Ts 148/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 22 maja 2020 r. Pozycja 1 44 POSTANOWIENIE z dnia 20 sierpnia 2019 r. Sygn. akt Ts 148/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Julia Przyłębska , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej A.B. w sprawie zgodności: § 12 ust. 4 i § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46, ze zm. ) z art. 2, art. 64 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 września 2017 r. (data na dania) A.B. (dalej: skarżący) wystąpił z żądaniem przytoczonym w kom - parycji niniejszego postanowienia. Skargę kons tytucyjną wni esiono w związku z następującą sprawą. 27 maja 2009 r. sąsiedzi skarżącego wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu K. z 19 lipca 1999 r. (dalej: decyzja Starosty) . Z atwierdz ono nią projekt budowlany i udziel ono pozwolenia na budowę budynku garażowo - g ospodarczego na działce nr […] , należącej do skarżącego, która znajdowała się na granicy z dział kami nr […] i […] . Decyzji zarzucono naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Prze strzennej i Budownictwa z dnia 14 grudni a 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46, ze zm.; dalej: rozporządzenie) oraz to , że w dniu jej wyda nia działka skarżącego nie posiadała dostępu do drogi publicznej. Wojewoda (dalej: Wojewoda) decyzją z 8 marca 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty uznając, że wskazane naruszenia nie są rażące. Decyzja Wojewody została utrzymana w mocy decyzją Głównego Insp ektora Nadzoru Budowlan ego (dalej: GINB) z 29 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA) wyrokiem z 28 lutego 2012 r. (sygn. akt […] ) , oddalił skargę sąsiadów skarżącego na decyzję GINB z 29 czerwca 2011 r. OTK ZU B/2020 Ts 148/18 poz. 1 44 2 Następnie Naczelny Sąd Adm inistracyjny (dalej: NSA) wyrokiem z 9 stycznia 2 014 r. (sygn. akt […] ) uchylił zaskarżony wyrok WSA z 28 lute go 2012 r. oraz decyzje organu pierwszej i drugiej i nstancji. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, ż e działka nr […] nie posiadała dostępu do drogi publicznej , co stanowi rażące naruszenie § 14 ust. 1 rozporządzenia oraz w sposób oczywisty narusza normę art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( ówcześnie: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, ze zm.; dalej: p.b.) Decyzją z 25 czerwca 2014 r. Wojewoda, dokonując ponownej oceny decyzji Starosty z 1999 r. stwierdził, że został a ona wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c p.b. w związku z § 12 ust. 6 i § 14 ust. 1 rozporządzenia. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, GINB decyzją z 12 lutego 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody . Skarżący wniósł do WSA skargę na powyższą decyzję GINB, domagając się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. WSA wyrok iem z 25 lutego 2016 r. ( sygn. akt […] ) oddalił skargę podkreślając, że w postępowaniu nadzwyczajnym sąd nie orzeka co do istoty sprawy w jej podstawowym przedmiocie. Skargę kasacyjną wniósł skarżący, domagając się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty. NSA wyrokiem z 16 maja 201 8 r. (sygn. akt […] ) oddalił skargę kasacyjn ą uznając, że decyzja GINB jest zgodna z prawem oraz w pełni uwzględnia ocenę prawną i wskazania co do d alszego postępowania wyrażone w wyroku NSA z 9 stycznia 2 014 r. (sygn. akt […] ). W zarządzeniu z 31 grudnia 2018 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 9 sty - cznia 2019 r.) sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez : doręczenie pełnomocn ictwa szczególnego do sporządzenia i wnie - sienia skargi konstytucyjnej, a tak że do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem Ko nstytucyjnym wraz z kopiami; doręczenie wyroków i decyzji potwierdza - jących wyczerpan ie drogi prawnej wraz z kop iami a także wskazanie , w jaki sposób § 12 ust. 6 i § 14 ust. 1 rozporządzenia naruszają prawa lub wolności skarżącego wskazane w art. 2, art. 64 ust. 3 i art. 21 ust. 1 Konstytucji. Skarżący pismem z 16 stycznia 2019 r. (data nadania) przedłożył stosowne pełnomocnictwo, decyzję GINB z 12 lutego 2015 r., wyrok WSA z 25 lutego 2016 r. oraz wyrok NSA z 16 maja 2018 r. Zdaniem skarżącego zaskarżone przepisy naruszają : prawo do jego własności w sposób wykraczający poza dopuszczalne ramy konstytucyjne, tj. w drodze ustawy (art. 64 ust. 3 Konstytucj i), istotę prawa własności ograniczając sposób zabudow y na gruncie będącym własnością oraz zasadę państwa prawnego, gdyż nie do pogodzenia jest ingerowanie w prawo własności akt em normatywnym niższej rangi niż ustawa bez stosownej delegacji ustawowej (art. 2 Konstytucji). Skarżący wskazał ponadto, że zaskarżone „ przepisy w randze niższej niż ustawa ograniczają prawo własności nier uchomości przy braku odpowiedniego upoważnienia w ustawie, a nie mają w yłącznie charakteru techniczno - budowlanego, do czego upowa żniał je art. 7 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego (…)” . