Ts 167/16

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 4 sierpnia 2017 r. Pozycja 147 POSTANOWIENIE z dni a 21 listopada 201 6 r. Sygn. akt Ts 167/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Zubik , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Sp. z o.o. w sprawie z godności: 1) art. 14 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 20 st ycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 9 października 2007 r. z : a) art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 84, art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , b) art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ; 2) art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236) z : a) art. 64 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 84, art. 217, art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej . UZASADNIEN IE 1. W sporządzonej przez adwokata i wniesione j do Trybunału Konstytucyjnego 9 sierpnia 201 6 r. (data prezentaty) skardze konstytucyjnej Sp. z o.o. (dalej: skarżąc a ) zarzuci ł a niezgodność : po pierwsze – art. 14 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U.25.202, ze zm.; dalej: urpwe) , w brzmieniu obowiązującym do 9 października 2007 r. , z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 84, art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji , a także z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji; po drugie – a rt. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U.176. 1236 ; dalej: ustawa z 2007 r. ) z art. 64 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, a także z art. 64 u st. 1 i 2 w związku z art. 84, art. 217, art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji . 2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. OTK ZU B/2017 Ts 167/16 poz. 147 2 2.1. Decyzją z kwietnia 20 13 r. w sprawie Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmówił stwierdzenia nadpłaty 13 851 700,00 zł w opłacie za brak sieci zbierania pojazdów za 2006 r. wniesionej przez Auto Polska S.A ., której następcą prawnym jest skarżąca. Rozstrzygnięcie to zostało następnie podtrzymane przez ten organ decyzją z września 201 3 r. w sprawie, wydaną wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy na wniosek skarżącej . W ocenie organu odmowa stwierdzenia nadpłaty w uiszczonej przez poprzednika prawnego skarżącą opłacie za brak sieci zbierania pojazdów było zasadne. Poprzednik skarżącej wprow adził 29 081 pojazdów i działał w 2006 r. w okresie od 2 stycznia do 19 grudnia. Z przeprowadzonej analizy zapewnienia sieci zbierania pojazdów wynikało, że w tym okresie podmiot ten nie zapewnił sieci zbierania pojazdów , która spełniałaby warunki określon e w art. 11 urpwe. Stworzona przez ni ego sieć nie objęła bowiem terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwo ść oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie wi ększej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu . W związku z tym, stosownie do art. 14 urpwe, wysokość opłaty za brak sieci zbierania pojazdów wynosiła 1 4 022 619 , 18 zł. Ponadto organ zauważył, że skarżąca 30 marc a 2007 r. uiściła opłatę za brak sieci zbier ania pojazdów za 2006 r. w wysokości 1 3 851 707 , 00 zł . 2. 