Ts 141/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 22 maja 2020 r. Pozycja 1 42 POSTANOWIENIE z dnia 17 grudnia 2 019 r. Sygn. akt Ts 141/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Małgorzata Pyziak - Szafnicka, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu nieja wnym skargi konstytucyjnej M.J. w sprawie zgodności: art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszeni e prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez uzasadn ionej zwłoki ( Dz. U. z 2018 r. poz. 75, ze zm.) z art. 45 ust. 1 ; art. 30 w związku z art. 77 ust. 1 i 2 oraz w związku z art. 45 ust. 1 ; art. 77 ust. 1 i 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENI E W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 3 września 2019 r. (data wniesienia) M.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego usta- nowionego z wyboru , wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycz- nego: 7 stycznia 2019 r. skarżący został wezwany w charakterze świadka w postępowaniu , prowadzon ym przez Sąd Rejonowy w T. II Wydział Karny Sekcja ds. Wykroczeniow ych. Stawiając się 4 marca 2019 r. na rozprawie skarżący złożył do protokołu wniosek o zwrot kosztów dojazdu. Sąd nie rozpatrzył przedmiotowego wniosku niezwłocznie i dlatego 14 czerwca 2019 r. skarżący złożył za pośrednictwem prezesa tego s ądu skargę do S ądu Okręgowego w T. na przewlekłość postępowania w tej sprawie. Sąd Okręgowy w T. II Wydział Karny odrzucił skargę postanowieniem z 5 września 2019 r. ( sygn. a kt […] ), wskaz ując w uzasadnieniu , że skarżący nie jest uprawniony do sku- tecznego żądania rozpoznania jego sprawy w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji z uwagi na fakt, że nie był stroną w postępowaniu głównym. „[S]tatus strony w sądowym postępowaniu wykroczeniowym przysługuje: obwinionemu, oskarżycielowi publicznemu oraz oskarżycie- lowi posił kowemu”. Wynika z tego, że świadkom w takich post ę powaniach status ten nie przysługuje . OTK ZU B/2020 Ts 141/19 poz. 1 42 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które n ie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie na- dania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna, a także gdy jej braki formalne nie zostały usunię te w terminie. 2. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji „każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybuna- łu Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub inn ego aktu normatywne- go, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji” . 3. Trybunał stwierdza, że skarga została sporządzona i wniesiona z zac howaniem ustawowego termin u. Skarżący wywiązał się także z wymogu skorzystania w tym celu z po- mocy profesjonalnego pełnomocnika. Uczynił zadość konstytucyjnemu wymogowi wyczer- pania przysługującej drogi prawnej , tj. uzyskał ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji . N a postanowienie Sądu Okręgowego w T. z 5 wrz eśnia 2019 (sygn. akt […] ) w przedmiocie odrzucenia skargi na przewlekłość nie przysług iwał bowiem żaden środek zaskarżenia. 3 . 1. W śród prze słanek decydujących o skuteczności złożenia skargi konstytucyjnej ustawodawca wprowadził wymóg wskazania sposobu, w jaki ustawa lub inny akt normatyw- ny poddany kontroli Trybunału , na podstawie którego wydano ostateczne orzeczenie wskaza- ne przez skarżącego , naruszył a przysługujące mu konstytucyjne prawa lub wolności, stano- wiące wzorce kontroli dokonywanej przez Trybunał. 3.2. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego skarżący został wezwany do usunięcia braków polegających na: po pierwsze, poświadczen iu za zgodność z oryginałem kopii dokumentów dołączonych do skargi oraz , po drugie , na sprecyzowaniu sposobu naru- szenia konstytucyjnych wolności lub praw wskazanych w treści skargi . W pi śmie proceso- w ym z 6 listopada 2019 r. (data nadania) skarżący wskazał jedynie, że „ » sprawa « w rozumie- niu art. 45 ust. 1 Konstytucji w postępowaniu stanow iącym podstawę wniesienia skargi pole- gała na prawie uzyskania w rozsądnym terminie orzeczenia o zwrocie kosztów dojazdu świadka w postępowaniu karnym wobec osoby trzeciej”. Dalszy wywód skarżącego dotyczy relacji tej instytucji z art. 77 Konstytucji oraz k rótkiej analizy wybranego orzecznictwa Try- bunału poświęconego zasadzie równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji. Wskazania skarżącego – jak stwierdza Trybunał – nie są wystarczające dla uznania, że brak ten został należycie usunięty . Skarżący poprzestał b owiem de facto jedynie na wskaza- niu, że roszczenie o zwrot kosztów dojazdu do budynku Sądu Rejonowego w Tarnowie sta- nowi „ sprawę ” w świetle konstytucyjnego prawa do sądu. Co więcej , przedstawione argu- menty nie są przekonyw a jące , zwłaszcza że wskazane orzec znictwo Trybunału zostało po- traktowane wybiórczo . Skarżący wystąpił natomiast z żądanie m zbadania pominięcia ustawodawczego. Kognicja Trybunału w tego rodzaju sprawach nie jest bezwzględna i to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że w przypadku jego sytuacji prawnej trybunalska kontrola konstytu- cyjności jest dopuszczalna. S karżący pomija ten problem w treści zarówno skargi konstytu- OTK ZU B/2020 Ts 141/19 poz. 1 42 3 cyjnej , jak i pisma procesowego skierowanego do Trybunału w odpowiedzi na zarządzenie z 23 października 201 9 r . W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak na wstępie . P O U C Z E N I E Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zaża- lenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.