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi kons tytucyjnej jest ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orze- kły ostatecznie o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. Na etapie wstępnej kontroli Trybunał Konstytu cyjny bada, czy skarga spełnia przesłanki, o których mowa w przywołanym przepisie Konstytucji oraz wymagania wskazane w art. 44, art. 53 i art. 77 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowa- nia przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U . poz. 2072 , ze zm. ; dalej: u. o .t.p. TK) , a także, OTK ZU B/2020 Ts 148/18 poz. 1 44 3 czy nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 61 ust. 4 pkt 3 u. o .t.p . TK. Zdaniem Try- bunału Konstytucyjnego rozpatrywana skarga konstytucyjna nie spełnia tych warunków. 2. Trybunał stwierdza, że skarga nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 53 ust. 2 pkt 2 u.o.t.p. TK. Do skargi nie dołączono bowiem decyzji Wojewody z 25 czerwca 2014 r. (znak: […] ) stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Powiatu K. z 19 lipca 1999 r. (dalej: decyzja Starosty) zat wierdzającej projekt budowlany i udzielającej po zwolenia na budowę, której również nie przedłożono oraz wyroku N aczelnego S ądu A dmi- nistracyjnego (dalej: NSA) z 9 stycznia 2014 r. (sygn. akt […] ), który pr zedstawia wiążącą ocenę prawną i wskazania dla tego sądu i organu, którego działanie było przedmiotem zaskar- żenia. 3. W świetle art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK, nieusunięcie w wyznaczonym terminie braków forma lnych skargi konstytucyjnej skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie n adania dal- szego biegu skardze. Zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 31 grudnia 2018 r., wzywające do usunięcia w terminie 7 dni od daty jego doręczenia braków formalnych skargi konstytucyj nej, zostało doręczone skarżącemu 9 stycznia 2019 r. Skarżący pismem z 16 sty - cznia 2019 r. (data nadania) uzupełnił tylko część braków. N ie uzupełnił w całości braków for malnych wskazanych w pkt 2 z arządzenia sędziego TK (doręczenie wyroków i decyzji potwierdzających wyczerpani e drogi sądowej wraz z kopiami) . 4. Z uwagi na powyższe, w związku z nieusunięciem braków formalnych skargi kon- stytucyjnej, Trybunał Konstytucyjny , na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK w związku z art. 53 ust. 2 pkt 2 u.o.t.p.TK, postanowił odmówić nadania jej dalszego biegu. 5. Ponadto – i niezależnie od powyższego – Trybunał przypomina, że zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw iązku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u. o .t.p. TK tylko ten przepis może być przedmiotem skargi, na podstawie któr ego sąd lub organ administracji publicznej oparł swoje ostateczne orzeczenie o przysługujących skarżącemu wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. 6. Trybunał zwraca uwagę na to, że rozstrzygnięcia wskazane przez skarżącego doty- czyły nadzwyczajnej kontroli decyzji administracyjnej – decyzji Starosty zatwierdzającej pro- jekt budowlany i udzielającej pozwol enia na budowę . Postępowanie nieważnościowe, w ra- mach którego przeprowadza się taką kontrolę, polega na badaniu, czy skarżona decyzja jest obarczona którąś z wad opisanych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjn ego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.; dalej: k.p.a.) , nie zaś na ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej tą decyzją. Różnica między postępowaniem zwykłym a nadzwyczajnym wyraż a się w ich przedmiocie. Postępowanie główne służy usta- leniu zakresu praw lub obowiązków strony postępowania administracyjnego, o czym władczo rozstrzygają organy administracyjne. W postępowaniu nadzwyczajnym organ administracyj- ny, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie , w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji , lecz orzeka jako organ kasacyjny. W związku z tym w swej decyzji rozstrzyga wyłącznie o nieważności decyzji albo o jej niezgodności z prawem . N ie jest natomiast władny rozstrzy- gać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy . W sprawie skarżąceg o Wojewoda , a na- stępnie sądy administracyjne, badały, czy decyzja Starosty został a wydana z rażącym naru- szeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p. a .). Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma treść wyroku NSA z 9 stycznia 2 014 r. (sygn. akt […] ) stwierdzająca to rażące naruszenie, gdyż wiąże następnie zarówno WSA, jak i NSA rozpatrujący ponownie sprawę. OTK ZU B/2020 Ts 148/18 poz. 1 44 4 Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę sąd bada , czy organy administracyjne obu in- stancji w p ełni uwzględniły ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażo- ne w tym wyroku. Oznacza to, że wbrew twierdzeniom skarżącego § 12 ust. 4 i § 14 ust. 1 rozporządze- nia Ministra Gospodarki Przest rzenn ej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ic h usytuowania (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46, ze zm.) nie był podstawą prawną wskazanych rozstrzygnięć w rozu- mieniu art. 79 ust. 1 Konstytucj i w zw iązku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u. o .t.p. TK, lecz jedynie ich przedmiotem (por. postanowienie TK z 11 marca 2010 r., sygn. Ts 272/09, OTK ZU n r 4/B/2010, poz. 303). 7. Biorąc powyższe pod uw agę, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p. TK , Trybunał Konstytucyjny postanowił odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. P O U C ZE N I E Na podstawie art. 61 ust. 5 u. o .t.p. TK skarżącego przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.