2 . Od decyzji G łównego I nspektora O chrony Ś rodowiska z września 20 1 3 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewód zkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą sąd ten oddalił wyrokiem ze stycznia 20 1 4 r. W uzasadnieniu swojego orzeczenia sąd wskazał, że w myśl art. 11 ust. 1 u rpwe podmiot wprowadzający pojazd był zobowiązany do utworzenia sieci zbierania pojazdów, spełniającej wskazane w ustawie wymagania (pok rycie terenów zamieszkałych tak, aby zapewnić możliwość oddania pojazdu właścicielowi w odległości nie większej niż 50 km od miejsc a zamieszkania lub siedziby). W ramach sieci mogły być uw zględnione stacje demontażu lub punkty zbie rania pojazdów. W przypad ku nie spełnienia tego wymagania podmiot zobligowany był do obliczenia i samodzielnego uiszczenia stosownej opłaty (art. 14 ust. 1 u rpwe ). Ustawa wprawdzie obligowała określone podmioty do utworzenia sieci, jednak sankcja za niewypełnienie obowiązku w tym z akresie była równoważna z obciążeniami przewidzianymi dla podmiotów, które wprowadzały pojazdy, lecz nie były zobligowane do utworzenia sieci ze względu na mniejszy obrót (art. 12 ust. 1 i 2 i art. 14 ust. 4 u rpwe ). Wskazane regulacje zostały zmodyfikowane , w związku z nowelizacją dokonaną ustawą z 2007 r. Zmiana polegała na faktycznym ograniczeniu obowiązku utworzenia sieci zbierania pojazdów pokrywającej całe terytorium kraju przez podmioty dokonujące większego obrotu – ponad 1000 sztuk pojazdów (art. 14 ust. 5 u rpwe po nowelizacji) oraz z różnicowaniu dla nich opłat sank cyjnych za brak sieci w pewnym zakresie (art. 14 ust. 6 u rpwe po nowelizacji). Jednocześnie art. 2 ustawy z 2007 r. wskazuje, że nowe zasady znajdą zastosowanie dla opłat należnych za rok 2 007. Sąd stwierdził, że w sprawie bezsporne było to , iż zapewniona przez poprzednika prawnego skarżąc ej sieć zbierania pojazdów nie spełniała w okresie od 2 stycznia 2006 r. do 19 grudnia 2006 r. waru nków określonych w art. 11 ust. 1 u rpwe . Obowiązując y w tym czasie art. 11 ust. 1 urpwe wymagał bowiem, aby właściciel pojazdu mieszkający w Rzeczy po - spolitej Polskiej albo mający w niej siedzibę był oddalony nie więcej niż 50 km od najbliższej stacji zapewnionej przez wprowadzającego sieci. Sąd wskazał także, ż e zastosowanie wobec skarżącej przepisów urpwe w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 2007 r. było prawid łowe i miało swoje umocowanie w nie budzącym wątpliwości interpretacyjnych art. 2 ustawy z 2007 r., na mocy którego nie stosuje się do obliczenia o płaty za brak sieci za 2006 r. OTK ZU B/2017 Ts 167/16 poz. 147 3 przepisów urpwe w brzmieniu nadanym tą ustawą nowelizującą. 2. 3 . Skargą kasacyjną skarżącej od powyższego orzeczenia oddalił Nac zelny Sąd Administracyjny – Izba Ogólnoadministracyjna wyrokiem z lutego 201 6 r. , który podzieli ł argumentację sądu pierwszej instancji. 3. Zdaniem skarżące j art. 14 ust. 1 - 4 urpwe (w brzmieniu obowiązującym do 9 paź dziernika 2007 r.) narusza art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 84, art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji, a także z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, przez to, że „nie różnicuje przy wymiarze kary administracyjnej sytuacji podmiotów zobowiązanych do tworzenia sieci z uwagi na stopień dokonanego pokrycia siecią terytorium kraju”. Z kolei art. 2 ustawy z 2007 r. jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 Konstytucji, a także z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 84, art. 217, art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji, gdyż „nie ma zastosowania do określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci zbierania pojazdów w 2006 r. w odniesieniu do wprowadzającego pojazd, który obliczył i dokonał wpłaty opłaty za brak sieci [zbierania pojazdów] w 2006 r. na podstawie art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 2 [urpwe] (…), przed wejściem w życie przepisów [ustawy z 2007 r.] (…) i który złożył wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w opłacie za brak sieci w 2006 r., po wejściu w życie [ustawy z 2007 r.] (…) i wobec którego została wydana przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (…) decyzja w przedmiocie nadpłat y, w czasie obowią zywania art. 14 [urpwe] (…) w brzmieniu nadanym [ustawą z 2007 r.] (…)”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. W dniu 16 sierpnia 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2016 r. o Trybu - nale Konstytucyjnym (Dz.U.1157; da lej: ustawa o TK), która w art. 83 ust. 1 stanowi, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy tego aktu normatywnego. 