zarówno rada fundacji (która przyjęła rezygnacj e skarżących), jak i same skarżą- ce, zaniechały poinformowania organu o zmianie w składzie zarządu fundacji. Okoliczność ta – wprawdzie wtórna wobec działań podejmowanych przez obie skarżące przed 7 grudnia 2011 r. – miała jednak ten skutek, że po wskazanej dacie skarżące wobec podmiotów trzecich (w tym organu) uchodziły nadal za umocowane do reprezentowania fundacji. W ocenie Trybunału analizowana skarga konstytucyjna stanowi jedynie próbę uchyle- nia się przez skarżące od od powiedzialności z tytułu art. 116 § 1 pkt 1 w związku z art. 116a § 1 o.p. Tym bardziej, że – wbrew ich twierdzeniu – decyzja organu z 22 czerwca 2012 r. nie była „ jedynie konsekwencją niewykonania przez zobowiązany podmiot obowiązku wynikają- cego z decyzji [z 3 lipca 2012 r.] o zwrocie dofinansowania ”, a następstwem zaniedbań w zarządzaniu fundacją, o czym świadcz ą – zarówno – odmowa ogłoszenia jej upadłości przez Sąd Rejonowy w K. (brak środków na przeprowadzenie postępowania upadłościowego i zaspok ojenia wierzycieli) , jak i ocena nieziszczenia się przesłanek egzoneracyjnych, doko- nana przez sądy administracyjne obu instancji wobec skarżących . Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu skargi oraz piśmie procesowym podwa- ża odpowiedzialność skarżących będących do 7 grudnia 2011 r. (data złożenia rezygnacji) członkami zarządu fundacji, jako „dłużników rezerwowych” zobowiązania publicznoprawne- go w związku z decyzją z 22 czerwca 2012 r. wydaną wobec fundacji, jako „dłużnika podsta- wowego”. Jest to teza niez asadna, albowiem przypisywałaby odpowiedzialność członków zarządu wyłącznie wobec osób piastujących swe funkcje w dacie wydania decyzji zobowiązu- jących odnośnie do osób prawnych, a nie wobec osób, które jako członkowie zarządu dopro- wadziły do negatywnego u kształtowania położenia osoby prawnej. W związku z powyższym – na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK – należało od- mówić nadania dalszego biegu skardze w zakresie dotyczącym badania zgodności art. 212 w związku z art. 116 § 1 w związku z art. 116a § 1 o.p. z art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji. 4. W odniesieniu do zarzutu niezgodności z Konstytucją art. 151 § 1 o.p. Trybunał przypomina, że z konstrukcji polskiej skargi konstytucyjnej wynika, iż celem jej jest ochrona przysługujących skarżącemu konstytucyjnych praw i wolności naruszonych na skutek wyda- nia ostatecznego rozstrzygnięcia na podstawie przepisu (normy prawnej), którego konstytu- cyjność jest kwestionowana. Do uznania skargi konstytucyjnej za d opuszczalną, konieczne jest występowanie ścisłej relacji (związku) pomiędzy treścią orzeczenia, zaskarżonym przepi- sem aktu normatywnego (normą prawną) a postawionym zarzutem niezgodności tego przepi- su z określoną normą konstytucyjną (por. np. postanowienia TK z: 4 marca 2014 r., sygn. OTK ZU B/2023 Ts 79/20 poz. 78 7 Ts 88/13, OTK ZU nr 2/B/2014, poz. 147; 10 lipca 2014 r., sygn. Ts 224/12, OTK ZU nr 5/B/2014, poz. 385 oraz 8 listopada 2016 r., sygn. Ts 294/15, OTK ZU B/2016, poz. 507, a także wyroki TK z 20 grudnia 2017 r., sygn. SK 37/15, OTK ZU A/2017, poz. 90 oraz 23 kwietnia 2020 r., sygn. SK 66/19, OTK ZU A/2020, poz. 13). W tym kontekście Trybunał stwierdza, że zarzut dotyczący art. 151 § 1 o.p. został wy - wiedziony od decyzji organu nr […] z 3 lipca 2012 r. ( znak: […] ) , któr ą – jak utrzymują skar- żące – doręczon o osobie nieuprawnionej, a przez to n ie powinna była wejść do obrotu praw- nego. Stosownie zaś do art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK możliwe by łoby wniesienie skargi konstytucyjnej w tym zakresie dopiero od ewentualnego ostatecznego orze- czenia Naczelnego Sądu Administracyjnego , zamykającego sądowoadministracyjny tok kon- troli decyzji Zarządu W ojewództwa (dalej: organ odwoławczy) z 16 maja 2017 r. (nr […] ), utrzymującej w mocy decyzję tego organu z 1 marca 2017 r. (nr […] ) o odmowie stwierdze- nia nieważności decyzji z 3 lipca 2012 r. Innymi słowy, decyzja organu nr […] z 22 czerwca 2017 r. (znak: […] – ) oraz wydane w jej następstwie decyzja organu od woławczego z 21 li- stopada 2017 r. (nr […] ), wyrok Wojewódzkiego Są du Administracyjnego w G. z 11 lipca 201 8 r. (sygn. akt […] ) i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2019 r. (sygn. akt […] ) nie stanowią orzeczeń wydanych na podstawie zakwestionowanego art. 151 § 1 o.p. W związku z powyższym – na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK – należało od- mówić nadania dalszego biegu skardze w zakresie dotyczącym badania zgodności art. 151 § 1 o.p. z art. 2 Konstytucji. W tym sta nie rzeczy należało postanowić jak w sentencji. P OUCZENI E Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżąc ym przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na niniejsze postanowieni e w terminie siedmiu dni od daty jego doręczenia.