Ts 138/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 marca 2020 r. Pozycja 92 POSTANOWIENIE z dnia 7 maja 2019 r. Sygn. akt Ts 138/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Rymar, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M .J. w sprawie zgodności: art. 77 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powsze - chnych (Dz. U. z 2018 r. , poz. 23, ze zm.) z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 i art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej z 14 września 2018 r. (data nadania), M .J. (dalej: skar- żący) wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia. 2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. 19 sierpnia 2016 r. skarżący wniósł do Sądu Rejonowego w T . powództw o o napra- wienie szkody. Sąd Rejonowy w T . rozpatrujący sprawę pod sygn. akt [ … ], pismem z 28 października 2016 r. wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa 19 stycznia 2017 r. pod rygorem pominięcia dowodu z przesłuchania. Skarżący wniósł 19 listopada 2016 r. o zniesienie terminu rozprawy ze względu na kolizję z rozprawą przed Sądem Okręgowym w W . (sygn. akt [ … ]). W odpowiedzi na pismo skarżącego Sąd Rejonowy w T . w piśmie z 23 listopada 2016 r. zobowiązał go do przedłożenia w terminie 7 dni wezwania na termin rozprawy w sprawie o sygn. akt [ … ]. Pismem z 16 grudnia 2018 r. skarżący poinformował sąd, że zwrócił się drogą elektroniczną do sądu w W. o potwierdzenie terminu rozprawy wyznaczonej na 19 stycznia 2017 r., ale mimo monitów nie uzyskał potrzebnego zaświadczenia. OTK ZU B/2020 Ts 138/18 poz. 92 2 Sąd Rejonowy w T . w związku z brakiem żądanego potwierdzenia 31 grudnia 2016 r. odmówił zniesienia terminu rozprawy , a następnie 19 stycznia 2017 r. wydał wyrok zaoczny oddalający powództwo skarżącego w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt [ … ]. W związku z tym skarżący wniósł 20 lutego 2017 r. wniósł apelację, którą Sąd Okrę - gowy w K. XIX Wydział Gospodarczy Odwoławczy 2 lipca 2018 r. oddalił (sygn. akt [ … ]). 3 . W skardze konstytucyjnej skarżący wyraził wątpliwości co do faktu, że wyrok sądu apel acyjnego został wydany przez skład sędziowski, w którym składzie znalazł się sędzia delegowany przez Ministra Sprawiedliwości z sądu niższej instancji. Jednocz eśnie zakwestionował zgodność przepisu, który umożliwia Ministrowi Spra - wiedliwości delegowanie sędziego, za jego zgodą, do innego sądu z wyrażoną w Konsty tucji zasadą rozpatrywania sprawy przez właściwy sąd. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Warunkiem skuteczności skargi konstytucyjnej jest spełnienie wymagań wynika - jących z Konstytucji oraz ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę - powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p.TK). Obowiązki skarżącego związane z wniesieniem skargi konstytucyjnej określa art. 53 u.o.t.p. TK. S karżący jest przede wszystkim zobligowany do określenia przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub inny organ administracji p ublicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji, następnie wskazania konstytucyjnych wolności lub praw, które zostały naruszone, czemu towarzyszyć musi także wyjaśnienie sposobu tego naruszenia. 2. Skarżący zakwestionował art. 77 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 52, ze zm. ), który umożliwia Ministrowi Sprawiedliwości delegowanie sędziego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków sędziego lub czynności administracyjnych: 1) w innym sądzie równorzędnym lub niższym, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach także w sądzie wyższym, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego oraz potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszcze- gólnych sądów, 2) w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej jednostce organizacyjnej podległej Mi- nistrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej, 2a) w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej – na wniosek Prezydenta Rze- czypospolitej Polskiej, 2b) w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych – na wnio- sek ministra właściwego do spraw zagranicznych, 3) w Sądzie Najwyższym – na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego albo Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej w odniesieniu do sędziów delegowanych do tej izby, 4) w sądzie administracyjnym – na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyj- nego – n a czas określony, nie dłuższy niż 2 lata, albo na czas nieokreślony. Jedn ocześnie skarżący wskazał wyrok Sądu Okręgowego w K . z 2 lipca 2018 r. (sygn. akt [ … ] ), jako „ostatnie” orzeczenie wydane w jego sprawie. Wyrok ten oddalał apelację na wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w T . z 19 stycznia 2017 r. (sygn. akt [ … ] ) oddalający po- wództwo skarżącego o zapłatę. Tym samym nie wskazał on ostatecznego rozstrzygnięcia wy- danego na podstawie zaskarżonego przepisu. OTK ZU B/2020 Ts 138/18 poz. 92 3 2.1. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że skarga konstytucyjna ma cha- rakter konkretnej kontroli konstytucyjności aktów normatywnych. Podstawową przesłanką skorzystania ze skargi konstytucyjnej, wynikającą z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jest wskazanie takich przepisów, które prowadzą do naruszenia konsty- tucyjnych p raw lub wolności skarżącego i jednocześnie stanowią podstawę ostatecznego orzeczenia sądu lub organu administracji publicznej. Jednym z warunków dopuszczalności rozpoznania skargi konstytucyjnej jest zatem jej ścisły związek z konkretnym orzeczeniem sądu albo decyzją organu administracji publicznej. Skarżący nie może więc w drodze skargi konstytucyjnej kwestionować zgodności z Kon - stytucją aktów normatywnych niestanowiących podstawy indywidualnego rozstrzygnięcia w jego sprawie. 2.2. Tr eść skargi konstytucyjnej wskazuje, że skarżący nie kwestionuje podstawy roz- strzygnięcia jego powództwa o zapłatę, a jedynie wyraża wątpliwości dotyczą ce właściwego wyznaczenia składu orzekającego w sprawie jego apelacji. K westionując uprawnienie Mini- stra Sprawiedliwości wobec sędziów sądów powszechnych odniósł się do innego zagadnienia prawnego niż to, które było przedmiotem postępowania sądowego. 3. Ze względu na brak ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie kwestio- nowanego przepisu skarga konstytucyjna nie spełnia podstawowego wymogu określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Mając powyższe na względzie, Trybunał postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.