2. Zgodnie z art. 37 ust. 1 w związku z art. 50 ustawy o TK skarga konstytucyjna po dlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał Konstytucyjny bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom, a także czy postępowanie wszczęte na skutek wniesienia skargi należałoby umorzyć na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o TK należałoby umorzyć na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o TK . 3. Trybunał stwierdza, że zarzuty sformułowane przez skarżącą w niniejszej sprawie są oczywiście bezzasadne, a tym samym rozpatrywanej skardze konstytucyjnej nie można nadać dalszeg o biegu. 4. Należy zwr óci ć uwagę na to, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego utrwalone jest stanowisko, iż s amo zobowiązanie podmiotu do ponoszenia określonych ciężarów finansowych na cele publiczne nie stanowi niedopuszczalnej ingerencji w jego s ferę majątkową, w szczególności w konstytucyjnie chronion ą własnoś ć (zob. np. wyroki TK z: 30 stycznia 2001 r. w sprawie K 17/00, OTK ZU nr 1/2001, poz. 4; 22 maja 2002 r. w sprawie K 6/02, OTK ZU nr 3/A/2002, poz. 33 oraz 29 listopada 2006 r. w sprawie SK 51/06, OTK ZU nr 10/A/2006, poz. 156). Obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym w szczególności podatków, ma charakter powszechny i został uregulowany na poziomie konstytucyjnym w art. 84 Konstytucji oraz w przepisach zamieszczonych w rozdziale X Konstytucji. Wynika stąd, że przepisy prawa daninowego mają swoją własną, odrębną podstawę konstytucyjną, OTK ZU B/2017 Ts 167/16 poz. 147 4 upoważniającą do stanowienia przepisów ustawowych, konkretyzujących ten obowiązek (zob. wyrok TK z 22 maja 2002 r. w sprawie K 6/02, OTK Z U nr 3/A/2002, poz. 33). O bowiązek uiszczania danin publicznych oznacza zatem ustawowo określoną ingerencję w prawo dysponowania środkami pieniężnymi należącymi do majątku osoby obciążone j tym obowiązkiem. Prowadzi ona do umniejszenia substancji tego mająt ku. Realizacja obowią - zków daninowych łączy się więc nieuchronnie z ingerencją w prawa maj ątkowe (por. wyrok TK z 5 listopada 2008 r. w sprawie SK 79/06, OTK ZU nr 9/A/2008, poz. 153). Nie znaczy to jednak, że przepisy dotyczące obowiązków finansowych jedno stki wobec państwa i innych podmiotów prawa publicznego można traktować jako funkcjonujące równolegle i bez związku z konstytucyjnymi przepisami o wolnościach i prawach człowieka i obywatela, całkowicie niezależnie od treści tych przep isów (zob. wyrok TK w sprawie K 6/02). Zakres i treść tego obowiązku mogą być kontrolowane z punktu widzenia zgodności z Konstytucją. Dotyczy to w szczególności zachowania właściwej formy nakładania obowiązków daninowych, w tym – przestrzegania reguł uchwalania ustaw wprowadza jących obciążenia publiczne (podatki i inne daniny), zachowania precyzji norm (przepisów) daninowych oraz respektowania odpowiedniej vacatio legis . Zarzut naruszenia przez ustawo - dawstwo daninowe art. 64 Konstytucji może zatem dotyczyć nie samej okolicznośc i nałożenia daniny, ale formy i sposobu nakładania powinności podatkowych (zob. wyrok TK w sprawie SK 79/06). W orzecznictwie Trybunału wielokrotnie podkreślano również, że