Ts 56/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 28 grudnia 2017 r. Pozycja 283 POSTANOWIENIE z dnia 6 czerwca 2017 r. Sygn. akt Ts 56/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skar gi konstytucyjnej M.J. prowadzą- cego działalność gospodarczą pod firmą w T. w sprawie zgodności: art. 130 § 2 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postę po- wania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.) z art. 31 ust. 2 zdanie dru- gie, art. 64 ust. 2, a także art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypo- spolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 marca 2017 r. (data nadania), M.J. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą w T. (dalej: skarżący), wystąpił o stwierdzenie, że art. 130 § 2 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest nie- zgodny z art. 31 ust. 2 zdanie drugie, art. 64 ust. 2, a także art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji. W dniu 8 czerwca 2015 r., skarżący wniósł do Sądu Rejonowego w T. (dalej: Sąd Rejo- nowy w T. , sąd pierwszej instancji ) pozew o zapłatę. Wyrokiem z kwietnia 2016 r. s ąd ten od- dalił powództwo ze względu na przedawnienie roszczenia (zarówno na podstawie norm prawa pracy, jak i prawa cywilnego). Wyrokiem z grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił złożo- ną przez skarżącego apelację. Orzeczenie to, wraz z uzasadnieniem, zostało doręczone skarżą- cemu 30 stycznia 2017 r. Jak zarzucił skarżący, w sprawie, w związku z którą wystąpił do Trybunału „doszło do sytuacji, w której norma prawa materialnego, określająca skutek czynności dokonywanych przez skarżącego [tj. norma wyrażona w art. 123 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, Dz. U. z 2017 r. poz. 459], została ograniczona prawem procesowym mają- cym na celu jedynie zbadanie skutków stosowania prawa materialnego”. OTK ZU B/2017 Ts 56/17 poz. 283 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2016 r. o organizacji i trybie postę- powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu ni ejawnym. Służy ono wyeli- minowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezza- sadna, a także gdy zachodzą okoliczności, o któr ych mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o TK. 2 . Trybunał zwraca uwagę na to, że w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekły ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Przedmiotem skargi może być zatem tylko ten przepis, który był normatywną podstawą ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie, w związku z którą wniesiono skargę konstytucyjną. 3. Skarżący zakwestionował art. 130 § 2 zdanie drugie k.p.c. w brzmieniu: „ Pismo zwrócone [przez przewodniczącego po bezskutecznym upływie terminu do jego poprawienia, uzupełnienia lub opłacenia] nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wniesieniem pisma procesowego do sądu”. 3.1. Trybunał stwierdza, że przepis ten nie był postawą orzeczenia, w związku z którym została wniesiona skarga kons tytucyjna, tj. wyroku Sądu Okręgowego w K . z grudnia 2016 r. Rozstrzygnięciem tym Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację skarżącego od wyroku, w którym Sąd Rejonowy w T. oddalił powództwo skarżącego o zapłatę z powodu przedawnienia rosz- czenia. Wprawdzie sąd pierwszej instancji odwołał się do treści art. 130 § 1 zdanie pierwsze i § 2 k.p.c. (str. 9 uzasadnienia), to jednak okoliczność ta jest niewystarczająca do uznania, że zakwestionowany przepis był podstawą prawną tego rozstrzygnięcia , a w konsekwencji pod- stawą prawną orzeczenia wskazanego przez skarżącego jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. 3.2. Trybunał zwraca uwagę na to, że art. 130 k.p.c. zawiera regulację dotyczącą usu- wania braków formalnych pism procesowych wpływających do sądu oraz skutków ich nieusu- nięcia w terminie tygodniowym. W myśl § 2 tego przepisu, w razie gdy pomimo wezwania p ismo nie zostało opłacone, poprawione lub uzupełnione, przewodniczący zwraca pismo stro- nie. Pismo zwrócone jest pozbawione wszelkich skutków prawnych. W takiej sytuacji należy przyjąć, że czynność nie została dokonana (zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Rzeszo- wie z 9 lutego 1993 r., III AUz 10/93, OSA nr 4/1994, poz. 28). 3.3. Trybunał zauważa, że w sprawie w związku z którą skarżący wniósł skargę konsty- tucyjną nie zwracano mu żadnych pism procesowych. Takie czynności procesowe miały nato- miast miejsce 2 grudnia 2011 r. i 3 kwietnia 2012 r. 3.4. Z analizy treści orzeczenia sądu pierwszej instancji wynika , że przed wszczęciem po- stępowania, w związku z którym skarżący wniósł skargę do Trybunału (tj. przed 8 czerwca 2015 r.), Sąd Rejonowy w T. dwukrotnie rozpatrywał pozew skarżącego złożony przez niego w tożsamej przedmiotowo i podmioto wo sprawie. W dniu 2 grud nia 2011 r. przewodniczący tego sądu zarządził zwrot pozwu z powodu jego braków formalnych. Sąd o drzucił zażalenie OTK ZU B/2017 Ts 56/17 poz. 283 3 skarżącego na to zarządzenie postanowieniem ze stycznia 2012 r. , które uprawomocniło się 26 stycznia 2012 r. W tej sytuacji skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego w Tychac h z żąda- niem niezwracania mu pozwu. Sąd uwzględnił wniosek, zaś sprawa skarżącego została wpisana do repertorium pod nową sygnaturą. W dniu 3 kwietnia 2012 r. przewodniczący Sądu Rejono- wego w T. ponownie zarządził zwrot pozwu z powodu jego br aków formalnych. Zarządzenie to uprawomocniło się 1 maja 2012 r., natomiast 25 października 2013 r. sąd zwrócił pozew skarżą- cemu. 3.5. Mając zatem powyższe na względzie , w wyroku z kwietni a 2016 r. Sąd Rejonowy w T. stwierdził, że zwrócone skutecznie pozwy „ nie wywołały (…) skutków prawnych, a co za tym idzie nie doszło przy ich pomocy do przerwania biegu przedawnienia roszczeń”. 3.6. Trybunał stwierdza zatem , że zakwestionowany w skardze przepis wprawdzie de- terminował status prawny skarżącego w ten sposób, że brany był pod uwagę przez sąd pierw- szej instancji , ale tylko jako element stanu faktycznego, w jakim znalazł się skarżący. W tym przypadku, pomiędzy zakwestionowanym przepisem, a orzeczeniem wskazanym przez skarżą- cego jako ostateczne, nie zachodzi zale żność wymagana przez art. 79 ust. 1 Konstytucji (zob. postanowienie TK z 25 kwietnia 2007 r., Ts 81/06, OTK ZU nr 2/B/2007, poz. 93). 3.7. Skoro zaskarżony przez skarżącego art. 130 § 2 zdanie drugie k.p.c. nie był pod- stawą orzeczenia, z którym skarżący łą czy naruszenie swych praw, to złożona przez niego w Trybunale skarga nie spełnia podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytu- cji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK. Wydanie merytorycznego orzecze- nia jest więc niedopuszcz alne. Wskazana okoliczność jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 59 ust. 1 pkt 2 uotp TK – podstawą odmo wy nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W związku z tym Trybunał postanowił jak na wstępie.