Ts 216/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 29 czerwca 2018 r. Pozycja 109 POSTANOWIENIE z dnia 20 marca 2018 r. Sygn. akt Ts 216/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mariusz Muszyński , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej J .K.S. w sprawie zgodności: art. 547 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1904, ze zm.) z art. 2; art. 78 w związku z art. 45 ust. 1 , w związku z art. 32 ust. 1 , w związku z art. 31 ust. 3; art. 77 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 , w związku z art. 32 ust. 1 , w związku z art. 31 ust. 3, w związku z art. 19 oraz art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 , w związku z art. 32 ust. 1 , w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 listopada 2017 r. (data nadania) J.K.S. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 547 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania ka rnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1904, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim „nie przewiduje zażalenia od postanowienia oddalającego wniosek o wznowienie postępowania lub pozostawiającego go bez rozpoznania wydanego przez sąd apelacyjny lub Sąd Najwyższy” jest niezgodny z art. 2; art. 78 w związku z art. 45 ust. 1, w związku z art. 32 ust. 1 , w związku z art. 31 ust. 3; art. 77 w związku z art. 45 ust. 1 , w związku z art. 32 ust. 1 , w związku z art. 31 ust. 3, w związku z art. 19 oraz art. 176 ust. 1 w zwi ązku z art. 45 ust. 1 , w związku z art. 32 ust. 1 , w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. We wniosku z 7 czerwca 2017 r. skarżący, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 1 marca 2011 r. (sygn. P 21/09), wystąpił do Sądu Apelacyjnego w B., II Wydział Karny (dalej: Sąd Apelacyjny w B .) o wznowienie post ępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego w O . , II Wydział Karny z 27 lipca 2009 r. Postanowieniem z 1 1 sierpnia 2017 r. Sąd Apelacyjny w B. oddalił wniosek, stwierdziwszy, że nie ma podstaw do wznowienia postępowania. Zdaniem sądu „uznanie niekonstytucyjności art. 8 ust. 1a ustawy [z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych OTK ZU B/2018 Ts 216/17 poz. 109 2 wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego ; Dz. U. Nr 34, poz. 149, ze zm.] nie może powodować automatyzmu zastosowania art. 540 § 2 k.p.k. w każdej sprawie, w której przepis ten stanowił podstawę zasądzenia roszczenia wynikającego z represji związanych z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, niezależnie od jej realiów”. Postanowienie Sądu Apelacyjnego w B . , wskazane przez skarżącego jako orzeczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, zostało mu wraz z uzasadnieniem doręczone 18 sierpnia 2017 r. Zdaniem skarżącego zakwestionowany w skardze art. 547 § 1 k.p.k. we wskazanym w niej zakresie narusza zasadę poprawnej legislacji (art. 2 Konstytucji), prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, prawo do sądu, równości wobec prawa i pro porcjonalności (art. 78 w związku z art. 45 ust. 1 , w związku z art. 32 ust. 1 , w związku z art. 31 ust. 3, w związku z art. 19 Konstytucji), zakaz zamykania drogi sądowej (art. 77 ust. 2 K onstytucji) oraz zasadę co najmniej dwuinstancyjnego postępowania sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę- powania przed T rybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeli- minowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmio- tem merytoryczn ego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skar- dze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub jest oczywi- ście bezzasadna . Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone , może wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obo- wiązkach określonych w Konstytucji. Z powyższej normy wynikają dw a podstawowe warunki wniesienia skargi konstytu- cyjnej. Pierwszym z nich jest wymaganie , by sąd wydał orzeczenie na podstawie przepisu, którego konstytucyjność kwestionuje skarżący. W związku z tym, art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK stanowi, że skarga konstytucyjna zawiera określenie kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją , natomiast art. 53 ust. 2 pkt 1 u.o.t.p. TK ustanawia wymóg dołączenia do skar- gi orzeczenia wydanego na podstawie przepisu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. Drug im wa- runkiem wynikającym z art. 79 ust. 1 Konstytucji jest ostateczny charakter rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie skarżącego. Ten wymóg jest rozwinięty w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK , któ- ry stanowi o „wyczerpaniu drogi prawnej”, a jako datę początkową biegu trzymiesięcznego terminu wniesienia skargi wskazuje doręczenie skarżącemu „prawomocnego wyroku, osta- tecznej decyzji lub i nnego ostatecznego rozstrzygnięcia”. Analizowanej skardze należało odmówić nadania dalszego biegu , ponieważ nie speł- nia ona wskazanych przesłanek. Skarżący za kwestionował art. 547 § 1 k.p.k. w brzmieniu: „Na postanowienie odda- lające wniosek lub pozostawiające go bez rozpoznania przysługuje zażalenie, chyba że orzekł o tym sąd apelacyjny lub Sąd Najwyższy”. Jako ostateczne orzeczenie skarżący wskazał OTK ZU B/2018 Ts 216/17 poz. 109 3 posta nowienie Sądu Apelacyjnego w B. z 11 sierpnia 2017 r. , oddalające jego wniosek o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania. W niniejszej sprawie ostateczne rozstrzygnięcie nie dotyczy istnienia/braku istnienia środka prawnego. Oczywiście charakter ostateczny rozstrzygnięcia i jego niezaskarżalność może budzić sprzeciw skarżącego, ale polski model skar gi jest taki a nie inny i dopuszczanie tego typu rozwiązań, że skarży się przepisy, które nie były podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia budzi wątpliwości. Nie jest tak, że skarżący musi mieć możliwość skarżenia wszystkiego. To nie actio popularis . Skarga konstytucyjna jest subsydiarnym środkiem i ma określone granice. Trybunał stwierdza, że powyższe orzeczenie z 11 sierpnia 2017 r. nie zostało wydane na podstawie zakwestionowanego w skardze przepisu, nie rozstrzyga także o tym, że na postanowienie oddalaj ące wniosek o wznowienie postępowania wydane przez sąd apelacyjny nie przysługuje zażalenie. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Trybunału uzyskanie przez skarżącego takiego orzeczenia jest możliwe tylko w razie złożenia środka odwoławczego (zob. postan owienie pełnego składu TK z 10 marca 2015 r., sygn. SK 65/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 35). Skarżący nie wniósł zażalenia , dlatego wniesiona przez niego skarga nie spełnia podstawowych przesłanek określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1, art. 53 ust. 2 pkt 1 i art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK Wskazana okoliczność jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK – podstawą odmowy nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Wziąwszy powyższe pod uwagę , Trybunał postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.