przepisy regulujące problematykę danin publicznych nie mogą kształtować obowiązku daninowego w taki sposób, który czyniłby z nich instrument konfiskaty mienia (zob. np. wyroki TK z: 15 lipca 2013 r., sprawa K 7/12, OTK ZU nr 6/A/2013, poz. 76; 18 listopada 2014 r., sprawa K 23/12, OTK ZU nr 10/A/2014, poz. 113 oraz postanowienie TK z 24 września 2013 r., sprawa SK 39/12, OTK ZU nr 7/A/2013, poz. 107) . Ponadto, oceniając legislację daninową, Trybun ał zwracał uwagę na względną swobodę ustawodawcy w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Podkreślał jedno cześnie, że swoboda kształtowania materialnych treści prawa podatkowego jest jednak w swoisty sposób równoważona istnieniem obowiązku ustawodawcy szanowania procedu - ral nych aspektów zasady demokratycznego państwa prawnego, a w szczególności szanowania zasad poprawnej legislacji (zob. wyrok TK z 28 października 2015 r., sprawa K 21/14, OTK ZU nr 9/A/2015, poz. 152). Choć w skardze konstytucyjnej zosta ła spełniona powinność wskazania wzorca kontroli przewidującego konstytucyjne prawa podmiotowe (art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji – nota bene powiązany w różnych ujęciach z art. 2, art. 84, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 217 Konstytucji), to nie można mówić o zrealizowaniu obowiązku wyjaśnienia sposobu naruszenia tych praw. Nie można uznać za takie wyjaśnienie wskazania, że – z jednej strony – nałożenie na skarżącą (i inne podmioty gospodarcze prowadzące sprzedaż samochodów) obo wią zku zapewnienia sieci zbierania pojazdów, a z drugiej – brak możliwości skorzystania przez skarżącą z mechanizmu miarkowania opłaty z tytułu braku sieci zbierania pojazdów (art. 14 ust. 1 , 5 i 6 urpwe w brzmieniu nadanym przez art. 1 ustawy z 2007 r.) za 2006 r. – w prze ciwieństwie do 2007 r. (art. 2 ustawy z 2007 r.) oraz lat następnych – prowadzi do naruszenia istoty własności. Tym bardziej , że ustawodawca w ustawie z 2007 r. nie dokonał – z mocą wsteczną – żadneg o rozróżnienia podmiotowego lub przedmiotowego w zakresie naliczania opłaty za 2006 r., które mogłoby przełożyć się w sposób dyskrym inujący na pozycję skarżącej w stosunku do innych podmiotów objętych regulacją u.r.p.w.e. Należy w tym miejscu przypomnieć też, że Konstytucja nie wyraża pu blicznego prawa podmio tow ego do sprawiedliwego obciążania obowiązk iem podatkowym rozumianego jako prawo do korzystania z ulg i zwolnień podatkowych (por. postanowienie TK z 29 stycznia 2014 r. w sprawie SK 9/12, OTK ZU nr 1/A/2014, poz. 8), do których należy zalicz yć regulacje art . 14 ust. 1 i 5 i 6 u rpwe (w brzmieniu obowiązującym) czy art. 2 ustawy z 2007 r., OTK ZU B/2017 Ts 167/16 poz. 147 5 uzależniające wysokość opłaty z tytułu braku sieci zbierania pojazdów od procentowego objęcia przez tę sieć powierzchni Rzeczypospolite j Polskiej. Trybunał bierze też pod uw agę to , że swoboda władzy ustawodawczej jest ograniczona zasadami i przepisami konstytu cyj nymi. Jednak do mniemanie powinno przemawiać na rzecz zgodności rozstrzy - gnięć ustawowych z Konstytucją, zaś jego obalenie wymaga bezspornego wykazania sprzeczno ści zac hodzącej między ustawą a Konstytucją (zob. np. wyrok TK z 9 listopada 201 0 r. w sprawie SK 10/08, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 99 ). Skarżąca nie uprawdopodobniła zarzutu niezgodności zakwestionowanych przepisów z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji (ujmowanego zar ówno samodzielnie, jak i z pozostałymi „wzo rcami związkowymi” powołanymi w skardze) . Trybunał zwraca uwagę na to, że do obowiązku wniesienia opłaty z tytułu braku sieci zbierania pojazdów (samonaliczanej lub stwierdzanej w decyzji Głównego Inspektora Ochro ny Środowiska) – zarówno przed nowelizacją u rpwe dokonaną ustawą z 2007 r., jak i po nowelizacji – mają zastosowanie m.in. przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2015.613 , ze zm.; dalej: o rdynacja podatkowa) o ulgach w spła cie zobowiązań podatkowych (odpowiednio we wnoszeniu o płaty za brak sieci). Przepisy o rdynacji podatkowej dotyczące ulg podatkowych obowiązują od 1 września 2005 r., zatem mają zastosowanie także do ulg w spłacie zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. Mający uprawnienia organu podatkowego Główny Inspektor Ochrony Środowiska może więc, na wniosek zobowiązanego, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, odroczyć termin płatności zobowiązania lub rozłożyć j e na raty, może również umorzyć w całości lub w części zaległości z tytułu opłaty za brak sieci, odsetki za zwłokę lub opła tę prolongacyjną (art. 67a § 1 o rdynacji podatkowej). Co więcej, w pierwotnej wersji art. 14 u rpwe wprowadzono dwa mechanizmy miarkow ani a należnej opłaty za brak sieci ( mające zastosowanie także do opłaty za 2006 r. ) , a nawet całkowitego z niej zwolnienia. Wysokość należnej opłaty stanowi nie tylko iloczyn stawki 500,00 zł i liczby pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju, lecz równie ż ujętej procentowo liczby dni w roku, w których nie zapewniono sieci. W konsekwencji wysokość opłaty może wynosić np. połowę maksymaln ej wysokości opłaty należnej za wprowadzenie danej liczby pojazdów, jeśli sieć zapewniono na terytorium kraju przez sześć miesięcy zgodnie z treścią obowiązku z art. 11 ust. 1 u rpwe . Możliwe jest również całkowite zwolnienie z opłaty, nawet jeśli wprowadzający nie zapewnił sieci przez łączną liczbę dziewięćdziesięciu dni w danym roku, jeżeli brak utworzenia sieci był następs twem sy tuacji określonych w ustawie, a kompletną sieć przywrócono w terminie trzech miesięcy od ich ustąpienia. Nie ma przeszkód, by owe dziewięćdziesiąt dni przypadały na 2006 r. Twierdzenie skarżącej o nadmiernej dolegliwości samego obowiązku zapewnieni a sieci zbierania pojazdów oraz opł aty z tytułu braku tej sieci za 2006 r. osłabia kwalifikacja prawno - podatkowa tej opłaty (zarówno przed wejściem w życie ustawy z 2007 r., jak i po jej wejściu). Zgodnie bowiem z art. 55 u rpwe poniesione opłaty, o których mowa w art. 14 urpwe , stanowią koszt uzyskania przychodu w rozumieniu i na potrzeby ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U . 2012 . 361, ze zm.). Zgodnie zaś z art. 56 u rpwe , poniesione opłaty, o których mowa w art. 14 u r pwe , stanowią także koszt uzyskania przychodu w rozumieniu i na potrzeby ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku d ochodowym od osób prawnych (Dz. U . 2014 . 851, ze zm.). Poniesione opłaty mogą zostać wliczone w koszty uzyskania przychodu i pomniejszyć zysk p od legający opodatkowaniu, co jest korzystnym rozwiązaniem dla podmiotów wprowadzających sprzedaż pojazd ów . Również nieprawidłowości , które ujawniły się w związku ze stosowaniem art. 14 ust. 1 - 4 u rpwe (w pierwotnym brzmieniu), nie mają bezpośredniego przeło żenia na zarzut niekonstytucyjności wskazanego przepisu. Sam fakt nowelizacji tego przepisu przez ustawę w 2007 r. nie potwierdza jeszcze zarzutu niezgodności jego pierwotnego brzmienia OTK ZU B/2017 Ts 167/16 poz. 147 6 z Konstytucją. Powody zmiany prawa mają różne przesłanki, w tym także przesłanki całkowicie irrelewantne konstytucyjnie. Nieprawidłowości stosowania art. 14 ust. 1 - 4 u rpwe , ujawnione w toku prac parl amentarnych nad nowelizacją tej ustawy w 2007 r., uzasadniają zmianę prawa w przyszłości, ale nie mogą stanowić wystarczającego argumentu za niekonstytucyjnością dotychczasowych regulacji. Niezależnie od powyższego Trybunał przypomina, że możliwość optymalizacji obciążeń daninowych (rozumianej jako nieuszczuplanie substancji majątkowej jednostki w związku z realizacją obowiązku da ninowego) nie jest prawem konstytucyjnym o chara - kterze podmiotowym, którego ewentualne naruszenie legitymuje do wniesienia skargi konstytucyjnej. W dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego utrwali ł się pogląd, zgodnie z którym skoro płacenie podatków (co mutatis mutandis odnosi się do innych danin publicznych) jest obowiązkiem powszechnym, wynikającym wprost z art. 84 Konstytucji, związanych z tym nieuniknionych uszczupleń majątkowych podatników nie można co do zasady rozpatrywać w kategoriach niedozwolonej ingerencji we własnoś ć chronion ą na podstawie art. 64 Konstytucji, lecz należy je traktować jako konieczne „dopełnienie” ochrony prawa własności (por. wyrok TK z 8 października 2013 r., sprawa SK 40/12, OTK ZU nr 7/A/2013, poz. 97 i powołane tam orzecznictwo). Skarżąca w uzasadnieniu skargi nie przedstawiła przekonujących argumentów, które podałyby w wątpliwość konstytucyjność zaskarżonych art. 14 ust. 1 - 4 urpwe (w brzmieniu obowiązującym do 9 października 2007 r.) oraz art. 2 ustawy z 2007 r . (będących regulacjami materialnymi) i w konsekwencji przemawiałyby za wydaniem merytorycznego rozstrzy - gnięcia przez Trybunał. 5. Trybunał zwraca również uwagę na to, że przywołana w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 19 października 2015 r. (sprawa I OPS 1/15 , ONSAiWSA z 2016 r. , nr 1, poz. 1) – w myśl której a rt. 14 urpwe, w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy z 2007 r., ma zastosowanie do określania wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci zbierania pojazdów w 2006 r., jeżeli wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci zbierania pojazdów w 2006 r. i postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania, z tytułu tej opłaty zostało wszczęte po wejściu w życie ustawy z 200 7 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji – świadczy raczej o wadliwej wykładni zaskarżonych w niniejszej sprawie przepisów (ich nadinterpretacji przez skład powiększony NSA), aniżeli o ich niekonstyt ucyjności. Trybunał podkreśl a w tym miejscu, że w jego kognicji nie leży ocena aktów stosowania prawa, nawet jeżeli same w sobie byłyby sprzeczne z odpowiednimi postanowieniami Konstytucji, co wynika wprost z art. 188 ustawy zasadniczej . 6. Ponadto należy przypom nieć , że zaskarżone w niniejszej sprawie przepisy były już przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 9 lipca 2012 r. w sprawie P 8/10 (OTK ZU nr 7/A/2012, poz. 75) orzekł, iż art. 14 ust. 1 - 4 urpwe (w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie usta wy z 2007 r.) w zakresie, w jakim ni e różnicuje wysokości opłaty za brak sieci z uwagi na stopień pokrycia siecią terytorium kraju, jest zgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do zakładaneg o ce lu regulacji, a art. 2 ustawy z 2007 r. w zakresie, w jakim nakazuje stosować do obliczania opłaty za brak sieci w 2006 r. art. 14 ust. 1 - 4 urpwe (w pierwotnym brzmieniu) , jest zgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą adekwatności (proporcjonaln ości) rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji. OTK ZU B/2017 Ts 167/16 poz. 147 7 Z przedstawionych wyżej powodów – na podstawie art. 37 ust. 3 w związku z art. 50 ustawy o TK – Trybunał p ostanow i ł jak w sentencji . POUCZENIE Na podstawie art. 37 ust. 4 w związku z art. 50 ustawy o TK skarżące j przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.